Η συχνή κατανάλωση φρούτων δεν κάνει καλό μόνο στη σωματική, αλλά και στην ψυχική υγεία, όπως δείχνει μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα, σύμφωνα με την οποία όσα περισσότερα φρούτα τρώει κανείς μέσα στη μέρα, τόσο πιο καλά νιώθει ψυχολογικά και νοητικά.

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Γουόργουικ, με επικεφαλής τον δρα Σαβέριο Στράνγκις, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο βρετανικό ιατρικό περιοδικό «BMJ Open», μελέτησαν στοιχεία για περίπου 14.000 άτομα ηλικίας άνω των 16 ετών (56% γυναίκες και 44% άνδρες), που χωρίστηκαν σε τρεις κατηγορίες ψυχικής υγείας: πολύ καλή (15%), μεσαία (70%) και άσχημη (15%).

Η στατιστική ανάλυση έδειξε ότι, τόσο για τους άνδρες όσο και για τις γυναίκες, υπάρχει στενή σχέση ανάμεσα στην ποσότητα φρούτων που περιέχονται στην καθημερινή διατροφή και στο επίπεδο ψυχικής διάθεσης. Το 33,5% όσων ανήκαν στην κατηγορία της πολύ καλής ψυχικής υγείας, έτρωγαν τουλάχιστον πέντε μερίδες καθημερινά, το 31,4% τρεις έως τέσσερις, το 28,4% μία έως δύο και μόνο το 6,8% ούτε μία.

Ανάμεσα σε διάφορες καθημερινές συνήθειες και συμπεριφορές, μόνο η κατανάλωση φρούτων και λαχανικών βρέθηκε να έχει τόσο στενή σχέση με την ψυχική διάθεση και στα δύο φύλα. Οι άνθρωποι που τρώνε συχνά φρούτα, νιώθουν γενικά πιο όμορφα με τον εαυτό τους και με τη ζωή, έχοντας μεγαλύτερη αισιοδοξία, αυτοεκτίμηση, κοινωνικότητα, αντοχή στις αντιξοότητες κ.α. Αντίθετα, η έλλειψη φρούτων στη διατροφή σχετίζεται με χειρότερη ψυχική διάθεση, κάτι που μπορεί μακροπρόθεσμα να οδηγήσει σε πιο σοβαρά ψυχικά προβλήματα, όπως κατάθλιψη.

Προηγούμενες έρευνες έχουν δείξει επίσης ότι η καλή ψυχική υγεία βοηθά στη διατήρηση και της σωματικής υγείας, ενώ αντίθετα η κακή ψυχολογία «ανοίγει την πόρτα» σε διάφορες παθήσεις, σωματικές και ψυχικές.

Η έρευνα ακόμη έδεξε ότι το πολύ κάπνισμα, η συχνή κατανάλωση αλκοόλ και η παχυσαρκία σχετίζονται με κακή ψυχική διάθεση.

Δείτε ΕΔΩ την πρωτότυπη εργασία.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η Μαριέλα, Ιταλίδα, ετών 31, στιλίστρια, κατέληξε στην ψυχιατρική μονάδα ενός νοσοκομείου στη Ρώμη με αιτία μια μάλλον περίεργη ασθένεια: ήταν πολύ καθαρή. Η Μαριέλα δεν λειτουργεί όπως όλος ο κόσμος. Πλένει τα χέρια της κάθε δύο λεπτά, εξετάζει τον εαυτό ακατάπαυστα για οποιαδήποτε σωματική οσμή (κι αν επισημάνει κάτι τρέχει απευθείας στο ντους), και για να κάνει την παραμικρή διαδρομή κυκλοφορεί με μια ταξιδιωτική τσάντα, αφού αλλάζει εσώρουχα περίπου 30 φορές την ημέρα.

Της χορηγήθηκαν αντικαταθλιπτικά και η ασθενής που βρίσκεται εκτός φυσιολογικών ορίων, θα πρέπει πολύ σύντομα να ξεκινήσει μια αγωγή ψυχανάλυσης της συμπεριφοράς της. Ο γιατρός της μιλώντας στην εκπομπή του, στην ιταλική τηλεόραση, επεσήμανε ότι θα της πάρει καιρό για να ξεφύγει από αυτή την κατάσταση. Η περίπτωση ακραία, αλλά όχι μοναδική. Ανάλογες περιπτώσεις μπορούμε να συναντήσουμε σε όλο τον δυτικό κόσμο. Και μην νομίζετε ότι η Ελλάδα αποτελεί εξαίρεση.

Δισεκατομμυριούχος με εμμονές

Η περίπτωση της Μαριέλα είναι σπάνια αλλά πάντως όχι μοναδική. Πάσχει από ψυχαναγκαστική νεύρωση, φαινόμενο που παρατηρείται όλο και συχνότερα στις δυτικές κοινωνίες, μερικές φορές μάλιστα σε πολύ σοβαρή μορφή. Αν και όπως επισημαίνει η κυρία Μυρτώ Χαραλαμπίδου, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, «η ψυχαναγκαστική νεύρωση είναι πάντοτε σοβαρή κατάσταση, ακόμη και σε ήπιες μορφές». Στη Γαλλία θεωρείται ότι πάσχουν από το σύνδρομο περίπου 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι, ενώ στις ΗΠΑ οι ειδικοί υπολογίζουν ότι 4 εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες παρουσιάζουν ανάλογο πρόβλημα. Οι περιπτώσεις αυτές δεν έχουν να κάνουν φυσικά με τις μικρές καθημερινές μανίες των κοινών θνητών. Το σύνδρομο αυτό μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη ή σε φοβία. Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι του Μάικλ Τζάκσον αλλά και του Χάουαρντ Χιούζ, του γνωστού δισεκατομμυριούχου. Αυτός ο συναρπαστικός κατά τα άλλα άνθρωπος (που η ζωή του έγινε ταινία ενώνοντας τον Μάρτιν Σκορτσέζε, τον Μάικλ Μαν και τον Λεονάρντο ντι Κάπριο στο Aviator) τέλειωσε τη ζωή του μέσα στον απόλυτο τρόμο των μικροβίων και των βακτηρίων. Έπρεπε όλα γύρω του να είναι αποστειρωμένα! Έζησε τα τελευταία του χρόνια απομονωμένος στον τελευταίο όροφο ενός ξενοδοχείου, εξυπηρετούμενος από «αποστειρωμένους ανθρώπους» ενώ δεν άγγιζε τα πόμολα από τις πόρτες παρά μόνο με χαρτομάντιλα και απαιτούσε από τους σπάνιους επισκέπτες του να περάσουν πρώτα από απολύμανση.

Σε περίπτωση ψυχαναγκαστικής νεύρωσης

Στην παραμικρή ένδειξη, δηλαδή, αλλεπάλληλο πλύσιμο χεριών, αίσθημα ακατανίκητης επιθυμίας για συνεχή ντους ή μπάνιο πολλές φορές την ημέρα, μην διστάσετε να συμβουλευθείτε έναν ειδικό. Το σύνδρομο θεραπεύεται, αν και δύσκολα. Όπως διευκρινίζει η κυρία Χαραλαμπίδου, ψυχολόγος-ψυχοθεραπεύτρια, «η εμμονή με την καθαριότητα εκφράζει τον φόβο για κάτι άλλο που είναι απαγορευμένο να νιώσουμε, ή πρόκειται για κρυμμένη επιθετικότητα για πρόσωπα κυρίως του στενού μας περιβάλλοντος. Έτσι η καταφυγή στο αλλεπάλληλο πλύσιμο αποτελεί έναν συμβολισμό, μια πράξη εξαγνισμού από τις “βρώμικες σκέψεις”». Το φαινόμενο είναι συχνό αν και μέσα στη γενική αντίληψη περί καθαριότητας, δεν του δίνουμε την πρέπουσα σημασία. Συνήθως, λέει η κυρία Χαραλαμπίδου, «πρόκειται ακόμη για έντονη δυσαρέσκεια με τη ζωή. Μια γυναίκα που επαγγελματικά ή/και στην προσωπική της ζωή έχει σημαντικές δυσχέρειες που δεν γίνονται συνειδητές επειδή δεν θέλει να τις παραδεχτεί, τις κρύβει πίσω από μια μανιώδη διάθεση για καθαριότητα, τάξη και νοικοκυροσύνη. Σε μια τέτοια περίπτωση πρέπει να αναζητηθούν προβλήματα με τις σεξουαλικές σχέσεις, τις σχέσεις με τα παιδιά, και μια τάση για επιθετικότητα». «Το φαινόμενο της ψυχαναγκαστικής νεύρωσης», μας διευκρινίζει η ψυχολόγος, «παρουσιάζεται σε υψηλότερα κοινωνικά και μορφωτικά στρώματα της κοινωνίας και όχι στα χαμηλότερα και έχει να κάνει με άτομα που έχουν ζήσει σε απαγορευτικό ή ενοχικό περιβάλλον, με πολλές απαγορεύσεις, πρέπει και αυστηρά προγράμματα. Μια τέτοια περίπτωση ήταν ένας άνδρας που χρησιμοποιούσε μόνο απολυμαντικά σαπούνια, είχε ένα είδος συγκεκριμένου τελετουργικού για το πλύσιμο των χεριών του και όλο αυτό ήταν συνδεδεμένο με την επιθετικότητα κατά του πατέρα του παρόλο που ο τελευταίος είχε πεθάνει».

Καλό θα ήταν λοιπόν, να μιλήσετε με έναν γιατρό που θα σας προτείνει διαφορετικές λύσεις για να επιλεγεί η κατάλληλη για την περίπτωσή σας. Η κυρία Χαραλαμπίδου λέει: «Από πλευράς φαρμάκων, τα μόνα που είναι αποτελεσματικά είναι τα αντικαταθλιπτικά και μάλιστα αυτά που η δράση τους έχει να κάνει κατά προτίμηση με τη σερετονίνη, έναν νευροδιαβιβαστή (ουσία δηλαδή που παράγεται από τον εγκέφαλο). Υπάρχουν φυσικά και θεραπείες συμπεριφοράς που οδηγούν τον ασθενή να βγει από αυτή την κατάσταση με διαφορετικές τεχνικές, όπως χαλάρωση και έκθεση στο πραγματικό στοιχείο που τον ενοχλεί.

Οι πιο αποτελεσματικές είναι οι ψυχοθεραπείες αναλυτικής κατεύθυνσης που ασχολούνται με το υποσυνείδητο, αφήνοντας προς στιγμήν το σύμπτωμα στην άκρη. Άλλες θεραπείες μπορεί να είναι τα σχήματα οικογενειακής δυναμικής, δηλαδή, η αλληλεπίδραση του ασθενούς με το περιβάλλον του και κυρίως με το στενό οικογενειακό περιβάλλον, και η εξέταση του πώς διαμορφώνονται οι σχέσεις με την οικογένεια. Ο γιατρός σε αυτή την περίπτωση πρέπει να τους δει όλους μαζί και να μελετηθεί το σύμπτωμα της οικογένειας».

Πάντως, εκτός από τις σοβαρές περιπτώσεις, οι γιατροί λένε ότι η κατάσταση θεραπεύεται τουλάχιστον σε μεγάλο βαθμό.

Από τη Μαρία Καλοπούλου

Πηγή: womanidol.com

Σκεφθείτε ότι κάθεστε πρωί στο γραφείο σας, μόλις έχετε πιει τις πρώτες γουλιές καφέ και ήδη έχει χτυπήσει το πρώτο τηλεφώνημα της ημέρας. Το γραφείο σας- προς καλή σας τύχη – είναι δίπλα στο παράθυρο που έχετε ανοίξει να μπει καθαρός αέρας. Να, όμως που μπαίνει ο συνάδελφος, λέει καλημέρα και αντί να κατευθυνθεί στο δικό του γραφείο, πηγαίνει στο παράθυρο και το κλείνει χωρίς να σας ρωτήσει. Τι σκέφτεστε ήδη; Ότι δεν σας υπολογίζει, δεν σας σέβεται, ότι θέλει να επιβάλλει την άποψη του… Και όμως, μπορεί να υπάρχει μια πιο απλή εξήγηση, όπως ότι κρυώνει, ότι τον ενοχλεί ο θόρυβος, ή απλώς γιατί πιστεύει ότι έτσι σας βοηθά. Και το γεγονός ότι δεν σας ρώτησε έχει ακόμη πιο απλή εξήγηση. Επειδή δεν ήθελε από ευγένεια να σας διακόψει από το τηλεφώνημά σας. Παρόλα αυτά, αυτή η απλή κίνηση, μπορεί να έχει πολύ κακές επιπτώσεις στη συνεργασία σας. «Κάπως έτσι, η διάταξη των γραφείων μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις ανάμεσα στους εργαζόμενους», εξηγεί ο ψυχολόγος Σταύρος Γρανούζης.

Ο ζωτικός χώρος για κάθε εργαζόμενο είναι πάρα πολύ σημαντικός. Το χειρότερο είναι ότι ακριβώς αυτή η παράμετρος είναι που λαμβάνεται λιγότερο υπόψη. Σαν ζωτικό χώρο θα μπορούσε κανείς να ορίσει τον χώρο που κάθε φορά χρειαζόμαστε για να νιώθουμε είτε κύριοι αυτού που κάνουμε είτε αυτό τον χώρο που έχουμε ανάγκη για να λειτουργήσουμε δημιουργικά.

Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να συνυπολογίσουμε ότι οι πιο πολλές δουλειές σήμερα έχουν γίνει παροχή υπηρεσιών, όπου ο κάθε εργαζόμενος πρέπει να σκέφτεται για να αποδίδει έργο, το οποίο δεν είναι τυποποιημένο. Γι αυτό πολύ συχνά δημιουργείται αυτό το έντονο πρόβλημα. Δηλαδή, είτε είναι πολύ κοντά με το διπλανό του, όπου δεν έχει χώρο να τακτοποιήσει τα χαρτιά του, είτε να πιει έναν καφέ με την ησυχία του για να μπορέσει να λειτουργήσει, είτε είναι τόσο μακριά και τόσο διαχωρισμένα μεταξύ τους τα γραφεία, που η έννοια της συνεργασίας διακόπτεται από τελείως φυσικούς παράγοντες. Δεν βλέπει ο ένας τον άλλο, είναι πολύ μακριά και σε άλλους ορόφους και πρέπει να σηκωθεί να πάει μια μεγάλη βόλτα για να βρει τον άλλο».

«Ένας πολύ μεγάλος εργασιακός χώρος, όπου όλοι βλέπουν τους πάντες όπου όλοι συνεννοούνται με τους πάντες, όπου μπορείς να φωνάξεις ένα όνομα και να ζητήσεις άμεσα αυτό που θέλεις, δίνει τη δυνατότητα μιας ανοιχτής και άμεσης επικοινωνίας και συνεργασίας. Αυτό όμως, μπορεί να αποβεί και μια τελείως καταστροφική κατάσταση, όπου ακριβώς αυτό το άνοιγμα και η δυνατότητα επαφής είναι το εμπόδιο για να υπάρχει μια ανοιχτή συνεργασία! Γιατί όλοι βλέπουν με ποιόν συνεργάζεσαι. Κι αν συνεργάζεσαι με έναν καλό συνάδελφο κατά τη γνώμη σου, όλοι οι άλλοι σας θεωρούν κολλητούς και αρχίζει ο πόλεμος. Άλλωστε, είναι παρατηρημένο ότι σε τέτοια περιβάλλοντα, συνήθως οι συζητήσεις γίνονται στις τουαλέτες, στους διαδρόμους ή στην κουζίνα… Πολλές φορές οι μεγάλοι εργασιακοί χώροι κάθε άλλο παρά ανοιχτοί είναι».

«Γενικά, οι ανοιχτές πόρτες θα έπρεπε να είναι κανόνας. Ειδικά όταν μιλάμε για τους επικεφαλής. Γιατί η ανοιχτή πόρτα προδιαθέτει για επικοινωνία, για δυνατότητα έκφρασης και για δημιουργική συνεργασία. Μόνο που έχει ένα δύο προβλήματα. Κατά πόσον μπορεί να πει κανείς σε κάποιον με ενοχλείς; Έστω κι αν είναι ανοιχτή η πόρτα δεν θα “μπουκάρεις”; Πολλοί δεν έχουν τη δυνατότητα να κρατήσουν αυτή ακριβώς την τακτική. Είναι θέμα σεβασμού.

Οι κλειστές πόρτες αποτελούν ένα φυσικό τείχος, όπου αποκλείει τον άλλο. Όσο πιο ανασφαλείς είμαστε και τόσο μεγαλύτερη ανάγκη έχουμε από φυσικά εμπόδια. Άνθρωποι οι οποίοι είναι ανασφαλείς και δεν έχουν ισχυρούς μηχανισμούς άμυνας και δυνατή εικόνα του εαυτού τους, μπερδεύονται και ενεργούν με ένα συνεχή φόβο. Παράδειγμα: Αν σε μια συνάντηση κάθομαι πίσω από το γραφείο, βάζω μπροστά τον όγκο του και έχω την εντύπωση ότι με προστατεύει από τη δική σου παρουσία, τη δική σου επίθεση ή διάθεση. Από την άλλη μεριά, με εμποδίζει να με ακούσεις ή να σε ακούσω πιο άνετα. Και όμως, κατά βάθος, το ξέρουμε όλοι ότι δεν είναι το γραφείο που θα με σώσει αλλά αυτά που θα πω. Είναι λοιπόν, καλύτερα να το βγάλω από τη μέση παρά να οχυρωθώ από πίσω του. Το ίδιο είναι και το οχυρό της κλειστής πόρτας, γιατί βάζει όλους τους υπόλοιπους να την “παραβιάσουν” για να επικοινωνήσουν».

Πηγή: womanidol.com

Μέχρι σήμερα δεν υπήρχε κάποιος βιολογικός δείκτης που να επιτρέπει την αντικειμενική και έγκαιρη διάγνωσή της κατάθλιψης. Η ανακάλυψη θα επιτρέψει την πιο έγκαιρη θεραπεία της εν λόγω ψυχικής διαταραχής, που εκδηλώνεται σε ολοένα περισσότερους νέους σε όλο τον κόσμο.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχιατρικής 'Αϊαν Γκουντάϊερ του πανεπιστημίου Κέμπριτζ, δήλωσαν ότι ο νέος βιολογικός δείκτης θα βοηθήσει ιδιαίτερα στον εντοπισμό εκείνων των αγοριών που κινδυνεύουν περισσότερο να εμφανίσουν σοβαρή κατάθλιψη.

Η μελέτη, που έγινε σε δύο ομάδες 660 και 12.000 νέων ηλικίας 13 έως 18 ετών, έδειξε ότι οι έφηβοι με προ-κλινικά συμπτώματα κατάθλιψης και ταυτόχρονα με αυξημένη κορτιζόλη έχουν έως 14 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να διαγνωστούν αργότερα με μείζονα (κλινική) κατάθλιψη, σε σχέση με όσους νέους δεν έχουν ούτε τέτοια συμπτώματα, ούτε υψηλή πρωινή κορτιζόλη.

Η αντίστοιχη αύξηση του κινδύνου για τις έφηβες είναι πολύ μικρότερη από ό,τι στα αγόρια, κάτι που, μεταξύ άλλων, δείχνει ότι υπάρχουν διαφορές στον τρόπο εξέλιξης της κατάθλιψης ανάμεσα στα δύο φύλα. Το πρόβλημα είναι ότι η κατάθλιψη είναι συχνότερη στα κορίτσια παρά στα αγόρια και το νέο τεστ κάνει καλύτερη διάγνωση στα αγόρια, επειδή, για φυσιολογικούς λόγους, η κορτιζόλη είναι εξαρχής πολύ μεγαλύτερη στον οργανισμό των κοριτσιών.

Η μείζων κατάθλιψη αποτελεί σοβαρό πρόβλημα ψυχικής υγείας που πλήττει περίπου έναν στους έξι ανθρώπους κάποια στιγμή στη ζωή τους, με επιπτώσεις που μπορούν να φθάσουν έως την αυτοκτονία. Σε περίπου 350 εκατομμύρια υπολογίζονται οι άνθρωποι με κατάθλιψη παγκοσμίως. Στα τρία τέταρτα των περιπτώσεων η ψυχική διαταραχή εμφανίζεται πριν το 24ο έτος της ηλικίας, ενώ οι μισές περιπτώσεις πριν το 14ο έτος.

Διάφοροι παράγοντες παίζουν ρόλο στην εμφάνιση και εξέλιξη της κατάθλιψης, όπως τα γονίδια, η χημεία του εγκεφάλου, ο τρόπος ζωής, η ανατροφή και οι επιδράσεις του περιβάλλοντος. Γεγονότα όπως μια σοβαρή ασθένεια, ένα τραυματικό συμβάν ή η κατάχρηση αλκοόλ μπορούν να «πυροδοτήσουν» την κατάθλιψη.

efsyn.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η μελέτη δείχνει για πρώτη φορά ότι το συνεχώς επιδεινούμενο πρόβλημα του εκφοβισμού- «μπούλινγκ» μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις για την ψυχική- νοητική και τη σωματική υγεία του παιδιού σε βάθος χρόνου και όχι μόνο βραχυπρόθεσμα, ιδίως αν το παιδί πέφτει συστηματικά θύμα λεκτικής και σωματικής βίας εκ μέρους άλλων παιδιών.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την κοινωνική ψυχολόγο Λόρα Μπόγκαρτ της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου Χάρβαρντ και του Νοσοκομείου Παίδων της Βοστόνης, μελέτησαν σχεδόν 4.300 μαθητές δημοτικού και γυμνασίου και διαπίστωσαν ότι περίπου το 30% έπεφταν θύμα εκφοβισμού στο σχολείο.

Η έρευνα αξιολόγησε τη σωματική και ψυχική υγεία όλων των παιδιών και βρήκε ότι όσα ποτέ δεν είχαν υπάρξει θύματα εκφοβισμού, ήσαν τα πιο υγιή από ψυχολογική άποψη. Όμως ακόμα και τα παιδιά που κάποτε πριν από πολλά χρόνια, είχαν γνωρίσει «στο πετσί τους» τον εκφοβισμό, αλλά όχι πρόσφατα, συνέχιζαν να εμφανίζουν ψυχικά τραύματα, αν και όχι στον ίδιο βαθμό με όσα παιδιά συνέχιζαν χωρίς διακοπή να βιώνουν τέτοια βία. Τα παιδιά που ήσαν θύματα συνεχούς εκφοβισμού σε όλες τις τάξεις του σχολείου, ήσαν αυτά με τη μεγαλύτερη επιδείνωση της ψυχικής- νοητικής υγείας τους σε βάθος χρόνου, καθώς δεν ένιωθαν καλά με τον εαυτό τους, είχαν χαμηλή αυτοεκτίμηση και τάση για κατάθλιψη.

«Οι συνέπειες του εκφοβισμού μπορούν να δράσουν σαν χιονοστιβάδα με το πέρασμα του χρόνου», δήλωσε η Λόρα Μπόγκαρτ. Τα παιδιά που βιώνουν τον εκφοβισμό σε πάνω από μια τάξεις στο σχολείο, έχουν και τα πιο σοβαρά προβλήματα στο μέλλον. «Η έρευνα δικαιολογεί την άμεση και έγκαιρη παρέμβαση για την αντιμετώπιση του εκφοβισμού», δήλωσε η Αμερικανίδα ψυχολόγος.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, το πρώτο βήμα για τους γονείς είναι μέσω του διαλόγου να καταφέρουν να πείσουν το παιδί τους να μιλήσει ανοιχτά για το πρόβλημά του. Οι γονείς επίσης πρέπει να έχουν το νου τους για τυχόν σωματικά σημάδια, όπως γρατζουνιές ή μώλωπες στο σώμα του παιδιού τους (ιδίως στα μικρότερης ηλικίας), καθώς και για ξαφνικές αλλαγές στη συμπεριφορά του, όπως να μη θέλει να πάει σχολείο, να δείχνει αγχωμένο, φοβισμένο ή λυπημένο.

Κατ’ εξοχήν ομάδα κινδύνου να πέσουν θύματα εκφοβισμού, είναι παιδιά παχύσαρκα, με κάποια κινητική ή άλλη αναπηρία, καθώς και τα ομοφυλόφιλα. Επίσης, τα συνεσταλμένα και εσωστρεφή παιδιά είναι πιο ευάλωτα.

efsyn.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι ερευνητές της Ιατρικής Σχολής του πανεπιστημίου του Έξετερ, με επικεφαλής τον καθηγητή Ίαν Άλκοκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιβαλλοντικό περιοδικό «Environmental Science & Technology», ανέλυσαν δεδομένα για πάνω από 1.000 ανθρώπους. Τα στοιχεία αφορούσαν δύο ομάδες ανθρώπων, μία που είχαν μετακινηθεί σε περιοχές με περισσότερο πράσινο κατά τα τελευταία πέντε χρόνια και μία άλλη που, αντίθετα, είχαν μετακινηθεί σε περιοχές με λιγότερο πράσινο.

Η ανάλυση έδειξε πως η μετακίνηση σε κάποιο μέρος που περιβάλλεται από περισσότερο πράσινο, όχι μόνο βελτιώνει άμεσα την ψυχική υγεία των ανθρώπων, αλλά αυτή η βελτίωση διαρκεί για πολύ καιρό μετά την μετακίνηση (τουλάχιστον για τρία χρόνια). Είναι μία από τις πρώτες έρευνες διεθνώς που μελέτησαν διαχρονικά τα οφέλη από το πράσινο σε ψυχολογικό επίπεδο.

Μεταξύ άλλων, διαπιστώθηκε ότι στους ανθρώπους που επρόκειτο να μετακινηθούν σε περιοχές με λιγότερο πράσινο, η επιδείνωση της ψυχικής υγείας τους (π.χ. συμπτώματα κατάθλιψης) άρχιζε πριν καν μετακομίσουν!