Με τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ αποδεικνύεται ότι κανείς δεν πλήττει εύκολα. «Σε αυτούς τους καιρούς με την επίθεση που δέχομαι πρέπει καλού-κακού να κρατάω και ένα μαχαίρι» είπε ο Ευάγγ. Βενιζέλος λίγο πριν κόψει την πρωτοχρονιάτικη πίτα του κόμματός του… Αντιπαρερχόμενοι την έλλειψη χιούμορ που διακρίνει τον κ. Βενιζέλο και τη συνακόλουθη αδυναμία να αναπαράξει διαχρονικά πετυχημένες ατάκες, οφείλουμε να παραδεχθούμε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποκτά μια εξεδίκευση στην αντιστροφή, έως σημείου παραχάραξης, χαρακτηριστικών φράσεων που έγραψαν Ιστορία.

«Στέλλα» είναι ο τίτλος της ταινίας του Μ. Κακογιάννη, προβλήθηκε το 1955, βασίζεται στο θεατρικό έργο του Ιάκ. Καμπανέλλη «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» και περιγράφει τον βίο και την πολιτεία της τραγουδίστριας στο κέντρο «Παράδεισος», η οποία θα υποκύψει στο φλερτ του Μίλτου, ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού. Η ταινία εκτός των καλλιτεχνικών επαίνων έμεινε στην Ιστορία για τη φράση τού εκ των πρωταγωνιστών Γ. Φούντα στην τελευταία σεκάνς « Στέλλα φύγε, κρατάω μαχαίρι».

Ο Ευάγγ. Βενιζέλος προΐσταται ενός κόμματος που απέχει από το να χαρακτηριστεί «Παράδεισος», το αντίθετο μάλιστα, και εξίσου απέχει από το να μιμηθεί τον βίο της τραγουδίστριας η οποία επέβαλλε τους όρους της στους κατά καιρούς εραστές της. Ο ίδιος αποτελεί παρακολούθημα των επιλογών του πρωθυπουργού και ομνύει στο κοινό τους καλό, δηλαδή έναντι οποιουδήποτε τιμήματος να μην πέσει η κυβέρνηση, απειλώντας σύσσωμη την αντιπολίτευση ότι απεργάζεται σχέδια πτώσης της, αγνοώντας το προφανές. Οτι και ο ίδιος στη θέση του Αλ. Τσίπρα θα έπραττε το ίδιο, αν θυμηθούμε τον λυσσαλέο προσωπικό του αγώνα κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ με αντίπαλο τον Γ. Παπανδρέου.

Κατά δυστυχή ιστορική συγκυρία για τον Ευάγγ. Βενιζέλο, πρωταγωνίστρια της «Στέλλας» ήταν η μεγάλη Μελίνα Μερκούρη, συντρόφισσα για χρόνια του σημερινού προέδρου του ΠΑΣΟΚ, η οποία είχε την τόλμη να πει στον Α. Παπανδρέου «πρόεδρε, δεν αρέσουμε…». Ο σημερινός πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, πέρα από την αισθητική του πράγματος, αδυνατεί να κατανοήσει ότι το πρόβλημά του δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο Αλ. Τσίπρας. Είναι η αδυναμία του να υπερβεί την κρίση του κόμματός του και συνακόλουθα η αδυναμία του ίδιου να υπερβεί τον εαυτό του. Γιατί, όπως έλεγε και η Σοφία Βέμπο στην ταινία, «Η Στέλλα είναι παλικάρι, δεν αφήνει τον εαυτό της να βουρκιάσει…».

Του Φώτη Παπούλια

«Θα περιμένουμε την απόφαση του ΕΣΡ και μετά θα επανακαθορίσουμε τη στρατηγική μας», απαντούν στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στην ερώτηση με ποιον τρόπο και αν θα δώσουν συνέχεια στον «πόλεμο» που έχει ξεσπάσει μεταξύ της Κουμουνδούρου και της εταιρείας «Πήγασος», εκ των βασικών μετόχων του τηλεοπτικού σταθμού Mega Channel.

Είχε προηγηθεί επιστολή – καταγγελία στον πρόεδρο του ΕΣΡ που απέστειλε ο Π. Σκουρλέτης μιλώντας για «απαράδεκτη στάση» του καναλιού όσον αφορά τη μη ανάγνωση ανακοίνωσης του κόμματος στο δελτίο ειδήσεων στις 4 Ιανουαρίου. Το ΕΣΡ κάλεσε ακολούθως τη διοίκηση του σταθμού σε εξηγήσεις εντός δυο ημερών.

Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ επισημαίνουν πως «ουδέποτε υποστηρίξαμε ότι ένα κανάλι δεν έχει δικαίωμα άποψης ή κριτικής, εμείς απλώς περιμένουμε απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουμε θέσει» και εκτιμούν ότι το ολοσέλιδο άρθρο-απάντηση της «ΠΗΓΑΣΟΣ Α.Ε.», χθες στην εφημερίδα «Εθνος», στο οποίο χαρακτηρίζεται «θλιβερό δείγμα λαϊκισμού η επίθεση του ΣΥΡΙΖΑ εναντίον του Mega», απλώς επιχειρεί να «θολώσει τα νερά, αφού δεν απαντά επί της ουσίας των ερωτημάτων που έχουμε θέσει».

Στην απάντηση επισημαίνεται ότι «το κομματικό επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ ανυπομονεί από τώρα να υποκαταστήσει τη Δικαιοσύνη και τους κρατικούς θεσμούς αναπαράγοντας μια απολύτως επικίνδυνη αντίληψη στην άσκηση πολιτικής».

Και συνεχίζει: «Σπεύδει να εκδώσει πόρισμα για τη λίστα Λαγκάρντ χωρίς να περιμένει καν τις αρμόδιες εισαγγελικές αρχές και όλες τις υπόλοιπες κρατικές αρχές να διερευνήσουν, να αποφανθούν και εν τέλει να καταλογίσουν τις όποιες ευθύνες εκεί που υπάρχουν».

Ο ανοιχτός πόλεμος που έχει ξεσπάσει έχει σημείο εκκίνησης την προεκλογική περίοδο του Μαΐου 2010, όταν ο Α. Τσίπρας στις 22 Απριλίου είχε αρνηθεί να παραβρεθεί στο δελτίο ειδήσεων του Mega προβάλλοντας το επιχείρημα ότι ύστερα από 1,5 χρόνο αποκλεισμού του «στη ζωή αλλά και στην πολιτική η αξιοπρέπεια έχει μεγαλύτερη βαρύτητα και αξία από λίγα λεπτά τηλεοπτικού χρόνου».

Για αρκετούς η άρνηση αυτή λειτούργησε υπέρ του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, αφού σηματοδότησε την απαρχή μιας «ηθικής εκστρατείας εναντίον της διαπλοκής».

Αυτό δηλαδή που σχηματικά αποκαλούν στον ΣΥΡΙΖΑ «τρίγωνο αμαρτίας» και εκφράζεται από «χρεοκοπημένους τραπεζίτες, το υπό κατάρρευση πολιτικό σύστημα και τα καθεστωτικά διαπλεκόμενα ΜΜΕ».

Ουσιαστικά τα στελέχη του κόμματος θέτουν ευθέως ζήτημα «χειραγώγησης της πολιτικής ζωής», όχι μόνο για τον τρόπο που το συγκεκριμένο μέσο διαχειρίζεται την είδηση, αλλά κυρίως «γιατί τη χρησιμοποιεί ως όχημα επίτευξης οικονομικών-επιχειρηματικών εκδουλεύσεων».

Με λίγα λόγια, θέτουν επί της ουσίας πολιτικό θέμα ανεξάρτητα από το αν οι επιχειρηματικές κινήσεις περιβάλλονται τον μανδύα της νομιμότητας, υπενθυμίζοντας την περίφημη ρήση του πρώην υπουργού Γ. Βουλγαράκη «περί νομίμου και ηθικού».

Στην Κουμουνδούρου είναι σχεδόν πεπεισμένοι, και γι' αυτό παρακολουθούν με ενδιαφέρον την ειδησεογραφία του συγκεκριμένου καναλιού, ότι οι επιθέσεις εναντίον τους θα συνεχιστούν με «κομψό και χειρουργικό τρόπο» και γι' αυτό προετοιμάζονται για έναν δεύτερο κύκλο αντιπαράθεσης.

Και εκτιμούν ότι «η περίφημη δημοσιογραφική δεοντολογία του Mega έχει πλέον τρωθεί» αφού, όπως είπε σε ραδιοφωνική του συνέντευξη (Real FM) ο εκπρόσωπος Tύπου Π. Σκουρλέτης, «η διεύθυνση του σταθμού αρνήθηκε να διαβάσει ανακοίνωση το βράδυ της Παρασκευής».

Στην Κουμουνδούρου τονίζουν ότι «η πολιτική διάσταση σε αυτή τη μεροληπτική στάση των τραπεζών έναντι συγκεκριμένων ραδιοτηλεοπτικών ομίλων είναι τεράστια και υπάρχει πολιτική σκοπιμότητα». Αποψη που προϊδεάζει για έναν νέο γύρο αντιπαράθεσης αν από τη διερεύνηση της λίστας Λαγκάρντ «προκύψουν πρόσωπα του χώρου των ΜΜΕ που ενδεχομένως έχουν βγάλει μαύρα χρήματα στο εξωτερικό».

Το 2013 δεν είναι 1989, ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν είναι Ανδρέας Παπανδρέου, ο ΣΥΡΙΖΑ–ΕΚΜ δεν συγκυβερνά με τη Ν.Δ. Αντιθέτως το ΠΑΣΟΚ αποτελεί κυβερνητικό εταίρο, ο Αντ. Σαμαράς υποδύεται τον «Ντ’Αρτανιάν» και ο Φ. Κουβέλης ανάλογα με τις περιστάσεις εξαντλεί τον ρόλο του εγγυητή της τρικομματικής.

Οσοι -και είναι αρκετοί εντός και εκτός πολιτικών τειχών- επιδιώκουν να «νεκραναστήσουν» την ομιχλώδη και δύσοσμη ατμόσφαιρα του 1989 όχι μόνο δεν προσφέρουν καλές υπηρεσίες στους πάτρωνές τους, αλλά κινδυνεύουν να παραδοθούν στη χλεύη της ιστορίας.

Οσοι εξυφαίνουν θεωρίες συνωμοσίας ή πλασάρονται ως θύματα προγραφών από τους πολιτικούς τους αντιπάλου, κινδυνεύουν να χαρακτηριστούν «Χατζηαβάτες» της νέας μνημονιακής εποχής. Η προσπάθεια του προέδρου του ΠΑΣΟΚ να αποκαθαρθεί μέσω του Γ. Παπακωνσταντίνου, φορτώνοντας «τα πάντα όλα» σε έναν πολιτικά τελειωμένο πρώην υπουργό, αν μη τι άλλο δείχνει και έλλειμμα πολιτικού θάρρους.

Θάρρος που του έχει λείψει σε όλη τη διάρκεια της «υπόθεσης Λαγκάρντ», αφού κανείς δεν ξεχνά τις δικαιολογίες που έχει χρησιμοποιήσει για το αμαρτωλό «στικάκι». Ηταν ή δεν ήταν προϊόν υποκλοπής, τι του είπε ή δεν του είπε ο Γ. Διώτης, τι εντολές έδωσε, γιατί το κρατούσε στο συρτάρι του στο κρίσιμο μεσοδιάστημα δύο εκλογικών αναμετρήσεων; Ερωτήματα που ζητούν απαντήσεις και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει απαντήσει με σαφήνεια.

Από την άλλη πλευρά ο Αντ. Σαμαράς «υπερασπίζεται» τον μέχρι τον περασμένο Ιούλιο πολιτικό του αντίπαλο. Από υποχρέωση για να μην πέσει η κυβέρνηση ή από στενό και στυγνό πολιτικό υπολογισμό, θα φανεί στο εγγύς μέλλον.

Οι «προβιές» όποτε και από όσους φορέθηκαν ποτέ δεν έκρυψαν τη βαθύτερη φύση της μεταμφίεσης. Ο δε «υπεύθυνος αριστερός» Φ. Κουβέλης ασθμαίνων υποστηρίζει την κυβέρνηση, γιατί κατανοεί ότι αν συμβεί το «μοιραίο ατύχημα», δηλαδή εκείνο των εκλογών, δύσκολα θα τον φιλοξενήσουν τα έδρανα της Βουλής.

Και οι τρεις έχουν στοχοποιήσει τον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, λες και ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν είναι να ελέγχει την κυβέρνηση αλλά να συνοδοιπορεί με αυτήν. Το γεγονός ότι πράττει το αυτονόητο, δηλαδή επιδιώκει να χυθεί άπλετο φως στην «υπόθεση Λαγκάρντ», δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν από τους τρεις συγκυβερνήτες.

Και οι τρεις τον εγκαλούν ότι επιδιώκει να ρίξει την κυβέρνηση. Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ενδεχομένως να αναζητά τη χαμένη τιμή της πολιτικής δεν φαίνεται να τους απασχολεί, ούτε και το ότι επιδιώκει να διερευνηθεί το πέραν του προφανούς.

Οι τρεις συγκυβερνήτες έχοντας αναπτύξει στο πολλαπλάσιο το αίσθημα ότι «το κράτος είναι αυτοί» επιδιώκουν ακόμα και τα προβλήματα δημοκρατίας να τα επιλύουν ως «κλειστές οικογενειακές υποθέσεις». Μόνο που η δημοκρατία απεχθάνεται συμψηφισμούς και ισοζύγια, και όταν λειτούργησε με αυτούς τους τρόπους αυτοχειριάστηκε.

Πάντως όσοι ανατρέχουν στο παρελθόν -και δη στο 1989- καλό είναι να ξαναδιαβάσουν την ιστορία, όχι όμως από τη θέση του νομικού συμβούλου…

Η διαδρομή της λίστας Λαγκάρντ δεν πρέπει να έχει τερματισμό το πρόσωπο του Γ. Παπακωνσταντίνου. Η πορεία της δεν δείχνει τίποτα άλλο από την κατάχρηση εξουσίας, το πλέγμα αλληλοπροστασίας που διακρίνει το πολιτικό μας σύστημα, την προσπάθεια πίσω από τον έναν να κρυφτούν οι υπόλοιποι. Η σπουδή που επιδεικνύει η κυβέρνηση για τη συγκρότηση προανακριτικής επιτροπής, αντί να ρίχνει άπλετο φως, δημιουργεί ήδη στην κοινωνία υποψίες κουκουλώματος.

Οι νομικισμοί, οι ντρίμπλες, οι γκρίζες ζώνες ερμηνευτικών συλλογισμών, που στο παρελθόν «αξιοποιήθηκαν» για να προστατευτούν διάφορα «άνθη του κακού», δεν δημιουργούν περιβάλλον εμπιστοσύνης στην κοινωνία ότι τώρα θα λάμψει η αλήθεια.

Τα τρία κυβερνητικά κόμματα έχουν διαφορετική στόχευση, το καθένα προς ίδιον όφελος. Ο Α. Σαμαράς να προβληθεί ως ο πρωθυπουργός που δεν έκανε πίσω σε τίποτα και για κανέναν. Ο Ευάγγ. Βενιζέλος για να διασωθεί πολιτικά και ο Φ. Κουβέλης για να υπεραμύνεται της υπεύθυνης Αριστεράς.

Ομως και οι τρεις δείχνουν να αγνοούν ότι, σε ένα σαθρό σύστημα, οι πιθανότητες αθώωσης αυτών που επί της ουσίας ευθύνονται για τη σημερινή κατάντια της πολιτικής ζωής είναι αμελητέες.

Ποιος εχέφρων πολίτης μπορεί να πειστεί ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αγνοούσε τι θησαυρό έκρυβε, ποιος δεν γέλασε όταν ο Βενιζέλος απέστειλε στο Μαξίμου το «στικάκι» με κούριερ και ο αμόλυντος πρωθυπουργός με τη σειρά του χωρίς να το αγγίξει το έστειλε… υπηρεσιακά; Ή ποιος ξεχνά την ήπια αντίδραση του Φ. Κουβέλη που παρέπεμπε το όλο θέμα στη Δικαιοσύνη;

Το δυστύχημα είναι ότι και οι τρεις που νομίζουν ότι κυβερνούν τη χώρα εκτελώντας εντολές, δεν κατανοούν ότι εδώ και χρόνια βρισκόμαστε στον αστερισμό της κλεπτοκρατίας, εντός ή εκτός λιστών.

Και δεν κατανοούν ότι οι πολίτες τούς αντιμετωπίζουν όχι μόνο ως δομικό στοιχείο της πολύπλευρης κρίσης, αλλά ως βασικούς πυλώνες της και οι οποίοι απλώς προσπαθούν με φθαρμένα υλικά να φτιάξουν μια δήθεν νέα εικόνα ευνομίας.

Οι «τρεις καμπαλέρος» μάλλον δεν γνωρίζουν τη ρήση του βασιλιά Κλαύδιου στον «Αμλετ», «της παρανομίας τα λάφυρα συχνά θα δεις να εξαγοράζουν το νόμο», και σήμερα τα λάφυρα μπορούν κάλλιστα να «γράφουν» διαδρομές εντός και εκτός Βουλής. Μόνο που οι πολίτες είναι πλέον αρκετά καχύποπτοι για να επιτρέψουν νέες κοροϊδίες.

Το 2012 επιφύλαξε για το ΚΚΕ τη μεγαλύτερη εκλογική του ήττα από την εποχή της μεταπολίτευσης. Το νέο έτος δεν προμηνύεται ήρεμο για τον Περισσό, αφού η ηγεσία του έχει να αντιμετωπίσει εξαιρετικά δύσκολους γρίφους. Το καίριο ερώτημα προς το 19ο Συνέδριο είναι αν θα υπάρξει αλλαγή ηγεσίας.

Η Αλέκα Παπαρήγα έχει εκφράσει κατά καιρούς την επιθυμία της να αποχωρήσει και «να αξιοποιηθεί από το κόμμα σε όποια θέση τα όργανά του κρίνουν». Ομως, στελέχη του κόμματος εκτιμούν ότι η νέα χρονιά θα είναι κατά πάσα πιθανότητα εκλογική, οπότε όποιος βάλει στοίχημα για αλλαγή γραμματέα, ρισκάρει αρκετά. Πόσο μάλλον αν ποντάρει σε ονόματα, αφού, ιστορικά, όποιοι «προβάλλονται ως διάδοχοι, στο τέλος καίγονται».

Ο προσυνεδριακός διάλογος, πάντως, δεν φαίνεται να κινείται σε ήρεμα νερά. Οι θέσεις του κόμματος, κυρίως για τις συμμαχίες και τα αίτια της εκλογικής αποτυχίας, έχουν ήδη προκαλέσει έντονες συζητήσεις στο εσωτερικό του κόμματος. Χαρακτηριστικό στοιχείο της έντασης είναι, άλλωστε, η καθημερινή αρθρογραφία «εκλαΐκευσης» των θέσεων στον «Ριζοσπάστη».

Και αν αυτό είναι «εσωτερικό ζήτημα», το κόμμα, είτε με νέα ηγεσία είτε με την ίδια, πρέπει να δώσει νέες απαντήσεις σε παλιά προβλήματα. Θα επιχειρήσει να υπερβεί τον στείρο απομονωτισμό του ή θα υπεραμυνθεί της περιχαράκωσης που το διακρίνει στο όνομα της καθαρότητας; Θα προχωρήσει σε μια έστω ηλικιακή ανανέωση του στελεχικού του δυναμικού ή θα αναπαραχθεί το γνωστό μοντέλο; Θα επικρατήσει η άποψη που υποστηρίζει πως «όσο λιγότεροι τόσο καλύτερα» ή έχει φτάσει η ώρα -όπως τονίζουν αρκετά στελέχη- να «τολμήσουμε να δούμε τα λάθη μας»;

Αν στον Περισσό επικρατήσει η πεπατημένη ότι για όλα «φταίνε οι άλλοι», τότε και το 2013 θα είναι «μία χρονιά από τα ίδια». Και μέχρι σήμερα τίποτα δεν δείχνει ότι κάτι κινείται. Εκτός και αν υπάρξουν εκπλήξεις στην πορεία…

Δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ ήταν τα πρόσωπα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις αποκαλύψεις για τη λίστα Λαγκάρντ. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που με την άβολη επιμονή της στη Βουλή ανέδειξε αθέατες πλευρές της υπόθεσης, και η Νάντια Βαλαβάνη, που με μια παρορμητική δήλωση για 600 παραπάνω ονόματα στη λίστα, άνοιξε πάλι τη σχετική συζήτηση.

Η «νομολάγνος»

Σχολιάστηκε στα όρια της λοιδορίας η παρουσία της στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, το όνομά της έγινε σχεδόν ανέκδοτο, προκάλεσε τα ειρωνικά σχόλια συναδέλφων της, οι οποίοι της κόλλησαν το παρατσούκλι «νομολάγνος», και σήμερα σχεδόν όλοι αναγνωρίζουν ότι η επιμονή της βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Ζωής Κωνσταντοπούλου έφερε στο φως τη λίστα «Λαγκάρντ 2».

Η 36χρονη νομικός «ψάχνει μέχρι και την τελευταία υποψία, δεν αφήνει τίποτα στην τύχη», λένε όσοι τη γνωρίζουν καλά, κάτι που αποδείχτηκε από τις ερωτήσεις στην επιτροπή και την κόντρα της με τον πρόεδρο Αν. Νεράντζη.

Οσοι συνομίλησαν μαζί της και περίμεναν ότι θα απολάμβανε τον θρίαμβό της έπεσαν έξω. «Δεν αισθάνομαι ότι δικαιώθηκα, το ζήτημα είναι η επόμενη μέρα, τι θα γίνει όχι μόνο με την πολιτική αλλά και με την ποινική διαδικασία, είμαστε μακριά από όλη την αλήθεια ακόμα. Εχουν λειτουργήσει εξωθεσμικά κέντρα στην όλη υπόθεση, δεν είναι μόνο ο Παπακωνσταντίνου, δεν υπάρχει ευθύνη για τον πρώην πρωθυπουργό Γ. Α. Παπανδρέου ή ακόμα και για τους χειρισμούς του Ευάγγ. Βενιζέλου;».

Σε όσους τη χαρακτηρίζουν «νομολάγνο» απαντά: «Οταν ασκείς πολιτική και την ασκείς ως κακουργηματική δράση, προφανώς δεν είναι νομολάγνος εκείνος που υποστηρίζει ότι πρέπει να αποκαλυφθεί η αλήθεια σε όλες τις διαστάσεις της». Και όταν η συζήτηση φτάνει στη διαδικασία της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας ξετυλίγεται ολόκληρο το κουβάρι.

«Ηταν μια συντονισμένη προσπάθεια συγκάλυψης. Σε πείσμα των στοιχείων που αποκαλύπτονταν, σχεδόν όλοι προσπαθούσαν να παρουσιάσουν την υπόθεση ως ένα σίριαλ απλά κακών χειρισμών, χωρίς ευθύνες και ενδεχόμενο δόλο, κάτι σαν μια καθημερινή αμαρτία».

Σε λίγους είναι γνωστή η απάντηση που έδωσε σε έμπειρο κοινοβουλευτικό, όταν μεταξύ σοβαρού και αστείου υπαινίχθηκε ότι τη βοηθάει ο πατέρας της. «Τα παιδιά του Νίκου Κωνσταντόπουλου αναμετρήθηκαν με τον εαυτό τους ώστε να μην τους χαριστεί τίποτα», του απάντησε. Ως φανατική ακροάτρια των U2, επιλέγει τον στίχο «I can’t close my eyes… and the battle is just begun» και, για όσους τη γνωρίζουν καλά, είναι σίγουρο ότι «η μάχη τώρα αρχίζει, για να αποδοθούν οι ευθύνες και να μη συγκαλυφθεί ένα νέο σκάνδαλο», όπως η ίδια ισχυρίζεται.

Η «βιαστική»

Μια ατυχής δήλωσή της σε τηλεοπτικό πάνελ ότι «στη νέα λίστα Λαγκάρντ υπάρχουν 600 νέα ονόματα» προκάλεσε από παγωμάρα μέχρι φαιδρά σχόλια. Η εμβληματική Νάντια Βαλαβάνη, πρόσωπο με εξαιρετικό ειδικό βάρος, της πολυκύμαντης γενιάς του Πολυτεχνείου, με ιδιαίτερη πορεία στο ΚΚΕ μέχρι που οι δρόμοι τους χώρισαν στο μακρινό παρελθόν, φίλη του Αλ. Αλαβάνου, εμπνεύστρια της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου για το Χρέος, κατάφερε να δημιουργήσει «αναστάτωση» ακόμα και στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ.

«Δεν γνωρίζουμε τίποτα» απαντούσαν στελέχη της Κουμουνδούρου εμφανώς ενοχλημένα, άλλα έκαναν λόγο για «βιαστική υιοθέτηση μιας φήμης» και άλλα σημείωναν ότι «η Νάντια απλώς βιάστηκε». Στενοί της συνεργάτες έλεγαν πως «η Νάντια απλώς μετέφερε, μάλιστα με επιφύλαξη, μια πληροφορία που της είχε δώσει δημοσιογράφος και την αναπαρήγαγε».

Αν αυτή ήταν η υπερασπιστική γραμμή της βουλευτού Β' Αθήνας, είναι σίγουρο ότι την αδικεί, αφού η έμπειρη βουλευτής όφειλε να γνωρίζει ότι ενίοτε οι πληροφορίες αναζητούν πρόσωπο κύρους για να ενδυθούν τον μανδύα της εγκυρότητας. Η Νάντια Βαλαβάνη είναι σαφές ότι δεν χρειάζεται να μετέρχεται τρόπους για να δημιουργεί «ντόρο» γύρω από το όνομά της.

Ως συγγραφέας και ποιήτρια γνωρίζει ότι η οικονομία του λόγου είναι μέγιστο προσόν, και ως έμπειρη και ανιδιοτελής πολιτικός είναι βέβαιο ότι πλέον θα είναι τουλάχιστον περισσότερο προσεκτική και λιγότερο παρορμητική.