Το ξέρετε και το ξέρουμε πόσοι και πώς την είχαν στημένη στον Ρανιέρι πριν από το χθεσινό 1-1 με τη Φινλανδία… Να χάσει σ’ ένα δεύτερο ματς, να τον… ξεσκίσουν και να θέσουν επίσημα θέμα προπονητή, δύο μήνες μετά τον ερχομό του στην Ελλάδα.

Τελικά, τη… γλίτωσε. Προσωρινά, αλλά τη γλίτωσε, κερδίζοντας τον απαραίτητο χρόνο μέχρι αύριο, κόντρα στη Β. Ιρλανδία. Γιατί μην αμφιβάλλετε πως έτσι θα πηγαίνουν από δω και πέρα η κριτική και η αμφισβήτηση. Βήμα βήμα και παιχνίδι με παιχνίδι.

Ομως, δεν είναι το αποτέλεσμα στο οποίο θα πρέπει να σταθούμε. Πιο πολύ μετράει, νομίζω, η γενικότερη εμφάνιση. Διαφορετική απ’ όσα ξέραμε. Μας κάνει να ελπίζουμε ότι σε λίγο καιρό θ’ αρχίσουμε να βλέπουμε μια Εθνική που μαζί με τις νίκες θα μας φτιάχνει το κέφι με τις εμφανίσεις της.

Προχθές στο Ελσίνκι η ομάδα μας προσπάθησε να παίξει μπάλα και σε αρκετά διαστήματα τα κατάφερε έστω και…μπουσουλώντας. Οχι μόνον αμυνόταν σωστά, αλλά έβγαινε και μπροστά με καλές προϋποθέσεις.

Ο Ιταλός, που πολλοί τον πήραν από… τα μούτρα το Σάββατο το μεσημέρι με το που ανακοίνωσε την αρχική ενδεκάδα, δεν έκανε κάτι το extreme ή το υπερβολικό. Απλά προτίμησε, αντί για τους τρεις «ωσεί παρόντες» βασικούς και ντεφορμέ στην επίθεση, τρεις άλλους που ήταν σίγουρο ότι ανεξάρτητα από τις πραγματικές τους δυνατότητες, βρίσκονται σε καλύτερη κατάσταση:

• Τον Μαυρία, που μπορεί να μην έδειξε βελτιωμένος παικτικά σε σχέση με την εικόνα που έβγαζε στον Παναθηναϊκό, μα όσο να ’ναι σε αγγλική ομάδα προπονείται και δουλεύει, οπότε μεγαλύτερες αντοχές από τον Σαλπιγγίδη διαθέτει.

• Τον Αθανασιάδη, για τον οποίο είχαν φαγωθεί ορισμένοι τον τελευταίο καιρό επειδή δεν τον καλούσε και δεν τον έβαζε, αλλά τελικά άφησε την Εθνική χωρίς σέντερ φορ με τον τρόπο που έπαιξε.

• Και τον Καρέλη, ο οποίος έδωσε το γκολ με ένα σουτ που αμφιβάλλω αν έχει ξαναπιάσει ώς τώρα στην καριέρα του και μάλλον αποκλείεται να ξαναπιάσει, εδώ που τα λέμε.

Ο Ρανιέρι το είχε πει από την παραμονή: «Δεν είναι εύκολο να αλλάξεις τη φιλοσοφία. Δεν είναι εδώ οι παίκτες που κατέκτησαν το Euro. Η Ελλάδα έπαιζε αμυντικά και με αντεπιθέσεις. Αυτό θέλουμε να το αλλάξουμε σιγά σιγά. Δεν είναι εύκολο να τα κάνεις αμέσως όλα διαφορετικά, ειδικά όταν έχεις ελάχιστες μέρες πριν από τα ματς για να δουλέψεις με τους παίκτες. Το σημαντικό είναι να περάσω εγώ τη νοοτροπία που θέλω στους παίκτες».

Πράγματι, μιλάμε για μια ομάδα εθισμένη σε αμυντικό μέχρι καταστροφικό τρόπο παιχνιδιού που πρέπει απότομα να το γυρίσει σε πιο επιθετική λογική, χωρίς να χάσει την καλή αμυντική της λειτουργία.

Δεν είναι και πολύ εύκολα αυτά τα πράγματα, ειδικά όταν έχεις ελλείψεις αναγκάζεσαι να παίξεις (π.χ.) με τον Τοροσίδη αριστερά επειδή δεν υπάρχει άλλος, βλέπεις ανέτοιμους τους βασικούς σου επιθετικούς και κυρίως δεν είναι διαθέσιμος ο δημιουργικός σου χαφ για να μπορέσει να προσφέρει στην παραγωγή παιχνιδιού όσα ο Κονέ ή έστω ο Μάνταλος, που θα πρέπει να κερδίσει κι αυτός σε εμπειρίες για να καταφέρει εκείνο το οποίο περιμένει απ’ αυτόν ο προπονητής.

Μην ξεχνάμε κι ότι στα σχέδια του Ρανιέρι είναι να παίξει κάποια στιγμή στο μέλλον με δύο φορ και το είπε σε μια συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στην Ιταλία: «Το πρώτο μου βήμα είναι να ξεκινώ με δύο στράικερ. Μπορεί να έχεις εκατοντάδες ιδέες, αλλά να μην υπάρχουν οι φορ για να σκοράρουν… Ενας επιθετικός πρέπει να έχει στο αίμα του το γκολ, τη διαίσθηση και την ποιότητα να είναι καταλυτικός στην περιοχή. Αν δεν έχεις αυτόν τον παίκτη, τότε δεν έχεις επιλογές. Είναι σημαντικό να δούμε τους παίκτες και να διαπιστώσουμε αν ταιριάζουν στο σύστημα».

Ποδοσφαιρικά πράγματα που είναι δύσκολο να τα χωνέψει η… άλλη Εθνική, που εκτός από άσχετους περιλαμβάνει βολεμένους που ξεβολεύτηκαν κι ένα σωρό άλλους που παραμονεύουν και δημιουργούν κλίμα γύρω γύρω επειδή δεν έρχονται οι νίκες με το τσουβάλι!

Δεν ξέρω αν ο Μίτσελ έχει κάτι από… Κόπερφιλντ, όπως έγραψε χθες ο Μορφονιός. Εκείνο όμως που δεν μπορεί κανένας να αμφισβητήσει είναι πως με το 3-2 κέρδισε ένα στοίxημα που είχε βάλει εδώ και περίπου ενάμιση μήνα, ειδικότερα από τη στιγμή που αναγκάστηκε να υπακούσει στον Μαρινάκη και να πουλήσει ένα μεγάλο κομάτι της ομάδας, αγοράζοντας ταυτόχρονα ένα άλλο, σχεδόν καινούργιο.

Δεν είναι απλό πράγμα να τελειώνεις τις μεταγραφές σου την τελευταία μέρα της προθεσμίας, να είσαι υποχρεωμένος με μισή προετοιμασία να χτίσεις ένα εντελώς νέο πράγμα που ψάχνει πατήματα για να μπορέσει να σταθεί όρθιο απέναντι στην πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμη ομάδα στην Ευρώπη, και να τη νικάς χωρίς να κινδυνεύεις ούτε στιγμή να βγεις από το παιχνίδι…

Επειτα, υπήρχε όλον αυτό τον καιρό και μια κρίση εμπιστοσύνης της πλειονότητας του κόσμου που ακολουθεί την ομάδα, απέναντι στην απόφαση του Μαρινάκη ν’ αρχίσει να πουλάει όπου έβλεπε ότι υπήρχε καλή προσφορά. Κακά τα ψέματα, αλλά τις προηγούμενες μέρες μπορούσε να δει κανείς ανάμεσα στους οπαδούς του Ολυμπιακού μια αμηχανία που είχαμε να τη συναντήσουμε παραμονές ευρωπαϊκού παιχνιδιού, από τις εποχές που η ομάδα έχανε μόλις έμπαινε στο αεροπλάνο για να ταξιδέψει στο εξωτερικό. Οι περισσότεροι δεν είχαν εμπιστοσύνη σ’ αυτό που έβλεπαν να ξεκινάει. Πολλοί πήγαν με βαριά καρδιά να αγοράσουν εισιτήριο. Και ξαφνικά, με το που ήρθε το πρώτο γκολ, άλλαξε ως διά μαγείας η ατμόσφαιρα. Ολοι πίστεψαν ότι το ματς δεν υπήρχε περίπτωση να χαθεί.

Δεν θα συμφωνήσω με εκείνο που είπε με περισσή μετριοφροσύνη ο Μίτσελ στο τέλος, ότι δηλαδή… «το 3-2 δεν ήταν νίκη του προπονητή και της τακτικής, αλλά των παικτών». Το αντίθετο ακριβώς. Ναι μεν, οι παίκτες αφομοιώνουν και βγάζουν στο χόρτο αυτό που έχουν εισπράξει στα αποδυτήρια, αλλά χρειάζεται το σχέδιο και η δυνατότητα του κόουτς να το περάσει στις λεπτομέρειές του.

Κι εδώ βλέπουμε πως έχουμε να κάνουμε με προπονητή-μανατζέρ ο οποίος, απ’ όσο φαίνεται, είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του όταν έδινε πρόθυμα (;) το ΟΚ στον Μαρινάκη να ξεπουλήσει και να φέρει το φρέσκο πράγμα στην ομάδα.

Ολα αυτά τα πέτυχε βλέποντας πάντα τα πράγματα από ψηλά. Στο διάστημα που βρίσκεται εδώ δεν παίρνει αλλά δίνει κύρος στον Ολυμπιακό, σε αντίθεση με τόσους και τόσους προπονητές στο παρελθόν. Αρνείται, επίσης, να γίνει ένα με τη «γαυρίλα» που υπάρχει πολλές φορές γύρω του. Στέκεται υπεράνω, παραδίδοντας ταυτόχρονα και μαθήματα γηπεδικής συμπεριφοράς.

Ισως αυτό να είναι και το σπουδαιότερο…

Του Ν. Ασημακόπουλου

Οποιος βλέπει τι ακριβώς θέλει να παίξει ο Ρανιέρι στην Εθνική, καταλαβαίνει για ποιο λόγο προτίμησε (π.χ.) τον Μάνταλο στο ξεκίνημα του κυριακάτικου ματς. Μπορεί, ας πούμε, ο Κονέ να κουβαλάει περισσότερες εμπειρίες και παραστάσεις από το ιταλικό πρωτάθλημα και να φαντάζει αυτή τη στιγμή πιο χρήσιμος, αλλά έχει μάθει να κρατάει πολύ την μπάλα, σε αντίθεση με τον χαφ της ΑΕΚ που παίζει με τη μία και είναι σε θέση ν ανοίξει το παιχνίδι με τον τρόπο που επιδιώκει ο προπονητής. Μικρή λεπτομέρεια που δείχνει για ποιο λόγο προτιμήθηκε, παρ’ ότι ξεκινάει τώρα καριέρα και άσχετα αν η εξέλιξη του ματς απέδειξε ότι δεν ήταν έτοιμος (όπως όλοι οι υπόλοιποι…) να βοηθήσει.

Αλλωστε το μεγάλο πρόβλημα της Εθνικής την Κυριακή δεν ήταν τα νέα παιδιά που μπήκαν, αλλά οι πολλοί ανέτοιμοι, μαζί με τη συνολική αδυναμία όσων έπαιξαν να προσαρμοστούν με την πρώτη σε αυτό που ζητάει ο Ιταλός. Αρα, το θέμα είναι τι περιθώρια θα του δώσουν για να περάσει όσα έχει στον νου του και να τα επιβάλει.

Δυστυχώς, το 1-0 από τη Ρουμανία έγινε αμέσως αφορμή για μια καταστροφολογική κριτική, που επιδιώκει να μην αφήσει να στεριώσει τίποτα το καινούργιο, επειδή ακριβώς κινδυνεύει το παλιό.

Φυσικά η Εθνική δεν μας άρεσε. Πάλι βαρετή, χωρίς ρυθμό και νεύρο. Δεν είναι άλλωστε τόσο εύκολο ένα σύνολο εκπαιδευμένο στην άμυνα, να βγαίνει μπροστά, όταν μάλιστα τα πόδια των περισσότερων δεν γινόταν να υπακούσουν στο μυαλό. Ομως από την άλλη δεν γίνεται να μην προσέξει κανείς ότι αγωνίστηκε στο ξεκίνημα της περιόδου και χωρίς κάποιο δοκιμαστικό φιλικό στα πόδια, παρουσιάζοντας περίπου την ίδια εικόνα που έδειχνε με τον Σάντος σε φουλ σεζόν!

Αυτή την αυτονόητη πραγματικότητα κάποιοι κάνουν πως δεν τη βλέπουν μόνο και μόνο για να περάσουν τα δικά τους.

Η κατηγορία «αδιάβαστος», που αποδόθηκε στον Ρανιέρι, είναι φανερό ότι κρύβει τη θέληση μερικών να μπουν δίπλα του και να του κάνουν το απαραίτητο… φροντιστήριο. Ηδη πριν από το ματς είχε εκδηλωθεί η πρωτοβουλία να καθίσουν πλάι στον νέο προπονητή «κάποιοι από την ομάδα του 2004» (και φαντάζομαι ότι όλοι ξέρουμε ποιοι μπορεί να είναι αυτοί…), για να τον… βοηθήσουν να προσαρμοστεί ευκολότερα. Από κοντά και η λάσπη που εκτοξεύτηκε στον ανεμιστήρα κι έχει να κάνει με ένα «γραφείο μάνατζερ που επιβλέπει τις κλήσεις των διεθνών»!

Στην πραγματικότητα ορισμένοι θέλουν να οδηγήσουν τον Ρανιέρι στα δικά τους μονοπάτια με στόχο να διατηρήσουν ανέπαφο το καθεστώς των κλικαδόρων, επιβάλλοντας τις επιλογές τους και στη νέα εποχή. Το τάιμινγκ είναι κρίσιμο. Αν έρθει κι ένα κακό αποτέλεσμα με τη Φινλανδία, θ’ αρχίσουν να φυτρώνουν ζιζάνια παντού, οπότε θα είναι εύκολο στον προπονητή να πει το «ναι» στην όποια βοήθεια των… εξωσχολικών.

Προς το παρόν βέβαια φαίνεται αποφασισμένος να κάνει τα δικά του. Είδαμε τις τελευταίες μέρες πριν από τον αγώνα με τους Ρουμάνους κάποιες ασυνήθιστες κινήσεις από τη μεριά του. Εφτά δικούς του γιατρούς έφερε στην Αθήνα. Ολοι οι ποδοσφαιριστές πέρασαν από εξετάσεις αίματος τις οποίες δεν είχαν ξανακάνει. Κι εκεί βγήκαν αποτελέσματα που ακόμη και οι ίδιοι δεν υποψιάζονταν. Μέχρι και το στρες του καθενός κατάφεραν να μετρήσουν. Ετη φωτός μπροστά σε σχέση με τις γνωστές και μάλλον ξεπερασμένες στο σύγχρονο ποδόσφαιρο εργομετρικές εξετάσεις. Θα είναι κρίμα λοιπόν όλο αυτό που ξεκινάει να πάει στράφι στην πρώτη δυσκολία κι ενώ η πρόκριση στα τελικά του Euro μοιάζει σχεδόν «εξασφαλισμένη» έτσι όπως είναι το σύστημα, έστω και μέσα από μπαράζ.

Καλό σημάδι πάντως που ο περισσότερος κόσμος, αν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις, δεν τσίμπησε από τις αναλύσεις των «ειδικών» και δεν γκρίνιαξε στην πρώτη στραβή, αλλά θέλει να δώσει πίστωση σ’ αυτό που πάει να φτιάξει ο Ρανιέρι.

Από την ώρα που το πρωτάθλημα θα γίνεται και φέτος μόνο στη φαντασία των 12 αθλητικών εφημερίδων και των φανατικών οπαδών, η αγαπημένη μας εκτόνωση θα είναι πάλι η διαιτησία. Τα… κοράκια και τα σφυρίγματά τους.

Ηδη ο Αλαφούζος έδωσε το σύνθημα! Από πού κι ώς πού πάλι ο Σπάθας διεθνής, αναρωτήθηκε τις προάλλες, μόλις κατάλαβε ότι τίποτα δεν αλλάζει στους πίνακες των διαιτητών της Super League, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή.

Πέρυσι, διαιτητής-σύμβολο ήταν ο Γιάχος, όταν έκανε ακόμη και τους Ολυμπιακούς να αγανακτήσουν χωρίς να τρέξει τίποτα. Φέτος έχουμε τον Σπάθα από την ώρα που τον «έδειξε» και ο Αλαφούζος! Ιδανικός σε μια κοινωνία όπου το δόγμα «ο ανίκανος και ο υπάκουος επιπλέουν» βρίσκει εφαρμογή και λόγω καταγωγής. Αρα ακλόνητος. Θα μπορεί να σφυρίζει μέχρι νεωτέρας, ό,τι κι αν σφυρίζει!

Η φετινή διαφορά λέγεται Χιου Ντάλας. Ο Σκοτσέζος νέος αρχιδιαιτητής ήρθε για να αναμορφώσει (υποτίθεται) την ελληνική διαιτησία, να σταματήσει την καχυποψία και να κάνει τη νέα αρχή που θα βοηθήσει τον κόσμο να ηρεμήσει και να μη βλέπει σκοπιμότητες πίσω από κάθε λάθος. Η αλήθεια είναι πως για να αρχίσει να δουλεύει και να κάνει τις παρεμβάσεις που πιστεύει απαραίτητες, θα πρέπει πρώτα να μάθει και να καταλάβει ώστε να αρχίσει να περνάει τη δική του λογική.

Σε τούτο το μεταβατικό στάδιο λοιπόν, προσπαθεί ο καθένας από τους παλιούς, είτε διαιτητής είτε παράγοντας, να τον κάνει κολλητό του για να μπορεί να τον επηρεάζει στη συνέχεια.

Κι εδώ ακριβώς παίζεται το παιχνίδι. Υπάρχουν αρκετοί παλιοί διαιτητές και παράγοντες με «ακλόνητα» κεκτημένα που φοβούνται πως θα τα χάσουν. Τρέμουν τις πρώτες καρατομήσεις και προσπαθούν να σώσουν το κεφάλι τους. Μια άλλη μερίδα, αντίθετα, που βρίσκεται στην απ’ έξω, επιδιώκει να τρυπώσει στο νέο σκηνικό που θα διαμορφωθεί και να κάνει παιχνίδι.

Δεν φτάνει μόνο να μειωθούν οι διαιτητές της μεγάλης κατηγορίας από 29 σε 22. Πρέπει να φύγουν παλιοί, για να βρουν χώρο να χωθούν οι καινούργιοι.

Ο Ντάλας, προς το παρόν, ακούει, διαβάζει και προσπαθεί να μάθει. Το θέμα είναι από ποιους. Υπάρχουν σάιτ, εφημερίδες, δημοσιογράφοι και παπαγαλάκια με τις δικές τους κρυφές σκέψεις ο καθένας, που έχουν βάλει στόχο να κάνουν «δικό τους» τον αρχιρέφερι.

Εκείνος, όμως, μαθημένος αλλιώς, τους βάζει δύσκολα.

Στα πρόσφατα σεμινάρια, για παράδειγμα, αποφάσισε να διδάσκει ο ίδιος τέσσερις ώρες κάθε μέρα, αν και δεν είναι δική του αρμοδιότητα. Ετσι, άφησε στον Μπριάκο και τους άλλους «καθηγητές» από μία ή δύο ώρες.

Επίσης έδειχνε στους διαιτητές dvd με φάσεις τις οποίες δεν είχαν δει ξανά και τους ζητούσε να του πουν τι θα σφύριζαν σε μια όμοια περίπτωση. Από αυτά τα τεστ δεν κόπηκε κανείς. Ομως, από τους ορισμούς που θα γίνονται θα φανεί ποιος πήγε καλά και ποιος όχι. Ο αρχιδιαιτητής προφανώς θα προτιμήσει όσους έχουν καλύτερη αντίληψη, κάτι που γίνεται για πρώτη φορά.

Ταυτόχρονα, προχώρησε σε τετ α τετ με όλους για να δει πόσο μετράει ο καθένας και σε επίπεδο προσωπικότητας. «Θα ξεκινήσουμε σιγά σιγά και ανάλογα θα δούμε στην πορεία τις αλλαγές που θα κάνουμε», είπε. Αυτός και ο λόγος που ζήτησε αρχικά να μην υπάρξουν ανακατατάξεις στους πίνακες των διαιτητών, των βοηθών και των παρατηρητών. Καθιέρωσε επίσης σκοτσέζικες μεθόδους διαπίστωσης της φυσικής κατάστασης. Ολοι έτρεξαν είκοσι τέσσερα 150άρια αντί για 20 που έκαναν μέχρι πέρυσι – όταν στην ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Σκοτίας κάνουν τριάντα. Αποτέλεσμα; Κόπηκαν δύο με το καλημέρα: ο Κάμπαξης και ο Τοπούζης. Αλλοι έφαγαν κίτρινες κάρτες.

Νέο γύρο δοκιμασιών θα έχουμε γύρω στον Ιανουάριο με το περίφημο «γιο-γιο τεστ», το οποίο πάντα το βλέπουν με… τρόμο οι Ελληνες διαιτητές που έχουν φιλοδοξίες για παραπάνω. Φυσικά, μεγάλο βάρος πέφτει στη συνολική παρουσία την ώρα του αγώνα, που θα πρέπει να είναι επιπέδου Champions League. Οταν ο παίκτης βλέπει τον διαιτητή να τρέχει και να… ξεφυσάει, φυσικά και θα τον υπολογίσει λιγότερο.

«Αν καταλάβω ότι κάποιος έκανε εσκεμμένα λάθος υπέρ κάποιας ομάδας, δεν θα το ξανακάνει, επειδή θα τον τελειώσω από τη διαιτησία», το πρώτο του μήνυμα. Και το δεύτερο: «Κάποιοι μπορούν να χαίρονται και κάποιοι να λυπούνται. Δύσκολα θα αλλάξει η πρώτη εικόνα. Δεν είναι μόνο όσοι δεν έβγαλαν τα τεστ. Υπάρχουν κι άλλοι που δεν ήταν σε καλή κατάσταση και τους έχω σημειώσει».

……………………………………………..

«Κοιτάξτε να δείτε τι γίνεται… Ο Ντάλας δεν θα μπει στο γήπεδο να σφυρίξει πέναλτι εις βάρος του Ολυμπιακού. Οι Ελληνες διαιτητές, που τρέμουν να το κάνουν εδώ και πολλά χρόνια, θα κληθούν εκ νέου να το πράξουν. Ο φόβος δεν εξαλείφεται εύκολα. Εκεί λοιπόν θα φανεί η χρησιμότητα (ή μη) του Βρετανού. Αν καταφέρει να πείσει τους –τρόπον τινά– υφισταμένους του ότι μπορεί να τους προστατέψει, ότι δηλαδή ένα σφύριγμα κόντρα στον ισχυρό, ένα σφύριγμα υπέρ των αντιπάλων του ισχυρού δεν συνεπάγεται αμέσως εξαφάνιση από τους πίνακες διαιτησίας, τότε θα έχει καταφέρει το βασικό ζητούμενο της πρόσληψής του.

Ο Ντάλας δεν έρχεται για να κάνει τη διαιτησία μας καλύτερη. Ερχεται για να την κάνει κατ’ αρχήν πιο «ελεύθερη». Να σφυρίζουν οι διαιτητές αυτό που βλέπουν. Δίχως δεύτερες σκέψεις, ανησυχίες, φόβους και προβληματισμούς. Ακούγεται απλό. Κι όμως, έχει αποδειχθεί το πιο περίπλοκο πράγμα στο ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και χρόνια.

(Ενα εύστοχο σχόλιο του Κώστα Κεφαλογιάννη στο contra.gr)»

Του Ν. Ασημακόπουλου

Πολλοί λένε ότι το ματς με την Κόστα Ρίκα κρίθηκε προς το τέλος της παράτασης, τότε που βρέθηκαν πέντε δικοί μας με δύο Κοσταρικανούς κι ο Χριστοδουλόπουλος, αντί να δώσει την μπάλα σε κάποιον ξεμαρκάριστο, προσπάθησε να τελειώσει τη φάση και έθαψε το όνειρο. Οποιαδήποτε στοιχειωδώς δουλεμένη ομάδα, σε μια ανάλογη περίπτωση, θα έκανε πάρτι και θα 'βαζε εύκολο γκολ.

Εκεί φάνηκε το πρώτο και βασικό: ότι η ομάδα με τον Σάντος προπονητή δεν σκέφτηκε καν τα τελευταία χρόνια με ποιον τρόπο θα μπορούσε να παίξει επίθεση και ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας. Δυστυχώς, όλο το ενδιαφέρον έπεφτε στο πώς θα «χαλάσουμε» τον αντίπαλο και με ποια μέθοδο θα αξιοποιήσουμε τα κόρνερ και τα φάουλ που θα κερδίσουμε.

Κλασικά, προβλέψιμα και ξεπερασμένα πράγματα, που επειδή μας έφεραν αποτελέσματα και προκρίσεις, επιμέναμε να στηριζόμαστε πάνω τους, ξεχνώντας ποιο είναι το πραγματικό ποδόσφαιρο και μιλώντας για «μέταλλο», «χαρακτήρα», «ψυχή», «καρδιά» και άλλα τέτοια, που χρειάζονται για να συμπληρώνουν την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα μιας ομάδας και όχι για να την υποκαθιστούν.

Ο Σάντος, με τη σύμφωνη γνώμη των παλιών παικτών που για να επιβιώσουν στη μετά Ρεχάγκελ πραγματικότητα έπρεπε να κρατήσουν την τακτική και τη φιλοσοφία της ομάδας δεμένη στο παρελθόν, κατάφερε να μπολιάσει και τους νέους στην ίδια λογική. Ωσπου χρειάστηκε, εκ των πραγμάτων, να αλλάξει το πλάνο. Το «μηδέν» μπροστά στα δύο πρώτα ματς δημιούργησε την ανάγκη για ένα τουλάχιστον γκολ στον αγώνα με την Ακτή Ελεφαντοστού. Εγιναν οι απρογραμμάτιστες, αλλά απαραίτητες κινήσεις, ήρθε το 2-1, περάσαμε στους 16 και φυσικά ο προπονητής θέλοντας και μη συνέχισε έτσι, χωρίς να το έχει σχεδιάσει και κυρίως χωρίς να το έχει δουλέψει στην προετοιμασία.

Εκεί, ο σχεδόν ξεχασμένος Χριστοδουλόπουλος έγινε σημαία από το πουθενά. Ηταν ο μόνος που στην καλή του μέρα θα μπορούσε, με το στιλ που χαρακτηρίζει το παιχνίδι του, να αλλάξει τα πράγματα και να δημιουργήσει ρήγματα στους απέναντι. Επαιξε όσο μπορούσε τον ρόλο. Μόνο που δεν έφτανε για να κερδίσουμε την παρτίδα, ακόμη και τότε που η Κόστα Ρίκα βρέθηκε με δέκα.

Αποτέλεσμα, οι φάσεις που βγάλαμε, και βάλαμε (στην περίπτωση με το γκολ του Παπασταθόπουλου) ή χάσαμε. Ολες χωρίς πρόγραμμα. Από ατομικές πρωτοβουλίες και μόνο. Κι όταν χρειάστηκε να αξιοποιηθεί η πραγματικά δουλεμένη επίθεση που περιγράφω στην αρχή, οι παίκτες που είχαν την ευκαιρία να την ολοκληρώσουν, έκαναν δύσκολο το εύκολο και την έχασαν.

Αυτό, νομίζω, είναι και το μεγαλύτερο μάθημα για το μέλλον.

Δεν λέω πως ο Ρανιέρι που θα έρθει, θα παίξει φουλ επιθετικά και θα αλλάξει με κάποιο… μαγικό τρόπο τα πράγματα. Ούτε παραμυθιάζεται κανείς πιστεύοντας ότι η ομάδα μας είναι σε θέση να… μαγέψει τα πλήθη με την μπάλα που θα προσφέρει. Ομως ο νέος κόουτς έχει, φαντάζομαι, την πείρα, τη διάθεση και τη γνώση να καταλάβει πως οι συγκεκριμένοι ποδοσφαιριστές δεν υπάρχουν μόνο για να καταστρέφουν αλλά και για να δημιουργούν.

Αν το καταφέρει, θα έχουμε κάνει πραγματικό βήμα μπροστά ως εθνική ομάδα…

Του Ν. Ασημακόπουλου

Μερικά πράγματα είναι φως φανάρι. Κράζουν από χιλιόμετρα μακριά. Οπως το ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει η εθνική μας ομάδα, αλλά συνήθως το… αποφεύγει, επειδή φοβάται να ανοιχτεί στα βαθιά, εγκλωβισμένη στη λογική τού… «μέχρι εδώ είμαστε», «δεν μας παίρνει για παραπάνω» και «αυτή η στάνη αυτό το τυρί βγάζει».

Ερχονται, βέβαια, στιγμές που τα πράγματα σε αναγκάζουν να ξεπεράσεις τον εαυτό σου. Ετσι και με την ομάδα μας. Πήγε στη Βραζιλία αποφασισμένη να παίξει το γνωστό… «πονάνε τα ματάκια μας», με το οποίο έγινε διάσημη. Κι όταν στα δύο πρώτα ματς ο απολογισμός των γκολ έμεινε στο μηδέν και χρειαζόταν να γίνει το επιπλέον βήμα, την είδαμε να κάνει στροφή τουλάχιστον 90 μοιρών, να ανασταίνει τον ξεχασμένο Λάζαρο, να δείχνει μια διαφορετική αγωνιστική συμπεριφορά για την οποία κανένας δεν είχε δουλέψει από πριν, και να της βγαίνει το αποτέλεσμα έστω στο 93’ και με πέναλτι.

Κανένα πρόβλημα. Και μια χαρά μπάλα έπαιξε στο ματς με την Ακτή Ελεφαντοστού και τα γκολάκια της έβαλε και την πρόκριση πήρε. Για πρώτη φορά στην ιστορία της.

Ομως αυτή ακριβώς η μετάλλαξη θα μπορούσε να είναι διδακτική για το μέλλον και για τον τρόπο που χρειάζεται να περπατήσουμε στο εξής. Να μαζέψουμε τα στοιχεία που μας οδήγησαν στην τελευταία μας νίκη και να τα κάνουμε κανόνα τής από δω και πέρα πορείας μας.

Θα περίμενα όλα αυτά τα σχεδόν αυτονόητα να τα παραδεχτεί πρώτος ο Σάντος. Να βγει δηλαδή, με το που είδε το καλό αποτέλεσμα που είχαν οι αλλαγές, και να πει… εντάξει, ήμουν περισσότερο συντηρητικός απ’ όσο έπρεπε ώς τώρα, οπότε φροντίστε μόλις φύγω να αλλάξετε τακτική και να γίνετε καλύτεροι απ’ όσο σας αφήνω.

Τον ρώτησε ένας δημοσιογράφος λίγες μέρες πριν από το 2-1 με την Ακτή, γιατί η Εθνική μας παίζει τόσο αμυντικά. Απάντηση: «Αυτή η ερώτηση είναι από ανθρώπους που δεν ξέρουν από ποδόσφαιρο»!

Ωσπου ήρθε ο προχθεσινός θρίαμβος. Λογικότατη η νέα ερώτηση στην πρες κόνφερανς της επόμενης μέρας: «Τι άλλαξε στο τελευταίο παιχνίδι και η ομάδα μας έπαιξε καλύτερα και πιο επιθετικά; Γιατί δεν έκανε το ίδιο τόσο καιρό;»

Απάντηση: «Η τακτική και η στρατηγική μας ήταν ίδιες! Μια ομάδα που θα προσπαθούσε να είναι συμπαγής στην άμυνα και όσο πιο επικίνδυνη γίνεται επιθετικά. Δεν ήταν θέμα πλάνου και τακτικής. Η διαφορά βρισκόταν στα επίπεδα συγκέντρωσης της ομάδας. Γιατί στον πρώτο αγώνα αυτό μας κόστισε. Και μας κόστισε ακριβά. Ναι μεν καταφέραμε με την Κολομβία να φτιάξουμε 3-4 ευκαιρίες, αλλά δεχτήκαμε γκολ που δεν είναι φυσιολογικά γι’ αυτή την ομάδα. Εκεί είναι το λάθος. Πιστεύουμε ότι για να νικήσεις πρέπει να παίξεις όπως η Βραζιλία και η Μπαρτσελόνα. Εμείς είμαστε η Ελλάδα και έχουμε δικά μας χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα έχει δική της ταυτότητα. Σπάνια δέχεται γκολ και κάνει πάντα ευκαιρίες με διάφορους τρόπους. Οχι μόνο με αντεπιθέσεις και στημένα. Με την Κολομβία αυτό κάναμε, αλλά δεν είχαμε συγκέντρωση»!

Σε στιγμές χαράς δεν γίνεται να έχει κανείς πολλές αντιρρήσεις σε ό,τι κι αν λέει ο νικητής. Ομως η ουσία παραμένει. Ή κανένας μας δεν έβλεπε καλά όλες αυτές τις μέρες ή ο προπονητής έχει οχυρωθεί με πείσμα πίσω από τα στερεότυπά του και αρνείται να παραδεχτεί την πραγματικότητα επειδή δεν έχει καμιά όρεξη να ξεβολευτεί από τη φιλοσοφία του.

Δεν είναι δυνατόν να παίξαμε μπάλα της ίδιας λογικής και με την Κολομβία και με την Ακτή Ελεφαντοστού, χωρίς να το πάρει κανένας άλλος είδηση εκτός από τον Σάντος. Ούτε φυσικά νόμισε κάποιος πως γίναμε… Μπαρτσελόνα ή Βραζιλία για να απαιτεί παράλογα πράγματα.

Συνηθισμένη, βέβαια, η τακτική των προπονητών, όταν στριμώχνονται και δεν θέλουν να παραδεχτούν μια πραγματικότητα διαφορετική από τη δική τους, να απαντούν… «δεν είσαι εσύ προπονητής για να ξέρεις» και να… καθαρίζουν.

Ολα αυτά δεν μας αφαιρούν το δικαίωμα να κρίνουμε. Εντάξει, αγαπάμε ομάδα, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε πως δεν βλέπουμε και δεν καταλαβαίνουμε.