Ιώδεις και ιβουάρ αποχρώσεις σε κατάμαυρα μαλλιά θαμπώνουν το μάτι μες στο σκοτάδι. Στο ύψος της Κύπρου, στο Λυσσιατρείο, στην Κολιάτσου, στην Κλωναρίδου έξω απ' το παλιό «Πιγκάλ» και την «Αντζελα», ίσαμε την Αγία Βαρβάρα, δεκάδες νεαρά κορίτσια από τη Μαύρη Ηπειρο προβάλλουν στο οδόστρωμα, πολιορκώντας διερχόμενα αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Τραγικά θύματα trafficking παριστάνουν τις Λαΐδες και τις Θαΐδες, προσφέροντας ερωτική παρέα, έναντι εξευτελιστικής αμοιβής, σε μπακούρια κάθε φυράματος.

Δεν μοιάζουν με τις ενήλικες που ανομολόγητες περιστάσεις τις αναγκάζουν να διαθέτουν το κορμί τους στο πεζοδρόμιο. Πολλές από αυτές τις μαύρες πεταλουδίτσες χωρίς φτερά διάγουν την πρώτη τους εφηβεία κι οι μεγαλύτερες θυμίζουν περισσότερο ανώριμες παιδίσκες παρά πόρνες. Φίλος βγάζει τον σκύλο του βόλτα εκείνες τις ώρες. Πέφτουν πάνω του τσαμπιά-τσαμπιά. Του ζητούν μηδαμινά ποσά για να τον συντροφεύσουν την υπόλοιπη νύχτα. Στην πρώτη άρνηση η ταρίφα πέφτει στο μισό και στη δεύτερη ακόμα πιο κάτω. Οταν καταλαβαίνουν ότι δεν ενδιαφέρεται του ζητούν δυο ευρώ για σουβλάκι.

Ωθούνται στο αγοραίο σεξ από κυκλώματα συμπατριωτών τους που δένουν με βουντού τις οικογένειές τους και μετερχόμενα κάθε είδους απειλές τις φέρνουν στην Ευρώπη. Πριν από το 2010 παρεπιδημούσαν κατά εκατοντάδες στην Πατησίων. Ιδίως τα Παρασκευοσάββατα η λεωφόρος και τα γύρω στενά έσφυζαν από το τιτίβισμά τους. Μετά τα πρώτα μνημόνια άρχισαν να λιγοστεύουν, ώσπου εξαφανίστηκαν εντελώς. Τα καλά της κρίσης, σκέφτηκα. Δυστυχώς, δεν κράτησε πολύ η απουσία τους. Εδώ και κάμποσους μήνες δίνουν ανελλιπώς το «παρών» και πολλαπλασιάζονται βδομάδα τη βδομάδα.

Στο έλεος των προαγωγών παραμένουν. Κανείς δεν νοιάζεται. Τα μηχανάκια της ομάδας ΔΙΑΣ μαρσάρουν δίπλα τους χωρίς να ενοχλούνται οι αναβάτες. Το Ηθών αδιαφορεί. Επεμβαίνει μόνον όταν οι νταβατζήδες που καιροφυλακτούν πέριξ μαχαιρώνουν ο ένας τον άλλο. Οσο δεν σκοτώνονται μεταξύ τους, κάνουν τη δουλειά τους ανενόχλητοι. Ο Τύπος δεν εννοεί να ασχοληθεί με το δράμα τους. Τόσοι και τόσοι δαιμόνιοι ρεπόρτερ τις βλέπουν, αλλά δεν τους χαλαλίζουν ούτε μονόστηλο. Ηλιο με δόντια στο μεγαλύτερο μέρος προοιωνίζονται τα μετέωρα, με λίγα νερά σε Μακεδονία και βόρεια Κρήτη. Α! Και περιορισμένη ορατότητα για να κρύβει το όνειδος της ασφάλτου.

Μετέωρος meteoros@efsyn.gr

Είχα την τύχη, μολαταύτα, να παρακολουθήσω την περασμένη Δευτέρα, στο σκεπασμένο αίθριο του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης», μια μοναδική παράσταση σαν βαρκάδα -λένε οι διοργανωτές- στην Πόλη, τη Σμύρνη, τη Συρία και τον Λίβανο, όπου ηχοχρώματα και λέξεις ελληνικές, αρμένικες, αραβικές, τούρκικες συνθέτουν ένα σαγηνευτικό μωσαϊκό, που σε ταξιδεύει στον Βόσπορο των αισθημάτων και των αισθήσεων. «Στον Γαλατά ψιλή βροχή» τιτλοφορείται.

Ο αρμενικής καταγωγής Χάικ Γιαζιτζιάν έφθασε από τη Συρία το 1980 για να ανακαλύψει στην Ελλάδα το ούτι και τους εκμαυλιστικούς σεβντάδες των μουσικών της ανατολικής Μεσογείου. Εκπληκτικός σολίστας και εκφραστικός ερμηνευτής, εμφυτεύει στην ψυχή του ακροατή ετερόκλητες νότες, που αποσυναρμολογούν το αποτύπωμα της ειμαρμένης.

Δεκάδες ψαλτάδες κρύβει στο λαρύγγι του ο Μάνος Κουτσαγγελίδης. Δεξιοτέχνης στο κανονάκι επιπροσθέτως, στο μαγικό επιτραπέζιο όργανο με τις εβδομήντα οκτώ χορδές, που σε μερακλώνει με την ασυνήθιστη γλύκα του. Οταν σκεπάζει με τις παλάμες τ' αφτιά του και πιάνει τον αμανέ δολιχοδρομούν όλοι οι αγγέλοι, ακόμα και οι κουτσοί, για να τον ακούσουν.

Ο Βενιαμίν της παρέας, Φώτης Τσορανίδης, ακομπανιάρει εφάμιλλα με την κιθάρα του τους υπόλοιπους μουσικούς και ταυτοχρόνως άδει με τη γνήσια λαϊκή χροιά του. Για τη Θεοδοσία Στίγκα τι να πεις; Μαστόρισσα στα κλασικά ρεμπέτικα, όταν αλλάζει ρεπερτόριο εκδηλώνει σπάνιες ερμηνευτικές αρετές. Οπως πέρυσι, που παρουσίασε στο «Αγγέλων βήμα» ένα πρόγραμμα με τραγούδια της Μοσχολιού.

Στέκεται ευθυτενής στο πάλκο, όπου ξεδιπλώνει αβίαστα τη βελουδένια φωνή της. Σχεδόν δωρική, χωρίς τίποτα το περιττό. Δεν ακολουθεί τα πατήματα της Μαρίκας της Πολίτισσας -Φραντζεσκοπούλου κατά κόσμον-, της Ρόζας Εσκενάζυ ή της Ρίτας Αμπατζή, κι όμως έχεις την ψευδαίσθηση ότι κι οι τρεις τους παραφυλάνε στο βάθος της σκηνής.

Ισάξιος και καλύτερος απ' τον πατέρα του, ο καραγκιοζοπαίκτης Κώστας Σπυρόπουλος προσφέρει ξεκαρδιστικό γέλιο πίσω απ' τον μπερντέ. Τον θυμάμαι πιτσιρικά να τον βοηθά. Μεστός σήμερα, έχει εντάξει ακόμα και τον ΕΝΦΙΑ στο δραματολόγιό του. Ο Πάνος Σκουρολιάκος δεν χρειάζεται συστάσεις. Δίνει καίριες πάσες στους μουσικούς, με κείμενα των Νικηφόρου Ρωμανού, Νικήτα Χωνιάτη, Μιλτιάδη Χουρμούζη, Θέμη Πάνου και αφηγήσεις απλών ανθρώπων.

Απορώ ποιος διεστραμμένος εγκέφαλος, ποιος ορκισμένος εχθρός του λαϊκού πολιτισμού, εμπόδισε την «Εφ.Συν.» να γίνει χορηγός σ' αυτήν τη σπουδαία παράσταση, που θα παίζεται τις Δευτέρες και Τρίτες ίσαμε τις 9 Δεκεμβρίου. Συννεφιές με λίγα νερά και τραμουντάνες έως 7 Μποφόρ προοιωνίζονται τα μετέωρα.

Μετέωρος meteoros@efsyn.gr

Ιδού η αποκρυστάλλωση της τραγικής εμπειρίας του επιστολογράφου: «Μόνο ένα πράγμα κρατάω: την αλληλεγγύη. Αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά όλοι μέσα στο κεφάλι μας. Δεν θυμάμαι ποιος το έχει πει, αλλά η “αλληλεξάρτηση είναι μεγαλύτερη δύναμη από την ανεξαρτησία”» σημειώνει. Σας προτρέπω να αναγνώσετε το γράμμα. Αποκαλύπτει το μεγαλείο της λαϊκής ψυχής. Θα μου επιτρέψεις, ωστόσο, αγαπητέ Παναγιώτη, να διαφωνήσω μαζί σου σε ένα καθοριστικό σημείο. Γράφεις πως η πολιτεία έχει προνοήσει για υποδομές «μόνο στις πλούσιες περιοχές, αυτές των τηλεοπτικών αστέρων και των πολιτικών δημαγωγών. Οι υπόλοιποι, οι φτωχοί, οι μεροκαματιάρηδες πάνε στον διάολο». Πλανάσαι πλάνην οικτρά.

Νοσεί το ελληνικό Δημόσιο τόσο βαριά ώστε αφήνει εξίσου απροστάτευτες και τις Εκάλες, τις Κηφισιές, τα Ψυχικά, τις Γλυφάδες και τις Βουλιαγμένες. Του λόγου το αληθές επιβεβαίωσε μια σπαραξικάρδια γραφή που μου έφερε ένας λαχανιασμένος ταχυδρόμος. Τη δημοσιεύω με τις απαραίτητες περικοπές. «Λατρευτέ μου Μετέωρε, ονομάζομαι Αντώνιος Σαμαράς και παριστάνω τον πρωθυπουργό μιας καθημαγμένης χώρας. Εργάζομαι πυρετωδώς τριάντα τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο, όπως έχει αποκαλύψει η δοκησίσοφος Σοφί, ήτις τυγχάνει εκπρόσωπός μου. Περιέργως την περασμένη Παρασκευή το πρόγραμμά μου ήταν χαλαρό κι έτσι, μαζί με τον αδελφικό φίλο Ευάγγελο Βενιζέλο, επισκέφθηκα γνωστό πολυκατάστημα των Βορείων Προαστίων.

Ηλιόλουστο ήταν το μεσημέρι. Τίποτα δεν προμήνυε τον εφιάλτη που θα ακολουθούσε. Μας συνόδευαν οι μητέρες μας, Κούλα -εκ του Πασοκούλα- και Νουδούλα. Καίτοι μόλις σαράντα ετών φαντάζουν άκρως καταβεβλημένες εξαιτίας του εκλύτου βίου τους. Επέμεναν να αγοράσουν κουρτίνες από χοντρή λινάτσα για να κρύψουν τις πομπές μας. Εμείς αναζητούσαμε επί ματαίω την έξοδο από τα μνημόνια σε τιμή ευκαιρίας, ώσπου άρχισε ο κατακλυσμός. Είδαμε το ρέμα να παρασέρνει τις μανάδες μας. Τις ανέσυραν οι βαρόνοι των μίντια, τα παπαγαλάκια της τιβί και τα ποικιλώνυμα συμφέροντα. Απέμειναν σκιές του εαυτού τους· η Κούλα μόλις 3% και η δική μου σκάρτα 20%». Βροχερή αναμένεται και η σήμερον.

Μετέωρος meteoros@efsyn.gr

Ανοιγόκλεισε λοιπόν τα κιτάπια του ο Πάνος, μελέτησε την εγχώρια οικονομία, έλαβε υπ' όψιν τα διεθνή περιβάλλοντα και έπειτα από εργώδη προσπάθεια δημοσιοποίησε την τριμηνιαία έκθεσή του, στην οποία διαπιστώνει ότι η έξοδος από τον φαύλο κύκλο της τρόικας δεν είναι τίποτ' άλλο από πομφόλυγες, έπεα πτερόεντα δηλαδή, κουραφέξαλα, αέρας κοπανιστός, κοινώς μπαρμπούτσαλα, φληναφήματα, μωρολογίες, ήτοι παπαρδέλες, παρλαπίπες και σαχλεπίσαχλες κοτσάνες επηρμένων ανδρών. «Δεν υπάρχει ρεαλιστικό σχέδιο για την επόμενη ημέρα» υποστηρίζει. Καυτηριάζει ακόμα το μοντέλο ανάπτυξης «ατμομηχανή» τον τουρισμό, παρατηρώντας πως δεν μπορεί όλοι να γίνουν γκαρσόνια.

Οπως και η προκάτοχός του τον βλέπω να φεύγει νύχτα. Η Στέλλα Μπαλφούσια στη δική της σχετική έκθεση ανέφερε ότι «το χρέος βγαίνει εκτός ελέγχου», εξοργίζοντας τον τεράστιο Βαγγέλα Βενιζέλο, που μαινόμενος την απέπεμψε βιαίως. Διέλυσε το Γραφείο για την ακρίβεια και ο άμοιρος Λιαργκόβας ανέλαβε να το οικοδομήσει εξαρχής. Αγνοώ εάν δούλεψε στο γιαπί προκειμένου να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του, πάντως στην ανακαίνιση τα κατάφερε μια χαρά. Θα φταίνε μάλλον οι καθηγητές του στις ΗΠΑ, που του δίδαξαν μεν τις βασικές αρχές της οικονομίας, αλλά δεν του 'μαθαν ότι σε ορισμένες μπανανίες η διαφωνία με τους προϊσταμένους σου αποτελεί έγκλημα καθοσιώσεως.

Συριζαίος θα 'ναι, δεν μπορεί! Επιτελείς του Μαξίμου διαδίδουν ότι τις κρίσιμες ώρες, κατά τις οποίες συνέτασσε την επίμαχη έκθεση, συνήθιζε να τραγουδά τον ύμνο του ΕΑΜ. Αβυσσαλέα η ψυχή των οικονομολόγων και χαοτική. Αδιασταύρωτες φήμες από τη Συγγρού επιμένουν ότι αυτός κόλλησε το τραγουδάκι στον δήμαρχο Χαλανδρίου, ο οποίος δεν δίστασε να το μοστράρει στην παρέλαση. Εφριξε ο Πλεύρης, πλειοδοτώντας του προσφιλούς του Αδ-όνειδος, ακούγοντας την «Κατιούσα» -Κατερινάκι τιτλοφορείται στα Ρούσικα το σατανικό παιδικό άσμα με τις χιλιάδες διασκευές. Βροχερή προμηνύεται η επόμενη μέρα και με αστραπόβροντα στις βουνοκορφές όπου πρόκειται να καταφύγει ο κομμουνιστοσυμμορίτης σύμβουλος.

Μετέωρος meteoros@efsyn.gr

Ιδρώνουν τόσους μήνες στο πεζοδρόμιο προκειμένου να υπερασπιστούν το αυτονόητο δικαίωμα για αξιοπρεπή απασχόληση, με ικανοποιητικό μισθό και πλήρη ασφάλιση, υποσκάπτοντας τον θεμέλιο λίθο των ειδεχθών μέτρων της τρόικας, που δεν είναι άλλος από την επιστροφή των εργασιακών σχέσεων στις αλήστου μνήμης εποχές του Μεσαίωνα.

Βραχυκυκλώνει την κυβέρνηση η επιμονή τους. Θα μπορούσε να τις τοποθετήσει και πάλι στη θέση τους με αμελητέο δημοσιονομικό κόστος. Καθώς έχουν μετατραπεί σε διεθνές σύμβολο αγώνα, της κάνουν τεράστια ζημιά. Αδυνατεί μολαταύτα να ανταποκριθεί στα αιτήματά τους όχι μόνο επειδή πιέζεται από τους δανειστές, αλλά κυρίως διότι η άνευ όρων παράδοση των εργαζομένων στις ορέξεις των εργοδοτικών καρτέλ αποτελεί προμετωπίδα της πολιτικής της.

Αφειδώλευτα τους συμπαραστάθηκαν όσοι έχουν υποστεί στο πετσί τους τη μνημονιακή λαίλαπα. Διαθέσιμοι και απολυμένοι, εκπαιδευτικοί, σχολικοί φύλακες και λοιποί δεινοπαθούντες ξεροσταλιάζουν συχνά στην είσοδο του υπουργείου στην Καραγεώργη Σερβίας. Στους θερμότερους υποστηρικτές τους περιλαμβάνεται ασφαλώς η Κουμουνδούρου.

Ρευστοποίησε την αλληλεγγύη της στην κάλπη η Ρένα Δούρου. Φωτογραφήθηκε μαζί τους ξανά και ξανά κατά την προεκλογική περίοδο. Και έπραξε θαυμάσια. Τα δύσκολα, ωστόσο, αρχίζουν μόλις στρογγυλοκαθίσουμε στον θώκο, διότι η περιφερειάρχης διοικεί τρόπον τινά τη μισή Ελλάδα και μέχρι τις επόμενες βουλευτικές εκλογές στην πολιτεία της κυοφορείται η επικείμενη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Εν προκειμένω δοκιμάζεται η συνάφεια λόγων και έργων. Το να προσλάβει τις 595 καθαρίστριες φαντάζει όντως λαϊκισμός. Θα ακυρωνόταν στην πράξη η πολύμηνη μάχη τους με την εξουσία. Το κόμμα «καθαρίζει» για πάρτη σας, θα ήταν το ολοφάνερο μήνυμα. Το να δρομολογείται, όμως, μειοδοτικός διαγωνισμός για να περάσει η καθαριότητα σε εργολάβους, είναι επιεικώς απαράδεκτο, έστω κι αν πρόκειται για απόφαση των προκατόχων της.

Να ρωτήσει την ευρωβουλευτή Κωνσταντίνα Κούνεβα τι σημαίνει ιδιωτικό συνεργείο καθαρισμού. Το 1967 η «Καραγιάννης – Καρατζόπουλος» αναμετρήθηκε με την αυτοκρατορία του Φίνου στα μιούζικαλ με την ταινία «Βίβα Ρένα», με τη Βλαχοπούλου να υποδύεται αφενός μια άσημη λαϊκή τραγουδίστρια και αφετέρου τη δημοφιλή στην Ιταλία πριμαντόνα εξαδέλφη της.

Απάτη και πλαστοπροσωπία μετήλθε για να κλέψει την καρδιά του Κωνσταντάρα. Η συνονόματή της Δούρου δεν είχε ίσαμε τώρα δύο πρόσωπα. Και περιμένουμε να μην αποκτήσει εφεξής. Βροχερό καιρό προοιωνίζονται τα μετέωρα.

Μετέωρος meteoros@efsyn.gr

Ρωτάς με το βλέμμα μολαταύτα. Εξακολουθείς να παρατηρείς και την τελευταία λεπτομέρεια στα χαρακτηριστικά τους, την πιο αμυδρή ατέλεια, προσπαθώντας να μαντέψεις από πού έρχονται και πού πάνε, να διακρίνεις στις στιγμιαίες λάμψεις της έκφρασής τους τα βάσανα, τις ελπίδες, τα όνειρά τους. Ενα αλλόκοτο σάστισμα διαχέεται στην ατμόσφαιρα. Εχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε τον ξένο ως απειλή, να υψώνουμε τείχη μπροστά του, να κρυβόμαστε στον εαυτό μας, κλειδαμπαρώνοντας ερμητικά το όστρακό του. Τραυλίζουμε ενστικτωδώς ένα βροντερό «όχι» στην ανθρώπινη επαφή. Αφιλότιμη η τεχνολογία· ανυπόμονη. Με δυσνόητους κώδικες που αναγκάζουν τα άτομα να βγαίνουν ενίοτε απ' το καβούκι τους, να απογυμνώνονται ενώπιον της ομάδας, σ' ένα ανέλπιστο όσο και φλύαρο, εξομολογητικό στριπτίζ.

Αναμετριόμουν χθες, κατά τις εννέα το βράδυ, με την αμήχανη συνύπαρξη που κανοναρχούν οι ράγες. Διαγωνίως απέναντί μου αμφιταλαντευόταν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου μια κατάκοπη πενηντάρα. Αδύνατη, σχεδόν οστεώδης, με νεανικό ντύσιμο. Το σκαμμένο της πρόσωπο αποκάλυπτε μια δύσκολη ζωή. Ο διαπεραστικός κτύπος του κινητού της αναστάτωσε αίφνης την ομήγυρη. «Ναι, αγάπη μου, έρχομαι». Παύση. «Είχα μακαρόνια αλλά θα τα 'φαγαν τα παιδιά. Κοίτα στο ψυγείο μην περίσσεψαν τίποτα φρούτα» είπε θλιμμένα. «Αν πληρωθώ θα φέρω σουβλάκια».

Μου άρεσε η τρυφερότητα με την οποία απευθυνόταν στον άντρα της. Εμοιαζε μ' ένα αισιόδοξο «όχι» που αντιμαχόταν την καταχνιά των καιρών, επιχειρώντας να ισοσκελίσει το αποκαρδιωτικό «όχι, δεν υπάρχει φαΐ». Κατόπιν σχημάτισε έναν αριθμό στο καντράν. Ο εκνευριστικός ήχος της κλήσης τρυπούσε τη μονοτονία του βαγονιού. Μια, δυο, τρεις, πέντε, επτά… Αγωνιούσαμε όλοι μαζί της πότε θα το σηκώσει επιτέλους τ' αφεντικό. Κρυφοκοιταζόμαστε σαν συνωμότες, κάναμε ξόρκια. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση όμως. Αφού δεν λογοδοτεί σε κανέναν, κορόιδο είναι να καταβάλει τα δεδουλευμένα; Αγανακτούσαμε. Αρθρώναμε μεμονωμένα στεντόρεια «όχι» στην κατάρα των μνημονίων, που καταδικάζει στην ανέχεια τους ευάλωτους· εμάς τους ίδιους. Η αυθόρμητη αντίστασή μας τροχοπεδούσε στον επόμενο σταθμό, όπου ένας ένας αποχωρούσαμε για να χωθούμε στο αδιαπέραστο κέλυφός μας. Με μολυβένιους ουρανούς και κάμποσα νερά μας συνοδεύουν άναυδα τα μετέωρα.

Μετέωρος meteoros@efsyn.gr