Ida

Σκηνοθεσία: Πάβελ Παβλικόφσκι

Ηθοποιοί: Αγκάτα Κούλεζα, Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα, Γιοχάνα Κούλιγκ

Η Ιντα είναι μια 18χρονη κοπέλα που, στην Πολωνία του ’60, μεγαλώνει ως ορφανή σε μοναστήρι. Πριν δώσει τους όρκους της και αφοσιωθεί στον Θεό για πάντα, θα γνωρίσει, για πρώτη φορά, τη θεία της και, μαζί της, θ’ αναζητήσει την τύχη των γονιών της. Σ’ αυτήν την περιπλάνηση, η Ιντα θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει κάτι που λέγεται ζωή στον έξω κόσμο και θα τολμήσει να το δοκιμάσει. Ο Πάβελ Παβλικόφσκι, του «My Summer of Love» και της «Γυναίκας του Πέμπτου», σκηνοθετεί την καλύτερη, μακράν, ταινία του, ένα υπέροχο, ιδιαίτερο κι εξαιρετικά γοητευτικό δείγμα σινεμά. Τα μέσα του είναι όσο γίνεται πιο λιτά και στοιχειώδη, ασπρόμαυρη εικόνα, το παλιομοδίτικο τετράγωνο academy κάδρο, γι’ αυτό και πολύ πιο απαιτητικά και δύσκολα για να στήσει μια ταινία που είναι, ταυτόχρονα, φιλοσοφική, πολιτική και ευαίσθητη, με μια ζηλευτή διακριτικότητα και φινέτσα.

Στην αρχή της ταινίας, μια μικρή ομάδα καλογριών μεταφέρει με προσοχή ένα άγαλμα του Ιησού για να το τοποθετήσει μέσα στην εκκλησία, όσο η κάμερα τις παρατηρεί από ψηλά – αυτό το βλέμμα του Θεού ακολουθεί συχνά την Ιντα μέσα στην ταινία, παρατηρώντας την στο πέρασμά της από την απόλυτη αθωότητα σ’ ένα ίχνος «εμπειρίας». Με τον ίδιο τρόπο ο Παβλικόφσκι μοιράζει την εικόνα και το σενάριό του ανάμεσα σε μια θρησκευτική αφαιρετικότητα, που θυμίζει Μουρνάου, και σε μια αχνή αναπαράσταση των εγκόσμιων, μ’ ένα ελαφρύ χιούμορ, μια αφοπλιστική ευθύτητα και μια προσγειωμένη τραγικότητα των ανθρώπινων.

Οι δύο κεντρικές ηρωίδες του, η Ιντα, ρομαντική, αφελής, με οδηγό της την Πίστη, και η θεία της, η Βάντα, προδομένη από τους ανθρώπους, κυνική, πικρή κι αυτοκαταστροφική, εκπροσωπούν στο εξελιγμένα «γυναικείο» μυαλό του Παβλικόφσκι τις δύο πλευρές της ανθρώπινης ύπαρξης, που αναζητά την αλήθεια (καμουφλαρισμένη, εδώ, σε μια ιστορία μυστηρίου) και, στη σύγκρουσή τους, ο Παβλικόφσκι δεν μοιάζει αισιόδοξος για την κατάσταση των ανθρώπων και για τη δυνατότητά τους για καλοσύνη. Αντίθετα, τα μαύρα μάτια της Ιντα, που σημαδεύουν το κάθε αχνό πλάνο, διαπιστώνουν ολοένα ότι η ζωή η ίδια είναι μια μεγάλη απόφαση, που πρέπει να παρθεί με προσοχή και σκέψη.

Με εκπληκτική χρήση της μουσικής, ειδικά της κλασικής, και μ’ έναν εξαιρετικά πετυχημένο συνδυασμό εικαστικής τελειότητας και σεναριακής ευστοχίας, η «Ιντα» φορτώνει στους λεπτεπίλεπτους ώμους της ηρωίδας της μια κομψή αναφορά στην αναζήτηση της ταυτότητας της σύγχρονης Πολωνίας, με τις ολοζώντανες μνήμες της Κατοχής, των θρησκευτικών στιγμάτων, του ανατολικού μπλοκ, των διαψευσμένων ιδανικών. Και της δίνει την κινηματογραφική δύναμη και την πνευματική σοφία ώστε να το κάνει περήφανα.

…………………………………………………………………..

St. Vincent, ο αγαπημένος μου άγιος

(St. Vincent)

Σκηνοθεσία: Θίοντορ Μέλφι

Ηθοποιοί: Μπιλ Μάρεϊ, Τζέιντεν Λίμπερερ, Μελίσα ΜακΚάρθι, Ναόμι Γουοτς, Κρις Ο’Ντάουντ, Τέρενς Χάουαρντ

Η μόλις χωρισμένη Μάγκι μετακομίζει στο Μπρούκλιν με τον 10χρονο γιο της, τον μικροκαμωμένο Ολιβερ, που είναι γλυκός, έχει τρόπους, αλλά δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο καινούργιο του σχολείο και στη νέα του ζωή. Η Μάγκι αναγκάζεται να αφήνει συχνά τον Ολιβερ στον γείτονά της, τον Βίνσεντ, που έχει όλα τα αντίθετα στοιχεία από αυτά ενός κατάλληλου baby sitter: είναι ένας κυνικός μπεκρής μισάνθρωπος, που συχνάζει στον ιππόδρομο, που το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται είναι ένα πιτσιρίκι στα πόδια του, αλλά το πρώτο είναι τα… λεφτά! Ετσι ο Βίνσεντ κι ο Ολιβερ θ’ αρχίσουν να γνωρίζουν ο ένας τον άλλον και ν’ ανακαλύπτουν εκείνο που κι οι δυο χρειάζονται: ασφάλεια, αγάπη και λίγο κέφι για ζωή.

Στα «τυπικά» της προσόντα, η ταινία δεν ξεφεύγει από μια προβλέψιμη, διασκεδαστική και τρυφερή ανθρώπινη κομεντί: ο γκρινιάρης μεγάλος κύριος θυμάται τι σημαίνει τρυφερότητα χάρη στο μικρό, αθώο αγόρι κι εκείνο, πάλι, ανακαλύπτει στο απρόθυμο πρόσωπό του τον πατέρα που χρειάζεται. Το «St. Vincent», ωστόσο, έχει το πλεονέκτημα ενός απολαυστικού καστ. Στους δεύτερους ρόλους, η Μελίσα ΜακΚάρθι αποδεικνύει το υπέροχο ταλέντο της και στο λεπτό δράμα, εκτός από την κωμωδία όπου την έχουμε ήδη αγαπήσει, η Ναόμι Γουότς διασκεδάζει ως Ρωσίδα πόρνη με χρυσή καρδιά, ο μικρός Τζέιντεν Λίμπερερ ξυπνά κάθε ίχνος μητρικής ή πατρικής αγάπη μπορεί να έχει ο κάθε θεατής.

Κυρίως, όμως, ο Μπιλ Μάρεϊ, σ’ έναν ρόλο που λίγο παλιότερα θα άρπαζε ο Τζακ Νίκολσον, επιβάλλεται με τρόπο μεγαλειώδη στην οθόνη, ευέλικτος, ακαταμάχητος, κατεστραμμένος, δανείζοντας στον ήρωά του και μια μεγάλη δόση από το προσωπικό του… cool, με αποτέλεσμα να οδεύει ήδη σε μια καθυστερημένη οσκαρική υποψηφιότητα, μια δεκαετία μετά το «Χαμένοι στη Μετάφραση».

Επιπλέον, σ’ ένα σενάριο που όντως είναι ελαφρά γλυκερό κι ακολουθεί την πορεία που διαφαίνεται από την αρχή του φιλμ, ο Μέλφι τολμάει να «σκονίσει» την ιστορία και την εικόνα του, να την κάνει να μοιάζει λίγο περισσότερο πειστική και, προς το happy end του, εξαιρετικά συγκινητική. Μια καλόκαρδη ταινία, μ’ έναν «απογειωμένο» Μπιλ Μάρεϊ, για να ευχαριστηθούμε γενναίο κλάμα και αμείωτο χαμόγελο.

………………………………………………………..

Η κακή μέρα απ’ το πρωί φαίνεται

(Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day)

Σκηνοθεσία: Μιγκέλ Αρτέτα

Ηθοποιοί: Στιβ Καρέλ, Τζένιφερ Γκάρνερ, Εντ Οξενμπουλντ, Ντίλαν Μινέτ, Κέρις Ντόρσεϊ

Ο Αλεξάντερ, 11 χρόνων, με όλα τα χαρακτηριστικά της αρχής της εφηβείας, περνά τη χειρότερη μέρα της ζωής του: από την τσίχλα που κολλάει στα μαλλιά του μέχρι την απόρριψη από το κοριτσάκι που του αρέσει, η μέρα του έχει τα χάλια της. Οταν ούτε η μαμά του ούτε ο μπαμπάς του ούτε τα τρία αδέλφια του μοιάζουν να κατανοούν το δράμα του, ο Αλεξάντερ εύχεται να ζήσουν κι εκείνοι μια τόσο κακή μέρα. Κι όπως φαίνεται, μόλις ξημερώσει, η κατάρα του πιάνει τόπο. Ο Μιγκέλ Αρτέτα βασίζεται στο παιδικό βιβλίο της Τζούντιθ Βιορστ και τα καταφέρνει με θαυμάσιο ταμπεραμέντο στη μεταφορά. Απολαυστικός ο Στιβ Καρέλ, θαυμάσια κωμικός η Τζένιφερ Γκάρνερ, αξιολάτρευτος ο Εντ Οξενμπουλντ στον ρόλο του Αλεξάντερ, συνθέτουν μια χαριτωμένη κωμωδία, με την ενέργεια του «Μόνος στο Σπίτι», πρωτότυπες ιδέες και έντιμο fun.

……………………………………………………………….

Ούτε να πεθάνεις δεν μπορείς

(God’s Pocket)

Σκηνοθεσία: Τζον Σλάτερι

Ηθοποιοί: Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Κριστίνα Χέντρικς, Τζον Τορτούρο

Ο Λίον, ο γιος του Μίκι, ήταν μισητός στη γειτονιά του God’ s Pocket κι έτσι ο θάνατός του σ’ ένα «ατύχημα» σε κάποια οικοδομή αντιμετωπίζεται απ’ όλους, ακόμα κι απ’ τον πατέρα του, ως αίσιο τέλος σε μια ανεπιθύμητη ιστορία. Μόνο που η μητέρα του Λίον είναι αποφασισμένη να μάθει την αλήθεια και να τιμωρήσει τους ενόχους.

Ο… Ρότζερ Στέρλινγκ του «Mad Men» σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία και παρασύρεται σε μια εξτραβαγκάντσα από κλισέ, μαγεμένος από το κινηματογραφικό ύφος που προσπαθεί ν’ ακολουθήσει και το αστικό περιβάλλον που αποτυπώνει. Οι πρωταγωνιστές του κάνουν ό,τι μπορούν, από την εκρηκτική Κριστίνα Χέντρικς μέχρι τον μαγικό Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν σε μια από τις τελευταίες δουλειές του, αλλά ο Σλάτερι δεν αντεπεξέρχεται στην πρόκληση.

…………………………………………………………..

 Σκουπίδια

(Trash)

Σκηνοθεσία: Στίβεν Ντάλντρι

Ηθοποιοί: Ρίκσον Τέβεζ, Γκαμπριέλε Γουάινστιν, Εντουάρντο Λουίς, Ρούνι Μάρα, Μάρτιν Σιν

Τρία αγόρια μεγαλώνουν στη φαβέλα του Ρίο ντε Τζανέιρο, στη χωματερή: ζουν, κυριολεκτικά, μέσα στα σκουπίδια, αναζητώντας στην καθημερινή μπάζα κάποιον θησαυρό, που θα μπορέσουν ν’ αξιοποιήσουν. Και τον βρίσκουν, σ’ ένα πορτοφόλι που, εκτός από χρήματα, κρύβει μια επικίνδυνη πολιτική ιστορία που θα φέρει στο κατόπι τους την αστυνομία και τον τοπικό υπόκοσμο.

Ο Βρετανός Στίβεν Ντάλντρι των «Billy Elliot» και «Οι ώρες» βασίζεται στο μυθιστόρημα του Αντι Μάλιγκαν για να σκηνοθετήσει ένα βραζιλιάνικο πυροτέχνημα. Στο κέντρο του βρίσκεται μια κλισέ ιστορία και το κοινωνικοπολιτικό σχόλιο που επιλέγει να κάνει, το διατυπώνει με αφέλεια και διδακτισμό. Την ιστορία του, ωστόσο, την ντύνει με εξαιρετικά ευκίνητη, δημιουργική σκηνοθεσία, εντυπωσιακή φωτογραφία, καταιγιστικό ρυθμό, δυνατή μουσική, ώστε το προβλέψιμο να γίνεται τουλάχιστον θεαματικό και… μπιτάτο! Η παρουσία των «επώνυμων» ηθοποιών είναι αμελητέα, αντίθετα οι τρεις μικροί Βραζιλιάνοι πρωταγωνιστές είναι συναρπαστικοί.

l.galanou@efsyn.gr

Ο Δικαστής

σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Ντόμπκιν

ηθοποιοί: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Ρόμπερτ Ντιβάλ, Βέρα Φαρμίγκα, Μπίλι Μπομπ Θόρντον, Βίνσεντ ντ’ Ονόφριο

Ο Χένρι Πάλμερ είναι ένας επιτυχημένος δικηγόρος που ζει την πλούσια ζωή του στη μεγάλη πόλη. Ο ξαφνικός θάνατος της μητέρας του τον αναγκάζει να επιστρέψει στη γενέτειρά του, μια κωμόπολη της Ιντιάνα. Η ανεπιθύμητη επίσκεψη θα τον ξαναφέρει σ’ επαφή με τον κόσμο που, πεισματικά, άφησε πίσω, τον Δικαστή πατέρα του, με τον οποίο ανέκαθεν είχε τεταμένη σχέση, τα δυο του αδέρφια και όλη τη μικρή κοινωνία από την οποία θέλησε να φύγει μακριά. Η επίσκεψή του θα παραταθεί αναγκαστικά, όταν ο πατέρας του βρεθεί κατηγορούμενος για φόνο κι ο Χένρι θ’ αναλάβει να τον υπερασπιστεί, μαζί και όλες τις οικογενειακές και ηθικές αρχές που επί χρόνια αμφισβητεί.

Ελαφρύ μελόδραμα αντρικής ψυχοσύνθεσης, φέρνει στον νου το περσινό «August – Osage County», με μεγαλύτερη φυσικότητα και μικρότερη πρωτοτυπία, ως απεικόνιση της έκρηξης μέσα σε μια δυσλειτουργική οικογένεια. Δεσμοί αίματος και δικαστικές αντιπαραθέσεις σ’ ένα αποτέλεσμα οπωσδήποτε ψυχαγωγικό, αλλά ταυτόχρονα γεμάτο υπερβολή, μεγαλόστομο χιούμορ, αδικαιολόγητα άλματα στη δράση και στην επίλυσή της και μια γενική απλοϊκότητα, ταιριαστή με την αμερικανική επαρχιακή ιδεολογία που παρουσιάζει.

Η συχνή αντιπαραβολή με το «Πώς σκοτώνουν τα κοτσύφια» της Χάρπερ Λι, του εμβληματικού αμερικανικού μυθιστορήματος (και ταινίας) που εξαίρει την πίστη της χώρας στη Δικαιοσύνη, δίνει σταθερά το στίγμα της ταινίας και την αγάπη της για έναν πιο αθώο, παλιότερο καιρό. Αντίθετα, η σκηνοθεσία του Ντόμπκιν των «Wedding Crashers» υπογραμμίζει με κάθε ευκαιρία τα συναισθήματα των ηρώων και τα «νοήματα», με μακριά σταθερά πλάνα ή με πλάνα από γερανό ή κρεμασμένα από το ταβάνι ή με διάφορους εφετζίδικους τρόπους που, αντί να ενισχύουν, αποδυναμώνουν μια ταινία η οποία βασίζεται στην απλότητά της και στους ερμηνευτές της: οι καλύτερες στιγμές της είναι 2-3 πολύ ιδιωτικές σκηνές ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές. Οι δεύτεροι ρόλοι είναι ιδιαίτερη απόλαυση – ο Βίνσεντ ντ’ Ονόφριο που συμπυκνώνει όλη τη σκυθρωπή καλοσύνη του πάλαι ποτέ ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, ο Μπίλι Μπομπ Θόρντον με την εξαιρετική ικανότητα να γίνεται απειλητικός χωρίς έναν υψηλό τόνο. Η ταινία ωστόσο έχει γίνει, σε παραγωγή του ίδιου του Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, ως όχημα για να τον οδηγήσει στα Οσκαρ. Αν το κάνει, θα είναι επειδή οι Αμερικανοί τον αγαπούν: η ερμηνεία του είναι γεμάτη υπερβολές, μορφασμούς, εξυπνακίστικες μανιέρες που στέκονται υπέροχα στον «Iron Man», αλλά όχι εδώ. Εκείνος που οπωσδήποτε αξίζει όλα τα βραβεία είναι ο Ρόμπερτ Ντιβάλ, ο οποίος χτίζει έναν πολύπλευρο, στιβαρό ρόλο με μια εύκολη ανάσα.

……………………………………….

Απληστοι γείτονες

(Good People)

σκηνοθεσία: Χένρικ Ρούμπεν Γκενζ

ηθοποιοί: Τζέιμς Φράνκο, Κέιτ Χάντσον, Τομ Γουίλκινσον, Ομάρ Σι

Ζευγάρι Αμερικανών, που έχει κάνει νέα αρχή στο Λονδίνο αλλά βιοπορίζεται δύσκολα, ανακαλύπτει στο κάτω διαμέρισμα άπειρα χρήματα σε μια τσάντα. Μόνο που είναι η λεία από μια μεγάλη απάτη με ναρκωτικά και πολύ σύντομα στο κατόπι του ζευγαριού θα βρεθεί η λονδρέζικη και η διεθνής μαφία.

Θρίλερ στους ψυχρούς, γκρίζους τόνους, που προδίδουν την καταγωγή του Δανού σκηνοθέτη, έχει μια πλοκή απίστευτη σε σημείο διασκεδαστικό, μια ροπή προς το κλισέ, που αλλοιώνει το σασπένς, μια ωραία σκηνή «ενέδρας» μέσα σ’ ένα υπό εγκατάλειψη σπίτι κι ένα πρωταγωνιστικό ζευγάρι που βγάζει θαυμάσια τις ρομαντικές στιγμές του, αλλά δεν στέκεται ως ντουέτο action heroes.

………………………………………..

Στα καλά καθούμενα

σκηνοθεσία: Νίκος Ζαπατίνας

ηθοποιοί: Ζέτα Μακρυπούλια, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Αννα–Μαρία Παπαχαραλάμπους, Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Τζόυς Ευείδη, Ναταλία Δραγούμη, Τάσος Παλαντζίδης, Θωμαΐς Ανδρούτσου, Γιώργος Κοψιδάς και ο Γιάννης Ζουγανέλης

Ο συνεσταλμένος, ψιλο-loser Μπάμπης, η πανέμορφη, παράτολμη Αθηνά και η μυστηριώδης Εύα, που καμουφλάρεται ως μοναχή για να ξεφύγει από το σπίτι της, κάνουν ένα περιπετειώδες ταξίδι με το αυτοκίνητο, κουβαλώντας ένα πιάνο που κρύβει αμύθητο θησαυρό, προς εύρεση… οικογένειας, δικαιοσύνης και έρωτα!

Μ’ ένα πλούσιο καστ αντλημένο από το τηλεοπτικό best of, με εξίσου τηλεοπτική φωτογραφία και φωτισμό, ελληνική κωμωδία που εμπνέεται την πλοκή της εν μέρει από τις μέρες του Φίνου κι εν μέρει από τις επιτυχίες του ’80. Αγαρμπα, πρόχειρα αστεία και ηθοποιοί που φωνάζουν και χτυπιούνται για να βγάλουν γέλιο – και θα το βγάλουν, σαφέστατα, στην αίθουσα, μια και η ταινία προορίζεται για πολλά εισιτήρια, βασισμένη στην οικειότητα που θα προκαλέσει στον κουρασμένο θεατή. Κι αφού το κοινό δεν θα κερδίσει απολύτως τίποτα από την ταινία, ας κερδίσει τουλάχιστον το εγχώριο box office.

…………………………………………

Η Λέσχη της Κομψής Αλητείας

(The Riot Club)

σκηνοθεσία: Λόνε Σέρφιγκ

ηθοποιοί: Σαμ Κλάφλιν, Μαξ Αϊρονς, Σαμ Ριντ, Νάταλι Ντόρμερ, Ντάγκλας Μπουθ, Χόλιντεϊ Γκρέιντζερ

Το απόλυτο «ιδιωτικό κλαμπ» του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης ξεκινά την καινούργια χρονιά στρατολογώντας δύο νέα μέλη (ο ένας γόνος της βρετανικής αριστοκρατίας, ο άλλος επίσης μεγαλοαστός, με πιο «λαϊκά» αισθήματα) και γιορτάζοντας μ’ ένα δείπνο σε τοπική παμπ, το οποίο γρήγορα βγαίνει εκτός ελέγχου.

Κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού «Posh» από τη σκηνοθέτη του «An Education». Η Σέρφιγκ, με αεικίνητη κάμερα και την ελαφρότητα που ταιριάζει στη νεανική αφέλεια των ηρώων της, κάνει μια προφανή σάτιρα της εξουσίας των υψηλών τάξεων και της διαφθοράς που αυτή συνεπάγεται. Ωστόσο η πολιτικοκοινωνική ματιά της δεν έχει ευελιξία, το άσπρο και το μαύρο είναι απόλυτα διαχωρισμένα και το ζήτημα της εφηβικής ανάγκης τού «ανήκειν» έχει παρουσιαστεί πολύ πιο εύστοχα στο σινεμά. Στα αβαντάζ η πανέμορφη Οξφόρδη κι ένα καστ από την αφρόκρεμα της φρέσκιας γενιάς Βρετανών ηθοποιών.

……………………………………….

Χελωνονιντζάκια

(Teenage Mutant Ninja Turtles)

σκηνοθεσία: Τζόναθαν Λίμπσμαν

ηθοποιοί: Μέγκαν Φοξ, Γουίλ Αρνέτ, Γουίλιαμ Φίκτνερ

Το φονικό νίντζα ρομπότ Σρέντερ και η συμμορία του, οι Foot Clan, απειλούν να αφανίσουν τη Νέα Υόρκη. Ενάντιά τους θα σταθούν τέσσερα έφηβα χελονωνιντζάκια, παντοδύναμα αλλά και με την αφέλεια της ηλικίας τους, βοηθούμενα από την τολμηρή ρεπόρτερ Εϊπριλ Ο’Νιλ και τον αχαΐρευτο κάμεραμάν της.

Κινηματογραφική αναβίωση του διασκεδαστικού, αήττητου κουαρτέτου υπερφυσικών ερπετών με έμφαση στο 3D και στις σκηνές δράσης, η μία από τις οποίες εκτυλίσσεται στα χιόνια κι είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Κατά τα άλλα, ένα παιδικό σενάριο και εφηβικό χιούμορ δεν στέκονται αντάξια της ποπ ιστορίας των ηρώων. Η συμμετοχή των ανθρώπων είναι ακόμα χειρότερη, παρότι η Μέγκαν Φοξ είναι καλλονή ό,τι κι αν κάνει, ουσιαστικά τίποτα. Ο Γουίλ Αρνέτ μένει ανεκμετάλλευτος και η Γούπι Γκόλντμπεργκ εμφανίζεται σ’ έναν ρόλο που ξεχνά να επανέλθει.

…………………………………….

Το μαγικό σπίτι

(The House of Magic)

σκηνοθεσία: Μπεν Στάσεν, Ζερεμί Ντεγκριζόν

με τις φωνές των: Εβελίνας Αραπίδη, Κωνσταντίνας Γεωργαντά, Κώστα Δαρλάση

Ενας άστεγος γατούλης βρίσκει καταφύγιο στο παραμυθένιο σπίτι ενός συνταξιοδοτημένου Μάγου, προσπαθεί να προσαρμοστεί στη νέα του παρέα από μηχανικά παιχνίδια και ζωάκια, αλλά και ν’ ανταποδώσει τη φιλοξενία όταν ο παραδόπιστος ανιψιός του Μάγου θέλει να πουλήσει το σπίτι.

Θεαματικό animation, αποκλειστικά μεταγλωττισμένο στα ελληνικά, με τρυφερούς ήρωες, φαντασμαγορικές σκηνές και έξυπνο χιούμορ, που πατά πάνω στην ιδέα τού «Toy Story» χωρίς την έμπνευσή του. Υπογράφει ο δημιουργός τού «Οι περιπέτειες του Σάμμυ: Το μυστικό πέρασμα».

l.galanou@efsyn.gr

’71

σκηνοθεσία: Γιαν Ντεμάνζ

ηθοποιοί: Τζακ Ο’ Κόνελ, Πολ Αντερσον, Ρίτσαρντ Ντόρμερ, Σον Χάρις, Μάρτιν ΜακΚαν, Τσάρλι Μέρφι, Σαμ Ριντ

Στην εμπόλεμη Βόρεια Ιρλανδία του 1971, ένας Αγγλος στρατιώτης, νεοσύλλεκτος, εγκλωβίζεται στην ιρλανδική πλευρά στη διάρκεια μιας σύρραξης κι εγκαταλείπεται από την ομάδα του, αναγκασμένος να διαφύγει μέσα στον κυριολεκτικό, πολιτικό, θρησκευτικό και ηθικό λαβύρινθο του Μπέλφαστ.

Με το θέμα της ανοχής και της ανθρώπινης ελευθερίας καταπιάνεται η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του γαλλικής καταγωγής Βρετανού Γιαν Ντεμάνζ, καμουφλαρισμένο με τη μορφή ενός συναρπαστικού θρίλερ, με πραγματική αγωνία στο κάθε του λεπτό. Το φιλμ έκανε την πρεμιέρα του στη φετινή Berlinale, όπου έλαβε ειδική μνεία από την Οικουμενική Επιτροπή κι απέσπασε το βραβείο Καλύτερης Ταινίας στις Νύχτες Πρεμιέρας. Με πρωταγωνιστή έναν από τους πιο εντυπωσιακούς νιόφερτους ηθοποιούς της χώρας του, τον Τζακ Ο’ Κόνελ τού «Γροθιές στους Τοίχους», με σκηνικό το νυχτερινό Μπέλφαστ του αστικού κλεφτοπόλεμου, η ταινία τρέχει μ’ έναν εκπληκτικά συμπαγές σενάριο, στολισμένο από τη δημιουργική φωτογραφία, σε φιλμ, του επίσης ρούκι Τατ Ράντκλιφ, που μεταμορφώνει τα αδιέξοδα καλντερίμια της πόλης σε υποφωτισμένο κολαστήριο.

Ακόμα καλύτερα, ο Ντεμάνζ δίνει το ίδιο βάρος στις δυο πλευρές της ταινίας του, τη δράση που κόβει την ανάσα και το φιλοσοφικό δοκίμιο, μ’ έναν βαθύ, γεμάτο πάθος συλλογισμό για τις αιτίες και τις συνέπειες του ανθρώπινου μίσους σ’ ένα τερέν που δεν έχει καλές και κακές πλευρές. Ενα από τα υπέροχα φιλμ που καταρρίπτουν το όριο ανάμεσα στον εμπορικό και τον καλλιτεχνικό κινηματογράφο, από έναν νέο σκηνοθέτη που θα απασχολήσει το διεθνές σινεμά τα χρόνια που έρχονται.

…………………………………………..

To Ανθρώπινο Κεφάλαιο

(Il Capitale Umano)

Σκηνοθεσία: Πάολο Βιρτζί

ηθοποιοί: Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο, Βαλέρια Γκολίνο, Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Φαμπρίτσιο Τζιφούνι, Ματίλντε Τζιόλι

Παραμονή Χριστουγέννων, σε μια πόλη έξω απ’ το Μιλάνο, νύχτα, ένα τζιπ χτυπά έναν ποδηλατιστή, τον εγκαταλείπει και φεύγει. Το δυστύχημα ή έγκλημα θα φέρει κοντά δυο οικογένειες, ενός νεο-βαθύπλουτου χρηματιστή κι ενός loser κτηματομεσίτη που μεγαλοπιάνεται, ρίχνοντας φως σε ανθρώπους με ανικανοποίητα πάθη, με ταξικές αντιθέσεις και με την πλεονεξία που, έμμεσα αλλά σαφώς, έφερε την Ιταλία και την Ευρώπη στην οικονομική κρίση, σ’ ένα ασυνείδητο οικονομικό hit and run.

Βασισμένος στο αμερικανικό μυθιστόρημα του Στίβεν Αμιντον και χωρίζοντας την ταινία του σε «κεφάλαια» των ηρώων, ο Πάολο Βιρτζί, ένας από τους παραγωγικότερους σύγχρονους Ιταλούς σκηνοθέτες, στήνει μια λεπτή κοινωνική σάτιρα με αστυνομικό πρόσχημα που φέρνει μεμιάς στον νου τις ταινίες του Κλοντ Σαμπρόλ. Οι εξαιρετικές ερμηνείες του ομαδικού καστ δίνουν ουσία σε γνώριμες, όχι μόνο στην Ιταλία, φιγούρες της σημερινής (για την ακρίβεια χτεσινής, η ταινία εκτυλίσσεται το 2010) πραγματικότητας, το μυστήριο κρατά ζωντανή την αγωνία και η σκηνοθεσία είναι κομψή, στιλάτη και ευπρόσδεκτα κυνική. Η ταινία τιμήθηκε με 7 βραβεία της Ιταλικής Ακαδημίας Κινηματογράφου κι είναι η φετινή πρόταση της Ιταλίας για τα Οσκαρ.

…………………………………………..

Annabelle

σκηνοθεσία: Τζον Ρ. Λεονέτι

ηθοποιοί: Γουόρντ Χόρτον, Αναμπελ Γουόλις, Αλφρε Γούνταρντ

Ο Τζον βρίσκει το τέλειο δώρο για την έγκυο γυναίκα του: μια ρετρό πορσελάνινη κούκλα με λευκό νυφικό φόρεμα. Μόνο που σύντομα η κούκλα θα «καλέσει» τους σατανιστές φίλους της και θ’ αποδειχτεί δαιμονισμένη. Spin-off του «The Conjuring» με τρομακτικά εφέ και… τίποτε άλλο στην ουσία, υποτυπώδης ταινία τρόμου όπου η κούκλα παίζει καλύτερα από τους συμπρωταγωνιστές της και που μάς κάνει να νοσταλγούμε τα παιχνίδια με τον Τσάκι.

…………………………………………

Τα Τερατοκουτάκια

(The Boxtrolls)

σκηνοθεσία: Γκρέιαμ Αναμπλ, Αντονι Στάτσι

Με τις φωνές των: Μπεν Κίνγκσλεϊ, Τζάρεντ Χάρις, Νικ Φροστ, Ελ Φάνινγκ / στα ελληνικά: Αρσένιος Χαλκιόπουλος, Χρήστος Θάνος, Πέτρος Δαμουλής, Θεοδώρα Παπαϊωάννου

Στην πολιτεία του Ασπροκάπελου Λόρδου Παρμεζάνα, όλα κυλούν αρμονικά και υπέρκομψα, με μοναδική απειλή τα Τερατοκουτάκια, παράξενους μικρούς ρακοσυλλέκτες που ζουν στους υπονόμους και αντιμετωπίζονται με τακτικές θανατηφόρες «απολυμάνσεις». Ανάμεσά τους ζει κι ένα αγόρι, ο Αυγάς, που με θάρρος και αγάπη θα προσπαθήσει να γεφυρώσει τις δυο αντίπαλες κοινότητες. Νέα ταινία από το studio LAIKA, υπεύθυνο για τα υπέροχα και υποψήφια για Οσκαρ «Coraline» και «Paranorman». Μια τρυφερή και πρωτότυπη ιστορία κάτω από το σκοτεινό και τερατόμορφο σκίτσο της, περισσότερο για ενήλικες, αλλά και για παιδιά που δεν φοβούνται το σκοτάδι.

…………………………………………..

Get On Up

σκηνοθεσία: Τέιτ Τέιλορ

ηθοποιοί: Τσάντγουικ Μπόουζμαν, Νέλσαν Ελις, Νταν Ακροϊντ, Βαϊόλα Ντέιβις, Οκτέιβια Σπένσερ

Με παραγωγούς τον Μικ Τζάγκερ και τον Μπράιαν Γκρέιζερ, ο σκηνοθέτης του «The Help» επιχειρεί και, σε μεγάλο βαθμό καταφέρνει θαυμάσια, να παρουσιάσει μια αντισυμβατική βιογραφία του Τζέιμς Μπράουν, μακριά από τα κλισέ του κινηματογραφικού αυτού είδους. Η έμφαση πέφτει λιγότερο στις λεπτομέρειες της ζωής του μουσικού, που συχνά παρακάμπτονται ή «απλοποιούνται», και περισσότερο στην αύρα και τη δύναμή του, την πυρετώδη προσωπικότητα και τη φιλοδοξία του, τις διαφορετικές ταυτότητές του, το πόσο ρηξικέλευθος ήταν μουσικά και επιχειρηματικά. Μ’ ένα μονταζιακό παιχνίδι ανάμεσα στο παρελθόν και το «παρόν» του 1988, αλλά και με στιγμές που ο ήρωας μιλά απ’ ευθείας στην κάμερα, ο Τέιλορ καταφέρνει να πιάσει την ταραγμένη σκέψη και την ορμή του, τις μεταβολές στη μουσική του που σκοτεινιάζει και βαθαίνει και το πηγαίο εκτόπισμά του. Κι αν η ένταση δεν μένει σταθερή μέσα στη μεγάλη διάρκεια της ταινίας, το μυαλό και τα μάτια δεν χορταίνουν την ερμηνεία του Τσάντγουικ Μπόουζμαν σ’ έναν οσκαρικών προσόντων πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος δεν κάνει απλώς μίμηση αλλά μεταδίδει τον πυρετό, το funky groove και το ατίθασο πνεύμα του Τζέιμς Μπράουν με μια ερμηνεία-δυναμίτη, αντάξια του Mr. Dynamite.

……………………………………………

Λάθος στο Λάθος

(Mea Culpa)

σκηνοθεσία: Φρεντ Καβαγιέ

ηθοποιοί: Βενσάν Λεντόν, Ζιλ Λελούς, Ναντίν Λαμπακί

Ο Φρανκ κι ο Σιμόν είναι αστυνομικοί, αυτό που λέμε «καλοί μπάτσοι», φίλοι και συνάδελφοι για χρόνια. Η σχέση τους διαλύεται όταν ο Σιμόν, οδηγώντας μεθυσμένος, θα προκαλέσει ένα θανατηφόρο τροχαίο. Λίγα χρόνια μετά, όμως, ο Σιμόν θα διεκδικήσει και πάλι τη βοήθεια του Φρανκ, όταν η οικογένειά του απειλείται από τη Μαφία. Στιβαρό όσο και κλασικών προθέσεων αστυνομικό θρίλερ, μ’ ένα απολαυστικό αντρικό πρωταγωνιστικό δίδυμο και τη συνειδητή επιλογή του Καβαγιέ να επιδιώξει την αποτίμηση δυο σύνθετων, γκρίζων χαρακτήρων, αλλά και μια σειρά από παραδοσιακές, «σωματικές» σκηνές δράσης που απογειώνονται κατά το φινάλε.

………………………………………….

Ενα Ταξίδι 30,5 Μέτρα Μακριά

(The Hundred-Foot Journey)

σκηνοθεσία: Λάσε Χάλστρομ

ηθοποιοί: Ελεν Μίρεν, Ομ Πουρί, Μανίς Νταγιάλ, Σαρλότ Λε Μπον

Μια οικογένεια Ινδών μεταναστών εγκαθίσταται σε γραφικό χωριουδάκι της Νότιας Γαλλίας κι ανοίγει ινδικό εστιατόριο, ακριβώς απέναντι από κλασικό γαλλικό γαστριμαργικό ναό με αστέρι Μισελέν. Ο ανταγωνισμός θα ανοίξει την πόρτα για μυρωδιές κουζίνας, εκρηκτικές αντιπαραθέσεις, μαθήματα ανοχής και έρωτες.

Μια δεκαπενταετία μετά το «Chocolat», ο Λάσε Χάλστρομ σκηνοθετεί μια ακόμη μαγειρική κομεντί στη γαλλική επαρχία, με μια δοκιμασμένη συνταγή που τα έχει όλα: από οικιακό make-over και πολιτισμικό fusion, μέχρι λιγουρευτά πιάτα και λαχταριστούς πρωταγωνιστές. Το γεγονός ότι η διάθεση είναι γλυκερή και τα κλισέ ευαγγέλιο δεν στερεί από την, εξ ορισμού, χάρη και νοστιμάδα της.

l.galanou@efsyn.gr

Στο σκοτάδι

(Blind)

Σκηνοθεσία: Εσκιλ Βογκτ

Ηθοποιοί: Ελεν Ντόριτ Πέτερσεν, Χένρικ Ράφαελσεν, Βέρα Βιτάλι

Η Ινγκριντ έχει χάσει, πριν από λίγο καιρό, την όρασή της. Νιώθει ανασφαλής, ζει μέσα στο σπίτι της, μαζί με τον άντρα της που προσπαθεί να δείξει κατανόηση για την αλλαγή στη ζωή τους. Ζει μέσα στο κεφάλι της, μια και τα εξωτερικά ερεθίσματα δεν μπορεί πια να τα δει. Σ’ ένα γειτονικό διαμέρισμα, ένας μοναχικός άντρας ανακαλύπτει την πληθώρα και τα άκρα του online πορνό, αλλά στα διαλείμματα παρακολουθεί τη συναρπαστική καθημερινότητα μιας κοπέλας που βλέπει στο απέναντι παράθυρο.

Ο Νορβηγός Εσκιλ Βογκτ έγινε γνωστός πρώτα ως σεναριογράφος, υπογράφοντας τις ταινίες του Γιοακίμ Τρίερ, όπως το «Οσλο, 31 Αυγούστου». Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που σκηνοθετεί βραβεύτηκε για το σενάριό της στο Σάντανς και πρόσφατα στις Νύχτες Πρεμιέρας. Κι εκεί, στην εντυπωσιακή δεξιοτεχνία που δείχνει ως σεναριογράφος κρύβεται η μαγεία της ταινίας του – αλλά κρύβεται καλά.

Σαν ένα παζλ από μαγνήτες, που αγωνίζονται να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο για να ταιριάξουν, ξετυλίγονται οι φράσεις και οι σκηνές της ταινίας, σ’ ένα παιχνίδι που εναλλάσσει την πραγματικότητα, τη φαντασία και τη μυθοπλασία, μη επιτρέποντας στον θεατή να είναι ποτέ σίγουρος για το πόσο πραγματικό είναι αυτό που βλέπει, ούτε και να νιώθει την οποιαδήποτε συμπάθεια για τους ήρωες, απόλυτα συγκεντρωμένος στο να λύσει το εγκεφαλικό παιχνίδι της ταινίας.

Μέχρι το υπέροχο τρίτο μέρος και το φινάλε, όπου οι αφηγηματικές γραμμές και οι ταυτότητες των ηρώων όχι απλώς ξεκαθαρίζουν αλλά και οδηγούνται σε εξαιρετικά συγκινητικές αποκαλύψεις, συμπυκνώνοντας όλη τη ζεστασιά που λείπει ώς τότε από το φιλμ.

Σε μια ταινία όπου η κεντρική ηρωίδα είναι τυφλή και οι γύρω χώροι, ο φωτισμός, τα πρόσωπα, η υφή της εικόνας έχει δραματουργική σημασία, ο Θύμιος Μπακατάκης, ως διευθυντής φωτογραφίας, δουλεύει σε χαμηλούς τόνους, αποχρωματισμένους ή θερμούς, φροντίζοντας με τα κάδρα του και τις επιλογές του να δίνει ουσία στις σιωπές και νόημα στις λεπτομέρειες σ’ ένα ανθρώπινο σκηνικό που σιγά-σιγά γίνεται μυσταγωγικό.

Το «Blind» είναι μια ταινία–γρίφος. Είναι, ταυτόχρονα, ένα φιλμ απόλυτα αυτοαναφορικό, που παίζει με τις ισορροπίες του πώς και πόσο το γράψιμο, η μυθοπλασία, επηρεάζεται από τους γύρω και, την ίδια στιγμή, τους επηρεάζει στις ζωές τους. Κι είναι ένα θαυμάσιο σκηνοθετικό ντεμπούτο ενός ιδιαίτερου δημιουργού που ανυπομονούμε να ξανασυναντήσουμε.

………………………………………

Dracula Untold

Σκηνοθεσία: Γκάρι Σορ

Ηθοποιοί: Λουκ Εβανς, Ντόμινικ Κούπερ, Σάρα Γκέιντον, Τσαρλς Ντανς

Το 1462, ένα πριγκιπάτο της Τρανσιλβανίας απειλείται από Τούρκους κατακτητές. Τη σωτηρία θα προσπαθήσει να εξασφαλίσει ο Βλαντ ο Παλουκωτής, τέως γενίτσαρος, αντρειωμένος πολεμιστής, ο οποίος για να προστατεύσει τη γυναίκα του, τον γιο του και τον λαό του θα τολμήσει να ζητήσει βοήθεια από δυνάμεις υπερφυσικές, μυστικιστικές και αιμοβόρικες.

Αυτός δεν είναι ο Δράκουλας του Μπραμ Στόκερ. Είναι ο άνθρωπος στον οποίο βασίστηκε ο μύθος, ο οποίος, αν πιστέψουμε την ταινία, ήταν κατ’ αρχάς κούκλος και κατά δεύτερον άξιος οικογενειάρχης! Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Γκάρι Σορ επενδύει στον Λουκ Εβανς του «Χόμπιτ», που καταφέρνει, με τη σκυθρωπή, σκληρή φυσιογνωμία του κι ένα συγκρατημένο παίξιμο, να διαμορφώσει έναν ήρωα σχετικά πειστικό, δεδομένης της απίστευτης ιστορίας του. Ο δικός του Βλαντ, άλλωστε, ο πρώτος στη σειρά, ξεκινά ως κανονικός άνθρωπος, ενάρετος άντρας και μας αφήνει να δούμε τους λόγους και τα κίνητρα που τον ώθησαν να προσφερθεί στις απέθαντες δυνάμεις. Αποφεύγοντας έξυπνα το camp στοιχείο των νέων βαμπιρικών ταινιών, στήνοντας πληθωρικές σκηνές δράσης με δημιουργική χρήση του CGI, ο Σορ προσφέρει ένα διασκεδαστικό και, κατά στιγμές, ατμοσφαιρικό παραμύθι, που είναι βέβαιο ότι θα έχει μια σειρά από κινηματογραφικές συνέχειες.

……………………………………..

Ο φύλακας της μνήμης

(The Giver)

Σκηνοθεσία: Φίλιπ Νόις

Ηθοποιοί: Mπρέντον Θουέιτς, Οντέγια Ρας, Τζεφ Μπρίτζες, Μέριλ Στριπ, Αλεξάντερ Σκάρσγκαρντ, Κέιτι Χολμς, Τέιλορ Σουίφτ

Σ’ έναν φαινομενικά ουτοπικό κόσμο του μέλλοντος, χωρίς πόλεμο, χωρίς αδικία, με απόλυτη ειλικρίνεια, τάξη και ομοιογένεια, ο νεαρός Τζόνας θ’ αναλάβει να παραλάβει και ν’ αξιοποιήσει, μόνο εκείνος από την τάξη του, όλες τις μνήμες του παρελθόντος που για τους υπόλοιπους κατοίκους της πολιτείας είναι ανύπαρκτες. Εκεί, ανάμεσα στην οδύνη, την απώλεια και τη βία, θ’ ανακαλύψει και τον έρωτα, τη χαρά, την αγάπη, το χρώμα που λείπει από τη δική του, ασπρόμαυρη κοινωνία.

Ο σκηνοθέτης του «Patriot Games» μεταφέρει στην οθόνη το young adult μυθιστόρημα της Λόις Λόουρι του 1993, ένα από τα πρώτα στην τάση της εφηβικής τελολογικής λογοτεχνίας φαντασίας. Η ηλικία και των δύο φαίνεται στην ταινία. Το σενάριο είναι απλοϊκό, ο φανταστικός κόσμος του Νόις, παρά τις ανθρωπιστικές προθέσεις του, μοιάζει με b movie του ’70, στοιχείο μάλλον χαριτωμένο αλλά αναποτελεσματικό, η ιδεολογική ματιά μοιάζει αφελής, οι σκηνές δράσης αμήχανες και η έλευση του χρώματος σ’ έναν ασπρόμαυρο κόσμο είναι ένα εύρημα που δύσκολα επαναλαμβάνεται μετά το «Pleasantville». Στο δικό του σύμπαν, προσεκτικά αλλά ετεροχρονισμένα φιλοτεχνημένο, ο Νόις φέρνει κοντά τον Οργουελ με τον εφαρμοσμένο κομμουνισμό, τον Πολίτη Κέιν και τον ΕΤ.

Η Μέριλ Στριπ κι ο Τζεφ Μπρίτζες σε δεύτερους ρόλους μοιάζουν over qualified για τις ατάκες που αναγκάζονται να ξεστομίσουν, και ο μόνος που διασώζεται είναι ο 25χρονος Αυστραλός Μπρέντον Θουέιτς (ο πρίγκιπας του «Maleficent») με την εφηβική, σχεδόν, γλυκύτητα που θα του εξασφαλίσει πλούσια καριέρα σε αμερικανικές teen movies.

……………………………………….

Ενα γενναίο ψέμα

(The Good Lie)

Σκηνοθεσία: Φιλίπ Φαλαρντό

Ηθοποιοί: Ρις Γουίδερσπουν, Αρνολντ Οτσένγκ, Γκερ Ντουάνι, Εμάνιουελ Τζαλ, Κόρεϊ Στολ

Τέσσερις νεαροί Σουδανοί, τρία αγόρια και μία κοπέλα, διανύουν τον επικίνδυνο δρόμο από το πνιγμένο στον εμφύλιο πόλεμο Σουδάν, σ’ ένα στρατόπεδο προσφύγων στην Κένυα κι από εκεί στη Γη της Επαγγελίας, την Αμερική της Nike και της Coca-Cola. Στο Κάνσας, όπου θα εγκατασταθούν, θα βρουν απρόσμενο σύμμαχο σε μια αφελή αλλά φιλάνθρωπη ταξιδιωτική πράκτορα που θα τους βοηθήσει στη νέα τους ζωή. Αλλά οι ενοχές για τον αδελφό τους που έχουν αφήσει πίσω δεν σβήνουν.

Μια ταινία κοινωνικής καταγγελίας, γραμμένη με την αφέλεια μαθητών δημοτικού αμερικανικού σχολείου. Ο σκηνοθέτης του «Εξαιρετικού κυρίου Λαζάρ» στήνει ένα αυτονόητο πολιτικό δράμα, γεμίζοντάς το με κωμικά στοιχεία από τη δυσκολία προσαρμογής των Σουδανών στον δυτικό πολιτισμό, λύνει όλα του τα προβλήματα με μια καθόλου πειστική ευκολία και βάζει τη Ρις Γουίδερσπουν να ερμηνεύει μια ηρωίδα ανάμεσα στην Εριν Μπρόκοβιτς και την Ελ Γουντς του «Legally Blonde».

Η Αμερική φυσικά καταδικάζει τις πράξεις βίας παντού, οι Σουδανοί γίνονται αποδεκτοί στη μικρή αμερικανική κοινότητα χωρίς ίχνος ρατσισμού κι όλοι οι άνθρωποι είναι καλόβουλοι και πρόθυμοι, σ’ ένα φιλμ που μοιάζει περισσότερο με παραμύθι παρά με ταινία βασισμένη σε μια πραγματική τραγωδία, οι συνέπειες της οποίας είναι ακόμα ορατές.

………………………………………..

Φίλοι ή κάτι παραπάνω;

(What if?)

Σκηνοθεσία: Μάικλ Ντάουζ

Ηθοποιοί: Ντάνιελ Ράντκλιφ, Ζόι Καζάν, Ανταμ Ντράιβερ, Μέγκαν Παρκ

Μπορούν ένας άντρας και μια γυναίκα, στρέιτ και οι δυο, να μείνουν μόνο φίλοι; Οσα δεν απάντησε στο προαιώνιο ερώτημα ο Χάρι του «Οταν ο Χάρι γνώρισε τη Σάλι», αναλαμβάνει να τα απαντήσει ο τέως Χάρι Πότερ, ο Ντάνιελ Ράντκλιφ, σ’ έναν από τους πρώτους ρόλους του όπου δεν κρατά μαγικό ραβδάκι.

Ο μοναχικός κι εσωστρεφής Γουόλας αποφασίζει να βάλει την ερωτική ζωή του να κοιμάται, κι όταν γνωρίζει την Τσάντρι, που είναι επί χρόνια ζευγάρι με τον Μπεν, οι δυο τους ξεκινούν μια στενή φιλία, που ωστόσο αφήνει να φανούν σπίθες χημικών αντιδράσεων.

Καθόλου πρωτότυπη ρομαντική κομεντί, παρά τα μικρά διαλείμματα animation που ενσωματώνει στην πλοκή, αλλά εξαιρετικά χαριτωμένη, κυρίως χάρη στους πρωταγωνιστές της, την αξιολάτρευτη Καζάν, τον Ράντκλιφ σε ταιριαστό ρόλο αμήχανου και ντροπαλού αντι-γόη και τον Ανταμ Ντράιβερ να κλέβει την παράσταση ως συγκάτοικος με μνήμες από τον Ρις Ιφανς του «Notting Hill». Παρά τα κλισέ, παγιδεύει στις σκηνές της την αίσθηση του πρώτου έρωτα και βλέπεται ευχάριστα με φίλους, αν και όχι κάτι παραπάνω.

…………………………………….

* Ακόμα στις αίθουσες αυτήν την εβδομάδα:

Nymph()maniac (Μέρος Α’) – Uncut, του Λαρς φον Τρίερ. Η ταινία–γεγονός της περασμένης σεζόν, όπως τη θέλησε, τη γύρισε, τη μόνταρε ο δημιουργός της. Οι fans να μην τη χάσουν, όχι μόνο για τις παραπάνω σκηνές hardcore sex, αλλά κυρίως για την επιπλέον νοηματική συνοχή της σε σχέση με την ταινία που είδαν πέρσι.

Αναφορά στον Ηλία Καζάν. Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος διοργανώνει, από τις 9 ώς τις 19 Οκτωβρίου, μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του Καζάν, με 15 ταινίες του (ανάμεσά τους τα κλασικά «Βίβα Ζαπάτα», «Το λιμάνι της αγωνίας», «Λεωφορείον ο Πόθος», «Συμφωνία κυρίων» «Ο Συμβιβασμός»), οι περισσότερες με αποκατεστημένες κόπιες, αλλά και ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο «A Letter to Elia» σε σκηνοθεσία των Μάρτιν Σκορσέζε και Κεντ Τζόουνς.

l.galanou@efsyn.gr

Xenia

Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας

Ηθοποιοί: Κώστας Νικούλι, Νίκος Γκέλια, Γιάννης Στάνκογλου, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Αγγελος Παπαδημητρίου, Ρομάνα Λόμπατς, Πάτι Πράβο

Ο Οδυσσέας και ο Ντάνι είναι δυο έφηβα αδέλφια που έχουν γεννηθεί και ζουν στην Ελλάδα, από Αλβανή μητέρα κι έναν Ελληνα πατέρα που εξαφανίστηκε από το τοπίο το συντομότερο δυνατόν. Αυτόν τον πατέρα αποφασίζουν να αναζητήσουν οι δυο ήρωες, διασχίζοντας την Ελλάδα από την Αθήνα ώς τη Θεσσαλονίκη, ρουφώντας τη ζωή, αντιδρώντας στα εμπόδια, συνεχίζοντας με ορμή, αποφασιστικότητα και τη χαρακτηριστική ελαφρότητα της νιότης. Η διαδρομή τους θα τους οδηγήσει από τοπία μιας χώρας που ψάχνει στο λεξικό τη σημασία της λέξης «φιλοξενία» μέχρι ένα μουσικό talent show, ποπ σφραγίδα επιβεβαίωσης κάθε νεογέννητης φιλοδοξίας.

Ο,τι περιμένεις με ανυπομονησία συνήθως σε απογοητεύει. Το «Xenia» είναι μία από τις λίγες εξαιρέσεις στον κανόνα. Το νέο φιλμ του Πάνου Χ. Κούτρα, πέντε χρόνια μετά τη «Στρέλλα», είναι ίδιο, όπως κάθε έργο ενός σκηνοθέτη με έντονη προσωπική σφραγίδα, και διαφορετικό, όπως κάθε νέο ταξίδι ενός ανθρώπου που σκέφτεται κι εξελίσσεται όσο ο κόσμος γύρω του αλλάζει.

Γιατί το «Xenia» δεν είναι μια ταινία για τον ρατσισμό ή για την αφιλόξενη σύγχρονη Ελλάδα ή για την αναζήτηση της ταυτότητας, της κοινότητας, της «οικογένειας». Είναι όλα αυτά μαζί και, κυρίως, μια ταινία που παγιδεύει τη μαγεία τού να είσαι πολύ νέος, να έχεις τη δυνατότητα να αρπάξεις τη ζωή και να τη διαμορφώσεις όπως σου ταιριάζει. Οι δυο πρωταγωνιστές του φιλμ, ο Νίκος Γκέλια κι ο Κώστας Νικούλι, κι οι δυο στο κινηματογραφικό τους ντεμπούτο, απογειώνουν με τόλμη την κάθε σκηνή τους, ο πρώτος με την ευαισθησία και την ακτινοβολία του ζεν πρεμιέ, ο δεύτερος με έναν μαγνητισμό κι ένα παιχνιδιάρικο appeal σχεδόν ηλεκτρικό.

Οι σταθερές παράμετροι των ταινιών του Κούτρα βρίσκονται και εδώ, το στοιχείο του φανταστικού, η εκρηκτικότητα, η πληθωρικότητα, οι προσωπικές εμμονές –εδώ την τιμητική της έχει η υπέροχη Πάτι Πράβο–, το απλόχερο μελόδραμα, οι εκπλήξεις του χιούμορ που ρίχνει κάθε άμυνα, της τρυφερότητας που κάνει κάθε οριακή συμπεριφορά να γίνεται αποδεκτή με αγάπη και φυσικότητα. Και, ταυτόχρονα, με βοήθεια την εκπληκτική φωτογραφία της Ελέν Λουβάρ και του Σίμου Σαρκετζή και τη μουσική του Delaney Blue, η ταινία έχει μια ζεστασιά, μια ξεκάθαρα κινηματογραφική φροντίδα στην κάθε σκηνή της, ένα μεγαλείο που φεύγει κι επανέρχεται σταθερά σε όλη της τη διάρκεια, ώστε κρατά τον θεατή σε μια συνεχή κατάσταση συναισθηματικής φόρτισης.

Κάτω από την εικόνα και τους ήχους της, τις ερμηνείες και το σενάριό της, γραμμένο από τον σκηνοθέτη και τον Παναγιώτη Ευαγγελίδη, αναδύονται κι άλλα, πιο τρομακτικά: η σκληρότητα της σημερινής Ελλάδας, η απόρριψη των βασικών αρχών της ηθικής, η παράνοια μιας χώρας –ενός κόσμου;- που τολμά να εμποδίζει τους νέους ανθρώπους να διεκδικήσουν αυτό που ονειρεύονται. Αλλά η απάντηση βρίσκεται μέσα στην ίδια την ταινία, σ’ ένα εγκαταλειμμένο «Ξενία», παλιό σύμβολο ομορφιάς και ανάπτυξης, σκονισμένο και ξεντουφιασμένο, εκεί όπου οι δυο ήρωες θα αποχαιρετήσουν ένα κομμάτι από την αθωότητά τους, χωρίς στιγμή να μειώσουν τον ενθουσιασμό και τη δύναμή τους, κινηματογραφική και υπαρξιακή.

Κι επειδή ο Κούτρας είναι ένας αληθινά δημιουργικός, εμπνευσμένος και ικανός σκηνοθέτης, ντύνει τα μηνύματά του με χιούμορ και με σοφά στημένες εικόνες, ώστε να καλωσορίζει φιλόξενα (και) το mainstream κοινό που θα μπει στην αίθουσα και να παρουσιάζει, παραπάνω κι από πολιτική, υπέροχο σινεμά.

……………………………………………………………………………………………….

Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε

(Gone Girl)

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Φίντσερ

Ηθοποιοί: Μπεν Αφλεκ, Ρόζαμουντ Πάικ, Νιλ Πάτρικ Χάρις, Κάρι Κουν, Κιμ Ντίκενς, Τάιλερ Πέρι

Την ημέρα που ο Νικ και η Εϊμι Νταν ετοιμάζονται να γιορτάσουν πέντε χρόνια γάμου, εκείνη εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Αρχικά ο Νικ απευθύνεται στην αστυνομία για να βρει τη γυναίκα του, στην πορεία όμως βρίσκεται ο ίδιος να συγκεντρώνει τις υποψίες της ενοχής, καθώς τα στοιχεία της διάλυσης ενός γάμου και τα καλά φυλαγμένα μυστικά ενός ζευγαριού αρχίζουν να βγαίνουν, ανεξέλεγκτα, στην επιφάνεια.

Μετά το «Κορίτσι με το Τατουάζ», ο Ντέιβιντ Φίντσερ μεταφέρει ξανά στο σινεμά ένα best seller μυστηρίου, γραμμένο από την Τζίλιαν Φλιν, που υπογράφει και το σενάριο της ταινίας. Απρόσμενα, περισσότερο από σκοτεινό θρίλερ, η ταινία ξετυλίγεται σε μια γεμάτη ανατροπές, εντατική, πληθωρική μαύρη κωμωδία (με σασπένς και βία) για την αθέατη πλευρά του γάμου και της συμβίωσης, εκεί όπου η «αγάπη» μοιάζει περισσότερο με μίσος κι εκδικητική μανία: σαν μια νέα, πιο στιλάτη και πιο σύγχρονη εκδοχή του «Πολέμου των Ρόουζ».

Το σενάριο είναι απολαυστικό, αλλά μόνο με την απαραίτητη συνθήκη ότι ο θεατής θα παραδοθεί άνευ όρων σε όσα βλέπει και, μέσα τους, δεν θα αναζητήσει την αληθοφάνεια, αλλά ένα νέο είδος σινεματικού εξπρεσιονισμού. Ο Μπεν Αφλεκ στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι μαγευτικός, το ίδιο και η Ρόζαμουντ Πάικ μόλις συνειδητοποιήσει κανείς γιατί ερμηνεύει την ηρωίδα της με τέτοια ρομποτική ψυχρότητα κι αποστασιοποίηση. Κι ο Ντέιβιντ Φίντσερ αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι μπορεί να επεξεργαστεί μια ταινία κατώτερη των δυνατοτήτων του (το «Gone Girl» δεν είναι ούτε «Seven», ούτε «Zodiac», ούτε, φυσικά, «Fight Club») με τέτοιο τρόπο ώστε να την κάνει να φαίνεται σαν αριστοτεχνικό γαϊτανάκι δράσης, χαρακτήρων και σκωπτικών ηθικών σχολίων.

…………………………………………………………………………………………………..

Ησυχες Μέρες

(Las Horas Muertes)

Σκηνοθεσία: Ααρόν Φερνάντες Λεζούρ

Ηθοποιοί: Κριστιάν Φερέρ, Αντριάνα Παθ

Ο 18χρονος Σεμπαστιάν αναλαμβάνει προσωρινά το παραθαλάσσιο μοτέλ του θείου του, όσο εκείνος πηγαίνει στην πόλη για ιατρικές εξετάσεις. Καθώς τα περιστασιακά, συχνά παράνομα, ζευγάρια μπαινοβγαίνουν στα δωμάτια, ο Σεμπαστιάν έχει άφθονο χρόνο να ξοδέψει. Μαζί του και η 35χρονη Μιράντα που περιμένει υπομονετικά τον παντρεμένο εραστή της.

Μετά τη φεστιβαλική επιτυχία τού «Used Parts», ο Μεξικανός σκηνοθέτης επανέρχεται με μια πανέμορφη, αφαιρετική διαδρομή στην απάτητη χώρα του χρόνου, του σεξ, της ενηλικίωσης. Με αργά βήματα, στο ντεκόρ της Βερακρούθ, ξεθωριασμένο κι αυτό όπως κι οι κάτοικοί του από τον καλοκαιρινό ήλιο, ο Λεζούρ γεμίζει νεκρούς χρόνους με τέτοια υπόγεια ένταση, τόσο διεξοδική εξερεύνηση του ενστίκτου, της επιθυμίας, της μοναξιάς και της ερωτικής απορίας, που, χωρίς να συμβαίνει τίποτε το δραματικό ή σημαντικό, ο θεατής νιώθει κατάσαρκα και τόσο αποτελεσματικά, πώς μοιάζει η αλλαγή ενός αγοριού σε ενήλικα.

…………………………………………………………………………………………………………..

Καλώς Ηρθες στη Νέα Υόρκη (Welcome to New York)

Σκηνοθεσία: Εϊμπελ Φεράρα

Ηθοποιοί: Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Ζακλίν Μπισέ, Πολ Καλντερόν

Ο κύριος Ντεβερό είναι ο πανίσχυρος άνθρωπος που ελέγχει την οικονομική τύχη του πλανήτη. Είναι, ταυτόχρονα, ο άνθρωπος που δεν μπορεί –και δεν θέλει– να ελέγξει την προσωπική του, αχαλίνωτη, ασύδοτη όρεξη για σεξ.

Το γεγονός ότι ο Φεράρα κι ο Ντεπαρντιέ μεταφέρουν στην οθόνη την ιστορία του Ντομινίκ Στρος-Καν είναι η κουτσομπολίστικη πλευρά αυτής της ταινίας. Η ουσιαστική είναι ότι ο Νεοϋορκέζος σκηνοθέτης, σ’ ένα προβληματικό, φλύαρο, άνισο φιλμ, παγιδεύει όπως μόνο εκείνος μπορεί την αίσθηση της αυτοκαταστροφής, του ποινικού ναρκισσισμού της εξουσίας, ενώ ο Ντεπαρντιέ, ογκώδης κυριολεκτικά και μεταφορικά, φέρνει μεμιάς στον νου τον Χάρβεϊ Καϊτέλ του «Bad Lieutenant». Με την καλή έννοια.

……………………………………………………………………………………………………………

Ο Μικρός Νικόλας Πάει Διακοπές (Les Vacances du Petit Nicolas)

Σκηνοθεσία: Λοράν Τιράρ

Ηθοποιοί: Ματέο Μπουασελιέ, Καντ Μεράντ, Βαλερί Λεμερσιέ

Ο μικρός Νικόλας πηγαίνει καλοκαιρινές διακοπές με τη μαμά, τον μπαμπά και τη γιαγιά του.

Στο παραθαλάσσιο ξενοδοχείο όπου θα εγκατασταθεί η οικογένεια, το καλοκαίρι θα εξελιχθεί πολύ διαφορετικά για τους μικρούς και τους μεγάλους, παρότι θα μείνει σε όλους ανεξαιρέτως αξέχαστο!

Στη δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του, ο ήρωας των Σεμπέ και Γκοσινί παραμένει αξιαγάπητα σκανταλιάρης, μέσα στο εξαιρετικά φωτογενές ντεκόρ των σκηνικών και κοστουμιών του ’60, αν και το χιούμορ χάνει τη φινέτσα τού σχετικού βιβλίου και «μεταφράζεται» σε παιδική, συχνά χοντροκομμένη φάρσα.

……………………………………………………………………………………………………

Ιστορίες για Αγρίους (Relatos Salvajes)

Σκηνοθεσία: Νταμιάν Σιφρόν

Ηθοποιοί: Ρικάρντο Νταρίν, Ρίκα Κορτέζε, Νταρίο Γκραντινέτι, Νάνσι Ντουπλά, Λεονάρντο Σμπαράλια

Αργεντίνος σκηνοθέτης, παραγωγή των αδελφών Αλμοδόβαρ με εμφανή την επιρροή τους, μια σπονδυλωτή ταινία που έκανε πρεμιέρα στο φετινό Φεστιβάλ Κανών, αποτέλεσε την επίσημη έναρξη των Νυχτών Πρεμιέρας πριν από λίγες μέρες κι αποκτά μεγάλη δημοτικότητα όπου προβάλλεται: μάλλον επειδή, με τη μορφή της μαύρης κωμωδίας, εκφράζει την οργή του κοινού, παρουσιάζοντας οριακές ιστορίες ανθρώπων που φτάνουν στα άκρα, πιεσμένοι ψυχολογικά από την οικονομική και κοινωνική κρίση. Γιατί, εκτός αυτού, οι συγκεντρωμένες μικρού μήκους ταινίες, εκτός από ένα θαυμάσιο καστ, συνθέτουν ένα άνισο σύνολο με φωτεινή στιγμή την ιστορία όπου ένας ειδικός στα εκρηκτικά τα βάζει με την Τροχαία, με αφορμή μια άδικη κλήση. Ταυτιστείτε ελεύθερα.

……………………………………………………………………………………………………..

Ρίο, Σ’ Αγαπώ

(Rio, I Love You)

Σκηνοθεσία: Κάρλος Σαλντάνα, Πάολο Σορεντίνο, Βιτσέντε Αμορίμ, Γκιγέρμο Αριάγα, Στέφαν Ελιοτ, Ιμ Σανγκ Σου, Ναντίν Λαμπακί, Φερνάντο Μεϊρέγες, Τζον Τορτούρο, Αντρούτσα Ουάντινγκτον, Χοσέ Παντίλα, Σέζαρ Σαρλόν

Στη λογική που έθεσε το «Paris Je t’ Aime», μια πλειάδα σκηνοθετών και εικαστικών εμπνέονται από τις πανέμορφες, γεμάτες ζωή και χρώμα γειτονιές του Ρίο Ντε Ζανέιρο και κάνουν ο καθένας τη δική του μικρή ταινία–φόρο τιμής στην ατμόσφαιρα της πόλης. Μόνο που, με εξαίρεση ίσως τις ταινίες της Λαμπακί και του Μεϊρέγιες, οι «προσφορές» είναι από κοινότοπες μέχρι κακόγουστες, με μόνο το ίδιο το Ρίο να βγαίνει αλώβητο από την κινηματογραφική αυτή περιπέτεια.

………………………………………………………………………………………………..

Γροθιές στους Τοίχους

(Starred Up)

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Μακένζι

Ηθοποιοί: Τζακ Ο’ Κόνελ, Μπεν Μέντελσον, Ρούπερτ Φρεντ

Ο Ερικ Λαβ, παρότι έφηβος κατάδικος, μεταφέρεται στις φυλακές ενηλίκων, εξαιτίας των υπερβολικά βίαιων εκρήξεών του, που το αναμορφωτήριο δεν μπορεί να χειριστεί. Εκεί, εκτός από έναν φιλικά διακείμενο ψυχαναλυτή, θα συναντήσει κι έναν άντρα έτοιμο να τον συμβουλεύσει, παρότι όχι πάντα με τον σωστό τρόπο: τον ισοβίτη πατέρα του που έχει να δει από μωρό.

Ο σκηνοθέτης τού «Young Adam», βαθιά σωματικός και αισθαντικός, στήνει μέσα στους χώρους μιας φυλακής μια ανορθόδοξη ιστορία πατρικής αγάπης και οικογενειακής συμφιλίωσης, όπου η παραδοσιακή αγκαλιά αντικαθίσταται από βία συναισθηματικής εκτόνωσης. Με την κάμερα στο χέρι, με οξειδωμένη εικόνα, συγκλονιστική πιστότητα στο σύμπαν και τους κώδικες της φυλακής και με πρωταγωνιστή τον ανυπεράσπιστο, ζωώδη Ο’ Κόνελ του «’71» -και παρότι στο δεύτερο μέρος το σενάριο προχωρά με απλουστευμένα άλματα–, ο Μακένζι παρουσιάζει μια καθηλωτική, εσωστρεφή, αλλά γεμάτη ένταση ιστορία οικογενειακών δεσμών στο πιο απροσδόκητο περιβάλλον.

l.galanou@efsyn.gr

Στο Σπίτι

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αθανάσιος Καρανικόλας

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μαρία Καλλιμάνη, Μαρίσσα Τριανταφυλλίδου, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Γιάννης Τσορτέκης, Ιερώνυμος Καλετσάνος, Αλεξία Καλτσίκη, Ζωή Ασημάκη, Νίκος Γεωργάκης

Η Νάντια είναι μια γυναίκα από τη Γεωργία, που για 12 χρόνια δουλεύει ως οικιακή βοηθός στο σπίτι μιας ευκατάστατης αθηναϊκής οικογένειας. Τους τρέφει, τους περιποιείται, συντηρεί τη ζωή τους, γίνεται φίλη της μητέρας, μητέρα για την κόρη, απόλυτα ενσωματωμένος σύντροφος. Μέχρι τη στιγμή που η Νάντια θα διαγνωστεί με μια εκφυλιστική νευρολογική ασθένεια. Με την υποψία της επερχόμενης αδυναμίας, οι ισορροπίες στο σπίτι θα αλλάξουν και από αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας, η Νάντια θα γίνει παρίας. Ολα ξεκινούν από μια «πτώση», από τα πόδια της Νάντιας που λυγίζουν. Και καταλήγουν σε μια ανύψωση, ηθική, ενός ανθρώπου που περισσότερο από ανάσα χρειάζεται αξιοπρέπεια.

Ελληνογερμανική παραγωγή (με την ιδιότητα του παραγωγού και ο σκηνοθέτης του «Wasted Youth», Αργύρης Παπαδημητρόπουλος), γυρισμένη λίγο έξω απ’ την Αθήνα, η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στο τελευταίο Φεστιβάλ Βερολίνου, στο τμήμα Forum, και τιμήθηκε με το Βραβείο της Οικουμενικής Επιτροπής. Η νέα ταινία του Αθανάσιου Καρανικόλα, δημιουργού του «Echolot», ξεπερνά κάθε προσδοκία σε σκηνοθετική, σεναριακή και πνευματική ωριμότητα: είναι μια πανέξυπνα ισορροπημένη και συγκροτημένη ταινία που ταυτόχρονα, ήσυχα, υπόγεια, γίνεται σπαρακτική. Ο Καρανικόλας καταπιάνεται, φυσικά, με τον ελληνικό «μεγαλοαστικό» ρατσισμό. Αλλά περισσότερο από αυτό, στήνει ένα σιωπηλό μελόδραμα, με προτεσταντική ακρίβεια στις σχέσεις αιτιότητας και μεσογειακή ζεστασιά στη γυναίκα ηρωίδα του. Η κάμερα παρατηρεί, από λίγο πιο μακριά (τα κοντινά σχεδόν απουσιάζουν), ποτέ αδιάκριτη, αλλά διαπεραστική, σχέσεις αλληλεξάρτησης και εξουσίας και, πάνω απ’ όλα, την ιδιαιτερότητα όχι απλώς της ανθρώπινης, αλλά κυρίως της γυναικείας φύσης. Στον κεντρικό ρόλο, η Μαρία Καλλιμάνη, πρωταγωνίστρια με εξαιρετικό έλεγχο, φαβορί για κάθε βραβείο ερμηνείας, δίνει μια αριστοτεχνικά δουλεμένη, καθηλωτική ερμηνεία, χωρίς ίχνος περιττού δράματος, υποστηριζόμενη από ένα θαυμάσιο καστ των Μαρίσσας Τριανταφυλλίδου, Αλέξανδρου Λογοθέτη και Γιάννη Τσορτέκη. Από τις καλύτερες (όχι μόνο ελληνικές) ταινίες της σεζόν, ένα φιλμ που αφήνει τον θεατή με μια υφέρπουσα μελαγχολία για το ανθρώπινο μέλλον κι έναν μεγάλο θαυμασμό για την πληρότητα της δουλειάς του Καρανικόλα.

The Equalizer

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντουάν Φουκουά

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ντένζελ Ουάσινγκτον, Μάρτον Τσόκας, Κλόι Γκρέις Μόρετς, Ντέιβιντ Χάρμπορ

Ο Ρόμπερτ ΜακΚολ νομίζει ότι έχει αφήσει το σκοτεινό, ριψοκίνδυνο παρελθόν πίσω του. Οταν, όμως, συναντήσει την Τέρι, ένα όμορφο κορίτσι παγιδευμένο στο έλεος της ρωσικής μαφίας, δεν θα μπορέσει να μείνει με τα χέρια σταυρωμένα: αντίθετα, θα πιάσει ξανά το όπλο του.

Βασισμένη στην ομότιτλη αμερικανική τηλεοπτική σειρά από τη δεκαετία του ’80, η ταινία προλαβαίνει, συμπυκνωμένα, να διαγράψει χαρακτήρες, να στήσει μια γεμάτη αγωνία πλεκτάνη και να ανεβάσει το σασπένς πριν από το καταλυτικό της φινάλε. Κι αν τόσο στο σενάριο όσο και στη σκηνοθεσία ακολουθείται μια αξιοπρεπής πεπατημένη, το εκτόπισμα του Ντένζελ Ουάσινγκτον σ’ έναν πληθωρικό ρόλο είναι το στοιχείο που κάνει το φιλμ να ξεχωρίζει.

 Ο Αξέχαστος Μήνας

(The Grand Seduction)

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:Ντον ΜακΚέλαρ

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μπρένταν Γκλίσον, Τέιλορ Κιτς,

Οι κάτοικοι ενός χωριού του Καναδά συνειδητοποιούν ότι η επιβίωσή τους εξαρτάται από την παραμονή εκεί του επισκέπτη γιατρού και κάνουν ό,τι περνά απ’ το χέρι τους για να τον πείσουν να μη φύγει, από το να ασπαστούν την αγαπημένη του κοκαΐνη μέχρι να του εξασφαλίσουν γυναίκα. Ο σκηνοθέτης του «Last Night» χρησιμοποιεί ένα θαυμάσιο καστ (φωτογενές στην περίπτωση του Τέιλορ Κιτς, δεξιοτεχνικό στην περίπτωση του Μπρένταν Γκλίσον), για να στήσει μια υποτιθέμενα χαριτωμένη κωμωδία, καταλήγοντας με ένα απρόσμενα επιφανειακό, ανόητο σενάριο και με ένα σχεδόν εγκληματικά υποτιμητικό για την ανθρώπινη νόηση φινάλε.

The Guest

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ανταμ Γουίνγκαρντ

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Νταν Στίβενς, Μάικα Μονρό

Ο Ντέιβιντ, νεαρός στρατιώτης, εμφανίζεται στο σπίτι της οικογένειας Πίτερσον ισχυριζόμενος ότι είναι φίλος του γιου τους που πέθανε στον πόλεμο. Είναι όμως το πρόσωπο του Ντέιβιντ τόσο φιλικό όσο αρχικά μοιάζει και ποια είναι η σύνδεσή του με τους θανάτους που αρχίζουν να πέφτουν σαν βροχή στην πόλη; Στο κλασικό μοτίβο του θρίλερ γύρω από έναν μυστηριώδη άγνωστο, καλογραμμένη και καλοσκηνοθετημένη ταινία μυστηρίου, με πρωταγωνιστή τον Νταν Στίβενς του «Downton Abbey».

Το Παιδί με την Κουρδιστή Καρδιά

(Jack et la mécanique du coeur)

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Στεφάν Μπερλά, Ματίας Μαλζιέ

Ο Τζακ γεννιέται την πιο κρύα μέρα του χρόνου κι η καρδιά του είναι παγωμένη. Η μαία–μάγισσα–καλή νεράιδά του την αντικαθιστά μ’ ένα ρολόι-κούκο, το οποίο ωστόσο έρχεται με οδηγίες χρήσης. Ο Τζακ δεν πρέπει ποτέ να αγγίξει τους δείκτες του ρολογιού, ποτέ να θυμώσει και ποτέ να ερωτευτεί. Εννοείται ότι, καθώς τα χρόνια περνούν, το αγόρι θα θελήσει να τα δοκιμάσει και τα τρία.

Με παραγωγό τον Λικ Μπεσόν, η ταινία έχει την πληθωρικότητα και τη φαντασμαγορία που οφείλει να έχει κάθε πετυχημένο παιδικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους. Στο σκοτεινά ρομαντικό ύφος του Τιμ Μπάρτον, με μια επιπλέον γαλλική αίσθηση πολυτέλειας, ένα απολαυστικό οδοιπορικό στα άπιαστα όνειρα.

Palo Alto

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζία Κόπολα

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Εμα Ρόμπερτς, Τζακ Κίλμερ, Νατ Γουλφ, Τζέιμς Φράνκο, Βαλ Κίλμερ

Μέρες σχολείου, υπέροχα προβλήματα εφήβων: η Εϊπριλ είναι συνεσταλμένη και συγκρατημένη, τουλάχιστον σε σύγκριση με τις αχαλίνωτες συμμαθήτριές της, είναι όμως κρυφά ερωτευμένη με τον γυμναστή της τάξης. Ο Τέντι έχει καλλιτεχνικές ανησυχίες, αλλά από το να τις καλλιεργήσει προτιμά να παρασύρεται από τον ριψοκίνδυνο Φρεντ, πληρώνοντας συνήθως ο ίδιος το κόστος.

Επίσημη συμμετοχή στα Φεστιβάλ Βενετίας, Τορόντο, Τέλιουραϊντ, Νέας Υόρκης, Σαν Φρανσίσκο και Βοστόνης. Η εγγονή τού Φράνσις Φορντ Κόπολα βασίζεται σε διηγήματα του Τζέιμς Φράνκο και χρησιμοποιεί ως πρωταγωνιστές την ανιψιά τής Τζούλια Ρόμπερτς και τον γιο τού Βαλ Κίλμερ για να σκιαγραφήσει ένα μελαγχολικό, διάφανο πορτρέτο της εφηβείας. Σ’ έναν συνδυασμό άστοχης αμετροέπειας αλλά και εξαιρετικά γοητευτικών στιγμών, συναγωνίζεται σε ευαισθησία και στιλ τη θεία Σοφία Κόπολα, αλλά δεν τη φτάνει, τουλάχιστον προς το παρόν.

Διαφθορά

(Filth)

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Τζον Σ. Μπερντ

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Τζέιμς ΜακΑβοϊ, Τζέιμι Μπελ, Εντι Μαρσάν, Ιμοτζεν Πουτς

Ο Μπρους είναι αστυνομικός. Για την ακρίβεια, είναι ο πιο διεφθαρμένος μπάτσος στην ιστορία της διαφθοράς. Το νέο του σχέδιο είναι να εξασφαλίσει μια προαγωγή και να ανακτήσει σχέσεις με τη γυναίκα και την κόρη του, χρησιμοποιώντας κάθε είδους εκβιασμό και απατεωνιά. Μόνο που το μυαλό του συχνά θολώνει από την κόκα και η πραγματικότητα μπερδεύεται με τις παραισθήσεις. Η κινηματογραφική διασκευή του ομότιτλου μυθιστορήματος του Ιρβιν Γουέλς προσπαθεί να γίνει το νέο «Trainspotting», αλλά ο σκηνοθέτης της παγιδεύεται στο ακραίο υλικό του, αποδίδοντάς το με ηδυπάθεια και χωρίς ίχνος ουσίας. Αν κάτι κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό, είναι η παράτολμη ερμηνεία του αδίστακτου Τζέιμς ΜακΑβοϊ.

Ενας Πύργος στην Ιταλία

(Un château en Italie)

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι

ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Λουί Γκαρέλ, Σελίν Σαλέτ, Φιλίπο Τίμι, Μαρίσα Μπορίνι, Ξαβιέ Μποβουά

Η αδελφή της πρώην πρώτης κυρίας της Γαλλίας χτίζει μια πολύ προσωπική ιστορία, που ταυτόχρονα απευθύνεται σε όλες τις γυναίκες που έχουν πατήσει τα 40, είναι single, χωρίς παιδιά και χωρίς κάποια καριέρα να τις γεμίζει. Η ηρωίδα της, η Λουίζ, που υποδύεται η ίδια, ανήκει ακριβώς σ’ αυτήν την ευπαθή κατηγορία και, καθώς ο αδελφός της πεθαίνει από AIDS και η μητέρα της ξεπουλά την οικογενειακή έπαυλη, εκείνη συναντά τον πολύ νεότερό της Νατάν και τον ερωτεύεται με πάθος, παρότι οι άμυνές της χτυπούν κόκκινο. Ειλικρινής και επίκαιρη η ταινία, γυρισμένη όμως με τέτοιο καμάρι για τις νευρώσεις της δημιουργού της, με τόση υπερβολή και γραφικότητα σεναριακή και σκηνοθετική που, παρά το λυρικό της φινάλε, αφήνει τον θεατή μ’ ένα αίσθημα εκνευρισμού και αναιτιότητας.

l.galanou@efsyn.gr