Ρωτάνε πολλοί, με αγωνία και ειλικρινές ενδιαφέρον, τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ όταν καταλάβει την εξουσία, θεωρώντας βέβαιο ότι θα αποδεσμευτούμε από τους ανεκδιήγητους εκπροσώπους του παλιού συστήματος που με τις πράξεις τους το παραμόρφωσαν· δηλαδή: διέλυσαν κάθε κοινωνικό κύτταρο, το έκαναν αστυνομικό, ολοκληρωτικό, το εκχυδάισαν, το οδήγησαν στον πλήρη εκφυλισμό του. Αυτό δεν είναι κακό διότι πολλοί ξεστραβώθηκαν· είδαν την ουσία αυτού του συστήματος, την απέχθειά του προς τα μικρομεσαία και χαμηλά στρώματα και την εξάρτησή του (δουλόφρονη και υπάκουη) από την πλουτοκρατία. Αντιληφθήκαμε πολλοί ότι αυτό το σύστημα δεν έχει σχέση με τη Δημοκρατία, ότι η κοινωνία είναι για τη «φιλοσοφία» του μια μάζα ψηφοφόρων που διά της ψήφου της νομιμοποιεί τους εκπροσώπους του στην κατάληψη θώκου εξουσίας. Αυτό, πράγματι, κάνουμε όταν ασκούμε το περιβόητο δημοκρατικό δικαίωμα να ψηφίζουμε: νομιμοποιούμε το κεφάλαιο και τους υπηρέτες του, λέμε ναι στην αδικία και τη φτώχεια, αρνιόμαστε τελικά να συναποφασίζουμε… Τρέχα γύρευε.

Αυτοί που κινούν τα νήματα της πολιτικής οικονομίας είδαν ότι τα φερέφωνά τους δεν αντέχουν άλλο, δεν αντέχουν οι ίδιοι (οι κεφαλαιούχοι) τόσο πιστά σκυλιά, όπως είναι ο πρωθυπουργός και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Θα τους ήθελαν λίγο πιο απαιτητικούς απέναντί τους, πιο αντιδραστικούς. Α, μπα.

Τέλος πάντων. Πεποίθηση όλων είναι ότι θα μας αδειάσουν τη γωνιά, και πολύ σύντομα. Κι ερχόμαστε στο ερώτημα που προκαλεί δυσφορία: Τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο Θεός κι η ψυχή του. Ας κρατήσει την κατάσταση εδώ που είναι, διότι το να επανορθώσει όλες τις αδικίες φαίνεται κομμάτι δύσκολο. Επίσης, το να έλθει σε σύγκρουση με το κεφάλαιο φαντάζει αστείο (τα περί ρήξης είναι απλοί λεονταρισμοί· ποια ρήξη όταν η επαφή του με την κοινωνία είναι υποτυπώδης;). Ας προσπαθήσει να αλλάξει η νοοτροπία, προτάσσοντας την αξιοκρατία, τη διαύγεια, την κοινωνική δικαιοσύνη, και ας μεριμνήσουν οι πολιτισμικοί οικονομολόγοι του να δώσουν κίνητρα για άνθηση της δύσμοιρης, εγκαταλελειμμένης και πανέρημης ελληνικής περιφέρειας.

Είναι μια λυπηρή συζήτηση αυτή, διότι οι συμμετέχοντες χρησιμοποιούμε συστημικούς όρους έξω από κάθε πολιτική αλήθεια. Είναι συζήτηση καφενείου. Προσδοκάμε, άρα, τα ελάχιστα, που διασώζουν τουλάχιστον την αξιοπρέπεια και βοηθούν όλους να ξεφύγουν από την πείνα, την κατάθλιψη, την παράνοια. Σ' αυτό σηκώνουμε τα χέρια διότι, ναι, η υγεία πρέπει να επανακατακτηθεί, να μπει στην κάθε μέρα μας. Είναι κάτι αυτό, αν αναλογιστούμε ότι ζούμε σ' ένα πλανητικό σύστημα που σκορπίζει ασθένειες χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό. Πολλά θα 'θελε ο καθένας από την πλευρά των συμφερόντων του να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τότε πελαγοδρομούμε. Τον άνθρωπο της αλληλεγγύης και της κοινότητας μπορεί να εμφανίσει στο πολιτικό προσκήνιο; 'Η δεν μπορεί;

gstamatopoulos@efsyn.gr

Αγέρωχοι και κυνικοί οι αμοραλιστές της ζωής του τόπου, δεν φείδονται λοιδοριών και κατασυκοφάντησης συνεργατικών και συνεταιριστικών κινημάτων και συλλογικοτήτων. Εντελώς πεπεισμένοι ότι ο καπιταλισμός, τις αξίες του οποίου υπηρετούν, είναι ανίκητος, βάλλουν κατά παντός που έχει διαφορετική γνώμη, που στο βάθος του μυαλού του πιστεύει ότι είναι δυνατές η ρήξη και η ανατροπή του πολιτικού συστήματος, αναίμακτα μάλιστα. Δικαίωμά τους να είναι απόλυτοι και ανήθικοι (διότι η ηθική -λένε οι ίδιοι- δεν χωρεί στην πολιτική). Γίνονται, όμως, ο περίγελος της αναπτυσσόμενης κοινότητας. Ο πλούτος δεν εντυπωσιάζει πια το πόπολο, τουναντίον οι πλείστοι εκνευρίζονται στη θέα επίδειξής του από τους ευνοημένους και, άρα, υποστηρικτές του συστήματος. Δεν είναι βλάκες να μην καταλαβαίνουν τον κοινωνικό εκνευρισμό ή θυμό που προκαλεί η στάση τους, γι’ αυτό και έχουν περικόψει τη ματαιοδοξία τους· φοβούνται, γι’ αυτό και μειώνουν τις εμφανίσεις με τα πολυτελή αυτοκίνητά τους. Δεν πολυβγαίνουν στα καφενεία του χωριού τους όταν τα επισκέπτονται, δεν αναμιγνύονται σε πολιτικές συζητήσεις, αλλά σε κάθε ευκαιρία χύνουν χολή για τον ΣΥΡΙΖΑ· και στο άκουσμα μόνο της λέξης, λες και τους τσιμπάνε σφήκες. Οσοι απ’ αυτούς έχουν κι ένα βήμα στα μίντια, δεν παύουν να ωρύονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ουτοπικός, ενώ αυτοί (και το σύστημά τους) βασίζονται σε μία υπερήφανη, διαφωτιστική λογοκρατία και ανάθεμα αν πολλοί απ’ αυτούς γνωρίζουν τον Διαφωτισμό, κυρίως αυτόν των μεγάλων προγόνων, των Σοφιστών, εννοείται.

Ξεχνούν ή δεν θέλουν να δουν ότι στις κοινότητες πλάθεται ένας νέος τύπος ανθρώπου, δημιουργούνται παρέες-φιλίες-σχέσεις αληθινές. Καλά τώρα, λένε, όλοι οι αδύνατοι συνασπίζονται, αρνούμενοι να παραδεχτούν ότι αυτοί είναι οι συνασπισμένοι, που φοβούνται μη χάσουν την εύνοια των αφεντικών τους. Εξ αυτού του φόβου έχουν αποκοπεί από την κοινωνία και χλευάζουν ό,τι κινείται και ζυμώνεται στους κόλπους της. Νιώθουν την απομόνωση και αυτό τους γεμίζει λύσσα και φθόνο, που τα βγάζουν στα γραπτά τους ή στον στενό, πλέον, κύκλο της παρέας τους, του κονκλάβιου εννοείται, μες στο οποίο πυργώνονται για να αντέξουν τη μοναξιά τους. Κάποιοι λίγοι έχουν μείνει, φαίνονται όμως πολλοί λόγω της τηλεοπτικής τους δύναμης, όπου χύνουν το δηλητήριο του αντισυριζαϊκού τους μένους. Δεν φοβούνται την Αριστερά, αλλά το κόμμα που εμφανίζεται ως αριστερό και κάτι λίγο θέλει να τους πάρει την εξουσία μέσα από τα χέρια τους. Και μετά τι θα κάνουν οι έρημοι;

Η άτιμη αυτή εξουσία· όλους τους επηρεάζει, όλοι τη θέλουν, ασχέτως εάν όλοι μιλάνε για Δημοκρατία (διότι ουδεμία σχέση έχει η Δημοκρατία με την εξουσία -όταν όλοι εξουσιάζουν τον εαυτό τους μόνο, τότε αυτεξουσιάζονται). Δεν έχουν χρείαν αντιπροσώπων και λοιπών φιγουρατζήδων, που μες στον εγκέφαλό τους άλλο δεν έχουν από το κράτος και τη δομή του και πώς θα γίνουν αυτοί οι κάτοικοί τους, μόνιμα αν ήταν δυνατόν.

Δεν είναι δυνατόν, άρα πρέπει να μετριάσουν την αλαζονεία τους, τα ψεύδη και την υποκρισία τους· πόρρω απέχει ο ορθολογιστής από τον δημοκράτη, το πολιτικό σύστημα με το αυτεξούσιον της κοινωνίας.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Ασφαλώς είναι σφόδρα συγχυσμένοι στον ΣΥΡΙΖΑ και ασφαλώς ουδόλως φταίει γι’ αυτό ο Μανώλης Γλέζος, που είπε το αυτονόητο, ότι ως κυβέρνηση δηλαδή το κόμμα του θα καταργήσει το μπόνους των 50 εδρών και θα εισηγηθεί την απλή και άδολη αναλογική, κάτι που ζητούν όλες οι κοινωνικές-πολιτικές ομάδες ώστε να είναι ευρύτερη η αντιπροσώπευση της κοινωνίας στο Κοινοβούλιο. Αυτό είναι θέση αρχής για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και εύγε του. Προς τι η αντάρα και η αμηχανία των στελεχών του μετά τη δήλωση Γλέζου; Τι εννοούσε ο άνθρωπος; Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση θα εισηγηθεί την απλή αναλογική, θα την επιβάλει, διότι αυτό απορρέει από την ιδεολογία του. Το πώς το ερμηνεύει κανείς είναι δικό του θέμα και αυτό αφορά κυρίως τους πολιτικάντηδες, δώθε-κείθε.

Ο Γλέζος τολμά και υπερασπίζεται τις αρχές του κόμματός του, δεν μασάει τα λόγια του και δεν οφείλει να δίνει λογαριασμό σε κανέναν σε θέματα αρχής. Οι αρχές ή ισχύουν για όλους ή να πάνε να κουρεύονται εκείνοι που βλέπουν αυτοδυναμία και όλα τ’ άλλα είναι πεμπτεύοντα γι’ αυτούς. Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Ή είσαι αριστερός στον λόγο, στη σκέψη, στην πράξη ή δήλωσε ότι μόνο μέλημά σου είναι η υφαρπαγή της εξουσίας· δικαίωμά σου. Θα ικανοποιηθούν έτσι κι εκείνοι (άδολοι, ουσιαστικά) που προσδοκάνε να δούνε, επιτέλους, μια αριστερή κυβέρνηση. Να τη δούμε αυτήν την κυβέρνηση, δεν λέω, προς Θεού, όχι. Με τη νοοτροπία όμως από την οποία διακατέχονται πολλά στελέχη της μείζονος αντιπολίτευσης, αναφύονται αρκετές επιφυλάξεις. Και όχι μόνο αυτό. Μια όντως αριστερή κυβέρνηση προϋποθέτει αυτόνομες προσωπικότητες, δημοκρατικές και δεν φαίνονται όσοι ακολουθούν τον ΣΥΡΙΖΑ αυτήν την περίοδο πεπαιδευμένοι δημοκράτες. Περισσότερο απελπισμένοι φαντάζουν, απογοητευμένοι από τους σοσιαλιστές και εχθρικά κείμενοι προς τους νυν κυβερνώντες, που στην κυριολεξία τούς έχουν αφαιμάξει, μειώνοντας ταυτόχρονα τα αισθήματα περηφάνιας και αξιοπρέπειας.

Εάν η αυτοδυναμία είναι το ζητούμενο, ζήτω που καήκαμε· άντε να στομώσεις μετά τα «στελέχη» που θα καταλάβουν κυβερνητικούς θώκους, άντε να συγκρατήσεις εκδικητικές πρακτικές.

Χρειάζεται σοβαρότητα και όχι λαϊκιστικός γηπεδισμός με όρους του οποίου εκφέρουν τον λόγο τους υψηλά ιστάμενα (sic) στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Διαφορετικά θα ψαχνόμαστε άπαντες, σε πολύ σύντομο μάλιστα χρονικό διάστημα αφότου «κατακτηθεί» η πολυπόθητη εξουσία. Τα ίδια πρόσωπα που παρελαύνουν καθημερινά στα τηλεοπτικά μαγαζιά μερικών επιχειρηματιών (χωρίς ουδείς εξ αυτών να κοκκινίζει) τα ίδια θα καταλάβουν τις κυβερνητικές θέσεις. Αυτό θέλουμε; Θέλουμε μια αριστερή κυβέρνηση με ανθρώπους δεξιών (συστημικών) πεποιθήσεων; Αν είναι έτσι, χαλάλι. Να ράψει το στόμα του και ο Γλέζος, να ξεχάσουμε και τους τόπους όπου σπαρταρά πολιτικά η κοινωνία (έξω από κόμματα, αλλά σε αλληλέγγυες συλλογικότητες, αλλά ποιος δίνει σημασία…) και να πάμε σαν πρόβατα στη σφαγή. Αυτό, λοιπόν;

gstamatopoulos@efsyn.gr

Ως πρώτο συνθετικό επίπλαστων εννοιών, η φιλία γεννά απροσδόκητες νέες, εντυπωσιακές, αντιφατικές, ελαστικές, πλαστικές, σύγχρονες, παράδοξες ακόμη. Μερικά παραδείγματα: φιλότιμο (άντε να την ερμηνεύσει ο δυτικός πολιτισμός), φιλαυτία, φιλοδοξία, φιλομοφυλία, φίλεχθρος, φιλάσθενος, φιλάργυρος, φίλοινος, φιλίστωρ, φιλοκτήτης, φιλαναγνώστης, φιλέταιρος και δεκάδες, ίσως εκατοντάδες ακόμη. Λίγο ώς πολύ όλοι καταλαβαίνουμε τη σύνθεση και ίσως και τη νέα σημασία που προσδίδουν στις έννοιες που δέχονται την επίθεσή της.

Ως κύρια έννοια έχει τιμηθεί δεόντως από τη φιλοσοφική γραμματεία· μια ματιά στον Αριστοτέλη αρκεί. Και παραμένει αξιωματικό ότι ο φίλος τον φίλον εν κινδύνοις γιγνώσκει. Εκεί, στους κινδύνους, φαίνονται όλα: η αλήθεια, η τόλμη, η γενναιότητα, η παραίτηση από το εγώ (ή η ενδυνάμωσή του), η δοτικότης, η ανιδιοτέλεια, η χαρά της ειρηνικής συνύπαρξης.

Δυστυχής όποιος δεν συνήψε δυνατές φιλίες στον βίο του· ελλιπής, αγέλαστος, περνάει στο ντούκου τις μέρες του, πολύτιμες για τον οιονδήποτε. Μένει μόνος με τη μωροφιλοδοξία του, καταντά μίζερος, φθονερός, μνησίκακος -κλασικά. Αδυνατεί να συμμετάσχει στην κοινότητα και στον χορό της ή στην ομιλία της· φοβούμαι ότι δεν μπορεί και να ερωτευθεί.

Ευτυχής όποιος έχει φίλους γύρω του· συναρπάζεται από την άλογη σχέση, από τη δύναμη του άγνωστου και της συνοδοιπορίας, από τον παρηγορητικό λόγο, το τρυφερό χάδι, τη συμμέθεξη, νοϊκή τε και ψυχική. Δεν χωρούν σ’ αυτήν τη σχέση κομπασμοί και μεγαληγορίες, ανταγωνιστικότης και θέληση για κυριαρχία. Ευτυχής λοιπόν εκείνος, που, ενώ είναι έτοιμος να βουτήξει στην άβυσσο, απογοητευμένος και παραιτημένος από μια φρικαλέα κοινωνική ζωή, νιώθει να τον συγκρατεί από την απονενοημένη βουτιά του ένα φιλικό χέρι, ένα χέρι που δεν ανήκει οπωσδήποτε σ’ ένα τυχερό σώμα, αλλά σε ένα σώμα του οποίου ο νους αγαπά και χαίρεται τη νύχτα και το ξημέρωμα, τη λάμψη της ύπαρξης αλλά και το ημίφως της (ναι, και το σκότος της).

Πώς γεννιέται η φιλία δεν μας ενδιαφέρει· μερικούς τους επισκέπτεται, άλλους όχι. Οφείλει όμως κανείς να είναι ευένδοτος στην αύρα της, πά’ να πει να έχει έναν ανθρωπολογικό τύπο, ξένον προς τον σημερινό, τον πλήρως δηλαδή αλλοτριωμένο από τις «αξίες» του καπιταλισμού.

Δύσκολη η φιλία, ασμένως όμως χρησιμοποιούμε την έννοια για να φτιάξουμε άλλες. Ισως γιατί στο βάθος (εν βυθώ η αλήθεια – Δημόκριτος) γνωρίζουμε την απίστευτη δυναμική παρέμβασή της στο νόημα (της συνύπαρξης). Για τούτο και είναι ξένη στους επαγγελματίες της πολιτικής και της κυριαρχίας, διότι οι δεσμοί της σπάνε τα δεσμά της εξουσίας και του ανούσιου της κάθε μέρας. Δύσκολη, ναι, όχι ακατόρθωτη. Οταν επικρατεί, ο κόσμος και η κοινωνία αλλάζουν· μεταρσιώνονται, μετουσιώνοντας την πλήξη και τον πόλεμο σε ορχηστική ειρήνη.

ΥΓ. Το καλοκαίρι, συνεπής και σοβαρός αναγνώστης μού είχε συστήσει να γράψω κάτι για τη φιλία, όπως με τον έρωτα. Τον άκουσα δειλά δειλά.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Οι λογής Ντινόπουλοι που ανθούν και ευδοκιμούν στους εξουσιαστικούς θώκους είναι το πρότυπο μερικών περίεργων πολιτικών σήμερα: μικροί ψεύτες, εριστικοί, «λαϊκοί», φωνασκούντες, ρητορίσκοι, επιθετικοί· απατεωνίσκοι, που μόνο θλίψη προκαλούν στην κοινωνία, εννοείται στους εχέφρονες της κοινωνίας, σ' αυτούς που επιμένουν αν και γνωρίζουν ότι είναι μάταιο να θέλουν να ονομάζονται πολίτες.

Ψιλικατζήδες, μακριά από την υπέροχη λειτουργία του ψιλικατζίδικου, χαμερπείς, εαυτούληδες, βγαίνουν στο γυαλί της τηλοψίας και κατακεραυνώνουν αυτούς ντε που επιβουλεύονται την ίδια την υπόσταση της χώρας, ενώ είναι οι ίδιοι που με τις μικροαπατεωνιές τους πριονίζουν την αξιοπιστία της και τους όποιους θεσμούς θα μπορούσαν να είναι σεβαστοί και να λειτουργούν υπέρ της Δημοκρατίας.

Εκπλήσσουν, απλώς, με την ευκολία με την οποία ομνύουν στους δημοκρατικούς θεσμούς, στον λαό και λοιπά, ενώ στην πράξη είναι ακριβώς το αντίθετο: ούτε οι θεσμοί τούς ενδιαφέρουν ούτε ο λαός. Με μαεστρία οδηγούν τις πράξεις τους εκμεταλλευόμενοι και τους θεσμούς και τον λαό. Επαναλαμβάνουμε τις έννοιες γιατί σ' αυτές βασίζονται ώστε να αναρριχηθούν πολιτικά (εξουσιαστικά, πάντα) και αφού τα καταφέρουν πάνε σπίτια τους και γελάνε με το πολίτευμα και όλους εμάς που τους ψηφίζουμε.

Η δομή της εξουσίας παραμένει ανέγγιχτη και ανίκητη διότι αποτελείται από πολλούς τέτοιους πολιτικούς-ψιλικατζήδες. Η «φιλοσοφία» τους γίνεται όντως λαϊκή, περνάει δηλαδή στα λαϊκά στρώματα που μένουν με το στόμα ανοιχτό μπροστά στην καπατσοσύνη τους (και ας γνωρίζουν ότι ουσιαστικά πρόκειται για τζιτζιφιόγκους· ο σκοπός εάν επιτευχθεί όλα τα άλλα περισσεύουν, όπως π.χ. το ήθος, η αξιοπρέπεια, ο λόγος, ο διάλογος, η ποίηση, η τέχνη και λοιπά).

Γνωστά ίσως όλα τούτα και χιλιογραμμένα, είναι καλό, όμως, να τα βλέπουμε με τα μάτια μας, μπας και συνεννοηθούμε μεταξύ μας και συνειδητοποιήσουμε ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά μας κυβερνάνε (χωρίς να ξεχνάμε το βασικό πρόβλημα που είναι τα γρανάζια -η δομή- της εξουσίας, του συστήματος).

Ισως ακόμη αρχίσουμε να κατανοούμε καλύτερα γιατί όλοι αυτοί συνασπίζονται, είτε ανήκουν στο ένα κόμμα είτε στο άλλο. Ουσιαστικά ανήκουν όλοι στο ίδιο κόμμα, σε αυτό των αυστηρά προσωπικών συμφερόντων. Στην Τοπική Αυτοδιοίκηση λόγου χάρη, δεν υπάρχει αντιπολίτευση, ή όταν υπάρχει αυτό γίνεται για λόγους εντυπώσεων ή για να αλλάξουν οι θέσεις εξουσίας και να καρπωθούν πολύ περισσότερα. Αλλά κι εκεί που βρίσκεται όλο κάτι «τσιμπάει»· ψιλικά, πάντα, αλλά για πολλούς είναι το παν.

Ακόμη κι εκείνοι που δεν είναι Ντινόπουλοι, τελικά γίνονται, πολύ εύκολα μάλιστα, διότι εάν δεν γίνουν θα εκβραστούν από το σύστημα εξουσίας ή θα απαξιωθούν σαν γραφικοί, ποιητές και λοιπά. Το ήθος, άρα, δεν χωρεί στο δημοκρατικό μας σύστημα, δεν αντέχει δίπλα στη λύσσα των εξουσιαζόντων να ικανοποιήσουν τα μικρά τους συμφέροντα (και τα μεγάλα βεβαίως, αλλά αυτό είναι μια άλλη, επώδυνη ιστορία). Μας ενδιαφέρουν εδώ τα μικρά, οι ψιλικατζήδες της πολιτικής, διότι είναι παιχνιδιάρηδες, σκανταλιάρηδες, μικρούληδες· χαριτωμένοι τελικά, αλλά πόσο αποκρουστικοί.

gstamatopoulos@efsyn.gr

Πήγα χθες στις εννιά το πρωί -αχάραγα για μένα- στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών να παρακολουθήσω τα της ορκωμοσίας της μικρής μου κόρης. Η είσοδος από τα Προπύλαια, κλειδαμπαρωμένη. Κάπως πλαγίως εισήλθαμε, γονείς, συγγενείς και φίλοι σε μια ακατάστατη αίθουσα, όπου ο καθένας, χωρίς να σέβεται κανέναν, έκανε ό,τι ήθελε. Φωτογράφιζε, βιντεοσκοπούσε, με ξέρω ‘γώ κάτι μηχανήματα στα χέρια του, αδιαφορώντας για το αν οι πίσω απ’ αυτόν δεν είχαν οπτική επαφή με τις πρυτανικές αρχές που παρέδιδαν τα πτυχία στους αποφοιτήσαντες, δεν μπορούσαν να δουν τους τελευταίους. Βγήκε ένας από την πρυτανική αρχή και άρχισε να λέει κάποιες γενικότητες. Ομιλία χωρίς προετοιμασία, χωρίς στόχευση, χωρίς σεβασμό στους φοιτητές – φίλους – συγγενείς. Αοριστίες και επαναλήψεις. Καμία αναφορά στην επικοινωνία, στον ρόλο της σήμερα, στις εφαρμογές της, στο μέλλον της, στον κίνδυνο απέναντι στον οποίο βρίσκονται τα Πανεπιστήμια λόγω ελλιπούς κρατικής χρηματοδότησης, στις εταιρείες, στην ολιγαρχία των μέσων. Τίποτα. Και το κερασάκι: Σας σεβόμαστε, μας σέβεστε, μπλα, μπλα, διότι όλα αυτά τα χρόνια εδώ μέσα ανδρωθήκατε (σ.σ.: άπαντες, άντρες και γυναίκες!). Πώς ανδρώνεται μια γυνή μόνο οι πρυτάνεις γνωρίζουν. Περιμένεις ν’ ακούσεις έναν ενθαρρυντικό, έναν παρηγορητικό τέλος πάντων λόγο, για τους πτυχιούχους, για την αγορά εργασίας, που είναι προσδιορισμένη από τα συμφέροντα των ολίγων, αυτών που διαφεντεύουν τις συχνότητες, την έντυπη μορφή της δημοσιογραφίας. Σιγά τώρα. Κάποιες ανοησίες ότι απ’ αυτό το Πανεπιστήμιο έχουν βγει μεγάλοι άνθρωποι, επιστήμονες, αλλά και καλλιτέχνες (sic) και λογής αναγνωρίσιμοι.

Αναρωτιέσαι: Αυτό είναι το επίπεδο των καθηγητών, των πρυτάνεων, της ακαδημαϊκής κοινότητας: Αρες -δηλαδή- μάρες – κουκουνάρες; Κοινοτοπίες και πομφόλυγες; Μήπως γι’ αυτό φοβούνται να ανοίξουν τις θύρες των Πανεπιστημίων; Μήπως φοβούνται ότι θα γίνει αντιληπτή η ανεπάρκεια αυτών που τα διοικούν; Λέμε, μήπως; Οταν ακούς όμως ότι αγόρια και κορίτσια ανδρώθηκαν (!) επί τόσα χρόνια στις αίθουσες της μόρφωσης, αρχίζεις και πιστεύεις ότι έχουν απόλυτο δίκιο οι φοιτητές.

Προχειρότητες. Τσαπατσουλιές. Φόρεσαν μια τήβεννο και απαιτούσαν από το κοινό να σταθεί σε στάση προσοχής άμα τη εισόδω των πρυτανικών αρχών στην αίθουσα τελετών. Μάλιστα. Οχλαγωγή. Συνωστισμός. Με το ζόρι ακούγαμε τι έλεγαν. Καλύτερα, βεβαίως, θα ήταν να μην ακούσουμε τίποτα. Τι νόημα έχει να ακούς το τίποτα των λόγων των πρυτάνεων; Κάποια κριτική, κάποια σύσταση προσοχής, κάτι, διάβολε, που θα προβλημάτιζε, έστω αρνητικά, φοιτητές και γονείς;

gstamatopoulos@efsyn.gr