Είδα στην «Εφ. Συν.» της Πέμπτης όσα αφορούν τη συρρίκνωση δομών στο Δημόσιο κατά 40%, που «συνεπάγονται τα νέα οργανογράμματα που απέκτησαν τα υπουργεία, με τα σχετικά προεδρικά διατάγματα, τα οποία συνδέονται με τον νέο (σε ισχύ) νόμο επιλογής προϊσταμένων», αρμοδιότητας του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης (παρεμπιπτόντως…) και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης (τόσο… ηλεκτρονικής που ορισμένες υπηρεσίες για παράδειγμα, ενώ μέχρι τον Δεκέμβριο δεχόντουσαν on line –από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή– πιστοποιητικά, επανήλθαν στην… προϊστορία των χειρογράφων).

Ομως δεν είναι αυτό το ζήτημα. Ούτε ότι στον νέο νόμο εναντιώνονται οι δημόσιοι υπάλληλοι, που τον θεωρούν «κομμένο και ραμμένο» στα μέτρα «επαναφοράς του κομματικού κράτους»∙ δεν πιστεύω –το έχω ξαναγράψει– πως ο συνδικαλισμός είναι η πιο αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης∙ έχουν και οι συνδικαλιστές τους λόγους τους να μη λένε την αλήθεια ολόκληρη. Ούτε είναι το ζήτημα ότι δήμαρχοι, πέντε έως τώρα, θεωρούν τον νόμο «αντισυνταγματικό» στο θέμα «αξιολόγησης» και «επανελέγχου» δημοτικών υπαλλήλων και δεν τον εφαρμόζουν, καλούμενοι σε… εξηγήσεις από την εισαγγελία.

Το ζήτημα είναι, νομίζω, πως ενώ οι αριθμοί, που δίνει το αρμόδιο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης, πείθουν ότι γίνεται συρρίκνωση∙ π.χ. 4.558 προϊστάμενοι από 7.717, κόστος 16.231.800 ευρώ από 27.081.000, που το υπουργείο την προβάλλει ως ωφέλιμη (γενικώς). Πουθενά, από όσα διάβασα, αυτή η… γενική ωφελιμότητα που προκύπτει από αριθμούς, δεν… ειδικεύεται και σε ανθρώπους. Οχι μόνον οι δημόσιοι υπάλληλοι που χάνουν τη δουλειά τους, αλλά και οι πολίτες, που συναλλάσσονται με το Δημόσιο, πόσο… κάνουν τη δουλειά τους!

Με καταλαβαίνουν όσοι, το τελευταίο διάστημα, έχουν μπλέξει στα γρανάζια του ευρύτερου και του… στενότερου (και στενόχωρου…) δημόσιου τομέα: πότε, πώς και σε πόσο χρόνο εξυπηρετούνται! Αν συρρικνωθεί ο δημόσιος τομέας και μαζί του συρρικνωθεί και η υπομονή όσων συναλλάσσονται με το Δημόσιο, τότε να τη βράσω για ωφελιμότητα!

Τελευταία Κυριακή Οκτωβρίου στον Ηλεκτρικό. Τα ρολόγια μία ώρα πίσω. Ο καιρός ψύχρανε από χθες. Που έβρεχε ασταμάτητα και πνίγηκε η δυτική Αθήνα με… ολίγη από ανατολική, βόρεια και νότια. Για να βεβαιωθεί το παλαιό, ότι όλα είναι μια συνήθεια σ’ αυτήν την πόλη, σ’ αυτή τη χώρα. Και οι δηλώσεις αρμοδίων επί τα αυτά, συνήθεια κι αυτές, και οι συσκέψεις, κι αυτές συνήθεια. Μόνο ασυνήθιστο -χάριν ποικιλίας που λέμε- η μη πρόσκληση, στην υπό τον πρωθυπουργό σύσκεψη «αρμοδίων παραγόντων» της πλημμύρας, της περιφερειάρχη Αττικής∙ ακόμα μία πρωθυπουργική… άσκηση εθνικής ομοψυχίας: όλοι μαζί και στις πλημμύρες χώρια. Θα τρελαθούμε εντελώς!

Στο βαγόνι μας τώρα. Πρώτη ψύχρα∙ φθινοπωρινή, αλλά με… χειμωνιάτικα. Δύο κυρίες, η μία πλάι μου, η άλλη στο απέναντι κάθισμα, μυρίζουν… ναφθαλίνη. Οσφρητικό σήμα κατατεθέν εποχής. Πότε άλλοτε μπορεί να «ακουστεί» μυρωδιά ναφθαλίνης στον Ηλεκτρικό; Με το πρώτο κρύο∙ αν είναι και ξαφνικό, δεν προλαβαίνεις να αερίσεις το ζεστό ρούχο, οπότε, μαζί μ’ αυτό ταξιδεύει στον Ηλεκτρικό και η ναφθαλίνη του.

Κάθε εποχή και οι μυρωδιές της: Βρεγμένο χώμα και νοτισμένα φύλλα καταγής το φθινόπωρο. Καμένο ξύλο, στη σόμπα ή στο τζάκι, όπου ακόμα αναθρώσκουν, τον χειμώνα. Πυρωμένο από τον ήλιο στάχυ του κάμπου, ρίγανη του βουνού και σχίνος της θάλασσας το καλοκαίρι. Και την άνοιξη; Πανδαισία από μυρωδιές και αρώματα την άνοιξη! Να μη χορταίνεις αρώματα λουλουδιών και έρωτα. Κι όποιος νομίζει πως ο έρωτας δεν ευωδιάζει, ή δεν ζει τα νιάτα του ή τα άφησε να τον προσπεράσουν χωρίς να τον αγγίξουν.

Και το τρένο άφηνε κι έπαιρνε κόσμο στις στάσεις και άδειαζε στις αποβάθρες χρόνια και μνήμες, που ταξιδεύουν κι αυτές και σε συνεπαίρνουν, άλλοτε με τη μυρωδιά ναφθαλίνης κι άλλοτε με το άρωμα από το λευκό, κεντητό μαντιλάκι της κυρίας πλάι…

Ωραία «ντρίμπλα»! Το είδα σε «παρασκήνιο» της Χριστίνας Παπασταθοπούλου στην «Εφ.Συν.» (23/10) και θαύμασα υπουργική… ενημέρωση. Στις 2 Οκτωβρίου, η βουλευτής Σάμου του ΣΥΡΙΖΑ Αγνή Καλογερή (ικαριακό επώνυμο, αν δεν κάνω λάθος∙ έχω παντρέψει τον Βαγγέλη Καλογερή, Καριώτη, φίλο από εποχής Λαμπράκηδων, από τους φαντάρους που «τύλιξε» ο Παπαδόπουλος στη διαβόητη «συνωμοσία της ζάχαρης στα τανκς», που άνοιξε τον δρόμο στον «κομμουνιστικό κίνδυνο» και τη δικτατορία της 21ης Απριλίου∙ σε τεράστια ψεύδη πατάει η Ιστορία του τόπου μας, που τον πάνε από το κακό στο χειρότερο!).

Η κ. Καλογερή, λοιπόν, βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου, κοινοποίησε, στις 2 Οκτωβρίου, στον υπουργό Ναυτιλίας, Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, αναφορά όπου επισυνάπτει καταγγελία λιμενικών για τις συνθήκες φύλαξης μεταναστών στη Χίο. Αντί άλλης απαντήσεως, προς πληρέστερη ενημέρωση της εκπροσώπου του ελληνικού Κοινοβουλίου, ο υπουργός αρκέστηκε στο… ευγενές: «Σας ευχαριστούμε για την ενημέρωση που μας παρέχετε και για το ενδιαφέρον που επιδεικνύετε για την ανάδειξη του θέματος». Μαγκιά! ήταν η πρώτη μου αντίδραση: εν ολίγοις… και ο σκύλος χορτάτος και η πίτα αφάγωτη ή… άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε∙ «ήγουν, τουτέστι δηλαδή, με άλλους λόγους, ήτοι…», όπως προσφυώς σχολίαζε (ανώνυμη;) σάτιρα του παρελθόντος.

Δεν το ήξερα. Οταν, επί δεκατέσσερα χρόνια, ήμουν υπεύθυνος αλληλογραφίας στην «Ελευθεροτυπία» (1982-1996). Δεν το ήξερα, στις επιστολές που, για διάφορους λόγους, ήταν μη δημοσιεύσιμες, αντί να τις απορρίπτω… διακριτικά, να απαντώ στον επιστολογράφο… διπλωματικά (όπως λέμε «απερρίφθη μετ’ επαίνων»): «Ευχαριστούμε για την ενημέρωση και για το ενδιαφέρον που επιδεικνύετε για την ανάδειξη του θέματος». Μόνο που άλλος είναι ο φόβος μου: δεν απαντούν… διπλωματικά∙ υπουργοί και σύμβουλοι αγνοούν τα θέματα∙ δεν μελετούν∙ έχει αποδειχθεί πλειστάκις! Οπως με το μαθητικό ανέκδοτο: «Τι έχεις να μας πεις για τον Μεγαλέξανδρο;» ρωτάει ο δάσκαλος τον μαθητή. «Τα καλύτερα λόγια, κύριε!»…

Μπορεί να αισιοδοξεί όσο τραβάει η όρεξή του, ο πρωθυπουργός, με τα stress tests των συστημικών τραπεζών, που «ξεπέρασαν κάθε προσδοκία» («Εφ.Συν.» 27/10). Μπορεί να οραματίζεται μία «βήμα βήμα» πορεία εξόδου από την κρίση, που «δεν επιτρέπεται να την ανακόψει κανείς», και όλοι να καταλαβαίνουμε ποιος είναι ο «κανείς»…

Ομως δεν είναι εκεί το ζήτημα∙ όλοι ξέρουμε –και η κουτσή Μαρία…– πώς επετεύχθη, όση επετεύχθη, ρευστότητα των τεσσάρων συστημικών τραπεζών και από τίνων τις πλάτες βγήκαν τα 40,5 δισ. ευρώ ενίσχυσης του τραπεζικού (τους) συστήματος∙ πείτε το αυτό λαϊκισμό, δημαγωγία, ανευθυνότητα, πείτε το όπως θέλετε. Το ζήτημα είναι όταν η κυβέρνηση, διά της εκπροσώπου της Ν.Δ. Αννας Ασημακοπούλου, αποφασίζει να «ειδικεύσει» τις ευθύνες της αξιωματικής αντιπολίτευσης (δεν γράφω, τις ευθύνες του ΣΥΡΙΖΑ∙ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι θεσμός, είναι θεσμικό κόμμα, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι θεσμός!), λέγοντας –τα ίδια Παντελάκη μου…– ότι «έκαναν τα πάντα για να δυσφημήσουν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα στο εξωτερικό».

Αναρωτιέμαι, πότε μπήκε τελευταία φορά, επί μνημονίου, σε συστημική τράπεζα, να ρυθμίσει εκκρεμή υπόθεσή της, και πώς, να ’χουμε καλό ρώτημα, βρήκε τα πράγματα∙ χωρίς, εννοείται, να κάνει χρήση ιδιότητας και γνωριμιών! Διότι, αν, για παράδειγμα, ήταν πληρεξούσιος τραπεζικής θυρίδας, της οποίας ο δικαιούχος, ο μη γένοιτο, απεβίωνε και η κ. Ασημακοπούλου ήθελε να την απασφαλίσει (Alpha Bank, έντεκα μήνες αναμονής, έξοδα 900 ευρώ κι ακόμα περιμένω!), τότε ίσως προσχωρούσε η ίδια σε «στρατόπεδο» δυσφημιστών∙ εξωτερικού τε και εσωτερικού! Αν, επίσης, είχε την ατυχία να έχει κοινά ασφαλιστικά συμβόλαια με θανόντα και ήθελε –τι πιο απλό!– να τα περιαγάγει στην κυριότητά της, τότε θα μας έλεγε ποιος δυσφημεί και ποιος όχι! Και ο ΣΥΡΙΖΑ πάλι, τι τις θέλει τις «φτηνές επικοινωνιακές μπαρούφες» για την κυβέρνηση! Είναι γλώσσα με πολιτικές αξιώσεις αυτή;

Βροχερό πρωινό, ώρα οχτώ-οχτώ και δέκα, δάσος Πανεπιστημιούπολης, επιστροφή από Υμηττό. Παρατηρώ από απόσταση μια μαύρη σιλουέτα που ανηφορίζει. Τι να ’ναι; Αναρωτιέμαι, καθώς η σιλουέτα με πήγαινε προς παπά ή καλόγερο. Μίκρυνε η απόσταση. Εν τέλει ήταν καλόγρια∙ νέα, βραχύσωμη, με γυαλάκια μυωπίας∙ πιθανότατα φοιτήτρια. Κεφάλι γερτό και ύφος, από το λίγο που ξεχώρισα, σε δευτερόλεπτα, κάτι σαν συλλογισμένο προς αφηρημένο.

Ακριβώς από πίσω της κατάπινε την απόσταση καλπάζοντας νεαρός Απόλλωνας: ψηλός, αθλητικός, μαλλί ξανθό, άφθονο, χυμένο πίσω, σορτσάκι, σακίδιο ελαφρύ, του τρεξίματος, στην πλάτη και… φανελάκι μακό, πράσινο ανοιχτό, με αποτυπωμένη στο στήθος την ιχνογραφημένη στάμπα του Τσε με τον μαύρο μπερέ του κομαντάντε!

Τη στιγμή που πήγαινα να διασταυρωθώ με τη νεαρή καλόγρια, την ίδια στιγμή, ο νεαρός… έφιππος πάνω στα νιάτα του, την προσπερνούσε.

Δεν πρόλαβα να καταλάβω αν αυτό που είδα, αυτός ο απίθανος συνδυασμός, ήταν όνειρο, όραμα ή μία… παραλλαγή της πραγματικότητας∙ γιατί να ήταν σκέτη, γυμνή, ορφανή πραγματικότητα, αποκλείεται. Δύο νέοι άνθρωποι, που ο χρόνος, σε μια υποδιαίρεση στιγμής, τους απαθανάτισε ζευγάρι (με «φωτογράφο» εκτελεστή και μάρτυρα μοναδικό τον επιγραφόμενο). Τη γυναίκα, το κορίτσι, στο σχήμα του μοναχισμού και τον άντρα, το αγόρι, στην έπαρση και τον καλπασμό της νιότης, κάτι πολύ κοντά στην επανάσταση.

Εν τέλει, καθένας με την ελπίδα του, σκέφτηκα. Οποια έννοια και να δίνει στην ελπίδα∙ επουράνια ή γήινη∙ και να την τοποθετεί στο εκείθεν ή στο ενταύθα. Θυμήθηκα ότι τέτοια εποχή, Οκτώβριο, 9/10 Οκτωβρίου τού ’67, σκότωσαν τον Τσε. Ξυριζόμουν, θυμάμαι, στους λουτήρες των φυλακών Αβέρωφ (σήμερα Δικαστικό Μέγαρο) στην Αλεξάνδρας, όταν μου το ανακοίνωσε βουρκωμένος ο συγκρατούμενος, φίλος από την εφηβεία, Ανέστης Σουβατζόγλου. Αφιερωμένο εξαιρετικά στην αυριανή 74η επέτειο του «Οχι», μοναδική περίοδο στην πρόσφατη Ιστορία μας που ήμασταν μονοιασμένοι!

Η παροιμιώδης φράση «βάζω την άμαξα μπροστά από το άλογο» -ευρωπαϊκής προέλευσης, πιθανόν 16ος αιώνας- που σημαίνει: αλλάζω τη λογική σειρά και κάνω πράγματα ανάποδα, πέντε αιώνες μετά, στη μνημονιακή Ελλάδα, δίνει και παίρνει (ακριβέστερα, δίνει χωρίς να παίρνει…) από όλες τις κυβερνήσεις που κλήθηκαν ή… ζήτησαν να εφαρμόσουν τα «μνημονιακά» μέτρα, όπως όπως∙ βάζω τη λέξη «μνημονιακά» σε εισαγωγικά, διότι πλέον έχει αποδειχτεί ότι, σε πολλά από τα μέτρα, την ταμπέλα «μνημονιακά» την κόλλησαν… νύχτα οι κυβερνήσεις, για να σκεπάσουν τις αμαρτίες της… μέρας.

Επόμενο ήταν, στην αναμπουμπούλα, να μπαίνει η άμαξα μπροστά από το άλογο. Ακόμα και όταν γινόντουσαν εγκαίρως υποδείξεις έγκυρες: «Μην προχωρήσετε στο μέτρο, είναι παράλογο και θα αποτύχει!». Τίποτα αυτοί. Επειδή, σε πρώτη «σκέψη» (οι απερίσκεπτοι) «έβλεπαν» (οι θεόστραβοι) ότι το μέτρο… φέρνει χρήμα (αυτό μόνο τους ένοιαζε και τους νοιάζει), προχωρούσαν στην εφαρμογή… τρώγαμε εμείς τα μούτρα μας και, μετά από μήνες, το τροποποιούσαν, σαν να μην τρέχει τίποτα.

Το έκαναν με το φόρο καπνού. Τους έλεγαν: Μην το κάνετε. Αν το κάνετε θα κλείσουν περίπτερα, θα ανθήσει το λαθρεμπόριο, θα χαθούν θέσεις εργασίας και φόροι. Το έκαναν. Οταν το μάζεψαν, τα περίπτερα είχαν κατεβάσει ρολά… Το ίδιο έγινε και με την εκτίναξη της τιμής πετρελαίου θέρμανσης, που τη βάφτισαν «εξίσωση»! Μέχρι να το πάρουν χαμπάρι και να τα «γυρίσουν», τα «οφέλη» είχαν… εξισωθεί με το μηδέν, με τις ζημιές (σε οικονομία και περιβάλλον) ανυπολόγιστες!

Ομοίως έπραξαν και με τα κατασχεμένα ακίνητα μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου («Εφ.Συν.» 21/10). Τα έβγαλε «στο σφυρί» η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων, αλλά με τιμές εκκινήσεως εποχής… Porsche Cayenne. Επόμενο ήταν, οι έως τώρα πλειστηριασμοί να προκύψουν «άγονοι» και, τώρα, τα «κοράκια» της αγοράς να περιμένουν (με νόμο!) τα «ψοφίμια» των κατασχεμένων ακινήτων…