Της Βίκυς Καπετανοπούλου

Παραδοσιακά οι Γερμανοί υπερηφανεύονται για την οργανωτικότητα και την αποτελεσματικότητά τους, ιδιαίτερα στον κατασκευαστικό και βιομηχανικό τομέα. Την ίδια αυστηρή πειθαρχία επιχειρούν να επιβάλουν «για το καλό μας» και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ιδιαίτερα στον… τεμπέλικο και διεφθαρμένο Νότο, όπως τους αρέσει (βολεύει, ίσως;) να πιστεύουν.

Ωστόσο, οι αλλεπάλληλες καθυστερήσεις στην κατασκευή και στην παράδοση σημαντικών δημοσίων έργων, αξίας δισεκατομμυρίων ευρώ, στους Γερμανούς φορολογούμενους απειλούν να αμαυρώσουν τη διεθνή φήμη της χώρας, που καλλιεργείται συστηματικά μετά την επανένωση και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου.

Κορυφαίο παράδειγμα αποτελεί το πρωτοφανές φιάσκο με το νέο διεθνές αεροδρόμιο «Βίλι Μπραντ» στο Βερολίνο. Θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε και ως… το γερμανικό «γεφύρι της Αρτας»! Από τη δεκαετία του ’90 είχε διαφανεί η ανάγκη να δημιουργηθεί ένα μεγάλο και μοντέρνο αεροδρόμιο στη γερμανική πρωτεύουσα, το οποίο σε βάθος χρόνου θα περιόριζε και εν τέλει θα διέκοπτε τη λειτουργία των άλλων δύο μικρότερων, Τέγκελ και Σένεφελντ.

Ο σχεδιασμός άρχισε το 1996, η κατασκευή το 2006. Η ολοκλήρωση και παράδοση του έργου στο κοινό έχει καθυστερήσει έκτοτε τουλάχιστον πέντε φορές: από το 2008 στο 2011, μετά στον Ιούνιο του 2012, ημερομηνία που μετατέθηκε στον Μάρτιο του 2013 και κατέληξε στον Οκτώβριο του 2013. Σύμφωνα με το «Spiegel», το έργο θα είναι έτοιμο το νωρίτερο το 2014, ίσως και στις αρχές του 2015!

Βασική αιτία, το υπερσύγχρονο, αλλά περίπλοκο σύστημα πυρασφάλειας, που αποδεικνύεται διαρκώς προβληματικό. Δεν είναι, όμως, μόνον αυτό: εξαιτίας των αλλεπάλληλων καθυστερήσεων, το τελικό κόστος έχει σχεδόν διπλασιαστεί από τα 2,4 στα 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ…

Το αρχικό σχέδιο προέβλεπε επίσης ότι το αεροδρόμιο «Βίλι Μπραντ» θα μπορούσε να εξυπηρετήσει 45 εκατομμύρια επιβάτες τον χρόνο, αντ' αυτού όμως θα εξυπηρετεί μόλις 27 εκατομμύρια, πιθανόν και πολύ λιγότερους, σύμφωνα με ορισμένες δυσοίωνες εκτιμήσεις. Τα check in είναι λίγα και δεν επαρκούν, το ίδιο και οι θέσεις στάθμευσης των αεροσκαφών, όπως γράφει ο «Economist». Η αεροπορική εταιρεία Air Berlin, που πλήττεται σφόδρα από τις καθυστερήσεις, έχει καταθέσει μηνύσεις απαιτώντας αποζημίωση. Και για να επιβεβαιωθεί η παρομοίωση με το «γεφύρι της Αρτας», τέσσερις άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τη διάρκεια των εργασιών…

Η υπόθεση έχει μετατραπεί σε πολιτικό Βατερλό για τον Σοσιαλδημοκράτη δήμαρχο της πόλης και μέχρι πρότινος επικεφαλής του έργου, Κλάους Βόβεραϊτ, που κατέχει το αξίωμα από το 2001 και έχει αναγάγει τη δημιουργία του νέου αεροδρομίου σε προσωπικό του στοίχημα. Οι δύο βασικοί μέτοχοι του αεροδρομίου είναι τα κρατίδια του Βερολίνου και του Βραδεμβούργου και με μικρότερο ποσοστό η ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Αντί για πολιτικούς μηχανικούς και αρχιτέκτονες, στο 15μελές εποπτικό συμβούλιο συμμετείχαν δέκα πολιτικοί, μεταξύ των οποίων ο Βόβεραϊτ ως πρόεδρος και ο επίσης Σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός του κρατιδίου του Βραδεμβούργου, Ματίας Πλάτσεκ, ως αντιπρόεδρος. Οπως χαρακτηριστικά αναφέρει το Reuters, αντί να ασχολούνται με τα καίρια ζητήματα λειτουργίας, φέρεται να έδιναν περισσότερη σημασία σε καλλωπιστικές λεπτομέρειες, όπως η αναβάθμιση της ξύλινης επένδυσης σε «κομψή καρυδιά» και οι αλλαγές στα πλακάκια του δαπέδου σε πανάκριβο αλλά «αρχοντικό ασβεστόλιθο»!

Ετσι, μόλις ένα μήνα πριν από τα προγραμματισμένα, πανηγυρικά εγκαίνια στις 3 Ιουνίου του 2012, η… διαβόητη γερμανική γραφειοκρατία και οι συχνά ασφυκτικοί ρυθμιστικοί κανόνες, που αφορούν τα δημόσια έργα, τους χάλασαν τα σχέδια: η τοπική αρχή, που ήταν υπεύθυνη για την πυρασφάλεια, απλώς αρνήθηκε να δώσει την απαιτούμενη έγκριση, τινάζοντας τα πάντα στο αέρα!

«Από έργο–έμβλημα, έγινε πηγή ντροπής» είχε γράψει τότε στο κύριο άρθρο της η εφημερίδα «Frankfurter Allgemeine Zeitung». «Είναι αποτέλεσμα πολιτικών παρεμβάσεων. Μετέτρεψε σε περίγελο το Βερολίνο και έπληξε τη φήμη της Γερμανίας», λέει στο Reuters ο Μάνουελ Ρένε Τίσεν, καθηγητής Διοίκησης Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου και μέλος της Ομοσπονδίας της Γερμανικής Κατασκευαστικής Βιομηχανίας.

Μετά τον σάλο που ξέσπασε και τα απανωτά σχόλια–κόλαφο των γερμανικών ΜΜΕ, που κατηγορούν τον δήμαρχο για απόκρυψη και συγκάλυψη των τεχνικών προβλημάτων, στις αρχές της εβδομάδας ο Κλάους Βόβεραϊτ υπέκυψε στις πιέσεις και υπέβαλε την παραίτησή του από την προεδρία του εποπτικού συμβουλίου του αεροδρομίου.

Αρνείται, όμως, πεισματικά να παραιτηθεί και από την καρέκλα του δημάρχου, όπως ζητούν ανοιχτά ακόμη και πολιτικοί του σύμμαχοι, όπως το Κόμμα των Πρασίνων. Η ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών προς το παρόν τον στηρίζει, καθώς φαίνεται να μην υπάρχει εναλλακτική για τη διαδοχή του, ωστόσο στο Βερολίνο τα ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις έχουν καταβαραθρωθεί.

Χαρισματική προσωπικότητα με έφεση στις δημόσιες σχέσεις και δηλωμένος ομοφυλόφιλος, ο 59χρονος Βόβεραϊτ υπερηφανεύεται ότι μετέτρεψε τη διχοτομημένη και πληγωμένη πόλη σε μια ιδιαιτέρως ανεκτική πολυπολιτισμική μητρόπολη–σύμβολο της γερμανικής ενότητας. Οι επικριτές του, ωστόσο, του καταλογίζουν ότι δεν έχει συμβάλει επαρκώς στη μείωση του αριθμού των ανέργων στην πόλη, ενώ το κόστος ζωής και τα ενοίκια έχουν εκτοξευτεί. «Η διαχείρισή του υπήρξε καταστροφική. Σε κάποιον άλλον πλανήτη, θα είχε εκδιωχθεί εδώ και πολύ καιρό, όχι όμως και στο Βερολίνο» σχολιάζει δηκτικά το «Spiegel»…

Γερμανία – Δημόσια έργα

Μεγάλες καθυστερήσεις και υπερβάσεις στον προϋπολογισμό «στοιχειώνουν» αρκετά δημόσια έργα στη Γερμανία. Η εξαντλητική γραφειοκρατία και οι νομοθετικοί περιορισμοί, που συχνά εμποδίζουν την από κοινού ανάληψη ενός έργου από δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, δίνουν σε κάποιο βαθμό την εξήγηση.

Πολλές φορές, όμως, την ευθύνη φέρουν κρατικοί λειτουργοί, οι οποίοι -χωρίς να διαθέτουν τις απαιτούμενες τεχνικές γνώσεις- σπεύδουν να αναλάβουν την εποπτεία μεγαλεπήβολων δημόσιων έργων είτε για ψηφοθηρικούς λόγους είτε για να εξασφαλίσουν την υστεροφημία τους. Ακόμη και στη μεθοδική Γερμανία, δεν λείπουν ο πρόχειρος σχεδιασμός, η έλλειψη συντονισμού και οι κακοτεχνίες.

(Πηγή: Reuters / Spiegel)

Βερολίνο – Γραφεία γερμανικών μυστικών υπηρεσιών BND

Οι αχανείς κτιριακές εγκαταστάσεις, με εμβαδόν όσο 35 γήπεδα ποδοσφαίρου στην «καρδιά» της πόλης, έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί το 2011, αλλά θα καθυστερήσουν έως το 2015. Το κόστος σχεδόν διπλασιάστηκε σε 1,4 δισ. ευρώ, ίσως φτάσει και τα 2 δισ.

Στουτγάρδη – Κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός

Ο σχεδιασμός άρχισε το 1994, η κατασκευή το 2010, το έργο θα είναι έτοιμο το 2021! Ο προϋπολογισμός ξεκίνησε από τα 2,4 δισ. ευρώ το 1998, σήμερα κυμαίνεται στα 6,8 δισ., αλλά ενδέχεται να αγγίξει τα 11 δισ.

Κολονία – Μετρό

Η διάνοιξη της υπόγειας σήραγγας έχει διακοπεί επανειλημμένα από απανωτά ατυχήματα, εν μέρει εξαιτίας της χρήσης ακατάλληλων υλικών. Το 2009 παρακείμενο ιστορικό κτίριο κατέρρευσε, προκαλώντας τον θάνατο δύο ανθρώπων. Το έργο, κόστους 1,1 δισ. ευρώ, έπρεπε να ολοκληρωθεί το 2011, δεν θα παραδοθεί πριν από το 2019, ίσως και το 2022

Αμβούργο – Αίθουσα συναυλιών φιλαρμονικής ορχήστρας

Η παράδοση αναβλήθηκε κατά 7 χρόνια μέχρι το 2017, ενώ ο προϋπολογισμός ξέφυγε από κάθε έλεγχο και έχει «απογειωθεί» από τα 77 εκατομμύρια ευρώ το 2007 στα 575 εκατ. σήμερα, ενδέχεται όμως να ξεπεράσει τα 600 εκατομμύρια ευρώ

Λειψία – Υπόγεια σήραγγα

Θα στοιχίσει 960 εκατομμύρια ευρώ, αντί για 572 εκατομμύρια. Παρότι έπρεπε να ολοκληρωθεί το 2009, θα παραδοθεί στο επιβατικό κοινό στα τέλη του 2013

Με μελανά χρώματα περιγράφει η «Wall Street Journal» τις συνθήκες ζωής στην καρδιά της Αθήνας, ιδιαίτερα γύρω από την πλατεία Ομονοίας. Το εμπορικό κέντρο της ελληνικής πρωτεύουσας, που κάποτε έσφυζε από κόσμο, πολυκαταστήματα, καφετέριες και ξενοδοχεία, έχει μετατραπεί σε «εθνικό σύμβολο απελπισίας και κοινωνικής κατάρρευσης» γράφει στο άρθρο του ο δημοσιογράφος Γκόρντον Φέρκλαφ.

Η πλατεία περιβάλλεται τώρα από άδεια μαγαζιά, ετοιμόρροπα ξενοδοχεία που «φυτοζωούν», εμπόρους και χρήστες ναρκωτικών, ιερόδουλες και μετανάστες. «Ηταν η δική μας Times Square και τώρα έχει γίνει Βαγδάτη» λέει στην αμερικανική εφημερίδα ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου «Αχίλλειον».

Στην περιοχή της πλατείας Ομονοίας ξεσπούν συχνά «μάχες» μεταξύ ακροδεξιών, που επιτίθενται στους μετανάστες, και αναρχικών, που πολεμούν τον φασισμό και θέλουν να προστατεύσουν τους ξένους, αναφέρει η «WSJ». Φιλοξενεί μάλιστα καταγγελίες μετανάστη ότι η Αστυνομία όχι μόνο τους κακομεταχειρίζεται αλλά τους κλέβει, από μετρητά μέχρι κινητά τηλέφωνα. Τις καταγγελίες διαψεύδει ο εκπρόσωπος Τύπου της Αστυνομίας. Ζοφερή είναι η περιγραφή του δράματος των τοξικομανών: εύκολα βρίσκει κάποιος μια δόση ηρωίνης ή μεθαμφεταμίνης με λιγότερο από 7 δολάρια, οι μολυσματικές ασθένειες καραδοκούν, οι ναρκομανείς, ζώντας σε άθλιες συνθήκες, πουλούν ακόμη και τις καθαρές σύριγγες, που τους μοιράζουν δωρεάν μέλη του ΟΚΑΝΑ.

Με την οικονομία «ετοιμοθάνατη», το κράτος αδυνατεί να βοηθήσει. «Το βάθος της αστικής αποσύνθεσης δείχνει την πολυπλοκότητα των προβλημάτων, που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, καθώς εισέρχεται στον έκτο χρόνο ύφεσης. Αποτελεί προειδοποίηση προς άλλες ευρωπαϊκές χώρες σε κρίση για το πόσο γρήγορη μπορεί να είναι η πτώση, όταν φτάσει το σημείο καμπής», γράφει η «WSJ».

Βίκυ Καπετανοπούλου

Της Βίκυς Καπετανοπούλου

Εν μέσω πολλων αντιδράσεων ο Μπαράκ Ομπάμα ανακοίνωσε χθες επίσημα τον διορισμό νέου υπουργού Αμυνας και νέου επικεφαλής της CIA, συμπληρώνοντας -μαζί με την ανάθεση του υπουργείου Εξωτερικών στον γερουσιαστή των Δημοκρατικών, Τζον Κέρι- την «τριανδρία» που θα καθορίσει και θα εφαρμόσει την πολιτική σε θέματα εθνικής ασφάλειας κατά τη διάρκεια της δεύτερης προεδρικής του θητείας.

H ανάθεση της διοίκησης του Πενταγώνου στον μετριοπαθή Ρεπουμπλικανό, Τσακ Χέιγκελ, είναι βέβαιο ότι θα συναντήσει σθεναρή αντίσταση και στις δυο πτέρυγες του Κογκρέσου, καθώς ο 66χρονος πρώην γερουσιαστής και βετεράνος του Βιετνάμ έχει δεχτεί δριμεία κριτική από το ίδιο του το κόμμα, αλλά και από μερίδα των Δημοκρατικών.

Πολλοί έχουν αμφισβητήσει ευθέως αφενός την προσήλωσή του στην αντιμετώπιση των θεμάτων ασφαλείας του Ισραήλ, παραδοσιακού συμμάχου των ΗΠΑ, κι αφετέρου την πρόθεσή του να τηρήσει σκληρή στάση απέναντι στο Ιράν.

Οσο ήταν ακόμη γερουσιαστής και μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, ο Χέιγκελ είχε χαρακτηριστεί ειλικρινής και συχνά ανεξάρτητη φωνή. Είχε έρθει σε ρήξη με αρκετούς συναδέλφους του Ρεπουμπλικανούς επικρίνοντας με οξύτητα τους χειρισμούς της κυβέρνησης Μπους στον πόλεμο του Ιράκ, παρότι είχε ψηφίσει υπέρ της στρατιωτικής επέμβασης.

Οι επικριτές του τονίζουν ότι είχε καταψηφίσει επανειλημμένως την επιβολή μονομερών αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν, οι υποστηρικτές του από την άλλη θυμίζουν ότι είχε υπερψηφίσει κατά τη διάρκεια της θητείας του στρατιωτική βοήθεια περίπου 40 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς το Ισραήλ.

Ο Χέιγκελ είχε προκαλέσει την οργή των Ρεπουμπλικανών και για τη στάση του απέναντι στο Ισραήλ. Σύμβουλος του Ομπάμα από το 2009, είχε προτείνει μεταξύ άλλων στον Αμερικανό πρόεδρο την έναρξη διαλόγου με την παλαιστινιακή οργάνωση Χαμάς -παρότι δεν αναγνωρίζει το κράτος του Ισραήλ- δηλώνοντας μάλιστα σε συνέντευξή του πως «το εβραϊκό λόμπι εκφοβίζει πολύ κόσμο εδώ πάνω», δείχνοντας το Κογκρέσο.

«Είναι ένας προκλητικός διορισμός για όλους εμάς που υποστηρίζουμε το Ισραήλ» δήλωσε ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ στο CNN. Σύμφωνα μάλιστα με τους «New York Times», εβραϊκές οργανώσεις, με ερείσματα και στα δύο κόμματα, έχουν αρχίσει να διακινούν επιστολές καλώντας τα μέλη του Κογκρέσου- που έχουν και τον τελικό λόγο- να καταψηφίσουν τον διορισμό του.

Ωστόσο, όπως εκτιμούν οι New York Times, η τοποθέτηση ενός επιφανούς Ρεπουμπλικανού στη νέα κυβέρνηση θα προσδώσει σε μεγάλο βαθμό πολιτική κάλυψη στα σχέδια του Ομπάμα να ολοκληρώσει την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν, αλλά και να προχωρήσει σε νέες περικοπές των στρατιωτικών δαπανών.

Λιγότερο προβληματική για τον Λευκό Οίκο είναι η τοποθέτηση στην ηγεσία της CIA του Τζον Μπρέναν, μέχρι πρότινος συμβούλου του Λευκού Οίκου σε θέματα τρομοκρατίας. Πρώην αναλυτής της CIA επί 25 χρόνια και σταθμάρχης στη Σαουδική Αραβία, ο 57χρονος Μπρέναν είχε αποσύρει την υποψηφιότητά του για τη θέση του επικεφαλής της υπηρεσίας το 2008, όταν εξελέγη για πρώτη φορά πρόεδρος ο Μπαράκ Ομπάμα.

Είχε κατηγορηθεί τότε ότι υποστήριζε τη χρήση βασανιστηρίων από τη CIA στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας που είχε κηρύξει η κυβέρνηση Μπους, καθώς εκείνη την περίοδο είχε διατελέσει αναπληρωτής εκτελεστικός διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Ο Μπαράκ Ομπάμα τον διόρισε τελικώς σύμβουλο του Λευκού Οίκου για θέματα τρομοκρατίας.

Από τους πιο έμπιστους συνεργάτες του Αμερικανού προέδρου, θεωρείται ότι συμμετείχε στην επίβλεψη της χρήσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών για τις στοχευμένες δολοφονίες υπόπτων για τρομοκρατία στο Πακιστάν, τη Υεμένη και τη Σομαλία, ενώ έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στον σχεδιασμό της επιχείρησης για την εξόντωση του Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Της Βίκυς Καπετανοπούλου

Ο πρώτος Σκοτσέζος κυβερνήτης της Κάτω Σαξονίας, που είχε τεθεί προσωρινά υπό τον έλεγχο των βρετανικών συμμαχικών δυνάμεων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε ο σερ Γκόρντον Μακρέντι. Το 1946 βρέθηκε πολύ κοντά στο να πετύχει κάτι αδιανόητο για τα δεδομένα της διαλυμένης τότε Γερμανίας: έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό! 67 χρόνια μετά, το ίδιο ονειρεύεται να καταφέρει, αν επανεκλεγεί, άλλος ένας Σκοτσέζος – κατά το ήμισυ αυτή τη φορά: ο πρωθυπουργός της Κάτω Σαξονίας, Ντέιβιντ Μακ Αλιστερ και επικεφαλής του ψηφοδελτίου των Χριστιανοδημοκρατών (CDU).

Οι τοπικές εκλογές, που θα διεξαχθούν στις 20 Ιανουαρίου στο κρατίδιο αυτό της βορειοδυτικής Γερμανίας, θεωρούνται πρόκριμα των ομοσπονδιακών εκλογών του Σεπτεμβρίου, τα αποτελέσματα των οποίων θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της Ευρώπης εν μέσω της συνεχιζόμενης κρίσης στην ευρωζώνη και της εξοντωτικής λιτότητας.

Μόλις 41 ετών και δικηγόρος το επάγγελμα, ο Ντέιβιντ Μακ Αλιστερ χαρακτηρίζεται όχι μόνο ως ένα από τα ανερχόμενα αστέρια στους κόλπους του CDU, αλλά και ως πιθανός διάδοχος της Ανγκελα Μέρκελ, όπως εκτιμούν πολιτικοί αναλυτές και ΜΜΕ. Η σκοτσέζικη καταγωγή του έχει γίνει σημαία της προεκλογικής του εκστρατείας.

Οι φίλοι και οι υποστηρικτές του τον αποκαλούν χαϊδευτικά «Μακ», οι ήχοι της γκάιντας ακούγονται ως μουσικό «χαλί» στις προεκλογικές του διαφημίσεις. Η αναφορά του στον Γκόρντον Μακρέντι, στην ομιλία του κατά τη διάρκεια του πρόσφατου συνεδρίου του CDU στο Ανόβερο, πρωτεύουσα της Κάτω Σαξονίας, προκάλεσε κύματα ενθουσιασμού στο ακροατήριο.

«Οι Σκοτσέζοι έχουν εξαιρετική φήμη στη Γερμανία» επειδή είναι… φειδωλοί και οικονόμοι, διακηρύσσει ο Μακ Αλιστερ, προσθέτοντας υποτιμητικά, αλλά με νόημα: «Καλύτερα Σκοτσέζος, παρά Ελληνας»… Στη χώρα, που προσπαθεί να επιβάλει αυστηρότατη δημοσιονομική πειθαρχία και λιτότητα σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια, κοινότοποι χαρακτηρισμοί για τους Σκοτσέζους όπως «τσιγκούνηδες» και «σφιχτοχέρηδες» ηχούν μάλλον ευχάριστα στα αυτιά μεγάλης μερίδας ψηφοφόρων…

Ο Ντέιβιντ Μακ Αλιστερ γεννήθηκε στο ψυχροπολεμικό Βερολίνο το 1971, όταν ο πατέρας του, στρατιώτης από τη Γλασκόβη, γνώρισε και παντρεύτηκε τη μητέρα του, Γερμανίδα δασκάλα μουσικής. Μεγάλωσε σε βρετανικό θύλακα της διχοτομημένης πόλης μαθαίνοντας και τις δύο γλώσσες, γερμανικά και αγγλικά. «Η ανατροφή μου στο δυτικό Βερολίνο μάλλον έπαιξε ρόλο στην αντιπάθεια, που τρέφω για τους κομμουνιστές. Οταν έκλεισα τα 17, οι γονείς μου με ρώτησαν τι θέλω για δώρο γενεθλίων κι εγώ απάντησα ότι ήθελα να γίνω μέλος του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών» διηγείται ο ίδιος σε παλιότερη συνέντευξή του.

Διαθέτει διπλή υπηκοότητα και, παρότι δηλώνει 100% Γερμανός, είναι περήφανος για τις σκοτσέζικες ρίζες του. Εκανε πρόταση γάμου στη σύζυγό του στη λίμνη του Λοχ Νες, παντρεύτηκε φορώντας κιλτ, τηρώντας την οικογενειακή παράδοση, και είναι οπαδός των Glasgow Rangers. Το 2005 η Ανγκελα Μέρκελ του πρότεινε τη θέση του γενικού γραμματέα του CDU, αλλά ο Μακ Αλιστερ αρνήθηκε, επειδή -όπως λέει- δεν ήθελε να ανέλθει πολύ ψηλά, πολύ γρήγορα.

Η ανταμοιβή του ήρθε το 2010, όταν το κόμμα του τον εξέλεξε να αντικαταστήσει στην πρωθυπουργία της Κάτω Σαξονίας τον Κρίστιαν Βουλφ, όταν ο δεύτερος εξελέγη πρόεδρος της γερμανικής ομοσπονδίας. Αυτομάτως, διορίστηκε μέλος του εποπτικού συμβουλίου της Volkswagen, καθώς η τοπική κυβέρνηση κατέχει το 20% των μετοχών της αυτοκινητοβιομηχανίας, που παραμένει ο μεγαλύτερος εργοδότης στο κρατίδιο.

Η οικονομική κρίση και η ύφεση δεν έχουν μέχρι στιγμής αγγίξει την Κάτω Σαξονία. Η γεωργία -στυλοβάτης της τοπικής οικονομίας- ακμάζει, το ίδιο και οι επιχειρήσεις. Υποβόσκει, αλλά σε χαμηλούς τόνους προς το παρόν, η διένεξη για την αμφιλεγόμενη μετατροπή των προσωρινών χώρων αποθήκευσης πυρηνικών αποβλήτων σε μόνιμους, ενδεχόμενο που προκαλεί «ανατριχίλα» στο κόμμα των Πρασίνων, σε οικολογικές οργανώσεις και ακτιβιστές.

Το διεθνές ενδιαφέρον για τις επερχόμενες τοπικές εκλογές οφείλεται στο γεγονός ότι η Κάτω Σαξονία είναι ο πολιτικός «καθρέφτης» ολόκληρης της Γερμανίας: το κρατίδιο και το ομοσπονδιακό κράτος κυβερνώνται από κεντροδεξιούς συνασπισμούς Χριστιανοδημοκρατών (CDU) – Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP), ενώ όπως η Ανγκελα Μέρκελ και το CDU στο Βερολίνο, έτσι κι ο Ντέιβιντ Μακ Αλιστερ και το CDU στο Ανόβερο προηγούνται στις δημοσκοπήσεις με ποσοστό γύρω στο 40%.

Αντίστοιχα και στις δύο περιπτώσεις ο κυβερνητικός τους εταίρος, το FDP, κινδυνεύει να μην συγκεντρώσει το προαπαιτούμενο 5% για να ξαναμπεί στη βουλή, με ενδεχόμενο κόστος στην περίπτωση της Κάτω Σαξονίας να χάσουν η Κεντροδεξιά και ο Μακ Αλιστερ την εξουσία. Παρότι το CDU προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις, σύμφωνα με τις τελευταίες μετρήσεις Σοσιαλδημοκράτες (SPD) και Πράσινοι συγκεντρώνουν ποσοστό περίπου 45%, ενώ αυξημένος εμφανίζεται ο αριθμός των αναποφάσιστων ψηφοφόρων.

Αν οι Χριστιανοδημοκράτες, που είχαν επικρατήσει στις τοπικές εκλογές του 2008 με ποσοστό – ρεκόρ για τη Δεξιά 42,5%, αφενός δεν αυξήσουν τα ποσοστά τους και αφετέρου χάσουν το κοινοβουλευτικό «δεκανίκι» των Ελεύθερων Δημοκρατών, για να παραμείνουν στην εξουσία θα πρέπει να συνεργαστούν είτε με τους Σοσιαλδημοκράτες είτε με τους Πράσινους. Πολλοί αναλυτές θεωρούν επικρατέστερο το δεύτερο σενάριο, παρότι ο γενικός γραμματέας του CDU της Κάτω Σαξονίας αποκλείει την πιθανότητα συνασπισμού Χριστιανοδημοκρατών – Πρασίνων.

«Γιατί εμείς στο ισχυρό και περήφανο CDU πρέπει να τρέχουμε πίσω από τους Πράσινους;» αναρωτήθηκε δημόσια ο Ντέιβιντ Μακ Αλιστερ. Αν όμως το βράδυ της 20ής Ιανουαρίου βρεθεί αντιμέτωπος με την επιλογή είτε να αποχωρήσει από την κυβέρνηση, έχοντας χάσει τους δεξιούς του εταίρους Ελεύθερους Δημοκράτες, είτε να προχωρήσει σε συγκυβέρνηση με τα κεντροαριστερά κόμματα των Πρασίνων ή των Σοσιαλδημοκρατών, ίσως γίνει ξαφνικά περισσότερο διαλλακτικός.

Και τότε, η υπόλοιπη Γερμανία θα μπορέσει να περάσει τους επόμενους οκτώ μήνες κάνοντας εικασίες για το κατά πόσον και η Ανγκελα Μέρκελ θα χρειαστεί να προβεί σε ευρεία συμμαχία με την Κεντροαριστερά, αν ούτε στις γενικές εκλογές του Σεπτεμβρίου οι Ελεύθεροι Δημοκράτες καταφέρουν να ξαναμπούν στο ομοσπονδιακό κοινοβούλιο…

«Μαύρη» η Πρωτοχρονιά στη σπαρασσόμενη Συρία, με το σφυροκόπημα από την αεροπορία και το πυροβολικό του Μπασάρ αλ Ασαντ να συνεχίζεται χωρίς έλεος στη Δαμασκό, το Χαλέπι, τη Χομς και άλλες πόλεις. 160 άνθρωποι σκοτώθηκαν σε όλη τη χώρα την τελευταία ημέρα του 2012, σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Οι κάτοικοι της πρωτεύουσας υποδέχθηκαν τη νέα χρονιά υπό το μπαράζ βομβαρδισμών του στρατού στα νότια και τα ανατολικά προάστια που ελέγχονται από τους αντάρτες. Στο έρημο κέντρο της πόλης, που παραμένει στα χέρια των κυβερνητικών στρατευμάτων, οι μοναδικοί που «γιόρτασαν» ήταν οι στρατιώτες του Ασαντ, οι οποίοι τα μεσάνυχτα άρχισαν να πυροβολούν στον αέρα, προκαλώντας αναστάτωση και σύγχυση στους τρομοκρατημένους κατοίκους της Δαμασκού.

Οι μάχες μαίνονται και στην περιοχή του διεθνούς αεροδρομίου στο Χαλέπι, που έχει προσωρινά κλείσει, καθώς ο στρατός προσπαθεί να εμποδίσει τους αντάρτες ώστε να μην καταλάβουν τις εγκαταστάσεις. Το τουρκικό επιτελείο ενόπλων δυνάμεων διέψευσε, άλλωστε, κατηγορηματικά πληροφορίες της συριακής εφημερίδας «Al Watan» ότι συνελήφθησαν τέσσερις Τούρκοι πιλότοι στην προσπάθειά τους να διεισδύσουν στον χώρο του αεροδρομίου μαζί με ένοπλη ομάδα.

Σε ομιλία του, μάλιστα, ενώπιον χιλιάδων Σύρων προσφύγων στην Τουρκία, ο Ταγίπ Ερντογάν τόνισε ότι η Αγκυρα θα υποστηρίξει «μέχρι τέλους» την εξέγερση κατά του Ασαντ, τον οποίο αποκάλεσε «τύραννο».

Ιδιαιτέρως ζοφερό περιέγραψε το μέλλον της Συρίας ο ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ και του Αραβικού Συνδέσμου, Λακντάρ Μπραχίμι. Αν συνεχιστεί ο εμφύλιος, η χώρα δεν θα διασπαστεί σε μικρότερα κράτη όπως συνέβη στη Γιουγκοσλαβία, δήλωσε από το Κάιρο, αλλά θα υποστεί «σομαλοποίηση» (somalisation), την επικράτηση δηλαδή αντίπαλων πολέμαρχων, που θα συνεχίσουν να καταδυναστεύουν τον συριακό λαό.

«Η κατάσταση στη Συρία είναι κακή, πολύ κακή και ολοένα χειροτερεύει. Σχεδόν 50.000 άτομα σκοτώθηκαν τα δύο τελευταία χρόνια κι αν η κρίση συνεχιστεί για άλλο ένα έτος, δεν θα προκαλέσει τον θάνατο επιπλέον 25.000, θα σκοτωθούν 100.000 άνθρωποι. Σας προειδοποιώ γι' αυτό που έρχεται. Η επιλογή είναι μεταξύ μιας πολιτικής λύσης ή της πλήρους κατάρρευσης του κράτους της Συρίας»…

Τραγικά είναι και τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με τα οποία το 90% των θυμάτων του εμφυλίου έχασαν τη ζωή τους εντός του 2012. Οπως υποστηρίζει η οργάνωση, κατά τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε, άρχισε να γίνεται χρήση όλο και πιο βαρέων στρατιωτικών όπλων, τόσο από τους αντάρτες όσο και από το καθεστώς Ασαντ, που κινητοποίησε ταυτόχρονα και την αεροπορία του. Το γεγονός αυτό εξηγεί τη δραματική αύξηση των ανθρώπινων απωλειών, οι οποίες αυτό το διάστημα φτάνουν τους χίλιους νεκρούς την εβδομάδα…