Με πήγανε προχθές στα ζητιανόξυλα· όπως λέγανε οι μόρτες τα μπουζούκια. Οχι σε κάτι παρακμιακό. Σ’ ένα πρώτης τάξεως μαγαζί απ’ αυτά που μείωσαν τις τιμές, τις έκαναν λογικές μπας και καβατζάρουν την κρίση. Κάποτε μάζευε το ανφάν γκατέ. Τώρα πρώην εύπορους που δεν το βάζουν κάτω· αρνούνται να παραδεχτούν πως φτωχοποιούνται. Μια πολυμελής ορχήστρα έπαιζε αξιοπρεπέστατα αθάνατα λαϊκά και ρεμπέτικα. Ο κόσμος έπινε, τραγουδούσε, χόρευε, διασκέδαζε. Πολύς κόσμος. Καθώς πρέπει, όχι τίποτα αναρχικοί και Συριζαίοι. Αργά, όσοι είχαμε μείνει γίναμε μια παρέα. Και δώσ’ του οι παραγγελιές και οι ζεϊμπεκιές. Δεν σας κρύβω ότι έριξα κι εγώ μια βαριά κατά τα χαράματα.

Πάντως, αφού η αντίσταση δεν ξεκινάει από το πεζοδρόμιο, δεν αποκλείεται να αρχίσει από τις διασκεδάσεις. Πώς έλεγε ανέκδοτα που γελοιοποιούσαν τη χούντα, τις αλήστου μνήμης εποχές, ακόμα κι η κουτσή Μαρία; Ετσι τώρα κράζει τους εθνοσωτήρες πολιτικούς ο κάθε πικραμένος. Και δυστυχώς οι πικραμένοι μετριούνται πια με εκατομμύρια. Μιλάμε για απίστευτο κράξιμο. Από τους οινοβαρείς πελάτες μέχρι τα γκαρσόνια και τους μαγαζάτορες, δεν βρίσκεται ούτε ένας να πει καλό λόγο· όλοι ζητάνε ευκαιρία να βγάλουν το άχτι τους. Τι το ’θελε η ορχήστρα να πιάσει το «Οσοι γινούν πρωθυπουργοί όλοι τους θα πεθάνουν» του Μάρκου; Ξαφνικά γίνεται χαμός. Σηκώνονται όλοι όρθιοι, ονοματίζοντας τον Σαμαρά, και επαναλαμβάνουν ρυθμικά: «Τους κυνηγάει ο λαός απ’ τα καλά που κάνουν». Γκραν σουξέ.

Αφού η τραγουδίστρια αναγκάστηκε να πει τέσσερις-πέντε φορές το σχετικό κουπλέ. Μισή ώρα κράτησε το τραγούδι. Δεν τους βλέπω καλά τούτους εδώ. Οι προηγούμενοι κάπως τη σκαπουλάρισαν. Εννοώ την κατακραυγή μπροστά στα μούτρα τους και τα λιντσαρίσματα. Ο Σημίτης σφυρίζοντας α λα γαλλικά και παριστάνοντας τον ψόφιο κοριό. Ο Καραμανλής κρυπτόμενος στη Ραφήνα, απέναντι απ’ το πλέι στέισον και σε εκδρομές στα δυσπρόσιτα. Ο Γιωργάκης δραπετεύοντας στα προσοδοφόρα σεμινάρια στο εξωτερικό, στις αθλοπαιδιές και στα ακριτικά νησιά. Ο Παπαδήμος ξεπέφτοντας στην αφάνεια.

Με τον Σαμαρά δεν ξέρω πού θα φτάσει το πράγμα· αν καταφέρει να τη βγάλει καθαρή. Δύσκολοι καιροί, Αντωνάκη μου. Αγνοώ τι σου προτείνουν οι σύμβουλοί σου για τα δύο άκρα. Το μέσον όμως βράζει εναντίον σου. Και ως μέσον ορίζεται η σιωπηλή πλειοψηφία. Βλέπεις άραγε τους υδρατμούς; Πρέπει. Γιατί όταν ακούσεις τις εκρήξεις θα είναι πολύ αργά. Το έλα να δεις έγινε και με τη στροφή «πέθανε ο Κονδύλης μας, πάει κι ο Βενιζέλος». Απαντες οι Κακοφωνίξ υπονοούσαν κράζοντες τον Ευάγγελο. Ο στίχος «την πούλεψε κι ο Δεμερτζής που θα ’φερνε το τέλος» πέρασε σχεδόν απαρατήρητος. Αίθριος θα παραμείνει και σήμερα ο καιρός με αραιές νεφώσεις στα δυτικά και τα νότια. Αν δεν απατώμαι, η βραδιά τελείωσε με το εκρηκτικότερο τραγούδι όλων των εποχών· το «Απόψε κάνεις μπαμ» του Τσιτσάνη.

Μετέωρος [email protected]