Ενας γκέι Ηπειρώτης, που καταγγέλλει την ομοφοβία των επαρχιωτών, ένα κορίτσι απ’ τα Βαλκάνια που στον ελεύθερο χρόνο της επαγγέλλεται τη «γυναίκα-βιτρίνα» σε διάσημους κρυφογκέι, ένας σαδομαζοχιστής πολιτικός κρατούμενος στη χούντα, μια άνεργη Ελληνίδα, που ζει με τη σύνταξη της κατάκοιτης μαμάς, πασχίζοντας για ένα λάικ στο φέισμπουκ, ένα παιδί με σύνδρομο Ντάουν που ζητά την αγάπη των αδιάφορων γονιών, τραγουδιστές που ψάχνουν το «πίσω κείμενο» στους στίχους του Νίκου Καρβέλα και του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, αναφορά σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας και γυναικείας «σιωπής», αλλά και μια Ρωσίδα πριγκίπισσα με το όνομα Νατάλια Μπρατούσκα Σεϊτανίδη Αλεξέγεβνα, συνθέτουν το πολυπρόσωπο, πολυθεματικό και ανατρεπτικό παζλ των σύγχρονων και αναθεωρημένων «Ηρώων», που συναντά κανείς Δευτερότριτα στο «Μικρό Παλλάς».

Η Ελένη Γκασούκα αξιοποίησε με τον πλέον δεξιοτεχνικό τρόπο την ικανότητά της να συλλαμβάνει τον άνθρωπο πίσω από την εικόνα της καθημερινότητας. Αποτυπώνει σε μια παράσταση δυόμισι ωρών όλους εκείνους τους χαρακτήρες που μπορεί άνετα να συναντήσεις στον δρόμο και να περάσουν απαρατήρητοι. Οι «Ηρωές» της είναι η κλειδαρότρυπα που δεν τολμά να κοιτάξει κανείς, από φόβο μην εκτεθεί στο politically correct που τον περιβάλλει. Μακριά από υπερβολές, κοντά στο μέτρο, η παράσταση που στήνει για τέταρτη χρονιά έχει να πει πολλά. Και τα λέει.

Ντύνεται με υπέροχα τραγούδια, έχει αυθορμητισμό, εύστοχο χιούμορ, απροσδόκητα κομμάτια συγκίνησης και έξοχες ερμηνείες. Δεν θα μιλήσω για το υπερθέαμα Θανάσης Αλευράς, που προκαλεί το γέλιο άμα τη εμφανίσει. Θα σταθώ στους ηθοποιούς που δεν ξέρει το ευρύ κοινό και πρέπει να μάθει. Στους εξαιρετικούς Κωνσταντίνο Καΐκη, Ματίνα Νικολάου, Αρετή Πασχάλη, Βίκυ Καρατζόγλου, Θοδωρή Μαυρογιώργη και Νικόλα Παπαδομιχελάκη.

Η Γκασούκα κερδίζει το στοίχημα γιατί δεν επαναπαύεται, ούτε τρομάζει να αναμετρηθεί σκηνικά με τους πάντες, δίνοντας μια προσωπική σφραγίδα σε κάθε θέαμά της. Κι αυτό, από μόνο του, είναι προς τιμήν της.

Βλάσης Κωστούρος

Στο φιλόξενο «ίσκιο» της Μουριάς κάθε Κυριακή και Δευτέρα βράδυ εισβάλλει ένας αλλόκοτος πελάτης, ο αγορητής Ραφαήλ Εσθητός. Η ομιλία του αφορά τη «Φθορά», πόνημα που εμπνεύστηκε από τη ναφθαλίνη, όταν μια νύχτα αϋπνίας εισέβαλε ορμητικά στα ρουθούνια του κινητοποιώντας σκέψεις σχετικά με την αναγκαιότητα της συντήρησης. Ετσι πέφτουμε στα βαθιά της ύπαρξης με στοχασμό, νόημα και υπονοούμενα, ελαφράδα και χιούμορ. Πώς σχετίζεται η φθορά με τα τοπία, τον Θεό, την τέχνη («ό,τι περνάει από λέξεις παθαίνει»); Γιατί ο αποπροσανατολισμός είναι τελικά το σιγουράκι μας, ενώ πασχίζουμε αναζητώντας διακλαδώσεις και περισπασμούς προς επίτευξη των στόχων μας; Και ποιος ο κοινός τόπος φθοράς και αναρχίας;

«Αναρχία είναι να έχεις μετατρέψει τον εαυτό σου σε γεφύρι της Αρτας» λέει ο ομιλητής, ενώ καλού κακού κοιτάζει ανήσυχος από τις τζαμαρίες για τίποτα κλούβες. «Αναρχικός είναι αυτός που τελεί διαρκώς υπό διαμόρφωση, που επαναδιαπραγματεύεται εαυτόν στο διηνεκές, αποδέχεται τη φθορά του και την επεξεργάζεται μετατρέποντάς την σε σχόλιο περί της φθοράς»… Ο ηθοποιός Στάθης Κόκκορης ζει τον μονόλογο και παρασέρνει το κοινό. Πότε από στήθους και πότε από μικροφώνου, πότε σιγά και πότε ουρλιάζοντας στέλνει κατά πάνω μας άπειρα «ξεφτίδια» φθοράς. Εχει το τραπεζάκι του, το μπλοκάκι με τις σημειώσεις του, ενώ στιγμές τον συνοδεύει με το μπουζούκι του ο Βαγγέλης Κηπουρός. Πίνει νερό, ποτό, τρώει, γελάει, σαρκάζει, κοιμάται και ξυπνάει και στο τέλος ανοίγει την πόρτα και εξαφανίζεται στη Χ. Τρικούπη.

Στο πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Δημήτρη Τσεκούρα έδωσε θεατρική υπόσταση ο Ορέστης Τάτσης, που γνωρίζει πολύ καλά από μικρό παιδί το εξαρχειώτικο στέκι. Το ομώνυμο βιβλίο κυκλοφορεί από πού αλλού; Από τις Εκδόσεις Εξάρχεια. Και η Φθορά συνεχίζεται. Να την προλάβετε…

Εφη Μαρίνου

Λοιπόν, είναι ωραία αυτή η εξωστρέφεια της ΚΟΑ (όπως και της Λυρικής). Βγαίνει από τους συνηθισμένους χώρους της, τους πιο σοβαρούς, και έρχεται περισσότερο κοντά στον κόσμο που δεν διαθέτει ιδιαίτερη σχέση με το είδος. Κι αυτές οι «Classic Mondays» στο Gazarte είναι εξαιρετική ιδέα. Τη Δευτέρα έπαιζε το Κουιντέτο Ξύλινων Πνευστών της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών (Βαγγέλης Σταθουλόπουλος φλάουτο, Χριστίνα Παντελίδου όμποε, Σπύρος Μουρίκης κλαρινέτο, Γρηγόρης Ασωνίτης κόρνο και Οδυσσέας Μπάσσιος φαγκότο) και παρουσίαζε διάσημες μελωδίες της Λατινικής Αμερικής. Ακούσαμε, ας πούμε, το Oblivion του Πιατσόλα. Ή, θυμάμαι, το Por una Cabeza του Γκαρντέλ. Και άλλα τέτοια.

Σε έναν εξαιρετικά ζεστό χώρο, με τέλεια ακουστική, με σεβασμό στον ακροατή, να απολαμβάνεις τη συναυλία με ένα ποτήρι κρασί στο χέρι. Δεν λέω, ωραίο και το Μέγαρο, να κάθεσαι στην αναπαυτική σου πολυθρόνα, αλλά προτιμότερο χίλιες φορές ένα πιο «χαλαρό» μαγαζί, να μπορείς να σταθείς και λίγο στην μπάρα, να ακούς κλασική μουσική με έναν διαφορετικό από το συνηθισμένο τρόπο. Και, γιατί όχι, να φλερτάρεις και λίγο, όπως σας έλεγα και στην αρχή. Δεν κατάλαβα δηλαδή; Γιατί η κλασική μουσική να είναι κάτι το αρτηριοσκληρωτικό και απαρχαιωμένο. Στα υπ’ όψιν: οι κλασικές Δευτέρες στο Gazarte θα συνεχιστούν. Εστε έτοιμοι.

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Στο βιβλίο «Ιχνη ζωής», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Μικρή Αρκτος», δεν ξεχνά πάντως ότι είναι πολεοδόμος και οργανώνει τα μικρά της ποιήματα σε ενότητες, που οριοθετούνται από έργα γνωστών ζωγράφων, ανάμεσά τους οι Μανώλης Χάρος, Γιάννης Ψυχοπαίδης και Κυριάκος Κατζουράκης, ενώ στη θέση της… συνήθους εισαγωγής επέλεξε μερικούς στίχους της Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ για να περιγράψει με ανώδυνο τρόπο το «έρεβος» που αισθάνεται μέσα της.

Η ίδια εξομολογείται ότι έγραφε πάντα στίχους, αλλά τους κρατούσε για τον εαυτό της και τους φίλους της καρδιάς της. Είναι άλλωστε ολοφάνερο από τα πρώτα ποιήματα, με πιο χαρακτηριστικό αυτό που αναφέρεται στις «Συμμαθήτριες», όπου εύστοχα σημειώνει: «Τα ονόματά σας είναι πληγές της αθωότητας/που δεν έγινε σοφία/γιατί αρνήθηκε να πληρώσει το τίμημα». Συνεχίζει με την «Καθυστερημένη συνάντηση» περιγράφοντας με ευαισθησία την έκρηξη του έρωτα.

Προς το τέλος όμως το ύφος αλλάζει και μοιάζει να γίνεται όλο και πιο σημερινό. Στη «Χαμένη άνοιξη» γράφει και, μάλιστα, χωρίς να χρησιμοποιεί ερωτηματικό: «Ν’ αντισταθούμε/αλλά γιατί τόσοι κύκλοι/γύρω από το ίδιο σημείο». Ακολουθούν οι «Κούφιοι άνθρωποι», όπου δίνει ξεκάθαρο σινιάλο στους υποψιασμένους αναγνώστες, κυρίως αυτούς που προέρχονται από τον πολιτικό χώρο στον οποίο πάντα ανήκει.

Χαρά Τζαναβάρα

Λίγο μετά όμως, ο υπουργός άρχισε τις δηλώσεις. Σε συνέντευξή του στον ιστότοπο iefimerida.gr ειρωνεύτηκε (για να μην πούμε «άδειασε») τον καλλιτεχνικό διευθυντή της Λυρικής, Μύρωνα Μιχαηλίδη, λέγοντας πως «μιλά καλλιτεχνική αδεία» όταν αναφέρεται στην επιστροφή του εφιάλτη του ελλείμματος. Ενώ λίγο χειρότερα τα έκανε στην «Καθημερινή» όπου είπε: «Πρέπει η Λυρική να μειώσει περαιτέρω τις δαπάνες της κι εμείς να κάνουμε μια κίνηση από τη δική μας πλευρά ώστε να τα βρούμε στη μέση».

Πράγματι, θα ήταν πολύ βολικό να λειτουργεί ένας καλλιτεχνικός οργανισμός με όρους μπακάλικου (λίγο πάνω, λίγο κάτω, θα τα βρούμε) αλλά τι ακριβώς σημαίνει «περαιτέρω μείωση» όταν η Λυρική μηδένισε το χρέος των 17 εκατ. ευρώ σε 3 χρόνια και μείωσε τις δαπάνες της από 32 εκατ. (2009) σε 17,5 εκατ. (2014); Τελικά είχε δίκιο ο κ. Τασούλας. Δεν θα σκοντάψει η Λυρική. Μια μικρή τρικλοποδιά θα της βάλουν μόνο…

Ματούλα Κουστένη

Αλλά ακόμα καλύτερα είναι να δείτε το ίδιο το συγκρότημα live απόψε, αξίζει και με το παραπάνω, οι synth pop μελωδίες του με την κάπως «μαύρη» φωνή του Σάμουελ Χέρινγκ είναι ιδανικές. Ελάτε κι εσείς για να καταλάβετε γιατί το βίντεο κλιπ έγινε viral στο internet και γιατί όλοι μιλούν για την «καλύτερη τηλεοπτική μουσική εμφάνιση του 2014». Πώς είναι το δικό μας «Ράδιο Αρβύλα», που στο τέλος των εκπομπών φιλοξενεί καλά ονόματα για να πουν ένα τραγούδι; Ετσι κι αυτό, με τον Λέτερμαν και τους Future Islands. Είναι και φτηνό το εισιτήριο για απόψε, μόλις 20 ευρώ, παίζουν πιο πριν και οι δικοί μας Mechanimal, που είναι καταπληκτικοί ούτως ή άλλως, το πακετάκι φαντάζει ελκυστικό. Σας έπεισα, νομίζω, έτσι;

Να δούμε και πόσο κόσμο θα μαζέψουν. Το λέω γιατί είναι Πέμπτη, μεσοβδόμαδα δηλαδή. Και, επίσης, είναι λίγο χιπστερικό το όνομα, αν με καταλαβαίνετε, δεν το ξέρει πολύ κόσμος, απευθύνεται κυρίως στους χίπστερ. Δεν είναι Parov Stelar που μάζεψε τέσσερις χιλιάδες κόσμο την Κυριακή στο Gazi Live. Τι είναι οι χίπστερ; Τι να σας λέω τώρα, μεγάλη κουβέντα, μπορείτε να τους αναγνωρίσετε ας πούμε από το μεγάλο μούσι που έχουν, κάτι τρέντι φάτσες που συχνάζουν downtown. «Why do people hate hipsters?» αναρωτιόταν ο «Guardian» σε άρθρο του, «γιατί ο κόσμος μισεί τους χίπστερ;» δηλαδή. Εμείς τους αγαπάμε. Είναι σαν τα pets.

Δημήτρης Κανελλόπουλος