Αμερικανοί ερευνητές δημιούργησαν δονούμενα ρούχα που καθοδηγούν τους τυφλούς στο δρόμο. Περίπου 285 εκατ. άνθρωποι πάσχουν από μειωμένη όραση, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, και οι περισσότεροι, ακόμη και στις πιο ανεπτυγμένες χώρες, δεν μπορούν να βασιστούν παρά στο χαρακτηριστικό λευκό μπαστουνάκι τους (που εφευρέθηκε το 1921) για να κυκλοφορήσουν.

Οι ερευνητές της εταιρείας Tactile Navigation Tools, την οποία δημιούργησε ο γιατρός Τζ. Ρίτσο του Ιατρικού Κέντρου Langone του Πανεπιστημίου της Ν. Υόρκης, ανέπτυξαν ρούχα με ηλεκτρονικούς αισθητήρες που «διαβάζουν» συνεχώς το περιβάλλον και ειδοποιούν έγκαιρα τον τυφλό, ο οποίος τα φορά.

Όταν υπάρχει κάποιο εμπόδιο τριγύρω, το ρούχο δονείται και ο τυφλός προειδοποιείται. Το «ρούχο» (στην ουσία είναι μία φορετή συσκευή), με την ονομασία-λογοπαίγνιο «Eyeronman» (σ.σ. ακούγεται όπως η λέξη Ironman=Σιδηράνθρωπος), μπορεί να αξιοποιηθεί και από ανθρώπους χωρίς προβλήματα όρασης, για να τους βοηθήσει στον προσανατολισμό τους σε ειδικές συνθήκες, όπως πυροσβέστες εν μέσω καπνών, αστυνομικούς, στρατιώτες σε ώρα μάχης και άλλους.

Το Eyeronman είναι εφοδιασμένο με μια ευρεία γκάμα αισθητήρων, όπως ένα σύστημα lidar (ένα είδος ραντάρ λέιζερ που χρησιμοποιείται και στα αυτόνομα οχήματα χωρίς οδηγό), υπερήχων (τους χρησιμοποιούν οι νυχτερίδες για τον συνεχή ηχοεντοπισμό της θέσης τους) και υπέρυθρων ακτίνων (ανιχνεύουν τη θερμοκρασία των σωμάτων).

Οι εισροές δεδομένων από τους αισθητήρες μετατρέπονται στις κατάλληλες δονήσεις από το «έξυπνο» φανελάκι, το οποίο είναι κατασκευασμένο από ειδικού τύπου πολυμερή. Το ρούχο ανιχνεύει όλα τα εμπόδια περιμετρικά, δηλαδή σε ακτίνα 360 μοιρών.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Σύγκρουση ιδεών:
1. «Δεν κοστίζει τίποτα η σωστή και αποτελεσματική οργάνωση των Κέντρων Πιστοποίησης Αναπηρίας. Αλλα πράγματα κοστίζουν. Αλλά σε αυτά κρίνονται το περιεχόμενο, τα χαρακτηριστικά της πολιτικής που ασκείται σε μια χώρα και τελικά οι προτεραιότητες»
2. «Είναι η πρώτη φορά που τα δικαιώματα των ΑμεΑ αμφισβητούνται. Είναι ανάγκη οι φορείς να ανακτήσουν την κινηματικότητά τους και μπροστά στο αβέβαιο μέλλον να πορευτούν με πυξίδα την πίστη στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια»

→Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μοιρολατρικά το γεγονός

→Η ανεργία συνιστά πολλαπλό πλήγμα για έναν ανάπηρο και τον καθιστά δύο φορές ανάπηρο

ΑΠΟΔΟΜΕΙΤΑΙ ΤΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Πρέπει να αποκατασταθούν οι αδικίες

Του Γιώργου Κουτρουμάνη*

Είναι γεγονός ότι τα μέτρα που πάρθηκαν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, στο πλαίσιο μιας βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής, οδήγησαν σε μια μεγάλη υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου για τη συντριπτική πλειονότητα των πολιτών. Η δραματική αύξηση της ανεργίας, οι μειώσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και στα κοινωνικά επιδόματα, σε συνδυασμό με τις μεγάλες αυξήσεις στους έμμεσους και άμεσους φόρους έχουν μειώσει το διαθέσιμο εισόδημα και τη δυνατότητα των νοικοκυριών να καλύψουν βασικές ανάγκες.

Σε τέτοιες συνθήκες, η καθημερινότητα γίνεται πιο σκληρή για τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού μεταξύ των οποίων στις πρώτες θέσεις με πραγματική αδυναμία, βρίσκονται τα άτομα με αναπηρία.

Για πολλά χρόνια, οι πόροι που διατέθηκαν σε πολιτικές στήριξης και ενίσχυσης των αναπήρων σίγουρα δεν ήταν επαρκείς. Σε πολλές περιπτώσεις σπαταλήθηκαν πόροι, χωρίς να έχουν την ανάλογη κοινωνική αποτελεσματικότητα, με τις πελατειακές και ευκαιριακές πρακτικές να κάνουν και στον συγκεκριμένο τομέα έντονη την παρουσία τους.

Η ανάγκη για εξορθολογισμό, επομένως, σε ένα σύστημα που θα πρέπει να λειτουργεί με διαφάνεια, αντικειμενικότητα, συνεχή αξιολόγηση και έλεγχο, είναι επιτακτική.

Η διαμόρφωση ενός νέου πλαισίου προστασίας είναι περισσότερο αναγκαία σήμερα από κάθε άλλη φορά σε μια χώρα αλλά και σε όλες τις χώρες που μαστίζονται από την κρίση και τη διεύρυνση της φτώχειας. Η Ευρώπη για δύο αιώνες περίπου ήταν πρωτοπόρα στην οικοδόμηση του κοινωνικού κράτους.

Σήμερα οι νέοι συσχετισμοί δυνάμεων που έχουν δημιουργηθεί κάνουν οτιδήποτε για να το αποδομήσουν.

Ωστόσο δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε μοιρολατρικά το μεγάλο αυτό θέμα, χωρίς τις απαραίτητες ενέργειες που μπορούν να προστατεύσουν και να βελτιώσουν το επίπεδο ζωής, ειδικά για τα άτομα με αναπηρία.

Υπάρχουν πράγματα που δεν κοστίζουν και όμως έχουν μεγάλη αξία.

Για παράδειγμα, δεν κοστίζει τίποτα η σωστή και αποτελεσματική οργάνωση των Κέντρων Πιστοποίησης Αναπηρίας, αντιμετωπίζει όμως το μεγάλο πρόβλημα ταλαιπωρίας και καθυστέρησης στην απονομή των παροχών.

Υπάρχουν άλλα πράγματα που κοστίζουν αλλά σε αυτά κρίνονται το περιεχόμενο, τα χαρακτηριστικά της πολιτικής που ασκείται σε μια χώρα και τελικά οι προτεραιότητες. Σε μια χώρα που νοιάζεται περισσότερο για τους οικονομικά αδύναμους και ανήμπορους δεν μπορείς να καταργείς το ΕΚΑΣ των αναπήρων και τις προνοιακές συντάξεις των ανασφάλιστων υπερηλίκων.

Και εάν μέσα από τη δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος, που είναι αποτέλεσμα των μεγάλων θυσιών, δημιουργούνται οι συνθήκες να αποκατασταθούν αδικίες, το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι η κατάργηση τέτοιων ακραίων ρυθμίσεων.

* Ο Γιώργος Κουτρουμάνης είναι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και πρώην υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

…………………………………………………………………………………………………………………………………..

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΡΙΝΕΙ ΑΥΣΤΗΡΑ

Ο νέος κοινωνικός δαρβινισμός

Του Παναγιώτη Κουρουμπλή*

Η οικονομική κρίση και η κοινωνική ανασφάλεια που διευρύνονται με εκρηκτικούς ρυθμούς αποτελούν τη μήτρα του ρατσισμού, του κοινωνικού αποκλεισμού και των κοινωνικών διακρίσεων. Οταν, μάλιστα, η κοινωνία διαπιστώνει την αδυναμία και απροθυμία του επικρατούντος πολιτικού συστήματος να εμπεδώσει αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης, δηλαδή δίκαιη κατανομή των βαρών που παράγει η κρίση, τότε δημιουργείται σύγχυση και στις ενδοκοινωνικές σχέσεις. Το πολιτικό σύστημα που αποδυναμώνει την κοινωνική άμυνα, κατεδαφίζοντας βασικά κοινωνικά δικαιώματα που αποτελούσαν ανάχωμα στη διεύρυνση των ανισοτήτων, θα κριθεί αυστηρά από την ιστορία.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια η ελληνική κοινωνία βιώνει μια βίαιη κατάλυση των σταθερών εκείνων που συντηρούσαν την κοινωνική συνοχή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ανθούν σήμερα φαινόμενα όπως ο ατομοκεντρισμός, ο κοινωνικός αυτισμός και ο εγωταυρισμός. Τα φαινόμενα αυτά, που ενδημούν πλέον στη συμπεριφορά και στη στάση ζωής των πολιτών, κακοποιούν τις αξίες που παράγουν οι ανθρώπινες σχέσεις: την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και τον αυτοσεβασμό, το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση του ενός προς τον άλλον. Η καύσιμη ύλη όλων αυτών των φαινομένων είναι η κατάρρευση του κοινωνικού και προνοιακού συστήματος, που προκαλεί άμεση και καταλυτική υποβάθμιση της ζωής των πιο ευπαθών ομάδων του πληθυσμού. Τα πρόσωπα με αναπηρία, οι μονογονεϊκές οικογένειες, οι μακροχρόνια άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, οι πολύτεκνες και τρίτεκνες οικογένειες, οι Νεοπόντιοι πρόσφυγες και οι Βορειοηπειρώτες είναι το μεγάλο τμήμα της κοινωνίας που χειμάζεται και δοκιμάζεται βάναυσα από την άνιση κατανομή των βαρών αυτής της κρίσης.

Τις δεκαετίες 1970 και 1980, οι αγώνες των προσώπων με αναπηρία, οι διεκδικήσεις τους για «μόρφωση, δουλειά και όχι ζητιανιά», η απόφασή τους να απαιτούν και να μην επαιτούν λύσεις στα προβλήματά τους, η άρνησή τους να παρέχουν σε άλλους το δικαίωμα της προστασίας και η σθεναρή τους θέση να μην παραχωρούν σε κανέναν το δικαίωμα να αποφασίζει γι' αυτούς χωρίς αυτούς, έχτισαν ένα κίνημα αυτοπροσδιορισμού και απελευθέρωσης από τα διαχρονικά και αιώνια δεσμά της περιθωριοποίησης, της αυτοπεριθωριοποίησης και της κοινωνικής εξάρτησης. Η δεκαετία του 1980 έδωσε καρπούς σε αυτούς τους κοινωνικούς αγώνες. Πλέον, το ίδιο το πρόσωπο με αναπηρία, συμμετέχοντας στα κέντρα λήψης των αποφάσεων που το αφορούσαν, συμμετέχοντας στην παραγωγική διαδικασία, εξασφαλίζοντας πρόσβαση στην εκπαίδευση και κατακτώντας κοινωνικά δικαιώματα, περιόρισε την κοινωνική ανασφάλεια μέσα στην οποία ζούσε, υπερασπίστηκε την αξιοπρέπειά του και μετατράπηκε από παθητικός αποδέκτης καθορισμού της τύχης του από άλλους σε ενεργό και συμμετοχικό πολίτη.

Οι μέρες περνούν αργά και βασανιστικά για τα πρόσωπα με αναπηρία, που ζουν τις δραματικές επιπτώσεις της ακραίας φτώχειας, του κοινωνικού αποκλεισμού και των κοινωνικών διακρίσεων. Είναι τα φαινόμενα που πυροδοτούν έναν κοινωνικό αυτοματισμό που φτάνει ακόμα και στο σημείο ο πολίτης που δεν είναι ανάπηρος, αλλά που ζει το μαρτύριο της ανέχειας και της ανεργίας, να αμφισβητεί τα κοινωνικά δικαιώματα του αναπήρου. Ειδικά η ανεργία συνιστά πολλαπλό πλήγμα για έναν ανάπηρο. Τον καθιστά δύο φορές ανάπηρο και τον οδηγεί να σκέφτεται ότι η αναπηρία είναι η κύρια αιτία των προβλημάτων του και όχι η κυριαρχία των κοινωνικών ανισοτήτων.

Είναι η πρώτη φορά που τα δικαιώματα των ΑμεΑ, τα οποία κατακτήθηκαν με κοινωνικούς αγώνες δεκαετιών, αμφισβητούνται. Είναι ανάγκη οι φορείς των προσώπων με αναπηρία και αυτοί του γονεϊκού κινήματος να ανακτήσουν την κινηματικότητά τους και μπροστά στο αβέβαιο μέλλον να πορευτούν με πυξίδα την πίστη στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ο αγώνας συνεχίζεται.

* Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής είναι κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και βουλευτής Β΄ Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ

«Η μετωπική σύγκρουση με όσους/όσες επιχειρούν να αμφισβητήσουν το δικαίωμά μας στην αξιοπρέπεια δεν είναι εναλλακτική επιλογή αλλά υπαρξιακή υποχρέωση

Της Αλεξάνδρας Λεφοπούλου

Ο Ρώσος θεωρητικός και ψυχολόγος Lev Vygotsky αναφέρει ότι «Το Α και το Ω της εξέλιξης του πολιτισμού είναι η δημιουργία πλάγιων διαδρομών» και προσθέτει ότι «η ολόπλευρη ανάπτυξη των ανθρώπων με αναπηρία και η συμμετοχή τους στον πολιτισμό είναι δυνατή με τη δημιουργία κατάλληλων πλάγιων διαδρομών και προσβάσεων, πέραν εκείνων που χρησιμοποιεί η κυρίαρχη ομάδα». Αυτό υπενθυμίζουν στη συζήτηση που κάναμε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία οι εκπρόσωποι της Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ-Μηδενική Ανοχή. «Μένοντας προσηλωμένοι στην ιδέα του κινήματος δεν υπογράφουμε σαν πρόσωπα αλλά σαν Μηδενική Ανοχή» εξηγούν οι εκπρόσωποί της.

Μια τέτοια συζήτηση εξ ορισμού ξεκινά με το θέμα της προσβασιμότητας αλλά και της διεκδίκησης που με διαφορετικούς τρόπους προσκρούει στη χειραγώγηση. Και καθώς η Παγκόσμια Ημέρα των Ατόμων με Αναπηρία για μεγάλο μέρος των συμπολιτών μας καταλήγει περισσότερο σε αναλύσεις που ξεκινούν από διαπιστώσεις χωρίς περαιτέρω δράσεις, η συζήτηση με εκπροσώπους της Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ μπορεί να οδηγήσει σε μια διαφορετική αντίληψη που δεν αφορά μόνο την αναπηρία αλλά και τον ρατσισμό απέναντι στον οποίο θεωρητικά λίγο-πολύ… όλοι είμαστε αντίθετοι.

Ξεκινώντας τη συζήτηση γύρω από τον βαθμό παρεμπόδισης άσκησης των κοινωνικών δικαιωμάτων των ανθρώπων με αναπηρία, η απάντηση έρχεται καταπέλτης, καθώς το 90% των ΑμεΑ δεν έχει πρόσβαση στην εκπαίδευση και το 80% στην αγορά εργασίας, γεγονός που καταδεικνύει τα εμπόδια που υφίστανται οι πολίτες με αναπηρία. Γύρω τους διαμορφώνεται ένα πλέγμα αντιλήψεων, στάσεων, συμπεριφορών που τους εξαναγκάζει σε υποτελή διαβίωση καθώς αποτελούν μια απόλυτα διακριτή κατηγορία πολιτών.

Φανταστείτε μια μέρα να ξυπνήσετε χωρίς δυνατότητα όρασης ή κίνησης για παράδειγμα και ξαφνικά να αποκλειστείτε. Θα μπορούσατε να δεχτείτε ότι για τον λόγο αυτό είστε λιγότερο ικανοί; Με τον ίδιο τρόπο κανείς μας δεν θέλει να αποκλείεται από δημόσια ή κοινωνικά αγαθά ή να συμμετέχει άνισα σε αυτά.

Η πολιτική και τα ΜΜΕ πώς προσεγγίζουν την αναπηρία; Είναι προσωπικό ή συλλογικό το θέμα;

Ο αγώνας των ανθρώπων με αναπηρία είναι διαρκής και σε μεγάλο βαθμό προσωπικός. Το ερώτημα στρέφεται στη σύγκρουση μεταξύ της ατομικής περίπτωσης και των θεμάτων που αφορούν το σύνολο των πολιτών που έχουν κάποιας μορφής αναπηρία. Μπορεί μέσα από τη βιωματική σχέση να μιλήσει κάποιος για το σύνολο των προβλημάτων που αφορούν τη συνολική κοινότητα; Σε ποιο βαθμό απορροφά η προσωπική ιστορία το ενδιαφέρον των θεατών ή των αναγνωστών; Οι συνομιλητές μας είναι κατηγορηματικοί ως προς το σκέλος της συμμετοχής και γνώσης των θεμάτων της αναπηρίας ψέγοντας τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης για την αξιοποίηση των βιωματικών προσεγγίσεων ως προς το σκέλος των ζητημάτων που τις ξεπερνούν, όταν ζητούν από ανθρώπους που βιώνουν την αναπηρία να τοποθετηθούν «άτυπα» σε ζητήματα που αφορούν το σύνολο των ΑμεΑ.

«Η εκμετάλλευση γύρω από τα θέματα των ΑμεΑ είναι φανερή τόσο στα ΜΜΕ όσο και στην πολιτική» εξηγούν. «Το φαινόμενο του “παγωμένου χρόνου” με τις διεκδικήσεις των αναπήρων μέσα από τα κυρίαρχα μέσα της εποχής μας έχει τη μορφή της καταγγελίας, χωρίς συνέχεια που θα μπορούσε να οδηγήσει στην πίεση για επίλυση του προβλήματος. Διαπιστώνουμε ότι παρουσιάζονται οι ίδιες περίπου θεματολογίες χωρίς να συνδέονται παρόν και παρελθόν, δίχως την παραμικρή επεξήγηση τού γιατί το ίδιο πρόβλημα διαρκώς υπάρχει και αναπαράγεται, δίχως την παραμικρή νοηματοδότηση – ανάδειξη αιτίων και υπαιτίων. Το παράδειγμα του εκπροσώπου των ΑμεΑ που φωτογραφίζεται για τις ανάγκες πολιτικής καμπάνιας σε αναπηρικό αμαξίδιο ενώ δεν κυκλοφορεί με τον τρόπο αυτό στην καθημερινότητά του διαιωνίζει το στερεότυπο σχετικά με την αναπηρία και αξιοποιεί με τρόπο αρνητικό το αναπηρικό κίνημα».

Πόσο εξελίχθηκε η αντίληψη σχετικά με τα θέματα των ανθρώπων με αναπηρία σε σχέση με το παρελθόν;

«Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, οι ανάπηροι εκφράζονται πολιτικά για πρώτη φορά στην ιστορία διεκδικώντας τα αυτονόητα. Μέχρι τότε κυριαρχούσαν η παθητικότητα, η μοιρολατρία, η μιζέρια και η κακομοιριά, υπήρχε δε η αντίληψη ότι ο ανάπηρος θα πρέπει να μην είναι πολιτικοποιημένο ον και να ζει εξαρτημένος από τους μηχανισμούς φιλανθρωπίας. Η φιλανθρωπία βλέπει την ανάγκη και όχι την αιτία που τη δημιουργεί».

Τη δεκαετία του ’80 έως το ’90 ακολούθησαν θεσμικές παρεμβάσεις για την καλυτέρευση της ζωής των ΑμεΑ με τον νόμο για παράδειγμα για τα «αποκλίνοντα εκ του φυσιολογικού άτομα» και την ευθύνη εκπαίδευσής τους και για πρώτη φορά ο νομοθέτης αναγνωρίζει το δικαίωμα των αναπήρων στην εκπαίδευση μέσα από τη δημιουργία ειδικών σχολείων. Η υποχρεωτική βασική εκπαίδευση νομοθετήθηκε 20 χρόνια αργότερα.

Το εθνικό αναπηρικό κίνημα μέσα στη δεκαετία του ’80 απαιτεί τη συμμετοχή του σε κάθε κέντρο σχεδιασμού και λήψης αποφάσεων που το αφορούν, χρησιμοποιώντας διαρκώς το σύνθημα «τίποτα για εμάς χωρίς εμάς».

«Σήμερα, χιλιάδες άνθρωποι με αναπηρία αναμένουν επί μήνες την εξέτασή τους από τις Υγειονομικές Επιτροπές του Κέντρου Πιστοποίησης Αναπηρίας προκειμένου να προσδιοριστεί ο βαθμός αναπηρίας τους και να επανακαταστούν δικαιούχοι των “στοιχειωδώς αναγκαίων” που η αναπηρία συνεπάγεται. Η ελληνική πολιτεία τούς υποχρεώνει σε παρατεταμένη αιχμαλωσία μέσα από την αναμονή αορίστου χρόνου» τονίζουν τα μέλη της Κίνησης.

Τι σημαίνει χειραφέτηση σήμερα για τα ΑμεΑ;

«Χειραφέτηση σημαίνει μηδενική ανοχή» εξηγούν. «Για παράδειγμα, η περίπτωση απόσυρσης της εγκυκλίου του ΙΚΑ όταν εννέα άνθρωποι με αναπηρία μέσα σε λιγότερο από 24 ώρες αποφασίσαμε να οργανώσουμε κατάληψη του κεντρικού κτιρίου του Οργανισμού Κοινωνικής Ασφάλισης και να απαιτήσουμε την απόσυρση της εγκυκλίου. Τα ξημερώματα της 6ης Ιουνίου του 2011 ακτιβιστές με αναπηρία κατέλαβαν το κεντρικό κτίριο της διοίκησης του ΙΚΑ, κοινοποιώντας στα ΜΜΕ το κείμενο με τίτλο “Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ: “ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ”».

«Η αναδίπλωση του διοικητή του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ που αντιλήφθηκε ότι είμαστε ανυποχώρητοι στο δίκαιο αίτημά μας οδήγησε στη δέσμευση ενώπιόν μας ότι η εγκύκλιος του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ θα τεθεί σε διαβούλευση από μηδενική βάση, ενώ στη διάρκεια της διήμερης κατάληψης δεχτήκαμε τη συμπαράσταση δεκάδων κινήσεων και κινημάτων που μετέχουν στον αγώνα για δικαιώματα των ανθρώπων με αναπηρία. Νιώσαμε βαθιά δικαιωμένοι ως προς το γεγονός ότι στόχος μας ήταν η ανταπόκριση και η ενεργοποίηση σε μαχητικές και μετωπικές εκδοχές δράσης που εκφράζουν τη μηδενική πλέον ανοχή των ΑμεΑ σε αποφάσεις και ενέργειες που απειλούν ευθέως την αξιοπρέπειά τους. Ως ιδιαίτερα θετική επίσης κρίνουμε την πολιτική συμπαράσταση στο αυτονόητα δίκαιο αίτημά μας απόσυρσης της εγκυκλίου. Με ανακοινώσεις και επερωτήσεις στη Βουλή των Ελλήνων στήριξαν το αίτημά μας όλα τα κόμματα της Κεντροαριστεράς, κάνοντας πράξη έστω και άτυπα ως προς την ανάγκη ενιαίας δράσης σε περιπτώσεις όπου αν μη τι άλλο παραβιάζονται τα στοιχειωδώς “αυτονόητα”.

Τελικά, ο διοικητής του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ δεσμεύτηκε για τη συμμετοχή εκπροσώπου της “Κίνησης Χειραφέτησης ΑμεΑ” στις διαβουλεύσεις για την εγκύκλιο.

Ωστόσο αργότερα οι εκπρόσωποι του εθνικού αναπηρικού κινήματος δεν έγιναν αποδεκτοί ως συνομιλητές με τη δικαιολογία ότι δεν ήμασταν εκλεγμένοι…» .

«Αντίστοιχη περίπτωση αποτέλεσε πέρυσι η συμμετοχή μας με το “μέρισμά” μας στην υπόθεση “Εθνικής Σωτηρίας” μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη. Εκεί, ελλείψει χρημάτων, καταθέσαμε τα βασικά “εργαλεία” που υπηρετούν το δικαίωμα στη στοιχειωδώς αυτόνομη διαβίωση των ΑμεΑ, που είναι τα τεχνητά μέλη, αμαξίδια και τα λευκά μπαστούνια. Το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια είναι αδιαπραγμάτευτο. Η μετωπική σύγκρουση με όσους/όσες επιχειρούν να μας το αμφισβητήσουν δεν είναι εναλλακτική επιλογή αλλά υπαρξιακή υποχρέωση. Εάν σήμερα δεν αναμετρηθούμε με τους “καλοθελητές” της κυρίαρχης λογικής που μας καλούν επίμονα να αποδεχτούμε άφωνοι όσα δρομολογούνται “για εμάς χωρίς εμάς”, με νομοτελειακή ακρίβεια θα βιώσουμε τη σταδιακή απάλειψη ακόμα και των πλέον αυτονόητων δικαιωματικών παροχών δίχως τις οποίες η στοιχειωδώς αξιοπρεπής ζωή είναι αδύνατη.

Η καθημερινότητα θέτει διαρκώς νέα ζητήματα, από τις δηλώσεις των πολιτικών ή τις πρακτικές των ΜΜΕ μέχρι τις πολιτικές που θέτουν πολύ πιο περιοριστικούς όρους για τους ανθρώπους με αναπηρία. Ομως, οι αγώνες για το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στην ίδια τη ζωή δεν τελειώνουν ποτέ».

Τα στοιχεία επικοινωνίας με την Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ-Μηδενική Ανοχή είναι: mideniki.anoxi@gmail.com.

Στο πλαίσιο αυτό θα αλλάξει η ευρωπαϊκή νομοθεσία επιτρέποντας σε πάνω από 100 εκατομμύρια ανθρώπους που έχουν δυσκολία πρόσβασης στις δημόσιες ιστοσελίδες να χρησιμοποιούν ηλεκτρονικές υπηρεσίες.

«Προς το παρόν μόνο το ένα τρίτο των δημόσιων δικτυακών τόπων είναι προσβάσιμο για τα άτομα με αναπηρίες κι αυτό έχει προβλήματα. Είναι εξαιρετικά σημαντικό να αποκατασταθεί αυτή η ανισότητα που αφορά ΑμεΑ και ανθρώπους τρίτης ηλικίας που είναι αποκομμένοι κι έχουν ανάγκη από την εύκολη χρήση των σύγχρονων τεχνολογιών για να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους», δήλωσε ο εισηγητής, Γιώργος Χατζημαρκάκης.

Να σημειωθεί πως έγινε αποδεκτή η πρόταση του κ. Χατζημαρκάκη να είναι πλήρως προσβάσιμες όλες οι δημόσιες ιστοσελίδες για όλες τις πιθανές υπηρεσίες που μπορούν να προσφερθούν κι όχι μόνο για τις 12 κατηγορίες που είχαν αρχικά προταθεί από την Κομισιόν.

Εφαρμογή παντού 

«Θέλουμε να εφαρμοστεί παντού κι όχι μόνο για παροχές κοινωνικής ασφάλισης, προσωπικά έγγραφα ή εγγραφή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση όπως για παράδειγμα προέβλεπε αρχικά η πρόταση. Θέλουμε να επεκταθεί ο νόμος και σε ιστοσελίδες των ιδιωτικών φορέων που ασκούν δημόσια καθήκοντα, όπως η παροχή θέρμανσης, ηλεκτρικού ρεύματος και νερού, ή για υπηρεσίες που αφορούν τη μεταφορά ή τη φροντίδα των παιδιών αλλά και όλες τις υπηρεσίες υγείας. Το περιεχόμενο σε αυτές τις ιστοσελίδες θα πρέπει να μπορεί να προσεγγιστεί με μια φορητή συσκευή, όπως ένα κινητό τηλέφωνο ή ένα tablet και θα πρέπει να έχουν προσβασιμότητα όλοι οι άνθρωποι με αναπηρίες» επισημαίνει ο κ. Χατζημαρκάκης.

Σήμερα υπάρχουν πάνω από 761.000 ιστοσελίδες του δημόσιου τομέα στην ΕΕ, που προσφέρουν πρόσβαση σε πληροφορίες και υπηρεσίες. Ωστόσο, μόνο το ένα τρίτο από αυτές πληρούν τα διεθνή πρότυπα προσβασιμότητας στο διαδίκτυο. Αυτό σημαίνει ότι πάρα πολλές από αυτές που είναι σε απευθείας σύνδεση με δημόσιες υπηρεσίες είναι δύσκολο ή αδύνατο να προσφέρουν πρόσβαση για άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες.

efsyn.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Τα αιτήματα

Η ΕΣΑμεΑ διεκδικεί, μεταξύ άλλων, να μη γίνει καμία περικοπή σε προνοιακά και αναπηρικά επιδόματα, να εξαιρεθούν τα άτομα με αναπηρία και οι οικογένειές τους από τον Ενιαίο Φόρο Ακινήτων, να μην κοπεί το ΕΚΑΣ, να μην προχωρήσει καμία μείωση σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, συνταξιούχων με αναπηρία και γονέων που προστατεύουν άτομα με νοητική αναπηρία, σύνδρομο Down, αυτισμό, εγκεφαλική παράλυση.

Επίσης κανείς να μην μείνει ανασφάλιστος και χωρίς πρόσβαση σε νοσοκομειακή περίθαλψη, όπως άνθρωποι που υπόκεινται σε αιμοκάθαρση, άποροι νεφροπαθείς, πάσχοντες από συγγενή αιμορραγική διάθεση- αιμορροφιλία, συγγενείς καρδιοπάθειες, καθώς και άνθρωποι με βαριές αναπηρίες όπως μεταμοσχευμένοι συμπαγών οργάνων, διαβητικοί, παραπληγικοί-τετραπληγικοί, τυφλοί, κωφοί κλπ προς τους οποίους η χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής ή τεχνητών βοηθημάτων υγείας -ορθοπεδικών μέσων και τεχνητών μελών- είναι από ανεπαρκής έως μηδενική.

Μείωση χρηματοδότησης κατά 70%

Το «παρών» έδωσαν και σωματεία γονέων και κηδεμόνων ατόμων με ειδικές ανάγκες. Ο πρόεδρος του σωματείου «Ερμής» και μέλος του συντονιστικού του ΕΣΑμεΑ, Αριστείδης Πανανός, ανέφερε πως έχει μειωθεί κατά 70% η κρατική χρηματοδότηση στα κέντρα γονέων, τα οποία εκπαιδεύουν και βοηθούν στην επαγγελματική αποκατάσταση των ΑμεΑ. Επίσης προσέθεσε, πως το κέντρο «Ερμής», στεγάζεται σε χώρο του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό και κινδυνεύουν με έξωση από το ΤΑΙΠΕΔ.

«Παρόμοια κέντρα σε όλη την Ελλάδα δημιουργήθηκαν από τους γονείς για να καλύψουν κενά της Πολιτείας, αφού αντίστοιχα δημόσια δεν υπάρχουν. Εφόσον κλείσουν, θα πρέπει να αναλάβει την περίθαλψη των παιδιών το Δημόσιο, με τριπλάσιο κόστος από ό,τι σήμερα και τελικά οδηγώντας τα στο κλείσιμο στα ψυχιατρεία, καθώς δεν υπάρχουν άλλες δομές. Αυτή η πολιτική αθροίζει ζημιές» επισήμανε ο Γιώργος Μητρόπουλος, διευθύνων σύμβουλος του «Ερμή».

Συναντήσεις με Βενιζέλο, Κεγκέρογλου, Στουρνάρα

Κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου αντιπροσωπεία της ΕΣΑμεΑ συναντήθηκε με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος, όπως δήλωσε ο κ. Βαρδακαστάνης, δεσμεύτηκε να προωθήσει τα αιτήματά τους και να προβεί σε πρωτοβουλία για συνάντηση της ΕΣΑμεΑ και με τον πρωθυπουργό.

Ακολούθως, η αντιπροσωπεία είχε συνάντηση με τον υφυπουργό Εργασίας Βασίλη Κεγκέρογλου και τον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα.

efsyn.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ