Αποδεικνύεται έτσι ότι οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν αντέχουν την ανέχεια και την ανεργία, αρνούνται να δέχονται παθητικά συνεχή σκάνδαλα διαφθοράς, χρηματισμού-πλουτισμού και διασπάθισης του δημόσιου χρήματος, σκάνδαλα στα οποία επιδίδονται και τα δύο κόμματα τις τελευταίες δεκαετίες. Ο κρατικός μηχανισμός έχει καταληφθεί από διεφθαρμένους πολιτικούς και αυτό πλέον δεν μπορεί να αποκρυβεί σε καμία χώρα, ειδικά σε όσες υφίστανται την ασφυκτική πίεση των δανειστών τους. Σε όλες αυτές τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, επικρατεί αποσύνθεση και το αίτημα για αλλαγή του παλαιού πολιτικού συστήματος είναι δυνατό και επιτακτικό.

Οι εκπρόσωποι του δικομματισμού βρίσκονται σε σύγχυση, αρνούμενοι να παραδεχτούν ότι υπάρχουν άλλες πολιτικές δυνάμεις έξω από τις δικές τους που διεκδικούν με αξιώσεις την κατάληψη της εξουσίας. Τόσο οι σοσιαλδημοκράτες όσο και οι συντηρητικοί έχουν αρχίσει να διαβάλλουν και να συκοφαντούν το ριζοσπαστικό αυτό κίνημα. Οπως ακριβώς στην Ελλάδα σοσιαλιστές και δεξιοί φιλελεύθεροι συκοφαντούν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης που εκφράζει τη θέληση για απαλλαγή από τους εκπροσώπους του παλαιού πολιτικού συστήματος.

Ηρθε η εποχή να καταλάβουν αυτά τα κόμματα ότι πλέον δεν μπορούν να παραπλανήσουν τους ψηφοφόρους τους, πλην των φανατικών. Το αίτημα για αλλαγή έχει περάσει στην πλειονότητα και όσο και αν συκοφαντήσουν τις νέες προοδευτικές, ριζοσπαστικές και αριστερές δυνάμεις, στην Ισπανία, στην Ελλάδα και αλλού ο κύβος έχει ριφθεί. Δεν ανατρέπεται αυτό το κλίμα αλλαγής και απαλλαγής από εκείνους που πλούτισαν σε βάρος ολόκληρων λαών, τολμώντας να λένε ότι υπηρετούν τη Δημοκρατία. Τα ψέματα φαίνεται να τελειώνουν για τους εκπροσώπους ενός διεφθαρμένου, πελατειακού και αντιλαϊκού συστήματος. Ενας άλλος κόσμος αναδύεται.

Βιάζεται τώρα το Ελληνικό Δημόσιο -σκανδαλωδώς- να εκταμιεύσει ποσόν τριάντα εκατομμυρίων ευρώ για να το πληρώσει σε μια κοινοπραξία χρεοκοπημένων κατασκευαστικών εταιρειών, για ένα καζίνο το οποίο ουδέποτε κατασκευάστηκε, το Καζίνο στον Φλοίσβο, χωρίς καν να υπάρχει υπογραφή σύμβασης. Τη ρύθμιση υπογράφουν δύο κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Χρήστος Σταϊκούρας και η υπουργός Τουρισμού Ολγα Κεφαλογιάννη, αδιαφορώντας προφανώς για το ότι το ποσόν αυτό μπορεί να τινάξει στον αέρα τον προϋπολογισμό ενός υπουργείου.

Ο λόγος της εκταμίευσης είναι η αποζημίωση της κοινοπραξίας για διαφυγόντα κέρδη από εγγυητικές ύψους 11 δισ. ευρώ, που η κοινοπραξία είχε δεσμεύσει πριν από είκοσι χρόνια (Διαβάστε στις εσωτερικές σελίδες το ιστορικό του εντυπωσιακού αυτού θέματος). Σε λίγες μέρες αναμένεται η απόφαση του ΣτΕ, γιατί στα είκοσι αυτά χρόνια ο διαγωνισμός έχει κατακυρωθεί και ακυρωθεί λόγω συγκυριών. Οι δύο υπουργοί επισπεύδουν την εκταμίευση πριν από την απόφαση του ΣτΕ. Γιατί; Είναι μια προκλητική ενέργεια, τη στιγμή που σε άλλες περιπτώσεις δεν εκταμιεύουν με τη δικαιολογία ότι εκτρέπεται ο προϋπολογισμός ενός υπουργείου, π.χ. του υπουργείου Οικονομικών, για τις 595 απολυμένες καθαρίστριες, για τους εργαζόμενους στα ασφαλιστικά ταμεία κ.ά. Γιατί δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Οι δύο υπουργοί καλούνται να απαντήσουν με πειστικά επιχειρήματα. Βεβαίως αδυνατούν, ακόμη κι αν απαντήσουν ότι διορθώνουν λάθη του παρελθόντος, αποφεύγοντας τους τόκους υπερημερίας. Καλώς. Γιατί στο παρά πέντε της εκδίκασης της απόφασης από το ΣτΕ; Τα ερωτήματα είναι πολλά και περιμένουν απάντηση. Το πιο εντυπωσιακό είναι -και αυτό αποκλείεται να μην το γνωρίζουν οι υπουργοί- ότι η κοινοπραξία, εκ του καταστατικού της, δεν υφίσταται από το 1995, αφού είχε χρονική διάρκεια ενός έτους. Πώς διεκδικεί, αφού δεν υφίσταται και δεν έχει δικαιώματα είσπραξης; Σε μια κρίσιμη στιγμή για την οικονομία της χώρας, τέτοιες ενέργειες προκαλούν τον λαό και αναδεικνύουν γι' ακόμη μια φορά την οικονομικο-πολιτική διαπλοκή των ελληνικών κυβερνήσεων των τελευταίων δεκαετιών.

Το θέμα «μπάζει» από παντού: αδιαφανείς διαδικασίες στον διαγωνισμό, προσχηματικός έλεγχος της σύμβασης από το Κοινοβούλιο, μια και γίνεται κατόπιν εορτής, καμία επαφή και διάλογος με την τοπική κοινωνία και τα συμφέροντά της. Επίσης, στο τίμημα δεν περιλαμβάνεται η αξία του καζίνου. Δεν είναι τυχαίο ότι από πολιτικά κόμματα μόνο η Νέα Δημοκρατία αποδέχεται ασμένως τη σύμβαση, με παιδαριώδη μάλιστα τρόπο, αφού ο βουλευτής της είπε πως δεν υπήρχε καλύτερη προσφορά (!) την ώρα που ο υποψήφιος ήταν ένας και μοναδικός. Στην προσπάθειά της η κυβέρνηση να βρει όσο το δυνατόν συντομότερα τα χρήματα για την αποπληρωμή του χρέους και να φανεί και συνεπής στους δανειστές της πουλάει σε εξευτελιστική τιμή την εθνική περιουσία, με μπροστάρη το υπάκουο, πειθήνιο και πρόθυμο στο «ξεπούλημα» Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου, το περίφημο ΤΑΙΠΕΔ, που έχει γίνει εφιάλτης της χώρας.

Εάν δοθούν όλα στους ιδιώτες και χάσει το Δημόσιο κάθε έλεγχο, τότε μειώνονται και τα κυριαρχικά δικαιώματα, η πρόνοια και κάθε μέριμνα για τις τοπικές κοινωνίες και την ήπια ανάπτυξη. Οι ιδιώτες, οπαδοί και υποστηρικτές της ελεύθερης αγοράς, θα ενδιαφερθούν αποκλειστικά για το προσωπικό τους όφελος, χωρίς να δίνουν λογαριασμό και, έχοντας από πάνω την «εγγύηση» του Δημοσίου, θα αλωνίζουν ελεύθεροι στην εθνική περιουσία για να πληρώσει τα αμαρτωλά του χρέη το Δημόσιο.

Από την έναρξη της διαδικασίας εκποίησης της δημόσιας περιουσίας ήταν φανερά η στενή επαφή, ο εναγκαλισμός, η διαπλοκή μεταξύ πολιτικών και επιχειρηματικών κύκλων και των συμφερόντων τους. Οι μεν χρειάζονται τους δε για να καρπώνονται -μόνο αυτοί- τα οφέλη από την εξουσία και την οικονομική «ανάπτυξη». Θυμίζει η επιτροπή αγώνα: «Σε περίοδο κρίσης δεν εκποιείται δημόσια γη μεγάλης αξίας». Μπορεί να μην εισακούεται από τους αρμόδιους, αλλά οι πολίτες συνειδητοποιούν κάθε μέρα περισσότερο το μέγεθος των ευθυνών της συγκυβέρνησης.

Αυτή η τακτική οδηγεί σε ολισθηρό δρόμο την κυβέρνηση. Αφενός δημιουργεί ανεδαφικές προσδοκίες για επιχειρήσεις αλλά και φυσικά πρόσωπα και αφετέρου, όταν η αλήθεια αποκαλύπτεται, προκαλεί τραύματα στην αξιοπρέπεια των ψηφοφόρων που νιώθουν να υφίστανται μια συνεχή εξαπάτηση. Οι εμπειρογνώμονες είναι αυστηροί απέναντι σε αυτήν την κυβερνητική τακτική, κυρίως της ρητορείας περί εξόδου από το Μνημόνιο. Αυτή η ρητορική, προειδοποιούν, παραβλέπει το ευρωπαϊκό αλλά και το διεθνές περιβάλλον και σημαίνει ότι η χώρα προσφεύγει στις αγορές για δανεισμό, κάτι που μπορεί να προκαλέσει τεράστιο κόστος στην τόσο εξασθενημένη οικονομία της και να επιφέρει ακόμη σκληρότερη εποπτεία από τις αγορές.

Η κυβέρνηση φαίνεται να αδιαφορεί τόσο για τα σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα της οικονομίας όσο και για το διογκούμενο κοινωνικό πρόβλημα, όπως είναι οι μακροχρόνια άνεργοι και η σχεδόν μηδενική αγοραστική ικανότητα των περισσότερων νοικοκυριών. Το γνωμοδοτικό πόρισμα των οικονομολόγων του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους αποδομεί πλήρως την «αισιοδοξία» της κυβέρνησης και ταυτόχρονα είναι καταπέλτης: πρώτον, η ελληνική οικονομία δεν θα πάψει να είναι υπό εποπτεία και δεύτερον, το πιο σημαντικό πρόβλημα της Ελλάδας σήμερα είναι ότι δεν υπάρχει ρεαλιστικό σχέδιο για την επόμενη μέρα.

Ούτε ανάπτυξη να εστιάζει στην καινοτομία και την παραγωγικότητα, ούτε αναδιάρθρωση της παραγωγής, ούτε δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Αυτά, σε συνδυασμό με τις ανακολουθίες της κυβέρνησης αλλά και την ασάφεια των θέσεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν συμβάλλουν στη δημιουργία κλίματος σταθερότητας στην οικονομία, επισημαίνουν οι οικονομολόγοι.

Πρόκειται ασφαλώς για ένα δώρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προς την ελληνική κυβέρνηση, μια πολιτική «ένεση», αφού τα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία δεν παύουν να επισημαίνουν ότι τρεις στις τέσσερις ελληνικές τράπεζες απέτυχαν στα τεστ αντοχής της ΕΚΤ, η οποία, μάλιστα, από τις 4 Νοεμβρίου 2014 αναλαμβάνει την απευθείας εποπτεία όλων των ευρωπαϊκών τραπεζών. Οι ανούσιοι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί δεν ομολογούν ωστόσο το πιο βασικό αυτής της «αντοχής», ότι δηλαδή οι τράπεζες στηρίχτηκαν στους Ελληνες φορολογουμένους, αφού το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, το Δημόσιο δηλαδή, που είναι και βασικός μέτοχος στις τέσσερις συστημικές τράπεζες, εξαιρέθηκε από την αύξηση μετοχικού κεφαλαίου την οποία σκανδαλωδώς έκαναν την περασμένη άνοιξη οι τράπεζες. Είναι γνωστή η τακτική της συγκυβέρνησης να επιδίδεται σε παιχνίδια εντυπώσεων, το σημαντικό ωστόσο είναι ότι την ακολουθούν σ' αυτήν την επικοινωνιακή απάτη τα πρόθυμα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτή τη φορά άκριτα υιοθέτησαν την «επιτυχία» των τραπεζών, αποδεικνύοντας ότι δεν ενδιαφέρονται για την κοινωνία, που εξακολουθεί να αφαιμάσσεται και να υποφέρει, αλλά για τα δικά τους «κόκκινα» δάνεια.

Εξακολουθεί να είναι απορίας άξιο ότι οι τράπεζες «κατάφεραν» να αντεπεξέλθουν στον έλεγχο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας με μόνο τους όπλο τη μελλοντική ενίσχυση των κεφαλαίων τους: πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων, πωλήσεις θυγατρικών, μείωση λειτουργικών εξόδων, απολύσεις κ.λπ. Είναι η συσπείρωση των συστημικών δυνάμεων που κατασκεύασε αυτή την «επιτυχία», δυστυχώς όμως για όλες αυτές εκείνο που μένει ως πραγματικότητα είναι η έλλειψη ρευστότητας στην αγορά και η δεινή καθημερινή αποτύπωση του κυβερνητικού έργου.

Ουσιαστικά, η πραγματική οικονομία βρίσκεται σε τέλμα και μόνος χρηματοδότης της είναι τα ελληνικά νοικοκυριά, η άγρια φορολόγησή τους και η αέναη εισφορά τους. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Πληρώνουν οι φτωχοί για να ζουν άνετα οι πλούσιοι. Είναι ο άγριος νόμος του καπιταλισμού που επιβάλλεται σε όσους δεν είναι σε θέση -ακόμη- να αντιδράσουν.

Σύμφωνα με την Ερευνα Πολιτικής Συγκυρίας Οκτωβρίου της Public Issue για την «Εφ.Συν.», που δημοσιεύεται σήμερα, όχι μόνο έχει παγιωθεί η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έχει αυξηθεί εντυπωσιακά το ποσοστό αυτών που πιστεύουν ότι θα κερδίσει με μεγάλη διαφορά. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης πέφτουν στο κενό. Τα μεγάλα πρωθυπουργικά λόγια για επιστροφή στην ομαλότητα της οικονομίας και την ανάπτυξη δεν μπορούν να αντιστρέψουν τον κατήφορο της κυβέρνησης ή να αλλάξουν, ελαφρώς έστω, το κλίμα αποδοκιμασίας. Η τελευταία προσπάθεια να αλλάξει το κλίμα με την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση δεν απέδωσε. Την κυβέρνηση εμπιστεύονται μόνο οι ίδιοι οι κυβερνώντες, αν και στους κόλπους της έχουν αρχίσει τριγμοί τόσο από βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας όσο -και κυρίως- από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, που θέλουν να διαχωρίσουν κάπως τη θέση τους εν όψει των αναφαινόμενων πρόωρων εκλογών.

Οχι μόνο δεν βρήκαν ανταπόκριση οι μεγαλοστομίες πρωθυπουργού και αντιπροέδρου της κυβέρνησης για έξοδο από τα μνημόνια και την κρίση αλλά, αντιθέτως, συνεχίζουν να παίρνουν αντιλαϊκά μέτρα και να επιμηκύνουν τον χρόνο καταβολής των χαρατσιών. Είναι απορίας άξιο πώς επιδίδονται σε τέτοιες μεγαληγορίες, την ώρα που οι αποφάσεις τους μαρτυρούν και αποδεικνύουν ακριβώς το αντίθετο.

Η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, σύμφωνα με την Ερευνα Πολιτικής Συγκυρίας, όχι μόνο παγιώνεται αλλά εκτοξεύεται και σε μεγάλη διαφορά, τόσο που πολλά από τα στελέχη του αρχίζουν να βλέπουν και να φλερτάρουν με την αυτοδυναμία. Κάτι τόσο αισιόδοξο απαιτεί εντούτοις συνετό διαχειρισμό εκ μέρους της αξιωματικής αντιπολίτευσης και, κυρίως, συγκράτηση του ενθουσιασμού. Οι αυτοδυναμίες δεν είναι ίδιον των σύγχρονων πολιτευμάτων ανά την υφήλιο και απαιτείται σοφή εκτίμηση των συγκείμενων ιδεολογικά πολιτικών δυνάμεων, πράγμα που σημαίνει ότι κάτι τέτοιο οδηγεί σε πληρέστερη επαφή με πολλά στρώματα της κοινωνίας.

Ουσιαστικά τίποτε δεν έχει αλλάξει από την Ερευνα του Σεπτεμβρίου, εκτός από το ότι αυξάνονται όλο και πιο πολύ εκείνοι που πιστεύουν ότι η διαφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας θα είναι μεγάλη. Σε ό,τι αφορά τη δημοτικότητα των πολιτικών αρχηγών προηγείται ο Αλέξης Τσίπρας με 44% έναντι 42% του Θεοδωράκη (!) και 40% του Σαμαρά. Αλλά αυτό ουδέποτε ήταν καθοριστικό.