Το ερχόμενο Σαββατοκύριακο (8 και 9 Νοεμβρίου) η δημιουργική ομάδα του six d.o.g.s αφήνει για λίγο τη βάση της στην οδό Αβραμιώτου και παρουσιάζει ένα μουσικό πείραμα για τον χρόνο και τις αντοχές του κοινού. Και, παράλληλα, ένα διευρυμένο showcase της ακμάζουσας εγχώριας σκηνής. Ποιοι, τέλος πάντων, είναι όλοι αυτοί οι τύποι που θα παίξουν στη Στέγη το διήμερο;

• Οι συναυλίες θα ξεκινήσουν το Σάββατο στις 20.00. Μέχρι τις 23.00 θα παίξουν οι χαοτικοί Friend of Gods (ένα μείγμα φανκ/πανκ/garage/μέταλ, φωνάζουν, κοπανάνε τα όργανά τους, τσακώνονται μεταξύ τους), οι δραστήριοι Balinese Beast (Γιώργος Αξιώτης – Ιλάν Μανουάχ οπλισμένοι με free jazz σαξόφωνα, σπιτικά electronics, samples και drum machines) και η Δεσποινίδα Τρίχρωμη, που πρόσφατα, κυκλοφόρησε μέσω διαδικτύου το άλμπουμ «Πού πάνε τα μπαλόνια;».

• Θα ακολουθήσουν (23.00-02.00) οι Glacial (Lemos και Ιλάν Μανουάχ), οι ανατρεπτικοί Chinese Basement και οι The East (ροκ εν ρολ φόρμες, παραδοσιακοί ρυθμοί, εμβόλιμα synths και samples).

• Μεταξύ 02.00 και 05.00 εμφανίζονται οι «2L8» (μπλέκοντας κουλτούρες Ανατολής και Δύσης, θεατρικοί, άμεσοι και ωμοί, με περίτεχνες ενορχηστρώσεις και τραγούδια για την αντίσταση, την ελευθερία και την ελπίδα), οι Sun Tank με τον ηλεκτρικό ήχο και οι χεβιμεταλάδες Mahakala (φουριόζοι και γκρουβάτοι, σύγχρονοι και «παλιακοί», με την ατμοσφαιρική ψυχεδέλεια των ’70s, τον αυθορμητισμό των ’80s και το heavy rock των ’90s).

• Από τις 5 ώς τις 8 το πρωί παίζει το ψυχεδελικό ροκ κουαρτέτο Whereswilder, που έχει έμβλημα την κατσίκα, οι Space Blanket με τα συνθεσάιζερ γαλλικής nu disco και τους έντονους χορευτικούς ρυθμούς και ο πολυαγαπημένος The Boy με υλικό από το άλμπουμ «Ετοιμοι».

• Τη σκυτάλη θα πάρουν (8 με 11 π.μ.) οι «The Voyage Limpid Sound», με τη μελωδική ρετρό ποπ ροκ τους, οι Lower Parts Showcase (Οι Αστυτεκκ και Γ με ψηφιακά και αναλογικά όργανα, αλλά acid-house -electro–techno ήχο) και η Nefeli Walking Undercover (βραβευμένη το 2011 στους Αγώνες Ελληνικού Τραγουδιού της Στέγης, που ανακατεύει τον ήχο των φυσικών οργάνων με οικιακά αντικείμενα, για να διηγηθεί μελωδικά ιστορίες για τρένα, ταράτσες, φωτιές και τους πατεράδες μας).

• Από τις 11 έως τις 2 μ.μ. θα εμφανιστούν οι Τεφλόν (πρωτοποριακές συνθέσεις, νεωτεριστικοί, συγκινησιακά φορτισμένοι στίχοι και πειραματικές ενορχηστρώσεις), οι Testarossa (το κρυφό σχήμα που εισβάλλει σε χώρους μαζικής συγκέντρωσης και εστίασης, καλλιτεχνικά γεγονότα, γάμους και βαφτίσια) και οι The Callas, που ποτέ δεν ξέρεις τι θα κάνουν.

• 2 με 5μ.μ. παίζουν οι «.message» με την καλειδοσκοπική τέκνο τους, που στα live τους αποδομούν και αναδημιουργούν τα κομμάτια τους, οι Sancho 003 (Κώστας Παντέλης, Φώτης Σιώτας και ενίοτε ο Σωτήρης Ντούβας) και οι Pad Trio (Billa Qause, J. Melik και Kill Emil), που το 2012 ηχογράφησαν την πρώτη τους δουλειά, το Raw Sessions, με samplers, πικάπ και διάφορα εφέ.

• Για το φινάλε (5 με 8 μ.μ.) περιμένουμε τους Made By Grey (πολυσυλλεκτικό σχήμα του Αντώνη Χατζημιχάλη, που με ηλεκτρικές κιθάρες, μπάσο, τύμπανα, βιολί, τρομπέτα δημιουργεί ροκ κινηματογραφικές εικόνες), τα «Καβούρια Της Φρίκης» (ένα οπτικοακουστικό δρώμενο που βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό και συνδυάζει μουσική, περφόρμανς, βίντεο και installations) και The Rattler Proxy με τις κλειστοφοβικές συνθέσεις του για την αστική αποξένωση.

Info: Τιμές: 5 € γενική είσοδος ανά 3ωρο.

Μ. ΚΟΥΣΤΕΝΗ

Ο Δημήτρης Κασιούμης (Ντον Αλφόνσο), Χάρης Αδριανός (Γκουλιέλμο), Άρτεμις Μπόγρη (Ντοραμπέλλα), Βασιλική Καράγιαννη (Ντεσπίνα/Νοτάριος), Μαρία Μητσοπούλου (Φιορντιλίτζι), Βασίλης Καβάγιας (Φερράντο)
Photo: Βασίλης Μαρινάκης

Με μια ωραία, καλοκουρδισμένη παραγωγή της όπερας του Μότσαρτ «Ετσι κάνουν όλες» ξεκίνησε τη νέα της καλλιτεχνική περίοδο 2014/15 η Εθνική Λυρική Σκηνή. Η συγκεκριμένη όπερα είχε παρουσιαστεί για τελευταία φορά τον Μάιο του 1996 στο Θέατρο Ολύμπια. Η παραγωγή υλοποιήθηκε με τριπλή διανομή Ελλήνων μονωδών υπό τη διεύθυνση του αρχιμουσικού Μίλτου Λογιάδη. Παρακολουθήσαμε τη δεύτερη διανομή (25/10/2014) αποκομίζοντας καλές εντυπώσεις. Δύο ήσαν τα βασικά, θετικά χαρακτηριστικά της παράστασης: η σκηνοθεσία και το ποιοτικώς ομοιογενές μουσικό ακρόαμα.

Η σκηνοθέτρια Ροδούλα Γαϊτάνου μετέφερε τη δράση από το ιδεολογικά κομβικό τέλος του 18ου αιώνα, στα μέσα του 19ου, πλαισιώνοντας έτσι τη διδακτική παγίδευση των τεσσάρων νέων από τον Ντον Αλφόνσο με τελείως διαφορετικά συμφραζόμενα. Για να το πούμε διαφορετικά, μετακίνησε τη διαπραγμάτευση του θέματος από το ξεψύχισμα του μπαρόκ και την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης, στα χρόνια της «Κυρίας με τις καμέλιες», της βερντιανής «Τραβιάτας» και των κοινωνικών επαναστάσεων. Τη μεταφορά οπτικοποίησαν δίχως περιθώρια αμφιβολίας τα ωραία κοστούμια εποχής -κυριολεκτικά σαν βγαλμένα από τον «Γατόπαρδο» του Βισκόντι- του Γιώργου Σουγλίδη. Το σκηνικό του ίδιου, ένας κλειστός εσωτερικός χώρος του 19ου αιώνα, περιβαλλόμενος από σκούρες, ξύλινες ραφιέρες στις οποίες εκθέτονταν αξιοπερίεργα αντικείμενα, συμβολοποίησε έξυπνα, αφαιρετικά και ευανάγνωστα τη δράση ως ενεργό πεδίο της επιστημονικά προσανατολισμένης νεωτερικότητας.

Η Γαϊτάνου έπλασε έξι χαρακτήρες με σαφείς ψυχολογίες και ταυτότητες. Καθοδήγησε λεπτομερώς τη σκηνική δράση, η οποία κινήθηκε αριστοτεχνικά μεταξύ φάρσας και ψυχολογίας σύμφωνα με το λιμπρέτο του Ντα Πόντε, αλλά και ανάμεσα στις κληρονομημένες θεατρικές συμβάσεις του (που, μοιραία, πρόβαλαν κάπως ξεκρέμαστες στα μέσα του 19ου αιώνα!). Την ακονισμένα διανοητική σκηνοθεσία της συμπλήρωσε η έξυπνα νοηματοδοτημένη κίνηση της χορωδίας και εμπλούτισε –ενίοτε μάλλον υπερβολικά– η εφευρημένη παρουσία του μπαλέτου σε ρόλο υπηρετικού προσωπικού.

Χωρίς μουσικά παραπατήματα, αλλά…

Σε μουσικό επίπεδο, δίχως τίποτε να ταυτίζεται με αυτό που σε άλλες δυτικές χώρες θα ήταν ένα δεδομένο μοτσάρτειο ακρόαμα, αυτό που ακούσαμε κύλησε γενικώς καλά, ισορροπημένα και, συνεπώς, απολαυστικά. Ωστόσο, καθώς τα χρόνια περνούν και το ελληνικό οπερόφιλο κοινό γνωρίζει περισσότερο τις ιστορικά ενημερωμένες ερμηνείες, καθίσταται όλο και εντονότερη η αίσθηση ότι οι ερμηνείες έργων του 18ου αιώνα παραμένουν ανυποψίαστες από την Ορχήστρα της ΕΛΣ και, πλην ελαχίστων, αυτονόητων εξαιρέσεων, από τους Ελληνες αρχιμουσικούς.

Ο Μίλτος Λογιάδης δούλεψε εντατικά και κατόρθωσε να αντλήσει από την Ορχήστρα της ΕΛΣ ένα πολύ καλό ακρόαμα βασικών ποιοτήτων, χαρακτηριζόμενο από εστιασμένο ήχο εγχόρδων, ανεξαιρέτως καλό παίξιμο από τα ξύλινα πνευστά, ωραίες μεταπτώσεις ταχυτήτων, προσεγμένη φραστική, ικανοποιητική παραγραφοποίηση της μουσικής, καλή υποστήριξη των μονωδών. Ταυτόχρονα, αυτή η δίχως παραπατήματα γενική ποιότητα, κατέστησε αισθητή την επιθυμία για το «παραπάνω», που θα ήταν η ελαφράδα του ήχου, η κομψότητα και η ζυγιασμένη αιχμηρότητα της φραστικής, ένας πιο ελαστικός ρυθμικός παλμός κ.λπ. Τελικά, ο Μότσαρτ του ήχησε τοπικά βαρύς και τραχύς, σαν Μπετόβεν, και άλλοτε υπερβολικά ρυθμικά τονισμένος, σαν Ροσίνι˙ όμως, στο πλαίσιο της ελληνικής πραγματικότητας, οφείλουμε κι αυτό να το αναγνωρίσουμε και να το πιστώσουμε ως πρόοδο!

Οι «ιδανικές» φωνές, η ζωντανή παράσταση

Κάθε μία από τις τρεις διανομές της παραγωγής διέθετε κάποιους ασυζητητί πολύ καλούς και ενδιαφέροντες μονωδούς, γυναίκες ή άνδρες, που είναι αυτονόητο ότι οι πιο «διαβασμένοι» από το οπερόφιλο κοινό της ΕΛΣ θα προτιμούσαν ασυζητητί να απολαύσουν μαζί και όχι ζευγαρωμένους διαφορετικά…

Στη δεύτερη διανομή, τα δύο ζευγάρια των νέων εραστών ενσάρκωσαν η Μαρία Μητσοπούλου (Φιορντιλίτζι), η Αρτεμις Μπόγρη (Ντοραμπέλα), ο Χάρης Αδριανός (Γκουλιέλμο) και ο Βασίλης Καβάγιας (Φεράντο). Δίχως η φωνή της να διαθέτει πλέον τη δροσιά και την αβίαστη σβελτάδα που είχαμε θαυμάσει προ δεκαετίας, όταν τραγούδησε τη Σαντρίνα στην «Ψευτοπεριβολάρισσα», η έμπειρη Μητσοπούλου απέδωσε τον δύσκολο ρόλο της με αφειδώλευτη αφιέρωση, προσήλωση και σκηνική ζωντάνια, προσφέροντας τελικά μια μουσικά αξιοπρεπή, σκηνικά πειστική Φιορντιλίτζι. Με σαφώς σκουρότερη, νεανική και φρέσκια φωνή, προσεκτικό τραγούδι και ομοίως θερμό σκηνικό ταμπεραμέντο, η υψίφωνος Αρτεμις Μπόγρη υπήρξε μια πολύ καλή Ντοραμπέλα.

Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ήταν η συμμετοχή του τενόρου Βασίλη Καβάγια στον ρόλο του Φεράντο. Ο ανερχόμενος Ελληνας τενόρος αξιοποίησε την υγιή, φωτεινή, εύηχη φωνή του σε φροντισμένο μοτσάρτειο τραγούδι, που χαρακτηρίστηκε από ορθοτονία, ωραίο πλάσιμο της φραστικής, ισορροπημένο συναίσθημα. Ο ακμαίος βαρύτονος Χάρης Αδριανός ενσάρκωσε έναν φωνητικά μεστό, καλοτραγουδισμένο Γκουλιέλμο˙ ωστόσο η υπερβολικά μπουφόνικη σκηνική ερμηνεία του μετατόπισε συνολικά τη συμμετοχή του στο πεδίο του κωμικού, διαταράσσοντας ισορροπίες… Τον ρόλο του κυνικού, ηλικιωμένου Ντον Αλφόνσο, τραγούδησε καλά αλλά κάπως άνευρα ο βαθύφωνος Δημήτρης Κασιούμης.

Τέλος, τον ρόλο της συνεργού του, ακόμη κυνικότερης και περπατημένης καμαριέρας Ντεσπίνα, ενσάρκωσε με ζυγιασμένα πικάντικο ταμπεραμέντο και λαμπερό τραγούδι η υψίφωνος Βασιλική Καραγιάννη. Συντονισμένα, με σφιχτό, καθαρό ήχο απέδωσε τα σύντομα, συμβατικά περάσματά της η Χορωδία της ΕΛΣ, προετοιμασμένη από τον Αγαθάγγελο Γεωργακάτο.

Ο δημιουργός πολύ αγαπημένων τραγουδιών όπως τα «Ε ντε λα μαγκέν ντε Βοτανίκ» (στίχους), «Αλήτης», «Προσευχή», «Πως είμαι αλήτης μάθε το», «Δώσ' μου μια φωτογραφία», «Στη ζωή μου μόνος», αλλά κι εκείνος που πρώτος τραγούδησε το «Τρελοκόριτσο», το «Αναψε το τσιγάρο», το «Στης Λαρίσης το ποτάμι», το «Αδικα χάρε καρτερείς», το «Γλυκοχάραξε η μέρα», πέθανε προχθές, σε ηλικία 86 ετών.

Εζησε μια ζωή γεμάτη μεγάλες τραγουδιστικές στιγμές, αλλά και αφόρητες δυσκολίες (όπως ο θάνατος του γιου του πριν από μερικά χρόνια). Ωστόσο, ο Σπύρος Ζαγοραίος, που με κάθε ευκαιρία «διαφήμιζε» την αγάπη του στη σύζυγό του, την κυρία Ζωή, έβρισκε πάντα την όρεξη να διασκεδάζει τις εντυπώσεις με κομμάτια που έγιναν διαχρονικά, όπως και άλλα που ακουμπούσαν στην καλτ κουλτούρα. Μην ξεχνάμε πως και το τραγούδι-σήμα κατατεθέν του, «Ε ντε λα μαγκέν ντε Βοτανίκ», ήταν η «αργκό εκδοχή» του τραγουδιού «Του Βοτανικού ο μάγκας».

Κέντρο «Πανόραμα», Θεσσαλονίκη. Σπύρος Ζαγοραίος, Καίτη Γκρέυ. Στο μπουζούκι, ο Γιάννης Καραμεσίνης. Ακορντεόν ο Γ.Κοινούσης!

Βλέπετε, του άρεσε πάντα να τραγουδά στίχους που περιέγραφαν την εποχή τους. Μεταξύ αυτών το «Τραγούδι του Παπανδρέου» (1964, των Κ. Βίρβου – Θ. Δερβενιώτη) που έλεγε: «Γεια σου, Γιώργη Παπανδρέου/ που σαν Ολυμπος κρατάς/ φίλε του φτωχού εργάτη/ και παιδί της αγροτιάς/ Τζάμπα στα παιδιά σχολεία/ πρώτη πράξη ζηλευτή/ και τη σύνταξη του αγρότη/ συ τη σκέφτηκες κι αυτή», αλλά και το πιο πρόσφατο καλτ «Η Σβετλάνα, η Τάνια και τα μπλε κομμούνια» (Πέσανε τα τείχη ευτυχώς/ να χαρεί για λίγο κι ο φτωχός/ φέρτε στον παππού αλλοδαπή/ να ζηλέψουν όλοι στο ΚΑΠΗ/ Και στα ογδόντα να δεις προσόντα/ το Viagra το θαυματουργό/ η Σβετλάνα και η Τάνια βρήκαν χορηγό».

Ο Σπύρος Ζαγοραίος είχε γεννηθεί στον Αγιο Αρτέμιο (Γούβα) Παγκρατίου στις 23 Ιουνίου 1928 κι έζησε πολύ φτωχικά παιδικά χρόνια. Στην οικογένειά του όλοι ήταν κιθαρωδοί κι ο ίδιος στράφηκε εκεί για να συνεισφέρει. Σε ηλικία 13 ετών έχασε σε ατύχημα το ένα του χέρι, όταν μια χειροβομβίδα που περισυνέλεξε μαζεύοντας χόρτα εξερράγη μέσα στο σπίτι του. Παρόλο που μέχρι και πρόσφατα σε συνεντεύξεις του παραδεχόταν πως πολλοί συνάδερφοι αντιμετώπισαν με ρατσισμό την αναπηρία του, η δύσκολη στιγμή δεν στάθηκε ικανή να τον εμποδίσει από το μεγάλο του όνειρο, που δεν ήταν άλλο από το τραγούδι. Ετσι, κατάφερε τελικά και μπήκε δυναμικά στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού, όπου εξαρχής ξεχώρισε με τη φωνή του, αλλά και με τον ξεχωριστό τρόπο που ερμήνευε ακόμα και ήδη δημοφιλή κομμάτια. Ξεκίνησε την καριέρα του το 1952 από την Αθήνα και μετά τη Θεσσαλονίκη, κυρίως τραγουδώντας Τσιτσάνη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 άρχισε να τον συνοδεύει στο τραγούδι η σύζυγος του Ζωή, δημιουργώντας ένα από τα πιο λαοφιλή ντουέτα του λαϊκού τραγουδιού.

Στη δισκογραφία πρώτη φορά τον συναντάμε το 1971, που κυκλοφορεί τον δίσκο «Χρόνια Στον Περαία». Καθ' όλη τη διάρκεια της καριέρας του πραγματοποίησε πολλές συναυλίες στην Ελλάδα και σε χώρες του εξωτερικού όπου ζουν Ελληνες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε φτωχικά και χτυπημένος από Πάρκινσον, ωστόσο, όση ενέργεια είχε την αφιέρωνε στο λαϊκό κέντρο «Εντελαμαγκέν», που είχε δημιουργήσει στο Αιγάλεω Αττικής, όπου και διέμενε.

Η υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Αντζελα Γκερέκου δήλωσε πως «ο Σπύρος Ζαγοραίος έβαλε ανεξίτηλο το δημιουργικό του αποτύπωμα στο λαϊκό τραγούδι και ήταν ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους μιας χρυσής εποχής».

Η κηδεία του λαϊκού τραγουδιστή και συνθέτη θα γίνει σήμερα στις 16.00 το απόγευμα από το Γ΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Μ. Κουστένη

Η παρθενική, λοιπόν, αυτή απόπειρα των Flitcraft είναι μια συλλογή τραγουδιών που μιλούν για την αγάπη, την απώλεια, την επιστροφή.

Αποτελείται από 7 παλαιότερα «αναθεωρημένα» τραγούδια και 4 πρωτότυπες συνθέσεις, δύο από αυτές στηριγμένες σε ποιήματα του Γουίλιαμ Μπλέικ, και ηχογραφήθηκε μεταξύ Αθήνας και Μοντάνα.

Το πρώτο κομμάτι τους που ακούσαμε είναι το «Magic Snowglobe», με το οποίο ο Ελληνας τραγουδοποιός εκφράζει τέλεια τη road trip διάθεσή του. Αφήστε που μετά τις πρώτες νότες ακούει κανείς με σαφήνεια το γνώριμο μουσικό στίγμα του Φάμελλου. Ανυπομονούμε και για τα υπόλοιπα.

Μ.Κ.

Το κομμάτι είναι το πρώτο που παρουσιάζει ο σπουδαίος Μπάουι μετά το περσινό του comeback με το «The Next Day» και ηχογραφήθηκε με τη συνδρομή (στην παραγωγή) τού επί χρόνια φίλου και συνεργάτη του, Τόνι Βισκόντι και μιας νεοϋορκέζικης ορχήστρας. Στις 28 Νοεμβρίου το περιμένουμε να κυκλοφορήσει σε ένα συλλεκτικό βινύλιο, με ακόμη ένα νέο τραγούδι που ονομάζεται «Ιt’s a Pity She’s a Whore» («Τι κρίμα που είναι πόρνη»). Πλάκα πλάκα, σε τζαζ τραγούδια έχουμε να τον ακούσουμε από την εποχή του «Aladdin Sane» (ήταν το έκτο άλμπουμ του, που είχε κυκλοφορήσει το 1973).

Σε ό,τι αφορά τη συλλογή «Nothing Has Changed» (αναμένεται 17 Νοεμβρίου), θα αποτελείται από τρεις δίσκους και τα κομμάτια θα είναι τοποθετημένα με αντίστροφη χρονική σειρά καθώς θα προηγούνται τραγούδια από το πρόσφατο «The Next Day» και στο τέλος θα φτάνουμε ώς το 1964, που παρουσίασε με τους King Bees το σινγκλ τους «Liza Jane». Επίσης στη συλλογή είναι βέβαιο πως θα υπάρχουν τα «Let Me Sleep Beside You», «Shadow Man» και «Your Turn to Drive», τρία τραγούδια από τον δίσκο «Toy» του 2001, που τελικά δεν κυκλοφόρησε ποτέ (παρά μόνο στο Ιντερνετ πολύ αργότερα) διότι ο Μπάουι το εγκατέλειψε.

Μ.Κ.

…………………………………………………………………………….

Νατάλια Κόρβινγκτον, «Everywhere I go»

Κι άλλο φρέσκο πρόσωπο στη δισκογραφία. Ενα ακόμα νέο κορίτσι με ταλέντο και φόρα έκανε μόλις το ντεμπούτο της στη δισκογραφία με ένα τραγούδι που πιθανότατα έχετε ακούσει ήδη στα ελληνικά ραδιόφωνα: το «Everywhere I go» (σε στίχους και μουσική του Ian Ikon, κατά κόσμον Γιάννη Οικονομίδη). Ο λόγος για τη Νατάλια Κόρβινγκτον, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα το 1993. Πατέρας της είναι ο Ζαν Ρομπέρ Κόρβινγκτον, τραγουδιστής από την Αϊτή, με διεθνή καριέρα, ο οποίος εξορίστηκε από τη δικτατορία της πατρίδας του, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη κι έκανε μια σημαντική καριέρα που τον έφερε ώς την Ελλάδα των δεκαετιών ’60 και ’70 (τότε συνεργαζόταν με μεγάλα ονόματα του ελληνικού πενταγράμμου).

Η Νατάλια, από την άλλη, ξεκίνησε μαθήματα κλασικού πιάνου και θεάτρου σε ηλικία μόλις έξι ετών και πέρασε την εφηβεία της λαμβάνοντας μέρος σε διάφορες μουσικοθεατρικές παραστάσεις. Τελειώνοντας τις σπουδές της συνεργάστηκε με διάφορα μουσικά σχήματα σε Αθήνα και Ρόδο, συμμετείχε σε μιούζικαλ και τον Νοέμβριο του 2013 έκανε εμφανίσεις στο Λος Αντζελες.

Μ.Κ.

…………………………………………………………………..

Ο Jason Mraz λέει «Yes!»

Πολλά πράγματα για να ξεφύγει από τον γλυκερό αλλά ευχάριστο στα αυτιά χαρακτηριστικό ήχο του δεν μπορεί να κάνει ο Jason Mraz. Λογικό, λοιπόν, είναι ότι και το τελευταίο του άλμπουμ, που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό με τίτλο «Yes!», αναγνωρίζεται από τις πρώτες κιόλας νότες (συχνά πριν καν αρχίσει να τραγουδά). Εν πάση περιπτώσει, 14 κομμάτια περιλαμβάνει ο δίσκος. Ξεκινά με το «Rise», ολοκληρώνεται με το «Shine» και στο μεταξύ θα ακούσετε το «Love someone» που είναι προορισμένο για σουξέ, αλλά και τα «It’s so hard to say goodbye to yesterday» και «A world with you» που υπολογίζουν στο εύκολο μελό.

Δύο χρόνια μετά το «Love Is a Four Letter Word» (2012), ο 37χρονος Αμερικανός καλλιτέχνης επανακάμπτει με έναν πέμπτο δίσκο για τον οποίο συνεργάστηκε και έγραψε τραγούδια μαζί με τα κορίτσια της indie ροκ/φολκ μπάντας Raining Jane. Σε κομμάτια όπως το «Hello, You Beautiful Thing», «Out of my hands», «3 Things» είναι λίγο πιο σαφής η βουτιά που κάνει στον αμερικανικό ήχο. Κατά τα άλλα, πρόκειται για την επικράτηση του τρυφερού γλυκανάλατου…

Μ.Κ.

……………………………………………………………………

Επιστροφή των Belle And Sebastian

Τη στιγμή που ο κατάλογος με τα βινύλια των Belle And Sebastian παίρνει ήδη θέση (από τις 6 Οκτωβρίου) και στα ελληνικά δισκοπωλεία, το συγκρότημα ανακοινώνει πως στις 19 Ιανουαρίου θα κυκλοφορήσει από τη Matador Records παγκοσμίως ο νέος τους δίσκος με τίτλο «Girls In Peacetime Want To Dance». Το ένατο άλμπουμ των παιδιών από τη Γλασκόβη έρχεται 5 χρόνια μετά το «Write About Love».

Η παραγωγή και η μίξη του άλμπουμ έγινε στα Maze Studios στην Aτλάντα, ενώ το mastering έκανε ο Φρανκ Aρκράιτ στα Abbey Road Studios.

Δείτε ένα μικρό video από τον χρόνο που πέρασαν στην Ατλάντα (http://youtu.be/H53_EUJsZy8) κι όσοι διαθέτετε Instagram (http://instagram.com/bellesglasgow) δείτε τις πολλές φωτογραφίες που ανέβασαν. Μας έλειψε η ίντι ποπ των Σκοτσέζων!

Μ.Κ.

Τελικά παραήταν καλό για να είναι αληθινό. Γρήγορα αγαπήσαμε την Kovacs (Σάρον Κόβακς), ακόμα πιο γρήγορα κάναμε ραδιοφωνικό ύμνο το κομμάτι της «My love» και πάνω που πιστέψαμε ότι σε λίγες εβδομάδες θα την ακούσουμε και ζωντανά ακυρώθηκε η εμφάνισή της στην Αθήνα (λόγω προβλημάτων στη λειτουργία του Stage Volume One). Ας αρκεστούμε, λοιπόν, στο άλμπουμ της (σινγκλ για την ακρίβεια). Δεν είναι και λίγο. Διότι από τη μια μας συστήνει ένα νέο κορίτσι, με ενδιαφέρον, προβληματισμό, καλές μουσικές κι από την άλλη βλέπουμε πόσα μπορούμε να περιμένουμε από την ψαγμένη Ολλανδή που γεννήθηκε μόλις το 1990 και παραδέχεται: «Είμαι πάντοτε ειλικρινής, ακόμη κι αν κάνω κακό γύρω μου. Η μουσική είναι μια μεγάλη εσωτερική ανάγκη να εκφραστώ».

Το EP «My love» περιλαμβάνει τέσσερα κομμάτια. Από το ομώνυμο, που πλέον ξέρουμε απ’ έξω κι ανακατωτά και με το οποίο αρχίζει το δισκάκι, περνάμε στο δεύτερο «He talks that shit» που επίσης έγραψε η ίδια. H ειρωνεία εδώ γίνεται περισσότερη, η τραγουδίστρια παραδέχεται «I do love him» και χαρίζει ένα ακόμα τραγούδι που θα αγαπήσουν τα ραδιόφωνα. Το τρίτο τραγούδι «When the lady’ s hurt» κινείται στο ίδιο ύφος που ισορροπεί μεταξύ τραγικού και διάθεσης εκδίκησης.

«Αυτός ο σκοτεινός, ζοφερός σχεδόν ήχος βγαίνει από τη φωνή μου. Ισως να φταίει η διάθεση, ίσως οι ενορχηστρώσεις, ίσως το ύφος, ίσως το γεγονός ότι γράφω σε μινόρε. Μου αρέσει να φτιάχνω ατμόσφαιρα γιατί έτσι η μουσική μου έχει ψυχή», λέει και παραδέχεται πως οι βασικές της επιρροές έχουν παρελθόν και βαρύ ονοματεπώνυμο: πρώτη και καλύτερη η Μπίλι Χολιντέι, η Eτα Τζέιμς, η Ελα Φιτζέραλντ, η Nίνα Σιμόν, η Ντάινα Ουάσινγκτον, η Τζάνις Τζόπλιν. «Δηλαδή γυναίκες με προσωπικότητα, που «έζησαν» τη ζωή τους. Τα συναισθήματα και οι εμπειρίες τους αποτυπώθηκαν στη φωνή τους και αυτό είναι τόσο ελκυστικό«, λέει.

Αυτό το κορίτσι με τη βραχνή, αισθαντική, γεμάτη υπονοούμενα φωνή, πάντως, στο EP αυτό δεν παραλείπει να τιμήσει και την Γκρέις Τζόουνς καθώς με ένα δικό της τραγούδι ξεκίνησαν όλα στην καριέρα της. Ο λόγος για το «I’ ve Seen That Face Before», το πρώτο τραγούδι που διασκεύασε η Σάρον και έστειλε στον διάσημο παραγωγό Oscar Holleman προκειμένου να τον πείσει για τα προσόντα της. Ακούστε το και θα καταλάβετε αμέσως γιατί αυτό το κορίτσι με το ξυρισμένο κεφάλι τραγουδά σαν να ψιθυρίζει «Εγώ θα πετύχω»!

………………………………………………………………………

Αλεξάνδρα Κλάδη: ατακαδόρικη vintage

Μέσα σε όλη αυτή τη vintage μανία, όπου κανείς συχνά δυσκολεύεται να ξεχωρίσει πού ξεκινά η διασκευή και πότε το πειραγμένο τραγούδι φτάνει να ακούγεται σαν καρικατούρα, υπάρχουν μερικές περιπτώσεις νέων καλλιτεχνών που πραγματικά αξίζουν. Η Αλεξάνδρα Κλάδη έχει φρεσκάδα, ενδιαφέρον, μπρίο. Τα τραγούδια της έχουν αυτοσαρκασμό και χιούμορ, διηγούνται μικρές ιστορίες και περιπέτειες που συνήθως περιστρέφονται γύρω από τον έρωτα και τα ευτράπελά του. Οι μελωδίες της παραπέμπουν στη γνωστή ρομαντική παρελθοντική εποχή, αλλά ο στίχος της είναι σύγχρονος, λιτός, οξύς, έχει ατάκα. Οσοι έχετε ακούσει το πρώτο της Digital Single «Στο Κολωνάκι» (Feelgood Records), καταλαβαίνετε.

Η Αλεξάνδρα Κλάδη γεννήθηκε στη Ζάκυνθο. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το ωδείο Φίλιππος Νάκας. Γράφει μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Είναι συγγραφέας παιδικών παραμυθιών και συνθέτης παιδικών μιούζικαλ. Παίζει ακορντεόν, μαντολίνο, μελόντικα, μεταλλόφωνο, γιουκαλίλι. Από την ερχόμενη Πέμπτη (16 Οκτωβρίου και κάθε δεύτερη Πέμπτη, στις 22.00, είσοδος ελεύθερη) θα εμφανίζεται στο Belle – Amie όπου μαζί με το «Τρίο Σταρ» θα παρουσιάσουν τη μουσική παράσταση «Σπιτικά Λικέρ». Βρήκαμε κι άλλο λόγο για να κατέβουμε Πειραιά!

Μ.Κ.

……………………………………………

Οι AC/DC επιστρέφουν

Τον τελευταίο καιρό μονοπώλησαν τον μουσικό Τύπο με δυσάρεστες ειδήσεις, καθώς οι AC/DC υποχρεώθηκαν να αποδεχτούν πως ο κιθαρίστας τους Mάλκολμ Γιανγκ (και αδερφός του τραγουδιστή τους, Ανγκους Γιανγκ) δεν θα λείψει για λίγο από το συγκρότημα -όπως αρχικά είχε ειπωθεί- αλλά θα αποχωρήσει για πάντα από την μπάντα μιας και η κατάσταση της υγείας του δεν έχει καλή εξέλιξη. Παρόλα αυτά ο νέος τους δίσκος είναι έτοιμος (και θα είναι το πρώτο άλμπουμ στη 40χρονη ιστορία τους, χωρίς τη συμμετοχή του Μ. Γιανγκ).

Ο τίτλος είναι «Rock Or Bust» και θα κυκλοφορήσει την 1η Δεκεμβρίου. Το «Play Ball», που είναι και το πρώτο σινγκλ, έφτασε μόλις χθες στα χέρια μας και είναι ένα κομμάτι που τιμά το παρελθόν και την ιστορία τους.

To «Rock or Bust» έρχεται έξι χρόνια μετά το «Black Ice» (που πούλησε πάνω από 8 εκατ. αντίτυπα παγκοσμίως). Σύμφωνα με τις πληροφορίες, το εξώφυλλο του νέου δίσκου θα είναι 3D, το οποίο καθώς θα το κοιτάζεις από διαφορετικές πλευρές το λογότυπο του συγκροτήματος θα εκρήγνυται. Τα 11 ολοκαίνουργια κομμάτια ηχογραφήθηκαν την άνοιξη στο Βανκούβερ (με Μπρένταν Ο’ Μπράιεν στην παραγωγή). Εννοείται πως και αυτή η δουλειά θα συνοδεύεται από μια καλοφτιαγμένη παγκόσμια περιοδεία στην οποία για κιθαρίστα (στη θέση του Μάλκολμ) θα έχουν τον ανιψιό τους Στιβ Γιανγκ, τον όποιο επιστράτευσαν και για την ηχογράφηση του «Rock or Bust». Σύμφωνα με τις πρώτες διαρροές έχουν ήδη κλείσει για το Γκλάστονμπερι του 2015!

Μ.Κ.