Μια Ελλάδα φαρμακονήσι, φαρμάκι η Υγεία, φαρμάκι κι η Παιδεία. Μια ιστορία φαρμακωμένη, παραποιημένη και αποσιωπημένη. Ετσι θέλουν τα παιδιά χωρίς γνώση, γιατί η γνώση εκφράζει αντίδραση, επαναστατικό είναι, αγώνα για διεκδίκηση όλων όσα χτίσαμε με ιδρώτα για τη χώρα μας. Θέλουν παιδιά και ανθρώπους άνευ παιδείας αποχαυνωμένους!

Καλά είμαστε κι έτσι (έχει ισορροπήσει τα πράγματα ο Σαμαράς), λένε κάποιοι άνθρωποι. Ναι, εσύ που ξέρεις να ταράζεσαι και να ταράζονται όλοι όσοι ξέρουν. Τους πρόσφυγες που ήρθαν από τον πόλεμο στην κατοχική Ελλάδα να σωθούν, τους έπνιξαν οι κυνικοί λιμενικοί αντάμα με τους κυνικούς πολιτικούς! Η συνέχεια των ψυχάκηδων Γερμανών. Οι πρόσφυγες χάθηκαν ερήμην τους, στα άπατα, και μας θέλουν να μας πνίξουν, πρόσφυγες και την πατρίδα μας, χωρίς κανένα σωσίβιο σωτηρίας, να μας πάνε στον πάτο, φαρμακωμένους. Δεν θα τα καταφέρουν, φαρμάκι δίνουν καθημερινά, φαρμάκι θα πάρουν. Ο,τι δίνεις παίρνεις! Θα μας σώσει ο κωπηλάτης του ποταμιού Στ. Θοδωράκης ο φαρμακοτρίφτης. Το χαϊδεμένο παιδί του Μπόμπολα. Θα μας σώσει η κομμούνα του Κουτσούμπα (ΚΚΕ) -δεν είναι πια η κομμούνα η βασιλοπούλα του παραμυθιού, γέρασε, όπως γεράσατε κι εσείς πια, κ. Κουτσούμπα (ΚΚΕ). Δίνετε μπόλικο φαρμάκι, διάσπασης όλοι σας, προς την αξιωματική αντιπολίτευση. Εμπαθέστατοι φαρμακοτρίφτες. Τι μπαξίσι πήρατε; Μπαξίσι έπαιρναν και οι κοτσαμπάσηδες από τους πασάδες (1821) κατά της Επανάστασης. Τι οραματίζεσθε; Μια θέση στον ήλιο; Αλλος για τη βάρκα μας; Οπως οραματίζεται και ο Βενιζέλος; Πνιγείτε όπως σας βολεύει, εμείς πάντως δεν πρόκειται να πνιγούμε. Παραθέτω κάποια αποσπάσματα διαχρονικών συμβόλων παγκόσμιου πολιτισμού σε όλους τους Ελληνες και τον Ελληνισμό της γης.

«Το δίκιο σου ζήτα το. Αν δεν στο δώσουν άπλωσε το χέρι σου, αν πάλι δεν στο δώσουν τότε πάρε το σπαθί σου».

Θ. Κολοκοτρώνης

«Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί, οι έμποροι φωνάζουν για αγορές, οι άνεργοι πεινούσαν. Τώρα πεινάνε και όσοι εργάζονται. Το ημερολόγιο δεν δείχνει ακόμα την ημέρα. Ολοι οι μήνες, όλες οι ημέρες είναι ανοιχτές, κάποια από αυτές θα σφραγισθεί μ’ έναν σταυρό. Λευτεριά».

Μπέρτολτ Μπρεχτ

«Στρατηγέ, το τανκ σου είναι δυνατό μηχάνημα, θερίζει δάση ολόκληρα και εκατοντάδες άνδρες αφανίζει. Μόνο που έχει ένα ελάττωμα, χρειάζεται οδηγό!

Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι πολυδύναμο, πετάει πιο γρήγορα από τον άνεμο, και απ’ τον ελέφαντα σηκώνει βάρος πιο πολύ. Μόνο που έχει ένα ελάττωμα, χρειάζεται πιλότο.

Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι χρήσιμος πολύ. Ξέρει να πετάει, ξέρει και να σκοτώνει. Μόνο που έχει ένα ελάττωμα. Ξέρει να σκέφτεται».

Μπ. Μπρεχτ

«Είμαστε εμείς που χτίζουμε πολιτείες και δεν έχουμε σπίτι. Εμείς που ζυμώνουμε, και δεν έχουμε ψωμί. Εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε. Είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα και ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο».

Τάσος Λειβαδίτης

Πέγκυ Μαυρίδη

Πειραιάς

…………………………………………….

Πανεπιστήμια

Τι συμβαίνει στο «Εθνικό» (μετά τη μεταπολίτευση του 1862) και στη συνέχεια και «Καποδιστριακό» (1912) Πανεπιστήμιο; Αυτό που συνέβαινε πάντα με το απέναντι στους φοιτητές κράτος, με το οποίο «δεν συμμορφούνται προς τας υποδείξεις του». Η ίδια η γνώση που υποτίθεται ότι ελευθέρως εκεί καλλιεργείται και αναπτύσσεται επαναστατεί, κατά την απόπειρα εγκλεισμού της στα αυστηρά καλούπια που ορίζει η κάθε δοτή από τους πάτρωνές της «ελληνική» κυβέρνηση. Η φοιτητιώσα νεολαία, προερχόμενη από όλες τις τάξεις του λαού, δεν κάθεται φρόνιμα και δεν παύει να ζητά μια καλύτερη και ολοκληρωμένη παιδεία, μπολιασμένη με τις ανθρωπιστικές αρχές, στην υπηρεσία του λαού και την πρόοδο για μια άλλη Ελλάδα. Από κοντά και το δεύτερο χρονολογικά (1925) μεγάλο «Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης», καθώς και τα άλλα που ακολούθησαν μετά την τελευταία μεταπολίτευση του 1974. Και στην αντιπαράθεση αυτή, τόσο οι διδάσκοντες καθηγητές, πρυτάνεις, όσο και οι «πρόθυμοι για ενημέρωση» δημοσιογράφοι, καλούνται να λάβουν θέση: Με τους φοιτητές και τον ελληνικό λαό ή με τις πολυεθνικές; Πολλοί απ’ αυτούς -σχεδόν όλοι τους- έχουν κάνει μια θητεία στο εξωτερικό. Γύρισαν πίσω μαγεμένοι και μας τσαμπουνάνε για την καθαριότητα, την τάξη και πειθαρχία των εκεί Πανεπιστημίων. Αρκετά! Ανάμεσά τους βρισκόμαστε και μερικοί από τα δικά μας Πανεπιστήμια αποφοιτήσαντες, στο εξωτερικό μετεκπαιδευθέντες, εκεί εργασθέντες, εγγράφως και αποδεικτικά επαινεθέντες, που είδαμε αλλιώς τα πράγματα και αρνηθήκαμε να μας κάνουν «ένεση». Γιατί έτσι λένε στο χωριό μου γι’ αυτούς που γύρισαν «μαγεμένοι». «Εκεί που πήγαν, τους έκαναν ένεση!» Ο θεατράνθρωπος Γιώργος Αρμένης το είπε διαφορετικά και καλύτερα με ένα αξέχαστο έργο του, που είχε τον τίτλο: «Ενας Αμερικανός στο κεφάλι μου».

Το σημείωμά μου τούτο αφιερώνω στη μνήμη του Δημήτρη Μπάτση, μάχιμου δικηγόρου και οικονομολόγου, απόφοιτου του εν Αθήνησι Πανεπιστημίου, γόνου μεγαλοαστικής οικογένειας, γιου ναυάρχου βασιλόφρονα, γαμπρού βιομηχάνου, μαρξιστή πατριώτη, συγγραφέα του βιβλίου «Η Βαρειά Βιομηχανία στην Ελλάδα», που δεν συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις και στις 30 Μαρτίου 1952 αξημέρωτα Κυριακής, εκτελέστηκε μαζί με τους Ηλία Αργυριάδη, Νίκο Καλούμενο και Νίκο Μπελογιάννη στον συνήθη τόπο εκτελέσεων στο Γουδί, υπό το φως των προβολέων…

Μπάμπης Δαμουλιάνος Ευαγγελάτος

συνταξιούχος του ΤΣΑΥ, Βριλήσσια

epistoles@efsyn.gr

Εδώ και χρόνια διαβάζω συχνά πυκνά για αποφάσεις της Δικαιοσύνης με τις οποίες κρίνει νόμους των κυβερνήσεων παράνομους-αντισυνταγματικούς και ενάντια στο δημόσιο συμφέρον. Αν δεν κάνω λάθος, όποιος παραβιάζει τον νόμο, το Σύνταγμα και βλάπτει το δημόσιο συμφέρον είναι εγκληματίας, συλλαμβάνεται και παραπέμπεται στη Δικαιοσύνη. Αυτοί οι κύριοι που παρανομούν κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια δεν θα οδηγηθούν ποτέ στα δικαστήρια για να απολογηθούν και να πληρώσουν για τα εγκλήματά τους εις βάρος των πολιτών και του Δημοσίου;

Νίκος Τσουβαλάκης

Δραπετσώνα

Ποτάμια…

Τις προάλλες ο κ. Στ. Θεοδωράκης του Ποταμιού, αναφερόμενος στο εμπάργκο της Ρωσίας προς τους Ελληνες παραγωγούς, είπε ότι «η ελευθερία και ανεξαρτησία της Ουκρανίας έχουν παράπλευρες απώλειες» (Σημείωση: Το άκρον άωτον της συμπαράστασης). Προφανώς εννοεί την ίδια ελευθερία και ανεξαρτησία που χαίρει ο ίδιος από τους κ. Νταβατζήδες.

Ή όση τουλάχιστον (ελευθερία και ανεξαρτησία) χωράει το σακούλι του.

Ιωάννης Αργυρίου

«Οδοστρωτήρας»

Αναζήτηση, αναθεώρηση, ανανέωση και αξιοπρέπεια. Ολες οι λέξεις αρχίζουν από άλφα. Είναι το γράμμα της ανατροπής, της δημιουργίας και της προόδου. Δηλώνει την ανένδοτη σκέψη για εξέλιξη θέτοντας το σκοτεινό παρελθόν στον κουβά της ιστορίας. Είναι ο οδοστρωτήρας του παλιού, απορρίπτει τον κόσμο της υπεραξίας, ενώ εκφράζει την ιδεολογία του αυτονόητου. Το αυτονόητο υπάρχει, βιώνει μέσα μας, ελπίζει, προτρέπει και αλλάζει. Ρέει απεριόριστα. Δεν είναι αλλού. Γεννά συνειδητές πράξεις και προχωρά με στόχο την ανατολή του ιδεατού. Η σιωπή γίνεται σκέψη και η αφήγηση ρυθμός ζωής.

Αλέξιος Μαυρουδής

epistoles@efsyn.gr

Ο αναγνώστης της «Εφ.Συν.» Παναγιώτης Κολέλης διηγείται τις δραματικές στιγμές που έζησε στο υπόγειο πάρκινγκ του σουπερμάρκετ που πλημμύρισε με την πρώτη νεροποντή που έπληξε την Αττική το απόγευμα της Παρασκευής:

Εξω έβρεχε, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να αναβάλεις τις δουλειές σου. Δεν είναι λόγος για οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα. Συνεπώς ούτε για την Ελλάδα, που θέλει να κοσμεί τον χάρτη της Ευρώπης. Η Ελλάδα, όμως, είναι μόνο κατ’ επίφασιν ευρωπαϊκή χώρα.

Φτάσαμε στο σουπερμάρκετ, παρκάραμε στο υπόγειο πάρκινγκ και ανεβήκαμε από το ασανσέρ επάνω. Καθώς ψωνίζαμε, όμως, η βροχή όλο και δυνάμωνε. Το νερό στους δρόμους γινόταν όλο και πιο ορμητικό. Προς στιγμήν ανησυχήσαμε. Αφήσαμε τα ψώνια και κατεβήκαμε πάλι στο υπόγειο πάρκινγκ. Tο νερό κάλυπτε ήδη τα παπούτσια μας. Χωρίς να τρομοκρατηθούμε, προχωρήσαμε με προσοχή μέχρι το αμάξι μας. Μπήκαμε μέσα και εγώ έβαλα μπροστά τη μηχανή. Ηρεμήσαμε. Τίποτα δεν μπορούσε να μας πειράξει τώρα. Τίποτα;

Προχωρήσαμε ανάμεσα από σταματημένα αυτοκίνητα και φτάσαμε μια ανάσα απ’ την μπάρα απεγκλωβισμού μας απ’ το υπόγειο πάρκινγκ. Δίπλα και μπροστά μας υπήρχαν και άλλα αμάξια, που έκαναν τιτάνιες προσπάθειες να γλιτώσουν απ’ αυτήν τη «φαρσοκωμωδία». Δεν μπορούσαμε ακόμα να συνειδητοποιήσουμε πως η ζωή μας κινδύνευε. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πως θα πνιγόμασταν μέσα στο πάρκινγκ ενός σουπερμάρκετ…

Ξαφνικά, το αυτοκίνητο άρχισε να μπάζει νερά. Βγήκαμε βιαστικά από μέσα και σταθήκαμε σε ένα μικρό υπερυψωμένο πεζουλάκι. Νομίσαμε προς στιγμή πως θα ήμασταν προστατευμένοι απ’ τον ορμητικό χείμαρρο. Νομίσαμε πως οι άνθρωποι από το σουπερμάρκετ θα μας γλίτωναν απ’ αυτό το μαρτύριο. Γι’ αυτό και περιμέναμε. Δεν μπορούσε ολόκληρο σουπερμάρκετ να αδιαφορήσει για τις ζωές εφτά ανθρώπων. Δεν μπορούσε ολόκληρο σουπερμάρκετ να μην έχει υποδομές για τη γρήγορη απάντληση των υδάτων.

Εδώ, βέβαια, θα μου πείτε ολόκληρη Ελλάδα και δεν έχει προνοήσει για τέτοιες κατασκευές. Ή μάλλον έχει προνοήσει μόνο για τις πλούσιες περιοχές, αυτές των τηλεοπτικών αστέρων και των πολιτικών δημαγωγών. Οι υπόλοιποι, οι φτωχοί, οι μεροκαματιάρηδες να πάνε στον διάολο. Σωστά, κύριε Σαμαρά και κύριε Βενιζέλο;

Η στάθμη του νερού συνέχισε να αυξάνεται. Τώρα το νερό κόντευε να φτάσει στη μέση μας. Δεν είχαμε επιλογές. Επρεπε να κάνουμε κάτι, έστω και ασυναίσθητα, έστω και χωρίς καθαρό μυαλό. Θα πνιγόμασταν. Μόλις τώρα αρχίσαμε να το συνειδητοποιούμε…

Πιαστήκαμε απ’ τα χέρια και φτιάξαμε μία ανθρώπινη αλυσίδα. Αρχίσαμε, λοιπόν, αργά αλλά σταθερά να ανεβαίνουμε προς την κορυφή. Εγώ κρατούσα την κοπέλα μου, που αυτή με τη σειρά της κρατούσε τη μητέρα μου. Με υπερπροσπάθεια και δύναμη ψυχής ανεβαίναμε. Λίγα βήματα ακόμα και το μαρτύριό μας θα έφτανε στο τέλος του. Λίγα μόνο αναθεματισμένα βήματα έμεναν γαμώτο…

Είδα τη μητέρα μου να γλιστράει και να χάνεται μέσα στην άμορφη μάζα από νερά και αυτοκίνητα. Ολα είχαν τελειώσει. Τη μητέρα μου τη θεωρούσα ήδη νεκρή. Μία πενηντάχρονη, χωρίς ιδιαίτερες σωματικές δυνάμεις και χωρίς να ξέρει να κολυμπάει, ήταν καταδικασμένη εκεί μέσα. Ηταν καταδικασμένη να πεθάνει από ένα ανάλγητο κράτος που ενεργεί χωρίς σκοπό και προτεραιότητες. Ηταν καταδικασμένη να πεθάνει. Τελεία…

Εγώ και η κοπέλα μου βρισκόμασταν σε κατάσταση πανικού. Ετρεξα μέσα στο σουπερμάρκετ και ζήτησα βοήθεια. Λίγοι ήταν, όμως, αυτοί που έτρεξαν να βοηθήσουν. Λίγοι, και ως επί το πλείστον άνθρωποι που είχαν πάει κι αυτοί για να κάνουν τα ψώνια τους.

Εγώ δεν μπορούσα με τίποτα να συνέλθω. Εκλαιγα και χτυπούσα με δύναμη ό,τι πράγματα έβρισκα μπροστά μου. Είχα χάσει κάθε ελπίδα. Ακόμα και η γενναία πράξη του Γιώργου, ενός γυμναστή που έτυχε να βρίσκεται μαζί μας στην ανθρώπινη αλυσίδα, έδειχνε στα μάτια μου μάταιη και περιττή.

Ο Γιώργος, μόλις είδε τη μητέρα μου να χάνεται μέσα στον χείμαρρο, μπήκε με αυτοθυσία ξανά μέσα στα νερά και έψαξε να τη βρει. Το ύψος του νερού είχε περάσει ήδη το ένα μέτρο και η προσπάθειά του έμοιαζε με σκέτη αυτοκτονία. Οταν μετά από μισή ώρα τον είδαμε να ξεπροβάλλει με τη μητέρα μου παραμάσχαλα, πήρα μια βαθιά ανάσα. Δεν ήξερα ακόμα αν ανέπνεε. Ηξερα μόνο πως ήταν εκεί και περίμενε ένα ζεστό φιλί μου.

Τα επόμενα λεπτά η καρδιά μου προσπαθούσε να έλθει ξανά στη θέση της. Ημασταν όλοι ζωντανοί. Αυτό είχε μόνο σημασία τώρα…

Οι ώρες που ακολούθησαν ήταν μαρτυρικές. Είδα υπεύθυνους του σουπερμάρκετ να μην αποδέχονται τις ευθύνες τους. Είδα δημοσιογράφους να προσπαθούν να καπηλευθούν τον πόνο και τη στενοχώρια του άλλου. Είδα και πολιτικό, που με μισοκακόμοιρο ύφος προσπαθούσε να μας πείσει πως συναισθάνεται τον πανικό μας. Είδα πολλά και αηδίασα με αυτή τη χώρα.

Μόνο ένα πράγμα κρατάω: την αλληλεγγύη. Αυτό πρέπει να το βάλουμε καλά όλοι μέσα στο κεφάλι μας. Δεν θυμάμαι ποιος το έχει πει, αλλά «η αλληλεξάρτηση είναι μεγαλύτερη δύναμη απ’ την ανεξαρτησία».

Εμείς κάτω στο υπόγειο βοηθήσαμε ο ένας τον άλλον. Και ύστερα, με τεράστιο κίνδυνο της ζωής του, ένα παλικάρι που έχει και μία μικρή κόρη 15 χρόνων, έσωσε μία γυναίκα που σήμερα θα ήταν νεκρή. Ακούτε όλοι εσείς οι θυμόσοφοι πολιτικοί της αστικής νομενκλατούρας; Μια γυναίκα θα ήταν νεκρή, επειδή δεν έχετε προνοήσει να φτιάξετε αντιπλημμυρικά έργα. Μια γυναίκα θα ήταν νεκρή επειδή το μόνο που σας ενδιαφέρει είναι τα μικροπολιτικά σας συμφέροντα.

epistoles@efsyn.gr

«Ν΄ ανοίξει το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης», «Βρίσκομαι σε πόλεμο» -δήλωση ιδρυτικής διευθύντριας, παραιτήσεις, επιστολές, νομικά πλαίσια, παρά τις ερωτήσεις των εκπροσώπων του Τύπου απέφυγαν… και τα παρόμοια στο φως της δημοσιότητας τις τελευταίες μέρες. Το ΄χει το ιστορικό -ογκώδες κτίριο της λ. Συγγρού. Φιξ είναι αυτός μονολόγησα, μ΄ εκείνους τους αξέχαστους συνδικαλιστάρχες – κομματόσκυλα του τόσον αμφιλεγόμενου ΠΑΣΟΚ όπως το καταντήσανε με τόσες ασέλγειες ακόμη και τώρα -πάνω του! (θέλανε να το κάνουν συνεταιριστική βιομηχανία χυμών για διέξοδο στη μεγάλη παραγωγή χυμών που πήγαιναν για χρόνια στην απόσυρση – χωματερή! Τελικά στην φυλακή για υπεξαιρέσεις). Κάπως έτσι έχω κάθε λόγο να ανησυχώ, λαμβανομένου υπόψη ότι το πράγμα με τη φαγωμάρα που πήρε έκταση βρομάει και πολύ, αφού πολιτισμός σημαίνει χρήμα, κουμπούρια εκεί στο αμαρτωλό ΚΑΣ. Οι δικοί μας κάθε φορά ποιος θα ΄χει το πάνω χέρι. Μέχρι και «το Μουσείο είμαι εγώ» ακούστηκε.

Συμπέρασμα και εδώ ζητείται διαφάνεια, εκείνη η διαύγεια… Και αφού δεν έμεινε τίποτα σ΄ αυτόν τον τόπο η Πολιτεία να δράσει άμεσα όπως το ζήτησε και η ίδια η δ/ντρια που φαίνεται να την περιβάλλουν με στοργή και αγάπη, λογικό άλλωστε, οι συνάδελφοί της επιστήμονες καλλιτέχνες-αρχαιολόγοι.

Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που ξέρει από υπουργείο Πολιτισμού, ας αποδώσει δικαιοσύνη – μετριοπάθεια ανοίγοντας το Μουσείο σύντομα, αφού είναι σχεδόν έτοιμο. Τι να πει κανείς. Ούτε ένα Μουσείο δεν μπορούμε να διαχειριστούμε και κάπως έτσι μάς κουνιούνται και οι Εγγλέζοι με τα Μάρμαρα.

Γιάννης Π. Κορδής

Κιάτο

epistoles@efsyn.gr

Οι ανασκαφές προχωρούν και όλο και αυξάνεται το μέγεθος και η σημασία των αποκαλυπτομένων αρχαιοελληνικών θησαυρών. Και ταυτόχρονα και ο εκφυλισμός του λαού μας, που, υπό την επίδραση του καπιταλισμού, πρωταρχική αξία του και επιδίωξη είναι το οικονομικό κέρδος. Ολοι, δημοσιογράφοι σε έντυπα, τηλεπαρουσιαστές στην τηλεόραση και σε άλλα μέσα διακηρύττουν στεντορεία πρωτίστως τη φωνή και με όση ικανότητα γραψίματος διαθέτουν το οικονομικό όφελος που θα έχουν οι επιχειρηματίες της περιοχής και γενικότερα η χώρα από την αύξηση των τουριστών για το μνημείο. Δεν μας είπαν μόνο πόσους καφέδες θα πιουν και πόσα σουβλάκια θα καταβροχθίσουν…

Δηλαδή, η αξία των αρχαιοελληνικών θησαυρών έγκειται στο οικονομικό όφελος όποιων! Οχι στην αξία που έχουν «καθ’ εαυτώ», τα επισκέπτονται ή όχι οι τουρίστες!.. Αλλά και ο κ. Σαμαράς πρώτος έτρεξε εκεί, για κομματικό εκείνος κέρδος. Οι αρχαίοι Αθηναίοι το 227 π.Χ. σχεδίασαν τον Παρθενώνα (σχεδιαστής ο Ικτίνος, τεχνική επίβλεψη ο Καλλικράτης, γλύπτης Φειδίας) και η κατασκευή του διήρκεσε 7 χρόνια. Και βεβαιότατα το κόστος θα ανήρχετο στο ΑΕΠ (το ακαθάριστο εθνικό εισόδημα των ημερών μας) πολλών χρόνων… Σε κάθε πόλη, περιοχή, βωμοί, θέατρα χιλιάδων θέσεων: το 776 π.Χ. έγιναν οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ολυμπία και τα αθλητικά δάπεδα, γενικότερα οι αθλητικοί και οι λοιποί χώροι, τα κτίσματα κ.λπ. όλα αυτά στοίχιζαν, όπως και σε όλες τις πόλεις ή περιοχές το εθνικό τους εισόδημα και δεκαετιών. Και το διαθέτανε για την αισθητική τους απόλαυση και διαπαιδαγώνηση εξ αυτών, για την άνοδο του μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου και όχι για την προσέλκυση τουριστών και όποιο κέρδος οικονομικό εξ αυτών. Σε κανένα αρχαίο κείμενο κάτι τέτοιο δεν αναφέρεται ούτε με μία αράδα!

Λοιπόν, τι σχέση έχουμε εμείς σήμερα με τους αρχαίους Ελληνες, που βαυκαλιζόμεθα ότι είμαστε γνήσιοι απόγονοί τους; Μήπως δικαιώνουμε αυτούς που το αμφισβητούν, συνέλληνες φωνασκούντες και θριαμβολογούντες για το οικονομικό κέρδος από όποιο σημείο του αρχαιοελληνικού πολιτισμού; Που μοναδικό μέτρο αξίας ατόμων και πατρίδας έχουμε το πόσα «αργύρια» διαθέτει και έτερον ουδέν!

Δημήτρης Κυριαζής

……………………………………….

Χωρίς αιδώ

«Δίκη σιγώσα σύνοιδε τα γιγνόμενα προ τ’ εόντα τω δε χρόνω πάντας ήλθ’ αποπεισομένη»

Σόλων

Εν τω αυτώ βουλευτηίω η ρήσις ήτο σαφής: / Εις το πάτριον μουσείον, ημείς / κρατήσωμεν-φυλάσσομεν “ταύτα”. Υιοθετήσαντες πράξιν αποτροπιασμού καταισχύνης και ύβρεως, θρασύδειλου-ασεβού καποποιού και ζηλόφθονου πνεύματος, (που ως άλλος συμφυής-άτεγκτος Σίνης ο Πιτυοκάμπτης), ξερίζωσε-εξέσχισε, διαμέλισε και κατέκλεψε τμήμα της αριστουργηματικής γλυπτομαρμαροστοιχίας της Ζωοφόρου, του Ελληνος θεού λόγου απάντων των αξιών, του εδραζομένου επί της Ακροπόλεως των Αθηνών, περισπούδαστου-περιλάλητου Παρθενώνος!

Πολυαγαπημένε μας Βρετανέ ποιητή Λόρδε Βύρωνα· πανάξιον τέκνον τούτης της τυραννισμένης, αλλά ηλιοφώτιστης Πατρίδας, λίγο από το κάλλος της ψυχικής σου μεγαθυμίας και της πνευματικής σου οξυδέρκειας, έως τώρα, δεν έμελλε να νουθετήσουν οι πικρόχολοι, και σκοταδόψυχοι πολιτευτές της γενέτειράς σου.

Ως πότε θα έρπονται στο βαθύμαυρο σπήλαιον της αναλήθειας, της ασχήμιας και της υποκρισίας; Ως πότε το περίγελον του κόσμου, θα αποδέχεται ο γενναιόψυχος, δικαιοσεβής, βαθύβουλος και φιλαλήθης λαός της; Ο ελληνικός θησαυρός του απαράμιλλου πολιτισμού και της τέχνης, τοποθετημένος σε διαδοχική σειρά, σε αταίριαστο ψυχρό κάλπικο περιβάλλον. Μακράν της φυσικής, περιαυγής, θεογενής του τοποθεσίας, θεόκλειστος.

Μακράν της ένθεης περίβλεπτης, ουρανοδρόμου γεωμετρικής των ευρυθμίας, ξένο τόπο ψευδοφωτισμένος, διαγουμισμένος, άνευ πολιτικής αρετής, και δικαίου λαϊκού αισθήματος. «Ομοιότροπες τυγχάνουν και άλλες πεφωτισμένες πολιτείες».

«Σαν τα κοιτάξω η ψυχή μου ρηγνύει, το άλγος το άλαλον με καθηλώνει, νοιώθω πως και εκείνα σπαράζουν, σαν ταις ψυχαίς των δημιουργών τους». «Κι εκείνα σπαράζουν, σαν ελληνικός οφθαλμός, αστραποβολεί-λαμποκοπεί επάνω τους!

Ελληνικός οφθαλμός όπου είναι η ανά των αιώνων, «διά του τριπτύχου» ή «αληθινή ένωσις». «Ποιητή: Απ’ τις αδελφές μου, και την έννομη θέση μου είμαι χωρισμένη και με συντροφεύουν οι εφιάλτες και μια πελώρια λύπη γιατί, μετά την αρπαγή – βεβήλωση και τον βανδαλισμό, του ανάλαμπου περικαλλούς ναού μου, δύο αιώνες πέρασαν και η κουκουβαγιόθωρη γλαυκόματη, πόνεσαν και νοιάστηκαν όσο θα ‘πρεπε για μας… Πού είναι άραγε, η αληθινή αγάπη τους; Πού είναι τα πολύβρεχτα, φλεγόπονα δάκρυά τους; Πού είναι οι αγώνες με τα απέραντα συλλαλητήριά τους;». Συγγνώμη ισομορφόθεα αρχόντισσα, των Δωριέων Ελληνίδα κόρη ή Παλλάδα βαθύτατα είναι απεγνωσμένη, γιατί μήτε άλλος πρόθυμος πολύτροπος Οδυσσέας βρέθηκε λύση άξια και δίκαιη να δώσει, μήτε άλλος σεβασμιος Νέστωρ της πειθούς, τη λευτεριά σας να αξιώσει. Αξίωσον εσύ Ποιητή το δίκαιο η αρετή και η αλήθεια είναι δόξες περήφανες, αθάνατες, θεολαμπούσες! Τούτο να γνωρίζεις και να θυμάσαι λυγερή, ευόφθαλμη καρυοτοπούλα: Η καλλιέργεια και το ήθος της ποίησης (που ανατράφηκαν τόσοι και τόσοι…) αγωγόν ενάρετον εις την θείαν βούλησιν προσδίδει!

Κι εσείς αξιομνημόνευτα, αξεπέραστα-εύμετρα και άφθαστα της ελληνικής τέχνης δημιουργήματα με αναστεναγμό και αμέτρητη νοσταλγία, σαν τον πολύχρονο, ξενιτεμένο ελληνισμό, διακαώς την επιστροφή, τη γλυκειά Ελλάδα σας ποθείτε και με τα υπόλοιπα αδέλφια σας, εν τω δικαίω νόμω θεού και ανθρώπων, ωσαύτως της Ελλάδος αγαπώντες – απανταχού ορθονοούντες, στην πλάσασά σας εφαλτήρια «περίκλητη»’ Πόλη, απολύτως και πάλι αρμονικά, στιβαρά, καλαίσθητα περίβλεπτα παραταχτήτε! Τη γενεσιουργό Πατρίδα του Πολιτισμού, αεί, δοξάστε και δοξασθήτε!

Απόστολος Β. Κοντονίκας, Αθήνα

epistoles@efsyn.gr

Μέσα στον ζόφο που ζει ο λαός μας, λόγω της οικονομικής εξαθλίωσης και με μένα να βρίσκομαι στο κρεβάτι του πόνου με την αρρώστια που με βασανίζει, άκουγα σ’ ένα ραδιοφωνικό σταθμό να αναφέρει ο συμμετέχων δημοσιογράφος τη δολοφονία του αγωνιστή Τσε Γκεβάρα στις 9/10/1967 στη πόλη Λα Ιγκέρα της Βολιβίας.

Μάλιστα, την εκπομπή την είχε πλαισιώσει με τραγούδια-ύμνους που τα τραγουδούσαν τραγουδοποιοί, όπως ο Παπακωνσταντίνου, Τσακνής, Μητσιάς κ.ά.

Ακούγοντας τα τραγούδια-ύμνους είχα συγκινηθεί πάρα πολύ και άρχισα να οραματίζομαι ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες για τις επόμενες γενιές, πιστεύοντας ότι θα βρουν τον τρόπο να σπάσουν τις αλυσίδες της σκλαβιάς που τους έχει επιβάλει η οικονομική ολιγαρχία.

Ο άνθρωπος αγωνιστής Τσε Γκεβάρα ας είναι το παράδειγμα για τους αδικημένους επί γης.

Ο Τσε Γκεβάρα δεν πέθανε. Ο Τσε ζει.

Αλέκος Συλόγλου

συντ/χος του Δημοσίου, Νίκαια

Πέτρες στα τρένα

Θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα γεγονός, στο οποίο ήμουν παρούσα. Στις 19/10/2014, στη διαδρομή από Πειραιά προς Κηφισιά κάποιος πετούσε μεγάλες πέτρες στο διερχόμενο τρένο! Αυτό έγινε στο σημείο από Ν. Φάληρο προς Μοσχάτο και συγκεκριμένα λίγο πριν το τρένο μπει μέσα στον σταθμό του Μοσχάτου. Η πέτρα βρήκε πάνω στην πόρτα του βαγονιού και ευτυχώς δεν μπήκε μέσα από κάποιο ανοιχτό παράθυρο. Μία κυρία, που βρισκόταν επίσης μέσα στο βαγόνι εκείνη τη στιγμή, είπε ότι αυτό το περιστατικό, στο ίδιο ακριβώς σημείο, έχει ξανασυμβεί.

Οταν αποβιβάστηκα στη στάση Αττική, ενημέρωσα έναν κύριο της ασφάλειας του σταθμού που βρισκόταν στην αποβάθρα. Ηταν εξυπηρετικός, με ρώτησε σε ποιο ακριβώς σημείο πέταξαν την πέτρα και μου είπε ότι είναι γνωστό περιστατικό, καθώς έχει γίνει σχετική αναφορά και από τους οδηγούς των τρένων. Τον ρώτησα αν χρειάζεται να κάνω κάποια γραπτή αναφορά και μου απάντησε ότι δεν χρειάζεται γιατί ήδη υπάρχει ενημέρωση και το θέμα ερευνάται.

Η απορία μου, την οποία σκέφτηκα αργότερα και δεν την ανέφερα στους αρμόδιους, είναι η εξής: Εφόσον το περιστατικό είναι γνωστό και προφανώς συχνό, γιατί δεν γίνεται λήψη μέτρων προστασίας; Για παράδειγμα, θα μπορούσε να γίνεται ανακοίνωση στα μεγάφωνα από τους οδηγούς και να λένε στους επιβάτες να κλείνουν τα παράθυρα στο συγκεκριμένο σημείο. Είναι αδιανόητο να περιμένουν να βρεθεί ο υπεύθυνος. Μέχρι τότε, κάποια πέτρα μπορεί να τραυματίσει (στην καλύτερη των περιπτώσεων) κάποιον επιβάτη!

Ο σκοπός αυτής της επιστολής είναι να υπάρξει μια σχετική γνωστοποίηση του θέματος, πριν συμβεί κάποιο ατύχημα. Ελπίζω να ληφθούν μέτρα προστασίας όσο το δυνατόν συντομότερα, μέχρι να βρεθεί ο υπαίτιος.

Α.Σ.

Κινηματογραφικά

Με αφορμή την πρόσφατη αντιπαράθεση του πρώην γενικού διευθυντή του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου (ΕΚΚ) με το Δ.Σ. του οργανισμού, νομίζω ότι οι αναγνώστες σας θα ήθελαν να πληροφορηθούν μία τουλάχιστον άδηλη πτυχή της θητείας του κ. Καραντινάκη. Πρόκειται για την κεκαλυμμένη πλην διάφανη λογοκρισία εις βάρος της πρότασής μου «Αμνός» (Πρόγραμμα Συγγραφής Σεναρίου), η οποία εγκρίθηκε τον Μάιο του 2013 για να ακυρωθεί (!) έναν σχεδόν χρόνο μετά, με το γραφειοκρατικό πρόσχημα της «μη έγκαιρης προσκομίσεως των απαραίτητων εγγράφων». Ομολογουμένως, η μυθοπλασία της σεναριακής πρότασης δοκίμαζε τα όρια μιας ορισμένης θεματικής και ειδολογικής ορθότητας στο πλαίσιο της πρόσφατης ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής, όντας πολιτικό θρίλερ για τις σχέσεις βαθέως κράτους και παρακρατικών μηχανισμών: κεντρικός χαρακτήρας του σεναρίου είναι ένα νεαρό μέλος της Χρυσής Αυγής, που στρατολογείται από τις μυστικές υπηρεσίες Ελλάδας-Τουρκίας και γίνεται εντεταλμένο όργανο δολοφονίας ενός Τούρκου αντικαθεστωτικού, που βρίσκει άσυλο στη χώρα μας μετά τη συμμετοχή του στα γεγονότα της πλατείας Ταξίμ το καλοκαίρι του 2013. Παραβλέποντας το πολύ σοβαρό ζήτημα της απλήρωτης εργασίας, αφού η απόφαση ακύρωσης της πρότασης ελήφθη αφότου είχαμε παραδώσει σεναριακή εργασία 4 μηνών, το ακόμα σοβαρότερο ζήτημα είναι ότι ο κ. πρώην γενικός διευθυντής δεν μπόρεσε και δεν θέλησε να υπερασπιστεί την απόλυτη ελευθερία έκφρασης των δημιουργών, συντηρώντας έτσι την παράδοση του ΕΚΚ στον αθέμιτο αποκλεισμό με εξωκαλλιτεχνικά κριτήρια όσων θεωρούν την ελευθερία αυτή αυτονόητη ενάντια στο καθεστώς οιονεί ιδεολογικού και πολιτικού ολοκληρωτισμού που χαρακτηρίζει την τρέχουσα διακυβέρνηση. Γιατί, για να μην ξεχνιόμαστε, τόσο ο πρώην όσο και ο νυν γενικός διευθυντής του ΕΚΚ, όσο και το Δ.Σ. του οργανισμού, είναι διορισμένοι από μια πολιτική ηγεσία με συγκεκριμένη ιδεολογική και πολιτική ατζέντα, την οποία προφανέστατα έλαβε καθοριστικά υπ’ όψιν του ο κ. Καραντινάκης, προτού το ξανασκεφτεί και αποφασίσει να λογοκρίνει μια κατ’ αρχάς εγκεκριμένη πρόταση. Και ο νοών νοείτω…

Βασίλης Γιάτσης

πολιτικός επιστήμονας

epistoles@efsyn.gr