Του Γιώργου Σταματόπουλου

Οποιος δεν βολεύεται στα καλούπια του στερεότυπου, όποιος ασφυκτιά στον κατασκευασμένο κόσμο της TV και στην ασυνάρτητη πληροφόρηση του Διαδικτύου, βλέπει καθημερινά, διαπιστώνει το εξής: η ευγένεια του γούστου και το τακτ του σεβασμού στον διπλανό υπάρχει στον λαό μόνο` όχι στους ημιμαθείς, όχι στον ημίκοσμο του πνεύματος, όχι στους πολιτικούς.

Αλλά πρέπει να 'χει κάποιος δυνατή όσφρηση για να αντιληφθεί το άρωμα αυτής της ευγένειας του γούστου, να είναι οξύκοος και οξυδερκής, να διαθέτει λεπτή αίσθηση ψυχολόγησης, να είναι μ' άλλα λόγια καθημερινός πολίτης και ταυτόχρονο εραστής της καθημερινότητας. Διαφορετικά, θα κυβερνιέται από τους μέτριους, τους λείχοντες κάθε εξουσία προκειμένου να απολαύσει τα κοκαλάκια «ευδαιμονίας» που αυτή τού παρέχει, απλόχερα, παρακαλώ.

Ολοι συμμετέχουμε σε τούτο το πανηγύρι της κυβερνητικής μετριότητας, εννοείται όλοι όσοι συναποτελούμε τον κορμό της ιεραρχίας της εξουσίας: προϊστάμενοι, τμηματάρχες, διευθυντές, αιρετοί της Τυπικής Αυτοδιοίκησης (κυρίως!), βουλευτές, υπουργοί και όλο το κακό συναπάντημα.

Είμαστε όλοι αυτοί που δεν καταφέραμε να δούμε την αγάπη της ζωής, τη βαθύτητά της, το ύψος της, τον σκοτεινό και συνάμα φωτεινό μυχό της. Εκείνοι που στερηθήκαμε τη συγκίνηση, τον έρωτα, όσοι δεν δονηθήκαμε από τις εκρήξεις των ψυχικών (και νοϊκών) ελλάμψεων, αυτοί που αποφασίσαμε (αποφασίσαμε!) να είμαστε εθελόδουλοι, ανελεύθεροι (διότι απαιτείται γενναιότητα μπροστά στην ελευθερία).

Αναπτύξαμε εν τούτοις άλλες δεξιότητες: την κολακεία, το ψεύδος, τον κυνισμό, την απληστία. Αμοιροι ενός βαθύτερου εγώ, προβάλλουμε ανερυθρίαστα το δικό μας κατασκευασμένο «εγώ», ένα εγώ που περπατάει σαν παγόνι, όλο ξιπασιά και πόζα. Ξερόλες, αγενείς, «σωτήρες» της πόλης και του πολιτισμού, ανίδεοι, (εμφαντικώς) ανέραστοι. Οι μνησίκακοι του Ντοστογιέφσκι και του Νίτσε! Πώς να τα βγάλει πέρα κάποιος μαζί τους; Είναι αδίστακτοι. Καιροφυλακτούν και στο κάθε στραβοπάτημά σου σου επιτίθενται ανηλεώς, κρυφά όμως, υπόγεια και ύπουλα, μέσα από το υπόγειο στο οποίο ζουν (μόνο εκεί αναπνέουν). Πώς να επιβιώσουν η λεπτότης και η κομψότης μέσα στο ζοφερό τούτο περιβάλλον; Πώς να αρθρωθεί λόγος ήπιος; Οι «κύριοι» αυτοί είναι συνασπισμένοι. Οχυρωμένοι πίσω από τούτον τον συνασπισμό εκτοξεύουν τα δηλητηριώδη βέλη τους εναντίον οποιουδήποτε διαφέρει (η διαφορά γεννά μίσος, έχει γράψει ο Σταντάλ), περιφρουρούν με λύσσα τα ελάχιστα τετραγωνικά του υπογείου τους, περιφρονούν τον κοινό νου, τη δωρικότητα του λόγου, την άνθηση της ανάτασης. Εξίστανται και αγανακτούν όταν παρελαύνει το αυτονόητο, όταν εμφανίζονται η αλληλεγγύη και η συμπάθεια. Αλλά με τι ηθοποιία! Τι χαμόγελα, τι φιλοφρονήσεις, τι εναγκαλισμοί, τι διαχύσεις (και «άει στο διάολο» μόλις απομακρύνεσαι από τη συντροφία τους, όχι πολλά, δυο-τρία βήματα μόνο…).

Γιατί να ασχολείται κάποιος με δαύτους; Διότι αποτελούν τον εθνικό κορμό, διότι επικρατούν στην κοινωνία μολύνοντάς τη με τα αποτελέσματα της (δόλιας) απουσίας τους. Είναι γεγονός ότι δεν εμφανίζονται οι ίδιοι στην αγορά, η αθλιότητα όμως της αύρας των λόγων και έργων τους είναι διάχυτη, επιβλητική. Συμβαίνει τούτο το παράδοξο: οι μνησίκακοι απουσιάζουν από το καθεμέρα, το «πνεύμα» τους όμως, η «φιλοσοφία» τους, αν θέλετε, είναι εκεί δηλητηριάζοντας τα πρόσωπα (και τα προσωπεία…).

Παρ' όλα αυτά πραγματικά δεν αξίζει η ενασχόληση μαζί τους, απλώς ας γνωρίζουν ότι ο λαός και γούστο διαθέτει και κριτικός γίνεται, όταν πλέον βιάζουν καθημερινά τη νοημοσύνη του (την αδιαφορία του και την απροθυμία του – μην ξεχνιόμαστε).

Τι θα πράξουν στο μέλλον; Οι… λαοί κι η ψυχή του(ς).

Υ.Γ.: Η μελαγχολία της ομοιοστασίας.

Υ.Γ. (2): Ηράκλειτος – αγχιβασίη: πλησίασμα.

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Οι ανεκδιήγητοι (πώς αλλιώς να τους αποκαλέσεις;) της Νέας Δημοκρατίας, αυτοί οι υπερδημοκράτες ζήτησαν δήλωση (νομιμοφροσύνης;) από τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, να τοποθετηθούν -λέει- «εάν αυτοπροσδιορίζονται στον αναρχικό χώρο».

Μοιάζει απίστευτο, αλλά είναι η (φριχτή και χυδαία) πραγματικότητα ενός κόμματος εξουσίας που διώκει τις ιδέες, εάν είναι δυνατόν! Πώς γίνεται ένας άνθρωπος που αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά να δέχεται τέτοιες, φασιστικού τύπου, επιθέσεις; Γνωρίζουν οι κύριοι της Νέας Δημοκρατίας ότι η αναρχία είναι φιλοσοφικό-πολιτικό ρεύμα-φιλοσοφία, πολύ πιο κοντά από κάθε άλλη πολιτική θεωρία προς τη Δημοκρατία; Την όντως δημοκρατία (εξουσία του λαού) και όχι την κατ' επίφαση δική τους, όχι τη δημοκρατία των κομμάτων. Για φαντάσου!

Οι εκ των πρωταγωνιστών ολετήρες της χώρας, αυτοί που την παρέδωσαν βορά στις ορέξεις των εταίρων (sic), αυτοί λοιπόν να εγκαλούν πολίτες (βουλευτές) στην τάξη… Πού μας οδήγησε η δική τους δημοκρατία; Επειδή έχει φορέσει τον κοινοβουλευτικό μανδύα δεν σημαίνει ότι είναι δημοκρατία. Δεν θέλουν να χωνέψουν ότι τούτο το σύστημά τους είναι δημοκρατία των κομμάτων, δημοκρατία των ολίγων, άρα μια περισπούδαστη ολιγαρχία.

Οι κύριοι της Νέας Δημοκρατίας [η ηγεσία, όχι ο σύννους λαός (της), που γνωρίζει πολύ καλύτερα απ' αυτούς τι σημαίνει διακίνηση ιδεών], οι κύριοι αυτοί λοιπόν, που θα 'πρεπε ο λαός να τους είχε στείλει σπίτι τους ή στην ελάσσονα αντιπολίτευση, έχουν εκτραχυνθεί και δεν ορρωδούν προ του Συντάγματος, κυρίως, αλλά και προ του ελεύθερου αυτοπροσδιορισμού.

Ασφαλώς δεν γνωρίζουν ότι για να κατακτήσει κάποιος τη θεωρία της αναρχίας πρέπει να «βασανιστεί» σε πολλές βιβλιοθήκες, από την αρχαία ελληνική και κινεζική γραμματεία, τις συντεχνίες του Μεσαίωνα, την αντιπροσώπευση του Διαφωτισμού, έως τις Γαλλικές Κομμούνες, τους μεγάλους θεωρητικούς, «αντιπάλους» του Μαρξ (Προυντόν, Μπακούνιν, Κροπότκιν, Βολίν, Ντουρούτι, Μαλατέστα…), τον Ισπανικό Εμφύλιο, έως και σήμερα, τα αντιωφελιμιστικά κινήματα, συνεταιριστικά, αποανάπτυξης κ.ά., που βέβαια προκαλούν την κατεστημένη πολιτική και κοινωνική τάξη.

Θέλοντας να πλήξουν τον ανερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ διολισθαίνουν σε φτηνή επιχειρηματολογία, η οποία όμως πλήττει την ελευθερία έκφρασης, την ελευθερία διακίνησης ιδεών, ακόμη την ελευθερία σύγκρουσης ιδεών, σχολών, ρευμάτων, θεωριών. Τι σημαίνει ότι το σύνολο συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ έχουν μεταξύ τους διαφορές, είναι ένα ετερόκλητο ασκέρι που «ενώθηκε για να πετύχει ένα ρεσάλτο προς την εξουσία;». Σημαίνει, απλώς, ότι έχουν καταλάβει πως ο κόσμος, πλέον, τους έχει στρέψει την πλάτη και ότι ετοιμάζεται να τους διώξει προτροπάδην (κοντός ψαλμός…). Και θα το είχε κάνει εάν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε καταφέρει να τον πείσει στην τελευταία εκλογική αναμέτρηση. Αλλ' αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο…

Καλόν θα ήτο να στρέψουν αλλού το «κεντρί» τους προς τον ΣΥΡΙΖΑ οι κύριοι της Νέας Δημοκρατίας. Ισως να έβρισκαν πού πραγματικά υστερεί ο αντίπαλός τους, και ίσως ακόμη, εάν στόχευαν καλά θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια υγιή, ανταγωνιστική, ιδεολογική σύγκρουση, να γεννούσαν νέες ιδέες και ν' αποκτούσαν καλούς τρόπους, πολιτικούς. Αλλά μάλλον ψάχνουμε ψύλλους στ' άχυρα. Σημασία έχει να πάψουν να προκαλούν, να πάψουν να χυδαιολογούν. Διότι χυδαιότητα (και υποβόσκων φασισμός) είναι η επίθεση στις ιδέες και το κυνήγι τους.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Ενα παλιό σαράκι τρώει τους Σικυώνιους (Κιάτο – Βασιλικό Κορινθίας): να ανασκαφεί επιτέλους το αρχαίο θέατρο, που, όντως, βρίσκεται σε τοποθεσία με καταπληκτική θέα προς τον Κορινθιακό. Μετά την απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου για ανασκαφές στην Αρχαία Ολυμπία, οι ελπίδες αναπτερώνονται στους Σικυώνιους να γίνει επιτέλους το όνειρό τους πραγματικότητα. Ο καιρός βοηθάει. Σε μια εποχή που όλα συρρικνώνονται (εισοδήματα, αξίες, ιδέες…) η ανασκαφή της γης φέρνει στο φως πολύτιμους θησαυρούς, οι οποίοι έχουν, το θέλουμε είτε όχι, και εμπορική αξία.

Η ανασκαφή του αρχαίου θεάτρου Σικυώνος έχει καθυστερήσει δραματικά. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα θέατρα της αρχαιότητας και από τα καλύτερα διατηρημένα. Εως τώρα έχουν ανασκαφεί η σκηνή, η ορχήστρα, τα ειδώλια των δύο πρώτων διαζωμάτων (απομένουν άλλα δύο προς την κορυφή) και οι δίοδοι (καμαροσκεπείς), που οδηγούν προς το άνω διάζωμα και είναι σε πολύ καλή κατάσταση (μήκος 16 μ. και ύψος 2,60).

Βορείως του θεάτρου βρίσκεται το Στάδιο μήκους 207 μ., η αποκάλυψη του οποίου είναι πανεύκολη και θα αλλάξει τον ρουν του όλου τοπίου. Απ' ό,τι μαθαίνουμε, οι ανασκαφές θα αρχίσουν εφέτος και πολλά γεωμορφολογικά στοιχεία θα αναδειχτούν. Τυχερός εκείνος ο δήμαρχος, που θα παραδώσει στους κατοίκους τη χρήση του αναστηλωμένου θεάτρου, αλλά και του Σταδίου. Ο πολιτισμός της αρχαίας γης είναι ακόμη εδώ περιμένοντας να συναντηθεί (και να βοηθήσει) τον δικό μας (τεχνικό και, πλέον, φτωχό).

Τα θραύσματα εκείνου του πολιτισμού, που περιμένει στωικά κάτω από τις αιώνιες προσχώσεις, είναι ικανά να ταρακουνήσουν την αύρα της περιοχής, ν' αγκαλιαστούν με νέους αέρηδες, σύγχρονους, να δροσιστούν η θλίψη και η απογοήτευση, που έχουν κατακυριεύσει την εμπορική δραστηριότητα. Είναι μια ευκαιρία να ανοίξουμε καμιά αρχαιογνωστική σελίδα, να συνομιλήσουμε με την Ιστορία, την τέχνη, την αρχιτεκτονική, το περιβάλλον.

Λίγο προτού φτάσει κάποιος στο αρχαίο θέατρο, «σκοντάφτει» στο μουσείο. Το κτίριο από μόνο του είναι ένα μουσείο (ρωμαϊκό βαλλανείο, που διατηρείται σε πολύ καλή κατάσταση, μετά και την επισκευή του). Η περιοχή, ο λόφος δηλαδή που «φιλοξενεί» τα θαυμαστά τούτα κτίσματα, μπορεί να γίνει ένα τεράστιο αρχαιολογικό πάρκο. Λουσμένος όπως είναι από το φως της Κορινθίας πολλά πολιτισμικά γεγονότα μπορεί να γεννήσει: θεατρικές παραστάσεις, συναυλίες, αγώνες πάλης, χορευτικά σχήματα, διθυραμβικές (σύγχρονες) πομπές, ομιλίες, μύηση σε αρχαίες διατροφές, περιπάτους, ερωτικές αναταράξεις και πολλά απρόσμενα, χοϊκά κι ενστικτικά.

Οι αρχαιολόγοι έχουν όρεξη, οι κάτοικοι επίσης. Μένει να δείξουν τον ίδιο ζήλο και οι άνθρωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Τα λείψανα είναι εδώ για να βοηθήσουν (την ανοησία μας, που τόσο καιρό τα διατηρούσαμε θαμμένα, ενώ τώρα μπορούμε να τα εκμεταλλευθούμε` τόσο πεζά, αλλά μόνο έτσι συγκινείται η Τοπική Αυτοδιοίκηση). Καλή ανασκαφή, λοιπόν.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Του Γιώργου Σταματόπουλου

Και οι δύο έχουν εκτόπισμα, τόσο διανοητικό όσο και βιολογικό (να 'ναι καλά οι άνθρωποι), ταυτόχρονα δεν φείδονται δηλητηριωδών επέων όταν στρέφονται εναντίον πολιτικών αντιπάλων. Υπερόπτες, στωμύλοι, λάβροι κ.λπ. Περί Παγκάλου και Βενιζέλου ο λόγος βεβαίως, που και τι δεν έσυραν στον ΣΥΡΙΖΑ και στον πρόεδρό του.

Ο μεν πρώτος τον χαρακτήρισε «μεγάλη εγκληματική οργάνωση», ο δε δεύτερος ότι το, εμφανιζόμενο ως νομικό, κείμενο του ΣΥΡΙΖΑ «είναι σαν προκήρυξη από τη βίλα Αμαλία». Μάλιστα. Και περιμένουν μετά οι δύο επιφανείς άντρες να έχει απήχηση ο λόγος τους στην κοινωνία. Ενας λόγος που διακρίνεται για την αλαζονεία και την απαξιωτική του χροιά προς το κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης.

Να 'ναι η σύγχυση που τους έχει καταλάβει μετά το «άνω-κάτω» των εκλογικών ποσοστών των κομμάτων; Οτι εκεί που λοιδορούσαν άπαντες τον ΣΥΡΙΖΑ, αίφνης βρέθηκε ένα βήμα από την κατάληψη της εξουσίας και ταυτόχρονα το ΠΑΣΟΚ (τους) περιφρονήθηκε απ' αυτήν την κοινωνία; Εχουν, με λίγα λόγια, χάσει «τ' αυγά και τα καλάθια» και επίσης, κατά συνέπεια, τον έλεγχο του θυμικού τους, της σκέψης τους, της εκφοράς του λόγου τους;

Ισως να 'ναι όλα αυτά, ίσως τίποτε απ' αυτά, και να δείχνουν μόνο το ποιόν του πολιτικού και ψυχονοϊκού χαρακτήρα τους. Ενα δεν φαίνεται να χωνεύουν, ότι η παντοδυναμία τους εξανεμίστηκε, ότι ήλθε το τέλος της εποχής της. Τέλος εποχής για μια νοοτροπία που ταλάνισε τη χώρα και τη Δημοκρατία επί πολλές δεκαετίες, που εντός της, δυστυχώς, γαλουχήθηκαν πολλοί από μας, που τα δικαιολογούσαμε όλα μια κι εμείς κάτι καρπωνόμασταν από τη δική τους παντοδυναμία (καμιά θεσούλα στο Δημόσιο, κάνα δανειάκι, κάνα εξοχικό και πάει λέγοντας).

Παρ' όλα αυτά δεν δικαιολογείται η αντίδρασή τους` η φρασεολογία τους τούς υποτιμά ως προσωπικότητες` η ομολογούμενη ευφυΐα τους πάει για πουρνάρια. Κρίμα. Εάν οι πνευματικές τους ικανότητες επηρέαζαν και τις πολιτικές, θα ήσαν πολύ χρήσιμοι για τη Δημοκρατία, για το πολιτικό έστω σύστημα.

Ισως δεν κατανοούν (διότι κατοικούν πάνω από τον μέσο όρο) ότι εκείνο που προέχει σήμερα είναι η ειλικρίνεια, η διαύγεια, η αλήθεια. Εάν έλεγαν στην κοινωνία ότι πράγματι έφταιξαν και οι ίδιοι για την κατάντια του πολιτικού συστήματος, εάν ζητούσαν συγγνώμη και επεδείκνυαν στη συνέχεια με τις πράξεις τους ότι η συγγνώμη ήταν ειλικρινής, διαφορετικά θα αντιμετωπίζονταν από τους ψηφοφόρους. Οταν παραμένουν απτόητοι, ενώ η εποχή της παντοδυναμίας τούς έχει ξεφορτωθεί, θα προβαίνουν σε αμετροέπειες, θλιβερές, αλλά και άχρηστες για όλους.

gstamatopoulos@efsyn.gr

«Δεν περίμενα να δώσετε λόγο σ' αυτόν τον πολιτικό, δεν μπορώ να το καταπιώ με τίποτε» έγραφε το μήνυμα. Το έστειλε φίλος προφανώς ενοχλημένος από τη συνέντευξη του υπουργού Εσωτερικών Ευριπίδη Στυλιανίδη που δημοσιεύτηκε στην «Εφ.Συν.» (4-5-6/1/2013).

«Η εφημερίδα δεν αποκλείει κανέναν» αντέτεινα τηλεφωνικώς. «Ξεχνάς -μου (σχεδόν) επιτίθεται- ότι ο κύριος αυτός ως υπουργός Παιδείας ξενύχτησε στα μπουζούκια τη νύχτα της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου;» Παύση. Ο τόνος της φωνής υψώνεται :«Είναι ο ίδιος ακριβώς άνθρωπος που, ως υφυπουργός Εξωτερικών το 2005, χάρισε εκατομμύρια ευρώ σε κολλητούς του προέδρους ΜΚΟ τότε με το τσουνάμι της Ινδονησίας». Εχει και συνέχεια: «Σήμερα, ως υπουργός Εσωτερικών τα ίδια άτομα τα έχει ως συνεργάτες σε κυβερνητικά πόστα».

Να 'στε καλά όμως, λέει ησυχάζοντας και μου κλείνει το τηλέφωνο. Τι να πεις; Οτι έχει, ίσως, δίκιο; Αλλά η ελευθερία του λόγου και η ελεύθερη διακίνηση ιδεών απαγορεύει να πεις κάτι τέτοιο. Ανακινεί όμως ένα θέμα που διχάζει. Δίνεις βήμα στον επιβουλευόμενο τη δημοκρατία; Μα, θα αντιδράσουν πολλοί, ο εν λόγω πολιτικός είναι εκπρόσωπος νομίμως εκλεγέντος κόμματος και μάλιστα όχι οιουδήποτε, αλλά ενός εκ των δύο που έχουν μοιραστεί, εναλλάξ σχεδόν, την εξουσία στη χώρα τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες.

Και οι Μιχαλολιάκοι κι οι Κασιδιάρηδες έχουν εκλεγεί νομίμως στη Βουλή και μάλιστα με εντυπωσιακό ποσοστό. Ναι, αλλά αυτοί είναι ναζί ιδεολογικά απαντούν όσοι συμφωνούν να μην τους δίνεται βήμα (σ.σ. ενώ οι άλλοι είναι αθώες περιστερές' δεν το διαλαλούν αλλά οι πράξεις τους αφήνουν να διαφαίνεται ναζιστική τις χροιά). Δηλαδή αν δεν τους δώσεις βήμα (στους νεοναζί) τους αφαιρείς τη δυναμική ή απλώς τα έχεις ήσυχα με την ιδεολογική (ανθρώπινη, ουμανιστική) συνείδησή σου;

Και πού πάει να βοσκήσει μετά η ελευθερία της έκφρασης, του λόγου; Μήπως στους λειμώνες της έλλειψης δημοκρατικής αγωγής και παιδείας; (Λέμε τώρα… μέρες που 'ναι…) Είναι μια οχληρή συζήτηση για όσους θέλουν να αυτοαποκαλούνται δημοκρατικοί πολίτες.

Σε ό,τι αφορά τον Ευριπίδη Στυλιανίδη θα συμφωνήσω με την ένσταση του φίλου σε ό,τι αφορά το ποιόν του, το ήθος του, το ύφος του. Αποκρουστικός αισθητικά, εγκλωβισμένος πολιτικά εκπέμπει μια ανατριχιαστική απέχθεια, ένα πολύμορφο, πομπώδες, εκκωφαντικό τίποτε. Αλλά αυτά είναι προσωπικές εκτιμήσεις.

Το πολιτικό, που ενδιαφέρει, είναι το γεγονός ότι πάντα τον βρίσκει κανείς σε υψηλούς θώκους εξουσίας, παρά τη στιγματισμένη του συμπεριφορά (απαίσια κι αποκρουστική) τη νύχτα της δολοφονίας του δεκαπεντάχρονου, τον Δεκέμβριο του 2008. Αυτή του η συμπεριφορά σε άλλα, ας τα πούμε ευνομούμενα κράτη θα τον έστελνε σπίτι του ή για βρούβες, όχι να του αναθέτει τη μία κυβερνητική θέση μετά την άλλη. Σε ό,τι πάλι αφορά την ελευθερία έκφρασης το θέμα παραμένει ανοιχτό, γιατί -λέει- καίει. Δεν νομίζω να καίει. Εμείς μήπως είμαστε καμένοι, φοβάμαι.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Προξενεί εντύπωση το γεγονός ότι η ελληνική ελίτ βάλλεται πανταχόθεν το τελευταίο διάστημα, παρά τις συνεπείς προσπάθειες της κυβέρνησης να διαφυλάξει τα συμφέροντα αυτής.

Πλέον οι ολιγάρχες, όπως αποκαλούνται στα διεθνή media, έχουν ονόματα, τραπεζικούς λογαριασμούς, χρέη~ είναι ορατοί και από τον τελευταίο αδιάφορο περί την πολιτική και την οικονομία. Είναι πασιφανές ότι αυτή η χούφτα πλούσιων οικογενειών, πολιτικών, μηντιαρχών, εφοπλιστών και δεν συμμαζεύεται έχουν φτιάξει τη δική τους κλειστή οικονομία και σύμφωνα με τους «Τάιμς της Νέας Υόρκης» (5/12/12) «είναι εμπόδιο στην ανάκαμψη».

Μεγαλοεκδότες αρχίζουν και ανησυχούν φανερά, δείχνοντας μάλιστα γραπτώς τον εκνευρισμό τους, για τη σπουδή της τρόικας να τοποθετηθούν ξένοι επίτροποι στις ελληνικές τράπεζες, οι οποίοι θα έχουν τον τελευταίο λόγο στην έγκριση των μεγάλων δανείων, συμπεριλαμβανομένων αυτών προς τα μέσα ενημέρωσης.

Δυσκολεύουν τα πράγματα. Τόσες δεκαετίες είχαν μάθει να λύνουν και να δένουν, να παρεμβαίνουν στο εσωτερικό των κομμάτων, να κατευθύνουν την κυβερνητική πολιτική. Τώρα βλέπουν τον καιρό, που τόσο όμορφα έχει φιλοτεχνήσει ο Σικυώνιος γλύπτης Λύσιππος, αιώνες πριν, να κρατάει τσεκούρια και μαχαίρια. Πάει ο καλός χρόνος με το ήρεμο πρόσωπο… Πάει;

Βεβαίως όλοι, σχεδόν, γνωρίζουν ότι οι αλλαγές στο πολιτικό σύστημα δεν έρχονται από «πάνω». Δεν μπορούν δηλαδή αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στον μαρασμό, αυτοί οι ίδιοι (έστω υπό ξένη πίεση) και να την εξυγιάνουν.

Οι αναταράξεις που διασαλεύουν την τάξη στην «οροφή» είναι αποτέλεσμα της λαϊκής οργής εντούτοις. Ο κόσμος διψάει, με το δίκιο του, να αποδοθεί δικαιοσύνη, απαιτεί χειροπιαστές διαδικασίες που οδηγούν στην αποκάλυψη των πραγματικών (ονοματεπώνυμων) ενόχων. Οι περισσότεροι θεωρούμε ότι οι ηγέτες μας μας έχουν «προδώσει», όσο φορτίο αρνητικό μπορεί να σηκώνει το ρήμα προδίδω.

Κάπως έτσι, αναλογικά, είχε νιώσει ο ελληνικός λαός μετά τη γερμανική εισβολή και κατοχή το ’41, ότι οι «πάνω» είχαν συνθηκολογήσει και είχαν αφήσει απροστάτευτους τους πολίτες. Εχει ενδιαφέρον διότι μετά απ' αυτή τη διαπίστωση αποφάσισαν και έδρασαν μόνοι τους, αναπτύσσοντας μια θαυμάσια οικονομική συναλλαγή έξω από το επίσημο κράτος. Σχεδόν το ίδιο συμβαίνει σήμερα.

Αφού η επίσημη κυβέρνηση αδυνατεί να προστατεύσει τα πάσχοντα μέλη της κοινωνίας, αναλαμβάνει η ίδια η κοινωνία, μέσω κινημάτων αλληλεγγύης και συνεταιριστικών οικονομικών εγχειρημάτων, να βοηθήσει όπως και όπου μπορεί.

Δεν κινδυνεύει η ελληνική ελίτ, υπάρχει σοβαρή όμως πιθανότητα να αλλάξουν οι ένοικοί της, να ματώσουν οι άνθρωποί της. Την ίδια ώρα οι «κάτω» αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε αμελητέα ποσότητα, ότι έχουμε ειδικό βάρος, αλλά το χρόνιο βόλεμά μας δεν μας άφηνε να κρίνουμε πολιτικά τούς «πάνω» διότι, απλούστατα, αυτοί μας (μικρο)εξυπηρετούσαν…

Η τρόικα μπορεί να είναι ανελέητη, η παρουσία της όμως τρομοκρατεί μερικούς ισχυρούς με τις απαιτήσεις της. Ζυμώνεται έτσι ένας ενδιαφέρων, πολιτικός άρτος τον οποίο πολλοί θέλουν στο τραπέζι τους.

gstamatopoulos@efsyn.gr