Μπορείτε να προμηθευτείτε το ημερολόγιο από τις δομές αλληλεγγύης της γειτονιάς σας. Πληροφορίες: www.solidarity4all.gr

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Είναι η απόδειξη πως οι ιδέες, όσο τρελές κι αν φαντάζουν, αν τις πιστέψεις μπορούν να υλοποιηθούν. Μια τέτοια τρελή ιδέα έμοιαζε, πριν από ενάμιση χρόνο, και η έκδοση της εφημερίδας που κρατάτε. Μια ακόμα πιο τρελή ιδέα ήταν να ξεκινήσουμε ένα φωτογραφικό οδοιπορικό από τη Θράκη μέχρι την Κρήτη και να το έχουμε ολοκληρώσει σε δύο μήνες. Τα πρώτα βήματα αυτού του οδοιπορικού έγιναν μέσα από τις σελίδες της «Εφημερίδας των Συντακτών». Ομως τα όρια μιας εφημερίδας είναι πεπερασμένα για να μεταφέρουν κάτι τόσο μεγάλο, τόσο σημαντικό και τόσο ελπιδοφόρο σαν κι αυτό που γεννιέται σήμερα. Χρειαζόταν κάτι πιο δημιουργικό, πιο συλλογικό, πιο ευρύ. Η ανάγκη απέχει από την ιδέα όσο ένα κλικ.

Περισσότεροι από είκοσι συνάδελφοι όλων των ειδικοτήτων δούλεψαν εθελοντικά για να πάρει σάρκα και οστά αυτή η ιδέα: 14 φωτορεπόρτερ βρήκαν τον χρόνο να δουλέψουν εθελοντικά μέσα σε καταιγιστική επικαιρότητα και ανηλεείς εργασιακές συνθήκες. Η ομάδα «Αλληλεγγύη για Ολους» δεν χρηματοδότησε απλώς την έκδοση, αλλά –μέσα στα 1.000 πράγματα που κάνει- στήριξε κι αυτό το πρότζεκτ με 1.000 τρόπους. Οπως και οι δεκάδες φίλοι που συνεισέφεραν σε ό,τι χρειαστήκαμε: από τα διαφημιστικά σποτ μέχρι την παρουσία μας στα σόσιαλ μίντια.

Πολύ παραπάνω, αυτή η έκδοση είναι μια απάντηση στο σύνθημα «Αλήτες – ρουφιάνοι- δημοσιογράφοι». Σε αυτόν τον άγριο ταξικό πόλεμο που μας έχουν εξαπολύσει εδώ και τρία χρόνια, οι επαγγελματίες του Τύπου κλήθηκαν εξ αρχής να πάρουν θέση. Κάποιοι επέλεξαν να γίνουν απολογητές του Μνημονίου και να αναπέμπουν «ωσαννά» στην τρόικα και την κυβέρνηση. Τους περισσότερους τους ξέρετε με τα ονοματεπώνυμά τους και τους βλέπετε στα δελτία των 8. Υπάρχουν όμως και οι άλλοι, όσοι επέλεξαν να πουν «όχι»: εκείνοι που ως εργαζόμενοι αρνήθηκαν τον εκβιασμό των ατομικών συμβάσεων. Εκείνοι που δεν ξεπούλησαν τη βασική αρχή της δημοσιογραφίας να υπηρετεί την αλήθεια. Εκείνοι που δεν αντάλλαξαν την ελευθερία με μια κάποια εργασιακή ασφάλεια. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία πλήρωσαν βαρύ τίμημα και βρέθηκαν εκτός «πιάτσας». Είναι όμως παρόντες στα μικρά και τα μεγάλα γεγονότα και σιγά σιγά δημιουργούν τις δικές τους ενημερωτικές κοινότητες, φτιάχνουν νησίδες ελευθερίας και δημιουργικότητας.

Αυτό το ημερολόγιο είναι και ένα διαβατήριο προς έναν κόσμο που ανατέλλει δίπλα στα ερείπια που σκορπίζει ο προελαύνων νεοφιλελευθερισμός. Για τα ελληνικά κυρίαρχα μίντια η απάντηση στην κρίση είναι η φιλανθρωπία: με το δεξί χέρι μοιράζουν ελεημοσύνες, ενώ με το αριστερό αγιογραφούν τις δυνάμεις που λεηλατούν τις ζωές μας. Ταυτόχρονα, επιμένουν να μη «βλέπουν» -όταν δεν λοιδορούν- τον κόσμο της αλληλεγγύης και των κινημάτων. Αυτόν ακριβώς τον αθέατο κόσμο επιλέξαμε να περπατήσουμε εμείς. Κάθε φωτογραφία αποτυπώνει μια στιγμή μιας ιστορίας. Το νήμα που συνδέει όλες αυτές τις ιστορίες που εκτυλίσσονται παράλληλα σε όλη τη χώρα είναι η κοινή ματιά χιλιάδων, διαφορετικών, άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων απέναντι σε μια άγρια πραγματικότητα. Είναι εκείνοι που είπαν «όχι» στο «μαζί τα φάγαμε» και τις ενοχές που παράγει. Είναι εκείνοι που είπαν «όχι» στον τρόμο που σπέρνουν οι κυρίαρχοι. Είναι εκείνοι που αρνούνται να παραδοθούν, να κλειστούν στο καβούκι τους, να την βολέψουν για πάρτη τους. Είναι όλοι όσοι πίστεψαν βαθιά πως η αλληλεγγύη είναι το μόνο μας όπλο κι έκαναν το σύνθημα τρόπο ζωής.

Τα τελευταία τρία χρόνια δεν έχουμε σταματήσει να πενθούμε συλλογικά κι ατομικά: για τους χιλιάδες συμπολίτες μας που αυτοκτόνησαν. Για εκείνους που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Για όσους φεύγουν μετανάστες. Για όσους τρελαίνονται ήσυχα και βουβά. Για τη γενιά μας την ίδια που κυνικά τη βάφτισαν χαμένη και θεωρούν πως ξεμπέρδεψαν μαζί της. Αυτά τα δάκρυα οι κυρίαρχοι τα λογαριάζουν για αδυναμία. Υπάρχει όμως ένας στίχος του Βαρβέρη που λέει «όλοι εσείς που κολυμπάτε αμέριμνοι μέσα στα μάτια μου μια μέρα θα βάλω τα κλάματα και θα σας πνίξω». Χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα ξέρουν τη δύναμη που κρύβουν τα δάκρυά μας κι έχουν κάνει την ευαισθησία τους όπλο. Είναι αυτοί που ξελασπώνουν το μέλλον.

*

Το ημερολόγιο του Κοινωνικού Ιατρείου κάθε χρόνο είναι ο δημόσιος λόγος του και η επικοινωνία του με την κοινωνία. Είναι όμως και μια σημαντική οικονομική ενίσχυση για τη συνέχιση του έργου τους. Η καινούργια έκδοση περιλαμβάνει θεματικές ενότητες για τους αγώνες για τη Δημόσια Υγεία και τα κοινωνικά αγαθά, τον φασισμό, τη μετανάστευση και τους μετανάστες, την ιστορική τοπιογραφία του Βαρδάρη όπου βρίσκεται το ΚΙΑ, τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Κοστίζει 10 ευρώ και διατίθεται στον χώρο του ΚΙΑ (Αισώπου 24, τηλ.: 2310-520386).

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Ο Βασίλης Θεοδώρου είναι ψυχολόγος. Και ως κοινωνικός επιστήμονας είναι ο πλέον κατάλληλος να μας ξεναγήσει στη γειτονιά του και την ανθρωπογεωγραφία της: «Τα Μελίσσια αναπτύχτηκαν από πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Την ίδια εποχή αρχίζει η εγκατάσταση νοσοκομείων – το κλίμα ήταν ευεργετικό. Από το 1949 τα σανατόρια ανεβαίνουν προς την Πεντέλη. Από το ’90 διαφαίνονται τα πρώτα ίχνη κορεσμού, ενώ στην πρώτη πενταετία του 2000 προστίθενται σχεδόν 16.000 κάτοικοι ανεβάζοντας τον συνολικό πληθυσμό στις 36.000. Ηταν και παραμένει ένα προάστιο–ξενοδοχείο για οικογένειες μικρομεσαίων. Μπορεί τις δυο τελευταίες δεκαετίες να δημιουργήθηκε μια μικρή τοπική αγορά, ωστόσο οι Μελισσιώτες συνηθίζουν να ψωνίζουν και να διασκεδάζουν σε άλλες περιοχές».

Στην Πεντέλη μάς ξεναγεί η Ειρήνη Ρήγου, νοικοκυρά: «Ο οικισμός δημιουργήθηκε περίπου το 1940 από εσωτερικούς οικονομικούς μετανάστες που δούλευαν στα νταμάρια. Ο σημερινός οικιστικός ιστός άρχισε να αναπτύσσεται μετά τους σεισμούς του ’80: ήταν η μεσαία τάξη που αγόραζε οικόπεδα και σπίτια, άνθρωποι με καλή οικονομική επιφάνεια. Τώρα πια όμως βλέπουμε τους κατοίκους με τα ακριβά σπίτια να μην μπορούν καν να τα συντηρήσουν. Το 1/3 των συμπολιτών μας είναι πια κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ μεγάλη μερίδα έχει χάσει περίπου το 50% των εισοδημάτων της: είναι κλεισμένοι σπίτι, καταβεβλημένοι και ντρέπονται να επικοινωνήσουν το πρόβλημά τους. Στην πόλη μας, που δεν έχει παράδοση στην επίλυση κοινωνικών προβλημάτων, οι τοπικοί παράγοντες σπεύδουν να το εκμεταλλευτούν πολιτικά: δημοσιοποιούν τις δράσεις τους άκομψα κι αυτό θίγει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων».

«Από το 2010 ώς και σήμερα έχουμε μια αγορά που χαρακτηρίζεται εντελώς καθηλωμένη», μας λέει ο ελεύθερος επαγγελματίας Κώστας Τζουμάκας. «Δεν γίνεται σχεδόν καμία αγοραπωλησία ακόμα και στο 40-50% των προ κρίσης τιμών, ούτε νοικιάζονται πια τα ακίνητα. Οι μισθοί των ιδιοκτητών έχουν μειωθεί κατά 50% ώς 100%, ενώ καλούνται να πληρώσουν δάνεια, υψηλότατα χαράτσια, δημοτικά τέλη και αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρό πρόβλημα θέρμανσης των σπιτιών τους, αφού η περιοχή έχει υψηλό υψόμετρο. Είναι πολύ λίγα τα σπίτια στην περιοχή που θερμαίνονται στο σύνολό τους τις μέρες με χαμηλή θερμοκρασία».

«Πλέον δείκτης για το βιοτικό σου επίπεδο δεν είναι η περιοχή που ζεις, αλλά η οικονομική κατάσταση που βρίσκεσαι» λέει η Ειρήνη. «Οι συμπολίτες μας, που είχαν υψηλότερο οικονομικό επίπεδο από άλλες περιοχές, είχαν δημιουργήσει πολλές ανάγκες που σήμερα είναι αδύνατο να καλυφτούν. Αυτό φαίνεται κι από τη μετεγγραφή μαθητών από τα ιδιωτικά σχολεία προς τα δημόσια. Η πίεση που δημιουργείται και στα σχολεία και τους παιδικούς-βρεφικούς σταθμούς είναι μεγάλη. Πριν από ένα μήνα είδα έναν καλοντυμένο νέο να ψάχνει στα σκουπίδια. Υπάρχουν μαθητές που δεν έχουν δυνατότητα να αγοράσουν ούτε καν βιβλία, νέοι άνεργοι οικογενειάρχες που δεν δύνανται να καλύψουν τις ανάγκες των μωρών τους».

Ετσι λοιπόν, σε μια πρωτόγνωρη συνθήκη για όλους μας, οι Μελισσιώτες αποφάσισαν να φτιάξουν το δικό τους δίκτυο αλληλεγγύης. Για τα γεννητούρια του βρέφους μας μιλάει ο αρχιτέκτονας Βασίλης Τσολακίδης: «Είμαστε μια πολύ καινούργια συλλογικότητα, μετράμε περίπου ένα μήνα ζωής. Εχουμε έναν πυρήνα 10 ατόμων κι άλλους 10 που έχουν πολύ πιο χαλαρή σχέση μαζί μας. Δεν είμαστε οργάνωση, ούτε έχουμε ένα συγκεκριμένο οργανωτικό σχήμα. Ανάμεσά μας υπάρχουν νοικοκυρές, άνεργοι, συνταξιούχοι, επιστήμονες και νέοι. Ανθρωποι με ανησυχίες, που αμφισβητούν το θέσφατο πως τάχα δεν μπορούμε να αντισταθούμε στην κρίση, πως δεν μπορούμε να έχουμε θετικά συναισθήματα για το μέλλον και τους συνανθρώπους μας».

«Εχουμε διαπαιδαγωγηθεί στο να περιμένουμε να μας λύσουν άλλοι τα προβλήματα, στο να ελπίζουμε σε «από μηχανής θεούς». Ομως, κατά κάποιο τρόπο, αυτή η νοοτροπία συνιστά από μόνη της μορφή κρίσης» λέει ο Βασίλης Θεοδώρου. «Η ελληνική κοινωνία επιβίωσε στην πορεία του χρόνου με ισχυρές κοινοτικές λογικές και θεσμούς λαϊκής συμμετοχής. Αυτά που μας έρχονται ως νεωτερισμοί από τις δυτικές μητροπόλεις αποτελούσαν σε πολλές περιόδους της ιστορίας της Ελλάδας αυτονόητα πράγματα. Στην απόφασή μας να καταπολεμήσουμε την απάθεια, την απόσυρση και την απραξία συμφωνήσαμε να φτιάξουμε αυτό το δίκτυο. Το να κάνεις κάτι για όσους έχουν ανάγκη είναι, όπως δείχνουν επιστημονικές έρευνες, ένα από τα σημαντικότερα συστατικά της ευτυχίας. Μακροπρόθεσμα οι πιο ευτυχισμένοι άνθρωποι είναι αυτοί που έχουν φίλους και αφιερώνουν κάποιες ώρες στο να βοηθούν άλλους ανθρώπους – αυτό είναι το συμπέρασμα μιας υπερδεκαετούς έρευνας στη Μεγάλη Βρετανία για το «μυστικό της ευτυχίας». Ομως εμείς δεν θέλουμε απλώς να κάνουμε φιλανθρωπία, θέλουμε να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουν τον εαυτό τους, το πώς χρησιμοποιούν την ενέργειά τους. Τους θέλουμε όλους συμμέτοχους, δηλαδή να βοηθούν και εκείνοι με όποιο τρόπο μπορεί ο καθένας στη συλλογική μας προσπάθεια».

Ή απλούστερα, όπως το λέει ο θετικός επιστήμονας της συντροφιάς, ο Βασίλης Τσολακίδης, «θέλουμε να κάνουμε τον κόσμο έναν πιο φιλόξενο τόπο για όλους μας».

Οι σελίδες μας είναι ανοιχτές σε ομάδες, δράσεις, οργανώσεις που προωθούν την ιδέα της αλληλεγγύης. Επικοινωνείτε μαζί μας στο dina.daskalopoulou@gmail.com και στο 69 74 73 33 23

Δίκτυο Αλληλεγγύης Μελισσίων Πεντέλης

http://damelpen.blogspot.gr/

Email: damelpen@gmail.com – τηλέφωνο: 6975 52 66 61

«Requiem aeternam dona eis, Domine». Η φράση είναι από την εξόδιο ακολουθία των καθολικών. Τριγυρίζει στο μυαλό μου καθώς ανεβαίνω στα βόρεια προάστια. Δεν είναι ένα σύνηθες ρεπορτάζ: είναι το ρέκβιεμ μιας περιοχής, μιας εποχής και της γειτονιάς των παιδικών μου χρόνων. Είναι μια περιήγηση στα ωραία ερείπια της κάποτε ευημερούσας μεσαίας τάξης. Είναι όμως και το καλωσόρισμα στο καινούργιο που γεννιέται. Χαρμολύπη λένε το συναίσθημα στην παράδοσή μας.

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Μπορεί και να πιστεύεις πως πρόκειται για μια δίκαιη τιμωρία: οι κυρίες με τις πισίνες και τις οικιακές βοηθούς τώρα να αγωνιούν κι αυτές για τον λογαριασμό της ΔΕΗ και το χαράτσι. Είμαι η τελευταία που θα κουνούσα το δάχτυλο στο ταξικό μίσος, αν δεν αγνοούσε τόσο πολύ την πραγματικότητα. Δικαίως, γιατί αν τα δει κανείς από μακριά τα βόρεια προάστια φαντάζουν ενιαία, αδιαίρετα και μακάρια. Ομως δεν είναι.

Αν εξαιρέσει κανείς τους λόφους του Κεφαλαριού, της Εκάλης, της Πολιτείας (εκεί που η κρίση είναι άγνωστη λέξη), στα βόρεια ζει η πάλαι ποτέ κραταιά μεσαι–ανώτερη αστική τάξη. Πετυχημένοι γιάπηδες και διαπρεπή τέκνα της γενιάς του Πολυτεχνείου, που μετακόμισαν εδώ για καλύτερη ποιότητα ζωής: άνετες πολυκατοικίες με κήπους και πιλοτές, ειδυλλιακές μεζονέτες, μικρές βιλίτσες, πλατάνια και πάρκα. Εδώ επίσης ζουν παλιοί Αιγυπτιώτες, εργάτες και παλιοί περιβολάρηδες. Μπορεί στο κάδρο να κυριαρχεί το φαντεζί, αλλά έχει περισσότερα χρώματα απ' ό,τι θα φανταζόσουν.

Αλλωστε και το φαντεζί δεν φαντάζει και τόσο λαμπερό τώρα τελευταία. «Είναι πάρα πολλά τα σπίτια χωρίς ρεύμα στις γειτονιές μας», λέει η Δέσποινα Καραμήτσου, μέλος του Δικτύου Αλληλεγγύης Ανάσα. «Βλέπεις απέξω μια μεζονέτα κι ούτε πάει ο νους ότι μέσα οι άνθρωποι δεν έχουν ζεστό νερό και φως. Είναι άστεγοι με στέγες πολυτελείας». Αν η ντροπή είναι το κυρίαρχο συναίσθημα παντού για την ακούσια ταξική πτώση, εδώ λαμβάνει διαστάσεις προσωπικής απαξίας. Οταν έχεις στηρίξει έναν τρόπο ζωής ολόκληρο και τη μάτια σου στα χρήματα, πώς επιβιώνεις χωρίς αυτά; «Βλέπουμε στις αγορές Χωρίς Μεσάζοντες κυρίες με μερσεντές και πανάκριβα τζιπ, που μέχρι χθες δεν θα καταδέχονταν να αγοράσουν τίποτα άλλο εκτός από ντελικατέσεν. Η κρίση αλλάζει τους ανθρώπους, τις συνήθειές τους, τις συνειδήσεις τους», μας λέει ο Κώστας Βενιώτης.

Αλλάζουν οι συνειδήσεις ή αδειάζουν οι τσέπες; Το ερώτημα μοιάζει θεωρητικό στους ανθρώπους της αλληλεγγύης, που καθημερινά δίνουν τη μάχη για πραγματικές ανάγκες. «Μέσα σε δυο βδομάδες οι οικογένειες που έπαιρναν τρόφιμα από εμάς αυξήθηκαν από 12 σε 20. Και σίγουρα το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο, αλλά εδώ… είμαστε προάστια, δηλαδή ένα μικρό χωριό όπου όλοι γνωριζόμαστε, κι έτσι δεν το παραδεχόμαστε», μας λέει ο Παρασκευάς Ποθητός. «Ερχονται άνθρωποι στα χαριστικά παζάρια και φέρνουν ρούχα πανάκριβα που πια δεν τα χρειάζονται, είναι ό,τι απέμεινε από μια ζωή πολυτελείας. Τώρα ψάχνουν ένα φάρμακο ή βιβλία για τα παιδιά τους».

«Περπατάς στο εμπορικό κέντρο και βλέπεις άδεια ή κλειστά μαγαζιά, οι έμποροι είναι σε απελπισία», λέει ο Κώστας. «Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να κατανοήσεις το ζόρι ενός ανθρώπου που μέχρι χθες ήταν στέλεχος σε πολυεθνική κι έπαιρνε 5.000 ευρώ τον μήνα, αλλά, τώρα πια, όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Είμαστε το ίδιο φτωχοί, το ίδιο άνεργοι, το ίδιο ανασφάλιστοι, έχουμε τις ίδιες αγωνίες». Με αυτό το σκεπτικό δημιουργήθηκε το Δίκτυο Αλληλεγγύης εδώ κι ένα χρόνο, και σε αυτό το πλαίσιο λειτουργούν όλες οι δομές του: χαριστικά παζάρια, τράπεζα χρόνου, αγορές χωρίς μεσάζοντες, διανομή τροφίμων, δίκτυο γιατρών και συλλογή φαρμάκων. Κι επειδή εδώ –για κάποιους ακόμα- λεφτά υπάρχουν, είναι σημαντικό να σημειώσουμε πως στα βόρεια προάστια συγκεντρώθηκαν φάρμακα αξίας 70.000 ευρώ και, κάποια από αυτά, αρκετά σπάνια: μόνο η ειδική διατροφή για καρκινοπαθείς κοστίζει 1.500 ευρώ. Εκτός από αλληλεγγύη στους γείτονες, λοιπόν, τα βόρεια προάστια μπορούν να συμβάλλουν σημαντικά στη μεταφορά πόρων που είναι ιδιαίτερα σημαντικοί σε μια πρωτοφανή ανθρωπιστική κρίση σαν κι αυτή που ζούμε σήμερα.

Πριν από λίγο καιρό στην Κηφισιά ένα σπίτι παραλίγο να βγει στο σφυρί για ένα χρέος 1.200 ευρώ στην εφορία. Ο πλειστηριασμός αποτράπηκε γιατί παρενέβησαν δυναμικά ακτιβιστές από διάφορες κινήσεις και διάφορες περιοχές. Αν τον Γενάρη απελευθερωθούν οι πλειστηριασμοί, αυτό θα είναι το κύμα που θα σαρώσει ό,τι έχει απομείνει από τη μεσαία τάξη. Ετσι, τα προάστια, που φαινομενικά κοιμούνται ήσυχα τον ύπνο του δικαίου, έχουν πια λόγους να χάσουν τον ύπνο τους. «Το να συμμετέχεις ενεργά σε ένα τέτοιο δίκτυο δεν σημαίνει ούτε ότι είσαι ανθρωπιστής ούτε ότι είσαι φιλάνθρωπος. Σημαίνει ότι διεκδικείς την αξιοπρέπειά σου», μας λέει ο Χρήστος Δημακόπουλος. «Εχουν βουλιάξει οι περισσότεροι στη μιζέρια και στον καναπέ τους. Ενα δίκτυο αλληλεγγύης δεν μπορεί, ούτε επιδιώκει, να υποκαταστήσει το κοινωνικό κράτος. Ανακουφίζει πληγές, άμεσες ανάγκες. Αν δεν αντισταθούμε συλλογικά και δεν ανατρέψουμε τη συνθήκη που ζούμε, σε πολύ λίγο κι εμείς, οι ακτιβιστές, θα… ψάχνουμε σε άλλες δομές αλληλεγγύης ή στα σκουπίδια».

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Δίκτυο Αλληλεγγύης Ανάσα, Γρηγορίου 5ου 20, Νέα Ερυθραία

210-8078353

Πιάνω συχνά τον εαυτό μου να ντρέπεται τα τελευταία χρόνια. Ειδικά κάτι ωραίες νύχτες που μιλάμε με τους φίλους μου μονάχα για ποιήματα, θέατρο και μουσική. Σαν όλα αυτά που κάποτε έτρεφαν τις ψυχές μας καθημερινά να είναι πια απαγορευμένες πολυτέλειες. Λες και οφείλουμε τις κουβέντες μας να μονοπωλούν τα οικονομικά μέτρα, τα ελλείμματα, τα χρέη. Λες και η ομορφιά πρέπει να εξοριστεί από τις στιγμές μας. Ελα μου όμως που η ζωή είναι πεισματάρα κι απείθαρχη απέναντι στους καταναγκασμούς; Κι εκτός από το ψωμί, διεκδικεί κι όλα τα τριαντάφυλλα που της αξίζουν.

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Αυτά τα τριαντάφυλλα χαρίζει το Κοινωνικό Ωδείο, που ξεκίνησε το ταξίδι του πριν από δυο χρόνια με μια συνέλευση στο «Nosotros» στα Εξάρχεια. Ο Στάθης Δρογώσης, από τους πιο ενεργούς μουσικούς στα κοινωνικά κινήματα κι ένας από τους πιο ευαισθητοποιημένους συμπολίτες, έριξε την ιδέα: «Είχα κάνει μια έκκληση για δωρεάν μαθήματα μουσικής στο twitter. Ηρθαν 7 άτομα. Στη δεύτερη συνέλευση ήμασταν 15. Μέχρι σήμερα έχουν περάσει πάνω από 80 καθηγητές και 150 μαθητές. Επίσης έχουν γίνει μαθήματα σε 5 χώρους σε όλη την Αθήνα και πιστεύουμε φέτος θα έχουμε και δικό μας χώρο για να φτιάξουμε γραμματεία να κάνουμε εκδηλώσεις, σεμινάρια και φυσικά δράσεις αλληλεγγύης».

Το Κοινωνικό Ωδείο ακολουθεί το μοτίβο ενός ωδείου με τη μορφή που ξέρουμε: τάξεις, 40λεπτα μαθήματα, εξετάσεις, συναυλίες. Παρ' όλα αυτά, στην ουσία του διαφέρει εξαιρετικά. Γι' αυτές τις διαφορές μάς μιλά η καθηγήτρια φλάουτου, Γιούλα Ντούσικου: «Είμαστε ένα ωδείο που το γέννησε η κρίση και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η κοινωνία. Η διαφορά του βρίσκεται στην ένταξη των μελών του στο Κοινωνικό Ωδείο. Για να μπορέσουμε να προσφέρουμε αυτά που οραματιζόμαστε στο χώρο της εκπαίδευσης φτιάξαμε σωματείο. Κάθε ενήλικος μαθητής ή ένας τουλάχιστον γονιός ανήλικου είναι μέλος του σωματείου. Πέραν αυτού, είναι σημαντική η συνελευσιακή λειτουργία. Η όλη προσπάθεια έγκειται στο να αλλάξουμε τους ρόλους: από την ανάθεση στη συμμετοχή. Ετσι και οι γονείς και οι ενήλικες μαθητές αναλαμβάνουν ευθύνες σύμφωνα με τις δυνατότητές τους. Οι αντιιεραρχικές σχέσεις βρίσκονται στη βάση των αποφάσεων και στην έννοια της συλλογικότητας».

Η Σμαρώ Παπαστεφάνου είναι μια από τους δυο γονείς που εξελέγησαν στο Δ.Σ. του σωματείου. Μας μιλάει για την πρωτόγνωρη εμπειρία ενός γονιού να συμμετέχει σε συνελεύσεις και να συναποφασίζει για την εκπαίδευση του παιδιού του: «Εδώ δεν υπάρχει ο διαχωρισμός γονέα – καθηγητή: είμαστε μια ομάδα. Ετσι λοιπόν οι γονείς είναι ζωτικό στοιχείο για τη συνέχιση του εγχειρήματος. Δεν έχουμε λόγο για τα μαθήματα γιατί δεν ξέρουμε το αντικείμενο, αλλά εμπλεκόμαστε άμεσα στις αποφάσεις για εκδηλώσεις, δωρεές, συνεργασία και συμμέτοχη σε εκδηλώσεις άλλων δόμων, ιδέες για την ενίσχυση του Κοινωνικού Ωδείου. Η αντιμετώπιση δεν είναι απρόσωπη: αυτό το Ωδείο είναι και δικό μας. Στη συγκεκριμένη περίοδο η προσφορά τέτοιων κοινωνικών δομών είναι μια δήλωση στήριξης στα προβλήματα της καθημερινότητας: κανένας δεν είναι μόνος του στην κρίση κι όλοι μαζί μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν είναι κάποιοι… πρόσκοποι που προσφέρουν βοήθεια σε κάποιους αναξιοπαθούντες. Είμαστε όλοι ενεργά μέλη μιας συλλογικότητας. Είμαστε ίσοι σε μια ομάδα ίσων. Αυτή είναι και η πιο συγκινητική εμπειρία».

Απευθύνεται μόνο σε ερασιτέχνες ή μπορεί να καλύψει τις ανάγκες και κάποιου που σπουδάζει μουσική, ρωτήσαμε τη δασκάλα πιάνου, Μάρα Καίσαρη. «Οι καθηγητές είναι ικανότατοι μουσικοί και έμπειροι δάσκαλοι, αρκετοί από αυτούς με πολλές περγαμηνές, μπορούν κατά συνέπεια να αναλάβουν ακόμα και προχωρημένους μαθητές που σκέφτονται τη μουσική ακόμα και σαν επαγγελματική διέξοδο. Το Ωδείο δεν έχει ακόμα τη δυνατότητα βέβαια να παράσχει σε αυτούς πτυχία και διπλώματα αναγνωρισμένα από το κράτος, η ποιότητα και το επίπεδο όμως της γνώσης που προσφέρεται δεν υστερεί σε τίποτα σε σχέση με τα υπόλοιπα ωδεία της χώρας. Ο κύριος στόχος του Κοινωνικού Ωδείου είναι να φέρει σε επαφή με την οργανωμένη μουσική παιδεία ανθρώπους που διαφορετικά, λόγω κρίσης, δεν θα είχαν ποτέ αυτή τη δυνατότητα. Τώρα, αν κάποιοι από αυτούς έχουν τη θέληση και την ικανότητα να αποκτήσουν έναν αναγνωρισμένο τίτλο σπουδών, μπορούν να τελειώσουν τις σπουδές τους σε ένα ωδείο αναγνωρισμένο, έχοντας ξεκινήσει μαζί μας το μακρύ ταξίδι της μουσικής γνώσης».

Αναρωτιέμαι συχνά αν η Τέχνη, η μουσική εν προκειμένω, εκτός από ψυχαγωγία, μπορεί να λειτουργήσει κι αλλιώς σε συνθήκες ακραίας και παρατεταμένης κρίσης, όπως αυτή που ζούμε σήμερα. Ο Στάθης Δρογώσης είναι ο ιδανικός για να απαντήσει στο ερώτημα: «Η μουσική σε αυτά τα δύσκολα χρόνια μπορεί να κάνει πολλά. Να μας φέρει πιο κοντά. Να μας ενώσει. Να μας κάνει να θυμηθούμε το ποιοι είμαστε και που θέλαμε να πάμε. Διαφορετικές φωνές, αλλά κοινό τραγούδι. Αυτό πρέπει να καταλάβουμε. Οι άνθρωποι του Ωδείου δεν πιστεύουμε σε ταλέντα και σε άλλες αφαιρέσεις. Η μουσική πρέπει να είναι κτήμα όλων. Και κυρίως των μη προνομιούχων. Επίσης πιστεύουμε ότι είμαστε όλοι καλλιτέχνες. Επειδή είμαστε άνθρωποι».

Το Κοινωνικό Ωδείο ψάχνει χώρο για να στεγάσει τα όργανα, τις παρτιτούρες, τα όνειρα των πολλών μαθητών του. Χρήματα δεν υπάρχουν πολλά. Αυτό που μπορεί η συνέλευση γονέων και καθηγητών να αντέξει είναι το να πληρώνει τα λειτουργικά έξοδα. Χρειάζονται έναν μικρό σχετικά χώρο (80-120 τ.μ.). Οποιος μπορεί να βοηθήσει, επικοινωνεί στο koinvniko.wdeio@gmail.com

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Ισως αν η φιλενάδα μου τα γνώριζε όλα αυτά να μην ήταν τόσο απελπισμένη. «Μα τον Θεό, αν έρθουν να μου πάρουν το σπίτι, θα βρω μια καραμπίνα και θα ταμπουρωθώ. Το εννοώ». Δεν είναι ακραία, είναι κεντρώα αναντάν μπαμπαντάμ. Δεν είναι ακραία, είναι οπαδός του Γκάντι. Εχει όμως πια ξεπεράσει τα όριά της: έμεινε άνεργη, έχασε τον μοναδικό της γονιό πέρσι και δεν έχει πια να πληρώσει ούτε χαράτσια ούτε δάνεια.

Από Γενάρη κινδυνεύει να χάσει και το σπίτι της. Με βάση το ελληνικό Σύνταγμα «η απόκτηση κατοικίας από αυτούς που τη στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του κράτους». Το Σύνταγμα εδώ και καιρό δεν λέει τίποτα σε όσους εξουσιάζουν τη μικρή μας αποικία. Ετσι, περισσότερες από 180.000 οικογένειες μπορεί να βρεθούν ξεσπιτωμένες από τον Γενάρη.

«Κάλλιο ξεριζωμένος, παρά ξεσπιτωμένος», λέει η ισπανική παροιμία που περιγράφει ακριβέστατα αυτό που νιώθει ένας άνθρωπος όταν η ασφάλεια και η σιγουριά του σπιτιού του τρέμουν. Κάθε φορά που ένα ζώο δέχεται επίθεση αντιμετωπίζει το ίδιο δίλημμα: fight or fly? Οι δρόμοι για τους απειλούμενους με κατάσχεση Ευρωπαίους είναι τώρα δύο: αντίσταση ή ζωή στο χαρτόκουτο. Διαλέγουν λοιπόν να αντισταθούν. Ετσι, η Ευρωπαϊκή Συμμαχία δράσης συντονίζει σήμερα μια σειρά από ταυτόχρονες διαδηλώσεις.

Στο συντονιστικό συμμετέχουν πλήθος συλλογικότητες, όπως η Droit au logement («Δικαίωμα στην κατοικία», Γαλλία), η «Πλατφόρμα όσων πλήττονται από τις υποθήκες» (PAH, Ισπανία), το πανιταλικό δίκτυο Abitare nella Crisi («Κατοικώντας/Ζώντας στην κρίση»), κινήματα και συνδικάτα ενοίκων από τη Γερμανία, η οργάνωση HABITA (Πορτογαλία), η Bond Precaire Woonvormen («Συνδικάτο κατοίκων σε επισφαλείς συνθήκες», Ολλανδία).

Για την ελληνική κινητοποίηση στην πλατεία Κουμουνδούρου μάς μιλά η Δήμητρα Σιατίτσα, υποψήφια διδάκτορας του ΕΜΠ και μέλος του encounter Athens (σ.σ. μια ομάδα νέων ερευνητών και ερευνητριών που ασχολούνται με ζητήματα της πόλης): «Η ιδέα για τη διοργάνωση μιας κοινής δράσης σε ευρωπαϊκό επίπεδο προέκυψε την άνοιξη του 2013 μέσα από συναντήσεις κινημάτων στο Βούπερταλ της Γερμανίας και στην Αθήνα στο πλαίσιο του πρόσφατου Alter-summit, που είχαν στόχο την εδραίωση μιας δικτύωσης αλληλεγγύης για το δικαίωμα στην κατοικία και την πόλη σε πανευρωπαϊκό επίπεδο ενάντια στο καθεστώς λιτότητας, την εμπορευματοποίηση και τη μετατροπή της κατοικίας σε χρηματιστικό προϊόν. Από την άνοιξη του 2013 πραγματοποιούνται σταθερά διαδικτυακές συναντήσεις για τον συντονισμό της πρώτης κοινής δράσης, αλλά και για την επεξεργασία κοινών αιτημάτων, κάτι που προϋποθέτει την ενημέρωση και κατανόηση των διαφορετικών τοπικών ζητημάτων».

«Κάθε μικροϊδιοκτήτης κινδυνεύει ή να βρεθεί στον δρόμο άστεγος ή να χάσει μέρος από την περιουσία του. Είμαστε όλοι υποψήφιοι άστεγοι». Σ' αυτή τη συνολική επίθεση απαιτείται μια καθολική αντίσταση», μας λέει η Τόνια Κατερίνη, μέλος της «Αλληλεγγύης για όλους». «Για πολλές δεκαετίες στην Ελλάδα δεν αντιμετωπίζαμε πρόβλημα στέγης και είχαμε ένα πολύ υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης. Τα τελευταία χρόνια το ποσοστό αυτό έχει μειωθεί από 90% σε 76%, με συνεχή πτωτική τάση. Σήμερα έχουμε περίπου 25.000 αστέγους, ενώ χιλιάδες δημόσια κτίρια, σχολάζουσες κληρονομιές αλλά και ιδιωτικά ακίνητα που συνεχώς απαξιώνονται ενώ βαρύνουν τους ιδιοκτήτες τους με υπέρμετρους φόρους, παραμένουν κλειστά. Σ' αυτή την εικόνα έρχεται να προστεθεί νέα επίθεση στη στέγη που αφορά τη σταδιακή κατάργηση της προστασίας ακόμα και της πρώτης κατοικίας. Μόνο με τη δεκαετία του τελευταίου πολέμου μπορούμε να συσχετίσουμε τις διεργασίες που επεξεργάζονται σήμερα τα κυβερνητικά επιτελεία! Στα 200.000 ήδη αδιάθετα διαμερίσματα θα προστεθούν πολλές χιλιάδες ακόμα οδηγώντας σε πλήρη κατάρρευση την αγορά ακινήτων. Αυτό θα καταστήσει τον ελληνικό χώρο βορά στα εξυφαινόμενα «επενδυτικά» σχέδια. Παράλληλα, η υπέρμετρη φορολογία οδηγεί όλο και περισσότερους στη θέση του οφειλέτη, επομένως στα πρόθυρα της κατάσχεσης ακινήτων στα οποία κάποτε επένδυσε με στόχο την εξασφάλιση ενός ενοικίου-συμπληρώματος στο πενιχρό εισόδημά του (π.χ. συνταξιούχοι)».

Η ιστορία της Αουρέλια Ρέι έδειξε τον δρόμο για εκατομμύρια συμπολίτες μας στην ευρωπαϊκή μας γειτονιά: μια γειτονιά που χτυπιέται κι αντιστέκεται και που, όταν στέκεται ενωμένη, μπορεί να κερδίζει. Σήμερα η ευρωπαϊκή μας γειτονιά κάνει το πρώτο βήμα για τη συλλογική αντίστασή της. Αύριο θα μετρά τις πρώτες νίκες της.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………..

Στο πλαίσιο της καμπάνιας ενάντια στους πλειστηριασμούς, η «Αλληλεγγύη για όλους» εξέδωσε ενημερωτικό υλικό για τα δικαιώματα και τους τρόπους αντίστασης στην επίθεση στη στέγη. Την μπροσούρα μπορείτε να προμηθευτείτε από τα γραφεία της στην Ακαδημίας 74, 7ος όροφος, 9 π.μ.-6 μ.μ., αλλά και στις δομές αλληλεγγύης στις γειτονιές.

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Αλληλεγγύη για όλους

http://www.solidarity4all.gr/

Δίκτυο κοινωνικής αλληλεγγύης Εξαρχείων, http://dikaex.blogspot.gr/

ΕΚΠΟιΖΩ, http://www.ekpizo.gr/

Σύλλογος πολιτών ενάντια στην αυθαιρεσία των τραπεζών,

http://syllogospoliton.blogspot.com

Οι σελίδες μας είναι ανοιχτές σε ομάδες, δράσεις, οργανώσεις που προωθούν την ιδέα της αλληλεγγύης. Επικοινωνείτε μαζί μας στο dina.daskalopoulou@gmail.com και στο 6974-733323.

Συντονισμός Συνελεύσεων Αττικής Ενάντια στους Πλειστηριασμούς, τηλεφωνική γραμμή ενημέρωσης και άμεσης παρέμβασης, 211-800.20.25

Δεν είναι πολύ μακρινή η εποχή που χαζεύαμε φωτογραφίες ανασφάλιστων Αμερικανών να κάνουν ουρές μπροστά σε ιατρεία εθελοντών γιατρών. Τότε σχολιάζαμε καυστικά την καπιταλιστική βαρβαρότητα, με την αφελή βεβαιότητα ότι ποτέ δεν πρόκειται να ζήσουμε κάτι τέτοιο. Σήμερα αντίστοιχες φωτογραφίες φτάνουν στα πέρατα του κόσμου. Το έργο είναι ίδιο, μόνο που οι πρωταγωνιστές του μιλούν ελληνικά.

Της Ντίνας Δασκαλοπούλου

Αν κάποιος παρακολουθήσει τα δελτία ειδήσεων, το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας στον χώρο της υγείας είναι ένας συνδικαλιστής που φέρεται να εκβίαζε τη διοίκηση του νοσοκομείου όπου εργάζεται για να μην κηρύξει απεργία. Ο ελληνολάτρης υπουργός Υγείας έφτασε να διοργανώσει συνέντευξη Τύπου για να καταγγείλει το φαινόμενο.

Συνεπαρμένος από το κυνήγι, ο υπουργός μάλλον δεν είχε χρόνο να πάρει στα σοβαρά τα ερωτήματα που του απευθύνουν 12 δομές κοινωνικής αλληλεγγύης στον χώρο της υγείας. Κι έτσι μέχρι ώρας, δεν έχουμε καμιά απάντηση για το πόσοι είναι οι ανασφάλιστοι συμπολίτες μας, πόσοι είναι οι καρκινοπαθείς χωρίς θεραπεία και οι νεφροπαθείς χωρίς αιμοκάθαρση, πόσοι είναι οι διαβητικοί χωρίς φάρμακα, πόσες έγκυοι μένουν εκτός προγεννητικού ελέγχου και γιατί οι μετανάστες πληρώνουν διπλά νοσήλια.

Παρότι ο μπαρουτοκαπνισμένος υπουργός δεν έχει δώσει απαντήσεις, μια εικόνα για την ανασφάλιστη Ελλάδα έδωσε πριν από λίγες μέρες ο καθ’ ύλην αρμόδιος, ο πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ). Ο Δημήτρης Κοντός, μιλώντας στο 12ο ετήσιο συνέδριο του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου «Healthworld», δήλωσε πως τρία εκατομμύρια Ελληνες είναι εκτός του ασφαλιστικού συστήματος.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο μπορεί κανείς να ξεκινήσει τα ανάθεμα στην τρόικα, να καταγγείλει την κυβέρνηση, να μιλήσει για το πρόταγμα της ταξικής πάλης που οφείλει να είναι η παιδεία και η υγεία. Μπορεί να τα κάνει όλα αυτά εύκολα κι ανέξοδα από τον καναπέ του σαλονιού του. Εναλλακτικά, εκτός από το να καταγγέλλει, μπορεί να κάνει και κάτι πιο χρήσιμο.

«Να έρθει σε εμάς και να πιάσει δουλειά», λένε οι εθελοντές του Κοινωνικού Ιατρείου Περιστερίου. Από τον Μάιο που μας πέρασε, γιατροί και πολίτες οργάνωσαν το Ιατρείο, που σε καθημερινή βάση προσφέρει τις υπηρεσίες του σε δεκάδες πολίτες των δυτικών προαστίων. «Η επίσημη πολιτεία καθημερινά εγκαταλείπει τους πολίτες. Προσπαθεί να πείσει πως η υγεία δεν είναι δικαίωμα, αλλά ανταποδοτικό αγαθό ή εμπόρευμα», μας λέει η Γεωργία. Εργάζεται σε μια εταιρεία ως γραμματέας και τα απογεύματα υποστηρίζει το Ιατρείο ως εθελόντρια.

«Η βασική μας διαφορά με ένα ίδρυμα που κάνει φιλανθρωπία είναι πως κι εμείς βρισκόμαστε στην ίδια ακριβώς θέση με τους συμπολίτες μας. Εξ ου και προσπαθούμε να τους ενεργοποιήσουμε να συμμετέχουν με διάφορους τρόπους στη λειτουργία του Ιατρείου: από το να μας φέρουν φάρμακα που δεν χρειάζονται πια μέχρι να βοηθούν στην καθαριότητα και τη συντήρηση του χώρου». Για να στηθεί το Ιατρείο περισσότεροι από 30 άνθρωποι εργάστηκαν καθημερινά επί μήνες ώστε να αναστηλώσουν το ερείπιο που τους παραχώρησε ένας γείτονας. Σήμερα εργάζονται εθελοντικά εδώ παθολόγοι, καρδιολόγοι, πνευμονολόγοι, ψυχίατροι, μικροβιολόγοι, ενώ πλήθος εθελοντών υποστηρίζει τις καθημερινές ανάγκες του χώρου.

«Τώρα πια μπορούμε να μιλάμε για Δίκτυο Κοινωνικών Ιατρείων σε ολόκληρη την Αττική», εξηγεί ο Τζούλιο. «Είναι εκατοντάδες οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί κι οι εθελοντές που στηρίζουν το Δίκτυο, με τεράστιο προσωπικό κόστος. Το να δουλεύεις σε μια τέτοια δομή προϋποθέτει μεγάλα ψυχικά αποθέματα όχι μόνο γιατί αντιμετωπίζεις ανθρώπους με προβλήματα υγείας ή σε ευάλωτη περίοδο της ζωής τους, αλλά και γιατί δίνεις αγώνα να βρεις ένα φάρμακο ή να εξασφαλίσεις ότι ο ασθενής θα καταφέρει να υποβληθεί έγκαιρα στις εργαστηριακές του εξετάσεις. Βλέποντας τον αγώνα που κάνουν οι γιατροί μας και την αγωνία τους οι άνθρωποι συνειδητοποιούν τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα τους. Κι έτσι απενοχοποιούνται κι οι ίδιοι».

«Η ενοχή είναι το σοβαρότερο σύμπτωμα που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα», μας λέει η Ολια. Είναι ΩΡΛ και δεν είναι λίγες οι φορές που τώρα πια συναντιέται στις δομές αλληλεγγύης με τους ασθενείς που κάποτε την επισκέπτονταν στο προσωπικό της ιατρείο. «Οι άνθρωποι ντρέπονται που δεν έχουν χρήματα να πληρώσουν το ασφαλιστικό τους ταμείο ή έναν ιδιώτη γιατρό. Πλέον, ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μου είναι να τους πείσω πως δεν έχουν κανένα λόγο να κατηγορούν τους εαυτούς τους. Αντιθέτως, έχουν χίλιους καλούς λόγους να εξοργίζονται με όσους μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση και να ξεσηκωθούν απέναντί τους».

«Είναι πολύ δύσκολο να μετατρέψεις ένα θύμα σε μαχητή», λέει ο Νίκος.

«Οταν οι άνθρωποι φτάνουν σε εμάς είναι ήδη σε δεινή θέση: έχουν χάσει τη δουλειά τους, έχουν χάσει την ασφάλισή τους, έχουν χάσει την αίσθηση της ασφάλειάς τους. Εμείς οφείλουμε να τους παρέχουμε υπηρεσίες υγείας κι ένα περιβάλλον όπου θα ανακτήσουν κατ' αρχάς την αίσθηση ότι είναι ασφαλείς. Από εκεί και μετά το ζητούμενο είναι να συνέλθουν ψυχολογικά, να δυναμώσουν και να βγουν στη μάχη ξανά».

Σε συνέντευξη Τύπου καλεί το Συντονιστικό Κοινωνικών Ιατρείων Φαρμακείων Αττικής αυτή τη Δευτέρα, στις 2 μ.μ. στην ΕΣΗΕΑ (Ακαδημίας 24). Οι γιατροί, οι φαρμακοποιοί και οι εθελοντές καλούν την κυβέρνηση να απαντήσει σε κρισιμότατα ερωτήματα που αφορούν όχι μόνο το καταρρέον σύστημα δημόσια υγείας, αλλά και την ίδια την επιβίωση ασθενών με σοβαρότατες ασθένειες.

ΙΑΤΡΕΙΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

http://iatreioallperisteriou.wordpress.com/ ΧΡΥΣΟΛΩΡΑ 1 ΚΑΙ ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ – ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ 12132 ΤΗΛ. 210-5781618 & 6932-045029