Της Αννας Ανδριτσάκη

Τους καταλόγους με τις στρατιωτικές λέσχες της περιφέρειας όπου θα μπορούν να σιτίζονται με χαμηλές τιμές οι εκπαιδευτικοί, ανακοίνωσαν τα υπουργεία Παιδείας και Αμυνας (έστω) τρεις μήνες μετά την υπογραφή του σχετικού πρωτοκόλλου συνεργασίας. Δεν πρόκειται βέβαια για δωρεάν σίτιση, όπως είχε αρχικά προβληθεί.

Πρόκειται για ημιπαροχή στο πλαίσιο της ευρύτερης πολιτικής της ελεημοσύνης που έχει αντικαταστήσει την υποχρέωση κοινωνικών παροχών και πρόνοιας προκειμένου να εξυπηρετήσει την πολιτική της κατάργησης πάσης φύσεως κεκτημένων. Κι όμως μπορεί κανείς να πει όχι; Κι ας του κάθεται στο στομάχι.

Ο εκπαιδευτικός των 600 ευρώ θα (πρέπει να) είναι ευχαριστημένος που θα πληρώνει για το φαγητό του 100 με 150 ευρώ τον μήνα εντός των λεσχών. Κι ας περνάει την καθημερινότητά του ως φαντάρος. Οχι γιατί θα τρώει με τους στρατιωτικούς στις λέσχες αλλά γιατί θα περιφέρεται όλη την ημέρα, όλη την εβδομάδα από (σχολική) μονάδα σε μονάδα, όπως οι φαντάροι. Μέσα στις γιορτές το υπουργείο Παιδείας, όπως αναμενόταν, επανακαθόρισε τις περιοχές μετάθεσης διευρύνοντάς τις στα όρια των νομών – στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων.

Ετσι ολοκλήρωσε τον μνημονιακό σχεδιασμό για τις υποχρεωτικές μετακινήσεις-μεταθέσεις -«όπου υπάρχει ανάγκη»- αλλά και, όπως καταγγέλλει η ΟΛΜΕ, «την περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών οι οποίοι μετατρέπονται σε «delivery λίγων ωρών» που θα «προσφέρουν υπηρεσία σε σχολεία τα οποία βρίσκονται σε μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους».

Κατόπιν τούτων, μια σίγουρη στάση θα είναι η λέσχη της περιοχής. «Είναι όλες εντός οικιστικού ιστού» διαβεβαιώνουν στελέχη του υπουργείου Αμυνας, καθησυχάζοντας έτσι όσους βλέπουν στη λίστα λέσχες στο Αμύνταιο και το Τυχερό Εβρου.

Θα πληρώνουν όμως όσα και οι συνδαιτυμόνες τους στρατιωτικοί. Η εγκύκλιος αναφέρεται ρητά στην υποχρέωση της συμβολικής μηνιαίας συνδρομής των 2,69 ευρώ (ίση με το 0,3% του εκάστοτε βασικού μισθού ανθυπολοχαγού εν ενεργεία) ως απαραίτητης προϋπόθεσης (μαζί με την εγγραφή και την ιδιότητα του μέλους) για την πρόσβαση στη «λέσχη του τόπου όπου υπηρετεί» ο εκπαιδευτικός.

Δεν προσδιορίζει ποιο είναι το «σχετικό αντίτιμο σύμφωνα με τις κείμενες διατάξεις» που πρέπει να καταβάλλεται προκειμένου να εξασφαλιστεί «η πρόσβαση στις παροχές σίτισης». Πρόκειται λοιπόν για το ποσό των τριών έως πέντε ευρώ για κάθε γεύμα, σύμφωνα τουλάχιστον με τις τιμές που ισχύουν στις στρατιωτικές λέσχες. Οι ίδιες τιμές θα ισχύουν και για τους εκπαιδευτικούς, ξεκαθάριζαν χθες από το υπουργείο Αμυνας.

Μένει να διευκρινιστεί αν το δικαίωμα στο φτηνό φαγητό θα έχουν όλοι οι εκπαιδευτικοί ή μόνο οι αναπληρωτές, όπως είχε αρχικά εξαγγελθεί, και εκείνοι που πληρούν το κριτήριο της υπηρεσίας μακριά από τη μόνιμη κατοικία. Αλλωστε στην ασαφή εγκύκλιο γίνεται λόγος για «κατά περίπτωση πρόσβαση» στα σημεία των παροχών που προβλέπει το πρωτόκολλο συνεργασίας των δυο υπουργείων.

Εκτός από τις λέσχες για τη σίτιση, διατίθενται αρχεία και βιβλιοθήκες των Ενόπλων Δυνάμεων (στο προσωπικό του υπουργείου Παιδείας και των εποπτευόμενων φορέων του) όπως και στρατιωτικά μουσεία (σε μαθητές και εκπαιδευτικούς πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας).

Της Ανθής Παζιάνου 

Την Παρασκευή 11 Ιανουαρίου και ώρα 12.30 μ.μ. οι υπάλληλοι των 127 εφοριών που καταργούνται ανά την Ελλάδα καλούνται να έχουν ολοκληρώσει όλες τις γραφειοκρατικές διαδικασίες και τις ταμειακές τους συναλλαγές και στη συνέχεια να καταθέσουν τα χρήματα των ΔΟΥ στις τράπεζες. Από τις 14 Ιανουαρίου αναμένεται να μπουν στη ζωή μας τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Φορολογουμένων & Επιχειρήσεων (ΚΕΦΕ) ή Κέντρα Εξυπηρέτησης Φορολογικών Υπηρεσιών (ΚΕΦΥ) που θα υποκαταστήσουν τις καταργούμενες ΔΟΥ.

Μία εβδομάδα νωρίτερα η απόφαση του υπουργείου Οικονομικών φαντάζει όνειρο θερινής νύχτας, αφού οι δήμοι στους οποίους καταργούνται οι εφορίες δηλώνουν στην «Εφ.Συν.» ότι σε κανέναν δεν έχει γνωστοποιηθεί η έδρα των νέων ΚΕΠ. Την ίδια ώρα και μέχρι το οριστικό λουκέτο, στις 127 εφορίες αναμένεται η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας στο οποίο έχουν προσφύγει τουλάχιστον 20 δήμοι και ζητούν την αναστολή της εκτέλεσης των αποφάσεων του υπ. Οικονομικών μέχρι να εκδικαστεί ενώπιον του Γ' Τμήματος του ΣτΕ, στις 6 Ιουνίου 2013, η αίτηση ακύρωσης της απόφασης στην 7μελή σύνθεση του δικαστηρίου λόγω σπουδαιότητας.

Μέσα στον Νοέμβριο οι δήμοι είχαν προχωρήσει σε επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις και καταλήψεις, αντιδρώντας στην απόφαση του υπουργείου που επιβάλλει, ιδιαίτερα στους νησιώτες (θα καταργηθούν 24 νησιωτικές εφορίες), να προχωρούν σε πολυήμερα ταξίδια προκειμένου να εξυπηρετηθούν από τα φορολογικά ΚΕΠ, τα οποία πάντως εκτιμάται ότι δεν θα μπορούν να εξυπηρετούν το ίδιο τους πολίτες, όπως οι ΔΟΥ.

Οπως χαρακτηριστικά λέει στην «Εφ.Συν.» η προϊσταμένη της Εφορίας Μυκόνου, Εφη Ρούσση: «Ο χαρακτήρας των νέων ΚΕΦΥ είναι απλώς διεκπεραιωτικός και γυρνά την εξυπηρέτηση των πολιτών 30 χρόνια πίσω. Ολος ο εξοπλισμός μας θα μεταφερθεί στις εφορίες και εμείς, ως ΚΕΦΥ, θα λειτουργούμε χειρόγραφα!». Μια εκτός λογικής πράξη απίσχνανσης μιας κρατικής δομής χαρακτηρίζει την αναστολή λειτουργίας των ΔΟΥ των ακριτικών νησιών ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές που εκπροσωπεί δεκάδες νησιωτικούς δήμους στο Αιγαίο (Ικαρία, Φούρνοι, Λήμνος, Αη Στράτης, Λέσβος, Πάτμος, Λέρος, Λειψοί, Κάρπαθος, Κάσος) και στο Ιόνιο (Παξοί, Ιθάκη).

«Μόνη η εξοικονόμηση των ενοικίων από τα μισθωμένα ακίνητα των ΔΟΥ δεν αρκεί για να καταστήσει το συγκεκριμένο μέτρο δημοσιονομικά ωφέλιμο, αφού σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις, όπως π.χ. η Ικαρία, το κτίριο είναι ιδιοκτησία του Δημοσίου», επισημαίνει στην «Εφ.Συν.». Παράλληλα, αναφέρει ότι πρόκειται για μια προσπάθεια μετακύλισης του κόστους φορολογικής συμμόρφωσης στον νησιώτη, υποχρεώνοντάς τον να μεταβεί από το ένα νησί στο άλλο μόνο και μόνο για να διεκπεραιώσει τυπικές φορολογικές εργασίες όπως η θεώρηση στοιχείων, καταστατικών ή συμβολαίων, όταν μάλιστα η ακτοπλοϊκή σύνδεση των ακριτικών νησιών έχει καταστεί πιο προβληματική από ποτέ.

«Κάποιοι στο υπουργείο Οικονομικών θα πρέπει να καταλάβουν ότι η ζωή στα ακριτικά νησιά δεν αποτελεί πεδίο ασκήσεων επί χάρτου ούτε πρέπει να αντιμετωπίζονται οι ιδιαιτερότητες της νησιωτικής Ελλάδας ως απλά στατιστικά στοιχεία. Ας ξεκινήσουν μελετώντας έναν χάρτη, γιατί απορώ αν κάποιος από τους εμπνευστές της συγκεκριμένης «μεταρρύθμισης» έχει συνειδητοποιήσει ότι π.χ. οι κάτοικοι του Αη Στράτη θα εξυπηρετούνται από τη ΔΟΥ στη Λέσβο, με την οποία όμως δεν υπάρχει ακτοπλοϊκή σύνδεση.

Οσο για τις αιτιάσεις του υπουργείου περί σχεδιαζόμενης ολοκληρωτικής ηλεκτρονικής εξυπηρέτησης των πολιτών, η κοινή λογική ορίζει να ολοκληρώσουν πρώτα το TAXIS 2, να ελέγξουν ότι λειτουργεί σωστά και ολοκληρωμένα και μετά να καταργήσουν τις υφιστάμενες δομές και όχι το αντίθετο».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η αίτηση ακύρωσης του Συλλόγου Λογιστών Μυκόνου προς το ΣτΕ. Ο δικηγόρος του, Δημήτρης Πανταρώτας, μας είπε: «Είναι απολύτως βέβαιο ότι η κατάργηση της ΔΟΥ του νησιού θα επιφέρει ανυπέρβλητα προβλήματα στην άσκηση του επαγγέλματος των λογιστών, καθώς καθίσταται σε πολλές περιπτώσεις υποχρεωτική η φυσική μας παρουσία στην εφορία προκειμένου να διενεργούμε αρκετά συχνά διάφορες πράξεις οι οποίες και δεν προβλέπεται να διενεργούνται ηλεκτρονικά. Είναι απολύτως βέβαιο ότι η μετάβαση στη ΔΟΥ Σύρου θα οδηγήσει στην οικονομική και ηθική εξόντωση των επαγγελματιών».

ΒΟΡΕΙΟ ΑΙΓΑΙΟ Ζητούν πάγωμα της απόφασης για έναν χρόνο

Επειδή με την απόφαση του υπουργείου Οικονομικών πλήττεται η νησιωτικότητα και το δικαίωμα των κατοίκων των νησιών να ζουν ισότιμα και να απολαμβάνουν τις ίδιες συνθήκες διαβίωσης και πρόσβασης στις δημόσιες υπηρεσίες, με τους κατοίκους των άλλων περιοχών της χώρας μας, το Βόρειο Αιγαίο, σε ειδική σύσκεψη εκπροσώπων του που έγινε παραμονές Πρωτοχρονιάς στην περιφέρεια, παρουσία του αναπληρωτή υπουργού Εσωτερικών, Χ. Αθανασίου, ζήτησε από τον υπουργό Οικονομικών μέσω της κοινοβουλευτικής διαδικασίας και με τον προσφορότερο και συντομότερο τρόπο, πάντως πριν από τις 11/1/13, να μετατεθεί η έναρξη εφαρμογής της απόφασης για την κατάργηση όσων ΔΟΥ λειτουργούν σε νησιά για την 1/1/2014.

Για τον περιφερειάρχη, Ν. Γιακαλή, τους βουλευτές του Β. Αιγαίου, τα επιμελητήρια των νησιών, την περιφερειακή ένωση δήμων και τις τοπικές κινήσεις κατοίκων, το διάστημα ενός έτους θεωρείται εύλογο για την επανεξέταση του θέματος της διάρθρωσης και κατανομής των ΔΟΥ από το υπουργείο, «λαμβάνοντας υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της νησιωτικής Ελλάδας καθώς και την πρόοδο της ηλεκτρονικής διασύνδεσης μεταξύ των δημόσιων υπηρεσιών, αλλά και τη δυνατότητα του υπ.Οικ. να εξυπηρετεί τους φορολογούμενους πολίτες, χωρίς να είναι απαραίτητη η αυτοπρόσωπη παρουσία τους στις ΔΟΥ».

Στη μνημονιακή Ελλάδα το λάδι για χιλιάδες άνεργους, κυρίως στις μεγάλες πόλεις, έχει γίνει είδος πολυτελείας. Στο Πέραμα θα διατεθούν το Σάββατο 500 κιλά λάδι από τους ελαιοπαραγωγούς της Καλαμάτας σε νοικοκυριά που το έχουν ανάγκη.

Σειρά θα πάρουν πολλές περιοχές ανά την Ελλάδα. Πρόκειται για την πανελλαδική καμπάνια «ένα μπουκάλι λάδι για κάθε άνεργο» που ξεκίνησε πριν από ενάμιση μήνα η συλλογικότητα «Αλληλεγγύη για όλους» και στην οποία ανταποκρίθηκαν θετικά δεκάδες ελαιοπαραγωγοί της περιφέρειας.

Τα μέλη της συλλογικότητας πραγματοποίησαν περιοδείες και στη συνέχεια ήρθαν σε επαφή με όλα τα δίκτυα αλληλεγγύης που έχουν δημιουργηθεί, ώστε να μπορέσουν να προωθήσουν την καμπάνια.

«Εχουμε διαπιστώσει ότι κατά τη συγκέντρωση τροφίμων αυτό που πάντα λείπει ιδιαίτερα στα αστικά κέντρα είναι το λάδι, το οποίο είναι πολύ βασικό για κάθε τραπέζι. Την ίδια ώρα γνωρίζουμε ότι αν διαθέσει ένας ελαιοπαραγωγός μόνο ένα μπουκάλι λάδι θα βοηθήσει σημαντικά τους άνεργους συμπολίτες μας που το έχουν ανάγκη», ανέφερε στην «Εφ.Συν.» το μέλος του τομέα τροφής της συλλογικότητας, Νίκος Παρλιάρος.

Σε σχέση με τους πολίτες στους οποίους θα διανέμεται και τα κριτήρια διανομής, ο Ν. Παρλιάρος τονίζει: «Δεν πρόκειται να ζητήσουμε κάρτα ανεργίας ή φορολογικές δηλώσεις. Αν ο άλλος έχει σπίτι, αλλά δεν έχει να φάει, τα χαρτιά δεν λένε τίποτα. Σε κάθε περιοχή τόσο τα δίκτυα αλληλεγγύης όσο και οι ελαιοπαραγωγοί γνωρίζουν ποιοι συνάνθρωποι αντιμετωπίζουν οικονομικό πρόβλημα και σε εκείνους θα δώσουν λάδι».

Παράλληλα, αν διαπιστωθεί η αναγκαιότητα σε κάποια περιοχή, το λάδι που θα διατεθεί θα παραμείνει εκεί: «Από τις περιοχές της Κρήτης, το λάδι θα διανεμηθεί σε Κρητικούς. Το λάδι της Μυτιλήνης, όμως, μπορεί να διατεθεί στη γειτονική Χίο που υπέστη πλήγμα από τις πυρκαγιές και στα γύρω νησιά. Το λάδι του Βόλου θα διανεμηθεί στην Αθήνα και ούτω καθ’ εξής».

Οι περιοχές στις οποίες έχει ξεκινήσει η συγκέντρωση λαδιού είναι: Θεσσαλονίκη, Αιτωλοακαρνανία, Αργος, Ιωάννινα, Εύβοια, Ζάκυνθος, Ηλεία, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Λασίθι, Χανιά, Λάρισα, Λέσβος, Μαγνησία, Μεσσηνία, Ξάνθη, Πέλλα, Πρέβεζα, Σάμος, Σέρρες, Φθιώτιδα, Κως, Ρόδος, Κέρκυρα, Τρίκαλα, Θάσος.

Τα μέλη της πρωτοβουλίας κάνουν έκκληση στους ελαιοπαραγωγούς να συμμετάσχουν στην καμπάνια από την περιοχή τους στα τηλέφωνα 210-38.01.921και 210-38.01.925 (email: solidarityforall@gmail.com).

Δίκτυα αλληλεγγύης

Από την Κρήτη ώς τον Εβρο, χιλιάδες άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι, ντόπιοι και μετανάστες, διαφορετικών πολιτικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων, αλλά πεισμένοι ότι οι μνημονιακές πολιτικές πρέπει να ανατραπούν και πως κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος του στην κρίση, έχουν δημιουργήσει έναν ολόκληρο γαλαξία δικτύων και δομών έμπρακτης αλληλεγγύης: κοινωνικά ιατρεία και φαρμακεία, κοινωνικά παντοπωλεία, δωρεάν διανομή τροφίμων και απευθείας σχέσεις παραγωγών – καταναλωτών χωρίς μεσάζοντες, ανταλλακτικά – χαριστικά παζάρια, υποστηρικτικά μαθήματα, τράπεζες χρόνου και κοινωνικά νομίσματα, στέκια και χώρους εναλλακτικής ψυχαγωγίας, δομές νομικής υποστήριξης και αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας.

Η «αλληλεγγύη για όλους» έχει δημιουργηθεί εδώ και δύο μήνες. Ξεκίνησε με την καταγραφή των δομών και τη δικτύωση της εμπειρίας και «τεχνογνωσίας» όλων των εγχειρημάτων με 15 άτομα που απασχολούνται εθελοντικά. Σήμερα στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας λειτουργούν 6 ομάδες (τροφή, πολιτισμός, υγεία, νομική στήριξη, κοινωνικά παντοπωλεία, εναλλακτικά νομίσματα) τις οποίες παρακολουθούν εκατοντάδες εθελοντές.

Η «Αλληλεγγύη για όλους» είναι μια συλλογικότητα που επιδιώκει να συντονίσει τις υφιστάμενες δομές κοινωνικής αλληλεγγύης, να υποστηρίξει τη δημιουργία νέων, να προωθήσει το έργο τους και κυρίως να διευκολύνει την πρόσβαση όλων όσοι έχουν ανάγκη, χωρίς προϋποθέσεις και διακρίσεις.

Ηδη η ιστοσελίδα www.solidarity4all.gr επιτελεί κομβικό ρόλο στην όλη προσπάθεια. Τέλος, «φιλοδοξεί να αποτελέσει ένα ακόμα λιθαράκι στον αγώνα για μια ζωή χωρίς μνημόνια, φτώχεια, εκμετάλλευση, φασισμό και ρατσισμό, για τη δημιουργία μιας ριζοσπαστικής και αποτελεσματικής κοινωνικής αντιπολίτευσης».

Της Ανθής Παζιάνου

«Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη, τ’ άγρια πετούμενα δεν βρίσκουν πηγή, δεν αντέχω της βολής τη σιγή. Και 'δώ, απ’ τον τόπο που έζησα τη φυγή, ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή, τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει» (Από το τραγούδι «Φυσάει κόντρα», Active member 2002).

Aπό τον περασμένο Αύγουστο 1.200 πρόσφυγες έχουν συλληφθεί στη Λέσβο για παράνομη είσοδο στη χώρα. Τα δρακόντεια μέτρα στα σύνορα του Εβρου, στο όνομα της Ευρώπης – φρούριο, στέλνει τους πρόσφυγες από το Αφγανιστάν και τη Συρία να προσεγγίσουν την Ελλάδα μέσω θαλάσσης.

Το τελευταίο διάστημα σημειώνονται δεκάδες αφίξεις ανθρώπων που επιλέγουν να διαβούν τα σύνορα παράνομα από τα απέναντι τουρκικά παράλια, παρά να παραμείνουν στην πατρίδα τους, όπου η ζωή τους απειλείται καθημερινά.

Στις 14 Δεκεμβρίου, 29 από αυτούς δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους γιατί, σύμφωνα με τη μαρτυρία του μοναδικού επιζώντα, η βάρκα στην οποία επέβαιναν ανετράπη. 21 σοροί βρέθηκαν τις δύο επόμενες μέρες, ενώ οι υπόλοιποι συνεπιβάτες του, μεταξύ των οποίων μικρά παιδιά, αγνοούνται.

Το «πρωτόκολλο» του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη είναι βασανιστικά αργό για όσους επιθυμούν να αποχωρήσουν. Οι τοπικές αρχές, Λιμενικό και Αστυνομία ακολουθώντας άνωθεν εντολές, κρατούν για αρκετές μέρες τους πρόσφυγες στα κρατητήρια, προκειμένου να μην ταραχτεί η «καθαρή» όψη της Αθήνας. Και τα κρατητήρια όμως δεν χωρούν πολύ κόσμο. Μέσα στον Νοέμβριο έγινε η πρώτη απεργία πείνας από τους μετανάστες για τις συνθήκες κράτησής τους.

Οι επόμενες «φουρνιές» περίμεναν στο λιμάνι, στο πάρκο και τους δρόμους της Μυτιλήνης, αφού Λιμενικό και Αστυνομία δεν τους συλλάμβανε, προκειμένου να τους παραχωρήσουν τα απαραίτητα έγγραφα για να ταξιδέψουν. Σήμερα η διαδικασία έχει ως εξής: οι πρόσφυγες καταφτάνουν τις πρώτες πρωινές ώρες, πηγαίνουν στις αρμόδιες αρχές για να παραδοθούν, αλλά μάταια. Οι αρχές τούς διώχνουν.

Το Χωριό τού Ολοι μαζί

Οταν ο συγγραφέας Σωκράτης Ματζουράνης έγραφε το βιβλίο «Το Χωριό τού Ολοι μαζί» σίγουρα δεν μπορούσε να φανταστεί ότι το παραμύθι του για τα παιδιά θα γινόταν δίκτυο 27 εθελοντικών οργανώσεων, που θα γίνονταν φωτεινό και συνάμα συγκλονιστικό παράδειγμα αλληλεγγύης. Ο Γιώργος Παπαπορφυρίου είναι πρόεδρος της Συνύπαρξης και Eπικοινωνίας στο Αιγαίο που συμμετέχει στο Χωριό τού Ολοι μαζί.

«Αρχικά φτιάξαμε το δίκτυο για να συνεισφέρουμε σε Μυτιληνιούς συμπολίτες μας που βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση. Οταν όμως είδαμε μετανάστριες έγκυες στον δρόμο, πήγαμε στον δήμο και ζητήσαμε το κλειδί για τις κατασκηνώσεις.

Από την 1η Δεκεμβρίου παρέχουμε στέγη και φαγητό τρεις φορές τη μέρα στους μετανάστες που δεν παραλαμβάνει η Αστυνομία. Σε αυτό, πέρα από τους ντόπιους, βοηθά και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου που διαθέτει 25 μερίδες καθημερινά από τη λέσχη σίτισης. Επίσης λειτουργεί ιατρείο με τη βοήθεια των Γιατρών χωρίς σύνορα και τη διάθεση φαρμάκων από πολίτες από τις 3 έως τις 5 το απόγευμα».

Η κατάσταση όμως δυσκολεύει καθημερινά, καθώς, ενώ το χωριό ξεκίνησε φιλοξενώντας 40 πρόσφυγες, ο αριθμός πολλαπλασιαζόταν καθημερινά, ενώ η κρατική αδιαφορία γιγαντώθηκε.

«Τέσσερις εβδομάδες μετά η Αστυνομική Διεύθυνση, καθηλωμένη από οδηγίες του υπουργείου, πετάει σε εμάς το μπαλάκι της υποχρέωσης περίθαλψης αυτών των ανθρώπων -για απροσδιόριστο μάλιστα χρονικό διάστημα- και της ασφαλούς διαμονής τους. Απεγνωσμένοι τρέχουμε να αντιμετωπίσουμε τις αυξανόμενες ανάγκες τους, ενώ οι Αρχές εξακολουθούν να εφαρμόζουν τις ίδιες βραδυκίνητες γραφειοκρατικές πρακτικές.

Εμείς σταθήκαμε ενεργά αλληλέγγυοι στους συνανθρώπους μας και δεν θα σταματήσουμε να το κάνουμε με όσα μέσα και δυνάμεις διαθέτουμε. Αν εσείς δεν αποφασίσετε να πάρετε το παραμικρό μέτρο και τις ευθύνες που σας αναλογούν για να προστατέψετε το επιτυχημένο μέχρι στιγμής εγχείρημα, η προσπάθεια μας τίθεται σε κίνδυνο», αναφέρουν οι εθελοντές απευθυνόμενοι στον Δήμο και την Αστυνομία.

«Ακόμα έχω μελανιές»

Ο Ριζά είναι 27 χρόνων και μένει στο Χωριό τού Όλοι μαζί εδώ και τρεις μέρες μαζί με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά 4 και 5 χρόνων.

«Εδώ και 4 μήνες φύγαμε από το Αφγανιστάν, γιατί μας κυνηγούσαν οι Ταλιμπάν. Είμαστε στη φυλή Xαζαρά και μας μισούν, δεν ξέρω αν το ξέρεις γιατί εσείς είστε μακριά. Απειλούσαν την οικογένειά μου ότι θα τη σκοτώσουν. Πήγαμε στο Ιράν και μετά στην Τουρκία.

Μείναμε ένα μήνα στη φυλακή, δεν ξέρω πού βρισκόμασταν, δεν επιτρέπεται να βλέπεις, αλλά κατάλαβα ότι ήμασταν Ιστανμπούλ. Δεν είδα τη γυναίκα και τα παιδιά μου ένα μήνα, απαγορεύεται να είσαι με γυναίκα στη φυλακή. Ηταν πολύ άσχημα, το πιο άσχημο όμως ήταν στο Ιράν. Εκεί μας έδερναν νύχτα-μέρα, ακόμα έχω μελανιές στο πόδι μου, κοίτα».

Ο Ριζά ξέρει αγγλικά και μεταφράζει στους εθελοντές. Καθώς μου μίλαγε μαζεύτηκαν γύρω μας άλλοι πέντε συμπατριώτες του. Τους εξήγησε για τι μιλάμε και όλοι σήκωσαν τις φόρμες τους και μου έδειξαν μελανιές.

 «Μόνο δουλειά και ειρήνη»

Ο Ριζά μού μεταφράζει, μιλά ο Μοχάμεντ: «Οι Ταλιμπάν έκαψαν το σπίτι μου, έπρεπε να φύγουμε αμέσως. Το παιδί μου είναι 3 χρόνων. Εδώ μόνο τους γιατρούς να σκεφτείς, είναι το καλύτερο μέρος. Ο αδερφός μου είναι στη Νορβηγία, μας περιμένει να πάμε. Δεν ξέρω τι θα συναντήσουμε από δω και πέρα, αλλά ελπίζουμε. Να μπεις στο ίντερνετ να δεις που έκαψαν τα σπίτια μας. Δεν θέλουμε να κάνουμε κακό σε κανέναν. Μόνο δουλειά και ειρήνη θέλουμε και να μας θέλουν, να μη μας διώχνουν».

 «Δεν είμαστε μετανάστες, είμαστε πρόσφυγες!»

Ο Ριζά θέλει να πει για το ταξίδι του: «Από την Τουρκία βρήκαμε κάποιον και του είπαμε να φύγουμε, να πάμε στην Ευρώπη. Ζητήσαμε πρώτα άσυλο, τούς εξηγούσαμε επί μέρες. Δεν είμαστε μετανάστες, είμαστε πρόσφυγες! Εγώ δεν είχα καθόλου λεφτά, ο θείος μου που είναι στο Αφγανιστάν συνεννοήθηκε με τον άνθρωπο και του έβαλε τα λεφτά στην τράπεζα, μετά μας έβαλαν σε ένα καράβι. Ημασταν 35 μεγάλοι και 10 μικροί, ταξιδεύαμε 6 ώρες, νύχτα και κρύο. Δεν κάνει να σε δουν».

Τώρα χαμογελάει: «Εδώ είναι σαν να σε αγαπούν όλοι, μας φροντίζουν, μας εξετάζουν οι γιατροί, δεν είδαμε γιατρό τόσους μήνες και το παιδί είχε αρρωστήσει. Και άλλες γυναίκες που ήρθαν από το Αφγανιστάν είναι έγκυες, μόνο εδώ τις κοιτάζουν. Είναι σε προτεραιότητα, πρώτα γυναίκες έγκυες, μετά μικρά παιδιά, μετά όλοι εμείς. Εδώ μας βοηθούν όλοι. Μόνο ζεστό νερό δεν έχει για να κάνουμε μπάνιο, αλλά σήμερα ήρθε ένας κύριος και θα το φτιάξουν». «Και τώρα;», τον ρωτάω. «Και τώρα περιμένουμε, θα πάμε όπου μας δεχτούν δεν έχουμε προορισμό, αρκεί να έχει ειρήνη».

Γιατροί χωρίς Σύνορα

«Εδώ και 5 χρόνια βρίσκομαι σε αποστολές. Κατά σύμπτωση η πρώτη μου αποστολή ήταν εδώ όταν ήταν ανοιχτή η Παγανή», λέει ο επικεφαλής της ομάδας των Γιατρών χωρίς Σύνορα, Χρήστος Γεωργιάδης, που βρίσκεται 1,5 μήνα στη Μυτιλήνη. Μόνο που το κολαστήριο της Παγανής, που έκλεισε μετά από πολλές κινητοποιήσεις, διεθνείς πιέσεις και πολυήμερες απεργίες πείνας από τους κρατούμενους δεν έχει καμία σχέση με το Χωριό τού Ολοι μαζί.

«Αυτό ήταν κέντρο κράτησης, εδώ είναι πολύ διαφορετικά», προσθέτει. «Οι εθελοντές φροντίζουν, ώστε να μη μείνουν στον δρόμο εκατοντάδες άνθρωποι. Εμείς δεν ξέρουμε πόσο θα μείνουμε εδώ, εξαρτάται από τις ανάγκες. Σε καμία περίπτωση όμως δεν βρισκόμαστε εδώ για να αντικαταστήσουμε κάποια δομή. Η λύση θα πρέπει να δοθεί κεντρικά. Εμείς καλύπτουμε τα κενά. Αυτή είναι η φύση της οργάνωσης των Γιατρών χωρίς Σύνορα».

Η Ανθή Καραγγελή είναι από τα πιο ενεργά μέλη του χωριού. Μου μιλάει και την ίδια ώρα μετρά τα καρτελάκια για να δει τα κενά που υπάρχουν στα σπιτάκια, ώστε να χωρέσει μια νέα οικογένεια που ήρθε στο χωριό. Δεν στεκόμαστε όσο μιλάμε. Περνάμε από τα σπιτάκια, στη φωτιά που έχει ανάψει μια παρέα προσφύγων για να ζεσταθεί, ακούγοντας από ένα μικρό κασετοφωνάκι τραγούδια με γνώριμες μελωδίες, αλλά άγνωστα ακούσματα. Μετά πάμε στην κουζίνα και μετά στο άτυπο ιατρείο, κάποιον ψάχνει, αλλά την ίδια ώρα τη ζητούν δεκάδες για να τη ρωτήσουν από κάτι.

Κι εκείνη όλο και ανατρέχει στα γραπτά της και μου λέει: «Οι Μυτιληνιοί μάς έχουν αφήσει άφωνους. Η ανταπόκριση έχει περάσει κάθε προσδοκία. Υπάρχει κόσμος ντόπιος που δυσκολεύεται, δεν έχει καθόλου χρήματα, κι όμως έρχεται μας το λέει και μας ζητά μακαρόνια και ρύζι. Τα παίρνει σπίτι του, τα μαγειρεύει και μετά έρχεται με τις κατσαρόλες για να προσφέρει φαγητό».

Η Ανθή στενοχωριέται γιατί σε λίγες μέρες θα πρέπει να αφήσει το χωριό για να πάει σε ελληνική αποστολή στη Γάζα. Γιατί τα κάνεις όλ’ αυτά; Πώς μπορείς; Τη ρωτώ και την ίδια στιγμή ντρέπομαι. Οχι για την κλισέ ερώτηση, ούτε για τη δική μου έλλειψη κουράγιου. Αλλά γιατί όποιος περάσει από το χωριό, τα λόγια περισσεύουν. Δεν θα δεις κανέναν να περιαυτολογεί ή να κατηχεί για τις καλές του πράξεις. Ολα δουλεύουν ρολόι.

«Δεν το κάνω ως υποχρέωση σε κάποιον, το κάνω επειδή μου αρέσει. Δεν μπορώ να αγνοώ το βλέμμα με το οποίο με κοιτούν, ούτε τους λόγους που έχουν αφήσει τις πατρίδες τους. Οταν γίνεται πόλεμος οι άνθρωποι δεν ψάχνουν για μια πιο ποιοτική ζωή, αλλά για μια ευκαιρία να ζήσουν».

«Η συντροφιά των Αρχαγγέλων»

Μία από τις οργανώσεις που συμμετέχουν στο χωριό του όλοι μαζί είναι η Συντροφιά των Αρχαγγέλων. «Είναι μια εθελοντική ομάδα 35 νέων του Ιερού Ναού Παμμεγίστων Ταξιαρχών στο Καγιάνι. Ξεκινήσαμε τον Μάιο του 2011 να δίνουμε τρόφιμα σε συγχωριανούς μας που το είχαν ανάγκη. Εχουμε και μουσική ομάδα. Τώρα αγοράζουμε τρόφιμα, τα μαγειρεύουμε και τα φέρνουμε στις κατασκηνώσεις. Ευτυχώς είναι όλη η ενορία στο πλευρό μας και δεν έχουμε να αντιμετωπίσουμε ρατσισμό», λέει ο διάκονος του ναού, Νικόλαος Μαυρουδής και συμπληρώνει: «Αυτό που συμβαίνει δεν μπορούμε ούτε να το αντέξουμε, ούτε να το αποτρέψουμε.

Ολοι οι άνθρωποι που έρχονται με τα παιδιά τους στη χώρα μας ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον γιατί στην πατρίδα τους δεν μπορούσαν να το έχουν». Κάθε Κυριακή, μετά τη λειτουργία, η συντροφιά των αγγέλων μοιράζει πλαστικά τάπερ στους κατοίκους του χωριού: «Τα δίνουμε άδεια, κι όποιος θέλει βάζει μερίδα από το φαγητό που έχει φτιάξει το μεσημέρι. Στη συνέχεια γυρνάμε τα σπίτια, παίρνουμε τα τάπερ και τα φέρνουμε εδώ. Ενώ λοιπόν περιμέναμε να μαζέψουμε 50 τάπερ, μαζέψαμε 80, γιατί οι συγχωριανοί έδωσαν παραπάνω μερίδες και προσέφεραν και κάλτσες, και ρούχα και κουβέρτες!».

Στο χωριό του όλοι μαζί έμεναν την προηγούμενη εβδομάδα 140 πρόσφυγες, κυρίως από το Αφγανιστάν και σε μικρότερο βαθμό από τη Σομαλία και τη Συρία. Ο αριθμός όμως δεν είναι πάντα ίδιος, εξαρτάται από τις αφίξεις και από τους χειρισμούς της Αστυνομίας σε σχέση με τις συλλήψεις. «Η Αστυνομία έρχεται εδώ και μετά βγάζει δελτίο Τύπου ότι και καλά συνέλαβε αλλοδαπούς για παράνομη είσοδο στη χώρα», πετάγεται η Μαρία. Πραγματικά, όποιος παρατηρήσει τη διαδικασία διαμονής και αποχώρησης από τις κατασκηνώσεις το διαπιστώνει. Πρώτη φορά είδα ανθρώπους και μικρά παιδιά να λαχταρούν που βλέπουν την κλούβα.

«Είμαστε στη σειρά να φύγουμε!», φωνάζει ο 32χρονος Αλίζε που μαζί με τη γυναίκα του και τα δυο του παιδιά πακετάρουν τα πράγματά τους και ετοιμάζονται να… συλληφθούν. Σήμερα οι δημοτικές κατασκηνώσεις άδειασαν γιατί η Αστυνομία έβγαλε όλα τα έγγραφα και οι πρόσφυγες αποχώρησαν. Μένουν όμως ανοιχτές, με τους εθελοντές να παραμένουν εκεί με βάρδιες. «Οσο υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν, θα υπάρχουν και άνθρωποι αποφασισμένοι να τους βοηθήσουν».

*Διαβάστε: Το Χωριό τού Ολοι μαζί. Σωκράτης Μαντζουράνης – εικονογράφηση Αννίτα Ουγουρλόγλου. – Αθήνα, Καμπύλη, 2011. Ο Μυτιληνιός συγγραφέας Σωκράτης Ματζουράνης έγραψε ένα παραμύθι, «»όχι σαν αυτά που λένε οι πολιτικοί στον λαό», αλλά αυτά που λένε οι παππούδες στα εγγόνια τους, για τον κόσμο που είναι στο χέρι