Σήμερα, κυρίες και κύριοι, θα γκρινιάξω για κάποια πράγματα που με ενοχλούν, καθώς ακούω ραδιόφωνο και διαβάζω εφημερίδες. Και πρώτα πρώτα για τη μετατροπή των δημοσιογράφων, και μάλιστα δημοσιογράφων που κάνουν και πολιτικές αναλύσεις, σε διαφημιστές.

Το φαινόμενο, βέβαια, δεν είναι καινούργιο: Τέρενς Κουίκ, Γιάννης Δημαράς και άλλοι καλοί συνάδελφοι έκαναν και παλιότερα διαφημίσεις, αλλά ήταν οι εξαιρέσεις. Σήμερα σχεδόν οι πάντες διαφημίζουν τα πάντα, από ξενοδοχεία, ταβέρνες και καφετέριες, μέχρι χάπια και συνεργεία αυτοκινήτων. Και μετά, σαν να μην τρέχει τίποτα, τραβάνε και μια πολιτική ανάλυση. Εχοντας την αξίωση να τους παίρνει ο κόσμος στα σοβαρά.

Σύμφωνοι, οι καιροί είναι δύσκολοι και η διαφήμιση δυσεύρετη. Και χωρίς διαφήμιση κανένα ΜΜΕ δεν μπορεί να σταθεί. Γι' αυτό -λένε οι δημοσιογράφοι-διαφημιστές- κάνουμε αυτή την αβαρία, αν και ξέρουμε ότι αυτό, όσο να 'ναι, στραπατσάρει την αξιοπιστία μας. Είναι ένα επιχείρημα που δεν μπορείς να το πετάξεις στα σκουπίδια. Εγώ, όμως, πιστεύω ότι και χωρίς αυτή την παραχώρηση στους «χορηγούς», η διαφήμιση θα δινόταν, ειδικά στους πρώτους σε ακροαματικότητα ραδιοσταθμούς.

Δεύτερη αφορμή για γκρίνια: Κάθε φορά που βρέχει περισσότερο απ' το αναμενόμενο, οι καλοί μας συνάδελφοι αρχίζουν τα ρεπορτάζ τους με τη φράση «οι δρόμοι έγιναν ποτάμια». Λάθος. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει: «Τα ποτάμια έγιναν δρόμοι»! Και όχι μόνο δρόμοι αλλά και… οικόπεδα: Είδαμε όλοι το πώς, ακριβώς πάνω από έναν παλιό χείμαρρο είχε κτιστεί μια πολυκατοικία. Μάλιστα, ο μηχανικός που την έκτισε φρόντισε ν' αφήσει χώρο από κάτω για να περνάνε τα νερά! Ποιος μηχανικός την έκτισε, ποια πολεοδομία ενέκρινε την… πατέντα του; Αυτό είναι το θέμα, δηλαδή το έγκλημα…

* Η Αλλοπάρ μου είναι σκύλα, πανέμορφη, αλλοπαρμένη και πολύ αυστηρή. Γκρινιάζει για πολλά και διάφορα, αδιαφορώντας για τις προειδοποιήσεις της Κάρμεν ότι «θα γεράσει γρήγορα». Ως αρχηγός αγέλης εννοεί όλα να γίνονται σωστά!

Το ίδιο ειρηνικά ζούσαν, στον μπροστινό κήπο κι αυτοί, Σούρτας και Ταρζάν. Ο Σούρτας, 5-6 ετών, υποδέχτηκε με χαρά τον Ταρζανάκο τον Φεβρουάριο και τον πήρε υπό την προστασία του. Και τα κρύα βράδια, όταν έμπαινε στο σπιτάκι του για να κοιμηθεί, άφηνε και τον πιτσιρικά να μπει και να κοιμηθεί πάνω στην κοιλιά του. Οι μήνες πέρασαν και ο Ταρζάν μεγάλωνε μέρα με τη μέρα, σαν καρπούζι, μέχρι που 'γινε βουβαλόπαιδο. Ετσι, όταν τους πήγα και τους δύο στον πίσω κήπο, μαζί με τα κορίτσια, άρχισαν τα πρώτα προβλήματα.

Συγκεκριμένα, ο Ταρζάν ήθελε να παίζει και με την Κάρμεν και την Αλλοπάρ, όπως έκανε με τον Σούρτα. Και ενώ η Κάρμεν βρήκε έναν τρόπο να τον αποφύγει -του γρύλλιζε κι έφευγε, δίνοντας τόπο στην οργή- αντίθετα η Αλλοπάρ τού την έπεφτε κανονικά: Του χιμούσε, τον έβαζε κάτω και του γάβγιζε δυνατά, φέρνοντας τα δόντια της πολύ κοντά στη μουσούδα του. Αυτό -η υποταγή του Ταρζάν στην Αλλοπάρ- κράτησε 2-3 μήνες. Οταν ο Ταρζάν απέκτησε συνείδηση της δύναμής του και καθώς είναι πιο εύσωμος απ' τους άλλους τρεις, άρχισε να ανταποδίδει, φέρνοντας την Αλλοπάρ σε πολύ δύσκολη θέση, αφού -και με το δίκιο της- δεν είναι διατεθειμένη να παραχωρήσει την αρχηγία της αγέλης. Και μάλιστα σ' ένα νιάνιαρο!

Το χειρότερο είναι ότι το ίδιο κάνει ο Ταρζάν και στον μέντορά του, τον Σούρτα, τον πιο ειρηνικό σκύλο που έχει περάσει ποτέ από την αυλή μας. Τον παρενοχλεί -δεν τον αφήνει σε χλωρό κλαρί- και τον προκαλεί να παλέψουν, σίγουρος πια για τη δύναμή του. Και ο καημένος ο Σουρτάκος υποφέρει.

Από τις αρχές του Οκτώβρη, λοιπόν, αποφάσισαν να κάνουν ένα πείραμα, ώστε να επιστρέψει η ηρεμία στην αγέλη μας- και στην αυλή μας. Ετσι, έφερα στον μπροστινό κήπο τον Σουρτάκο, αφήνοντας στον πίσω κήπο τον Ταρζάν μόνο του, με τα κορίτσια. Υπέθεσα ότι ο Ταρζάν, χωρίς τον Σούρτα, θα ηρεμούσε και θα σταματούσε τα πλακώματα με την Αλλοπάρ. Δεν λέω μεγάλα λόγια, αλλά αρχίζω να πιστεύω ότι έκανα διάνα: Ενα μήνα τώρα δεν έχει γίνει ούτε μια σύρραξη μεταξύ Ταρζάν και Αλλοπάρ. Μη σας πω ότι παίζουν κιόλας, κυνηγώντας πότε αυτός την Αλλοπάρ και πότε αυτή τον Ταρζάν. Χωρίς φωνές και αγριάδες.

Μία εξήγηση μπορώ να δώσω: Ο Ταρζάν, παρόντος του Σούρτα, ήθελε να κάνει τον μάγκα και τον καμπόσο, γι' αυτό και την έπεφτε στην Αλλοπάρ. Τώρα που είναι μόνος του με τις κοπέλες, δεν έχει λόγο να επιδειχτεί πουθενά και έγινε ένας φυσιολογικός -και ήρεμος- σκυλάκος.

Ο χειμώνας θα περάσει, λοιπόν, έτσι, με τον Σούρτα μπροστά, μαζί μου, και τους άλλους τρεις πίσω. Θα σμίγουν κάθε μέρα για λίγο, στη διάρκεια της βόλτας, και θα ξαναχωρίζουν μετά. Ελπίζω ότι, όταν την άνοιξη ξαναπάει και ο Σούρτας στον πίσω κήπο, με τους άλλους, θα έχουν αλλάξει τα πράγματα, δηλαδή ο Ταρζάν θα έχει σοβαρέψει και δεν θα 'χουμε ταραχές. Βλέποντας και κάνοντας.

* Eντάξει, απαγορεύονται διά νόμου τα «σκυλόκουτα» που στερεώνουν στο πίσω μέρος των ΙΧ τους ή των αγροτικών τους οι κυνηγοί σ' όλη την ελληνική επικράτεια. Ε, και; Το θέμα είναι, αν έστω κι ένας αστυνομικός έχει ποτέ ελέγξει ΕΝΑΝ τέτοιον κυνηγό για τη μεταφορά σκύλου κάτω απ' αυτές τις απαράδεκτες συνθήκες. Χαιρετίσματα…

Ο Παναγιώτης Διαμαντής θα παίρνει τα γράμματά σας στη διεύθυνση: Κολοκοτρώνη 8, Αθήνα (στήλη «Εμείς κι αυτά»), τα τηλεφωνήματά σας στον αριθμό 211 1045000, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, 11.00-13.00 και τα e-mails σας στη διεύθυνση pdiamantis@efsyn.gr

Παρά το γεγονός ότι τα δελτία ειδήσεων των τηλεοράσεων είναι σχεδόν πάντα καταθλιπτικά, μια και ασχολούνται με λιμούς, πνιγμούς, καταποντισμούς και νέα φορολογικά μέτρα, ωστόσο εμείς εδώ τα απολαμβάνουμε και δεν τα χάνουμε ποτέ! Διότι, ως αγέλη, έχουμε το ψώνιο να μην ακούμε τι λένε οι παρουσιαστές, αλλά τι γράφουν οι «τίτλοι» που πέφτουν κάθε τόσο στο κάτω μέρος της οθόνης. Και εκεί γίνεται το έλα να δεις.

Ενα παράδειγμα για να σας δώσω να καταλάβετε: Πέμπτη μεσημέρι, 16/10/14, στο «Μέγκα», που είναι ένα απ' τα «μεγάλα» κανάλια και όχι τίποτα καρατζαφεροκάναλο, όπου ό,τι και να δεις δεν σε ξαφνιάζει. Το θέμα, λοιπόν, είναι κάποιες ατασθαλίες στην ΠΑΣΕΓΕΣ, αν θυμάμαι καλά. Πέφτει από κάτω ο τίτλος «Ατασταλίες στην ΠΑΣΕΓΕΣ». Σκάμε στα γέλια με τις… ατασταλίες και περιμένουμε να διορθωθούν σε «ατασθαλίες». Αμ δε! Πέφτει και νέος τίτλος, πάλι με Ατασταλίες! Κι ενώ εμείς κρατάμε τις κοιλιές μας απ' τα γέλια, να που, επιτέλους, σε νέο τίτλο οι ατασταλίες έγιναν ατασθαλίες.

Οι ειδήσεις προχωρούν και φτάνουν στο σημείο όπου ο Σταύρος Θεοδωράκης κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν πιστεύει αυτά «που επαγγέλλεται» – όπως γράφει και ο πρώτος τίτλος. Σε λίγο, όμως, πέφτει νέος τίτλος, όπου το «επαγγέλλεται» έχει γίνει «επαγγέλεται», με ένα λάμδα. Είναι προφανές ότι τα (σωστά) δύο λάμδα τούς φάνηκαν υπερβολικά πολλά κι είπαν να κάνουν οικονομία – μέρες που είναι. Και έκοψαν το ένα.

Μη νομίζετε ότι μόνο στο «Μέγκα» γίνονται τέτοιες γκάφες. Σ' όλα τα κανάλια συμβαίνει το ίδιο. Διότι κανείς απ' τους υπεύθυνους των ειδήσεων (π.χ. ο διευθυντής ειδήσεων) δεν δίνει προσοχή σε τίποτε άλλο, παρά μόνο στο τι θα πει η παρουσιάστρια ή ο παρουσιαστής – και πώς θα το πει.

Ετσι, αφήνουν την ευθύνη των τίτλων στον πρώτο τυχόντα ή την κρατάνε για τον εαυτό τους, αντί να την αναθέτουν σ' έναν καλό γνώστη της ελληνικής γλώσσας. Με τα γνωστά αποτελέσματα. Βλέπετε, οι τίτλοι συνήθως γράφονται μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, χωρίς να υπάρχει περιθώριο για δεύτερη σκέψη ούτε, βέβαια, η πολυτέλεια του διορθωτή, όπως γίνεται στις εφημερίδες: Ο,τι γράψεις, βγήκε στον αέρα!

Και -μιλάω εκ πείρας- συχνά το μυαλό «κολλάει» τόσο πολύ ώστε, ακόμα κι αν ξέρεις κάποια ελληνικούλια, όταν ξαναδιαβάζεις το «χειρόγραφό» σου ανακαλύπτεις σημεία και τέρατα.

Ελπίζω να συνεχίσουν έτσι οι ειδήσεις των καναλιών και να μην προσλάβουν άτομα που ξέρουν καλά ελληνικά, ώστε να μη στερηθούμε κι εμείς τη διασκέδασή μας και το γέλιο, που είναι τόσο απαραίτητο ειδικά αυτή την εποχή.

* Η Αλλοπάρ είναι η σκύλα μου, μια πανέμορφη και εντελώς αλλοπαρμένη Αγγλίδα σετερίνα και -καπάκι- αρχηγίνα αγέλης εδώ στον Μαραθώνα. Προσπαθεί φιλότιμα να μάθει τα ελληνικά, αλλά δυστυχώς ό,τι μαθαίνει διαβάζοντας το ξεχνάει βλέποντας τους τίτλους στις ειδήσεις της τηλεόρασης.

Η κυρία που το φρόντισε και το πήρε κοντά της δυστυχώς δεν μπορεί να το κρατήσει περισσότερο από δύο εβδομάδες λόγω αναχώρησής της στο εξωτερικό.

Είναι απόλυτη ανάγκη να βρεθεί οικογένεια που θα το φιλοξενήσει μέσα στο σπίτι, γιατί σε εξωτερικό χώρο είναι αδύνατον να επιβιώσει.

Είναι υγιέστατο, έχει κάνει όλα του τα εμβόλια, λερώνει μόνο στην άμμο του και είναι απίστευτα τρυφερό και χαδιάρικο.

Τηλ. 6972-325981 και 210-3626438.

Οι ζωόφιλοι πολίτες υποστηρίζουν ότι αυτή η περισυλλογή των ζώων είναι παράνομη, μια και το μεν δημοτικό κυνοκομείο είναι υπερπλήρες και δεν χωράει άλλα, ο δε περιφραγμένος χώρος πάνω στο βουνό, που «βαφτίστηκε» κυνοκομείο, δεν προσφέρεται για φιλοξενία ζώων. Και επικαλούνται τον νόμο (4039/12) όπου σαφώς αναφέρεται ότι δεν επιτρέπεται ο μόνιμος εγκλεισμός των ζώων σε ιδιωτικά ή δημοτικά κυνοκομεία, αλλά η παραμονή τους σ' αυτά πρέπει να 'ναι προσωρινή: για στείρωση, εμβολιασμό ή θεραπεία, αν υπάρχει λόγος. Ο ίδιος νόμος αναφέρει ότι ο εγκλεισμός ζώων -και μόνο για «εύλογο χρονικό διάστημα»- μπορεί να γίνεται μόνον εφ' όσον υπάρχουν κυνοκομεία «με κατάλληλη υποδομή», κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση του «περιφραγμένου βουνού» στον Βόλο.

Ο δήμαρχος Βόλου, Αχιλλέας Μπέος, ακούει ανένδοτος τις διαμαρτυρίες των ζωόφιλων συμπολιτών του

Απ' τη μεριά του, ο δήμαρχος φέρεται να δηλώνει ότι «τα ζώα θα μεταφέρονται στο καταφύγιο των Γλαφυρών, όπου σ' έναν φιλόξενο χώρο θα δέχονται ιατρική φροντίδα, τροφή, νερό» κ.λπ. Και καλεί τους πολίτες να ειδοποιούν τις δημοτικές υπηρεσίες όταν αντιληφθούν επιθέσεις αδέσποτων κ.λπ. ώστε αυτές να επιληφθούν του προβλήματος. Σε ανακοίνωση, μάλιστα, που εξέδωσε ο δήμος, πουθενά δεν αναφέρεται η επανατοποθέτηση των σκύλων στα σημεία απ' όπου περισυνελέγησαν, κάτι που ο νόμος απαιτεί. Λέει ο νόμος (παράγραφος 9 του άρθρου 9): «Ζώα συντροφιάς, που δεν έχουν υιοθετηθεί και σύμφωνα με γνωμάτευση του κτηνιάτρου είναι υγιή, επανεντάσσονται άμεσα στο οικείο τους περιβάλλον, εντός των ορίων του δήμου που περισυνελέγησαν, αφού προηγουμένως έχει ελεγχθεί ότι έχουν σημανθεί και καταγραφεί ηλεκτρονικά και ότι έχουν υποβληθεί σε αποπαρασίτωση, εμβολιασμό και στείρωση». Πολλά απ' τα ζώα που αιχμαλώτισαν οι μπόγιες του δήμου ήταν ήδη στειρωμένα και εμβολιασμένα, χάρη στη φροντίδα των ζωόφιλων πολιτών, και δεν αποτελούσαν κίνδυνο για κανέναν. Θεωρείται βέβαιο ότι τα υγιέστατα αυτά σκυλιά, αν κλειστούν στον ακατάλληλο χώρο που δημιούργησε ο δήμαρχος γι' αυτά, όχι μόνο θα νοσήσουν αλλά θα εξοντωθούν – προς δόξαν του πολιτισμού μας!

Οπως λένε οι ζωόφιλοι του Βόλου, η άποψη του δημάρχου είναι ότι «το βουνό είναι ο φυσικός τόπος για τους σκύλους»! Δεν τον ακούσαμε να το λέει, γι' αυτό και κρατάμε κάποιες επιφυλάξεις. Αν και το γεγονός ότι περιέφραξε μια βουνίσια έκταση για να κλείσει εκεί τα αδεσποτάκια δείχνει ότι μάλλον ξέρουν τι λένε ο ζωόφιλοι.

Ο περιφραγμένος τόπος εξορίας των αδέσποτων σκύλων, «καταφύγιο» κατά τον δήμαρχο. Αιχμαλωτισμένο ζώο οδηγείται στην κλούβα απ' τον μπόγια (ένθετη φωτογραφία)

Εμείς απλώς θα πούμε ότι, ιστορικά, ο σκύλος ζει όπου ζει κι ο άνθρωπος, εδώ και πάνω από 10.000 χρόνια. Οταν οι άνθρωποι ζούσαν στα βουνά, εκεί ζούσαν κι οι σκύλοι. Οταν οι άνθρωποι ίδρυσαν οικισμούς και πόλεις, τους ακολούθησαν κι οι σκύλοι. Αν κάνει μια βόλτα στην Αθήνα ο δήμαρχος Μπέος θα διαπιστώσει ότι οι αδέσποτοι σκύλοι της πόλης είναι φροντισμένοι, ευτραφέστατοι και εντελώς ακίνδυνοι. Αυτό πρέπει να είναι ο οδηγός του για τη συμπεριφορά του απέναντι στους τετράποδους πολίτες του Βόλου.

Συνιστούμε, λοιπόν, στον δήμαρχο Βόλου, αντί για την εξορία και -σίγουρη- εξόντωση των αδέσποτων σκύλων της πόλης του, να τους φροντίσει και να τους ξανατοποθετήσει εκεί όπου ζούσαν χρόνια τώρα. Και να ξεκινήσει μια (πιο δύσκολη, είναι αλήθεια) εκστρατεία για να πείσει ακόμα και τους πιο βλάκες συμπολίτες του να μην εγκαταλείπουν τα ζωάκια τους στον δρόμο. Αυτό είναι πολιτισμός. Τα άλλα είναι επαρχιώτικος βαρβαρισμός. Και κραυγαλέες παρανομίες.

 * Από τη στήλη «Εμείς κι αυτά» που δημοσιεύεται κάθε Δευτέρα στην «Εφημερίδα των Συντακτών».

Στα μέσα Σεπτεμβρίου δυο κακοποιοί μπήκαν σε βενζινάδικο στον Μαραθώνα, έκαναν μπλε-μαρέν τον βενζινά, πήραν ό,τι βρήκαν επάνω του και στο ταμείο κι έφυγαν όταν μια πελάτισσα ήρθε για βενζίνη κι άρχισε να κορνάρει. Κι όλ' αυτά μέρα-μεσημέρι! Από τότε, μην τους είδατε.

Είκοσι μέρες μετά, όταν βγήκε ο βενζινάς απ' το νοσοκομείο -ευτυχώς, έζησε ο άνθρωπος- το δίδυμο των κακοποιών ξαναχτύπησε. Πού; Πενήντα μέτρα πιο κάτω, σ' ένα περίπτερο-ψιλικατζίδικο. Μπήκε ο προμηθευτής τσιγάρων να φέρει την παραγγελία, μπήκαν πίσω του κι αυτοί, τον χτύπησαν αλύπητα, του πήραν λεφτά, κλειδιά κι έφυγαν με το φορτηγό του, που ήταν γεμάτο τσιγάρα από άλλες παραγγελίες. Τι ώρα έγινε; Στις 11.30 το πρωί. Και μην τους είδατε κι αυτούς.

Το αμέσως παρακάτω μαγαζί της λεωφόρου Σουλίου -εκεί έγιναν οι 2 πρώτες ληστείες- είναι ένα που πουλάει εργαλεία, ηλεκτρικά κ.λπ. Και λίγο πιο κάτω ένα μανάβικο. Πέφτουν λοιπόν βροχή τα στοιχήματα πού θα χτυπήσουν τώρα οι ληστές. Που φαίνεται ότι, πια, βαρέθηκαν να ανοίγουν σπίτια και πάνε για πιο χοντρές μπάζες.

Αυτό, βέβαια, δεν καθησυχάζει τον δικό μου. Ο οποίος έβγαλε την καραμπίνα απ' το πατάρι, την καθάρισε, την έκανε τζιτζί και την πήρε στο βουνό για σκοποβολή, μαζί με μερικά τενεκεδάκια από μπίρες. Μας έβαλε κι εμάς να κάνουμε στρατιωτικά γυμνάσια, λες κι είμαστε τίποτα χρυσαυγίτες. Εν δυο, εν δυο, τον νου σου Κάρμεν, μη χαζεύεις Ταρζάν, με-ταβολή, εμπρός μαρς, εν δυο, ένα δυο! Τέτοια πράγματα. Μέχρι και «Αχ, Μαρία, τα μπού-τια σου» μας έβαλε να φωνάζουμε. Γυάλισε το μάτι μας και ψάχνει για ληστές! Κι έχουμε κι έναν Κρητικό, εδώ πιο κάτω, που κάθε βράδυ βγαίνει στην αυλή και ρίχνει μπαλοθιές, «για να σφίξουν τα γάλατα», όπως λέει. Κομπάνι γίναμε και δεν το καταλάβαμε.

* Η Αλλοπάρ είναι η σκύλα μου, μια πανέμορφη Εγγλέζα σετερίνα, σωστή αριστοκράτισσα και αλλοπαρμένη αρχηγίνα αγέλης. Και κροτοφοβική: με το που ακούει μπαμ τρελαίνεται και τρέχει πάνω-κάτω, ουρλιάζοντας σαν σεληνιασμένη. Μόνο να την ακούσουν οι ληστές, θα πάρουν δρόμο. Το απόλυτο όπλο!