Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού

Στη χώρα του παραλόγου εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας όλο αυτό το θέατρο με τη Χρυσή Αυγή και οι πάντες έχουν βρεθεί με άποψη για κάθε είδους λεπτά και περίπλοκα νομικά θέματα. Κι όμως οι πάντες σιωπούν για ένα νομικό ζήτημα που γάντι θα πήγαινε στη νεοαποκτηθείσα αρμοδιότητά τους: ο υπουργός Παιδείας είναι στα δικαστήρια με τα Πανεπιστήμια. Γιατί δεν μιλάμε γι’ αυτό;

Η ιστορία της σύγκρουσης Πανεπιστημίων και υπουργείου είναι παλιά. Για μεγάλο διάστημα κατασυκοφαντήθηκε όλη η πανεπιστημιακή κοινότητα, στην οποία χρεώθηκαν οι ατασθαλίες μερικών πανεπιστημιακών. Οταν το πεδίο ήταν έτοιμο, και ενώ ο κόσμος διχαζόταν ανάμεσα στην απαξίωση των Πανεπιστημίων και στον μέχρις εσχάτων αγώνα για να περάσουν τα παιδιά του σε ένα από αυτά, η τότε υπουργός κατέστρωσε έναν νόμο πλαίσιο που ψηφίστηκε στη Βουλή από εκείνην και τον διάδοχό της, τον σημερινό υπουργό. Και οι δύο μαζί θριαμβολογούσαν για την πρωτόγνωρη ομοφωνία ξεχνώντας (ή παραλείποντας να ενημερώσουν) για τη διαφωνία των Πανεπιστημίων, που είχαν τότε κρίνει ότι ο νόμος δεν είναι εφαρμόσιμος. Ηρθε καπάκι και η τρόικα ζητώντας διαθεσιμότητες, και το υπουργείο αποφάσισε να της διαθέσει το ένα τρίτο των διοικητικών υπαλλήλων οχτώ Πανεπιστημίων της χώρας. Η σύγκρουση υπουργείου-Πανεπιστημίων κορυφώθηκε και ο υπουργός ζήτησε την παρέμβαση του εισαγγελέα.

Σήμερα, έξι εισαγγελείς της χώρας έχουν ήδη στείλει παραγγελίες σε οχτώ Πανεπιστήμια, ζητώντας από τους πρυτάνεις να δώσουν στο υπουργείο ηλεκτρονικής διακυβέρνησης τις λίστες με τα ονόματα των διοικητικών υπαλλήλων προς διαθεσιμότητα. Ταυτόχρονα τα Πανεπιστήμια αυτά έχουν προσφύγει στο ΣτΕ με ασφαλιστικά μέτρα κατά της κοινής υπουργικής απόφασης για τη διαθεσιμότητα, ζητώντας αναστολή της εφαρμογής μέχρι να τελειώσει η αξιολόγηση (που έχει ήδη ολοκληρωθεί εσωτερικά και βρίσκεται στη φάση της εξωτερικής αξιολόγησης) και να μελετηθούν τα αποτελέσματά της για να καταδειχτεί η ανάγκη να φύγουν μερικοί από τους διοικητικούς υπαλλήλους ή αντίθετα να προσληφθούν αρκετοί ακόμη.

Και θα έλεγε κανείς –μάλιστα το είπαν πολλοί- «εδώ έχουμε τόσους ανέργους, γιατί να σκάμε για μια χούφτα διοικητικούς;». Ή ακόμη «έχουν απολυθεί τόσοι από το Δημόσιο. Τι πειράζει αν απολυθούν και από το Πανεπιστήμιο;». Η πραγματικότητα είναι ότι το Πανεπιστήμιο είναι μια άλλη δομή δημόσιου τομέα, που μόνο ακαδημαϊκά μπορεί να κριθεί ώστε να λυθεί το ζήτημα πόσους διοικητικούς χρειάζεται και πού. Το Πανεπιστήμιο της Αθήνας, για παράδειγμα, έχει κρίνει ότι χρειάζεται ακόμη γύρω στους πεντακόσιους διοικητικούς, ενώ ο υπουργός έχει αποφασίσει ότι θα του πάρει πεντακόσιους. Ενώ η απόσταση ανάμεσα στις δύο απόψεις είναι εμφανής, το Πανεπιστήμιο συνεχίζει να δουλεύει, επιδεικνύοντας σημαντικό διδακτικό και ερευνητικό έργο, χάρη στους ανθρώπινους πόρους του. Παρά το ελλιπές του προσωπικό και παρά τη μείωση της χρηματοδότησης (κατά 54% τα τρία χρόνια του μνημονίου) το ΕΚΠΑ κατάφερε να ανέβει (φτάνοντας στο 1%) στην κλίμακα της διεθνούς αξιολόγησης.

Μήπως το υπουργείο Παιδείας θα έπρεπε να μην ανακόψει με τις αποφάσεις του την πρόοδο αυτή; Μήπως θα έπρεπε να σκεφτεί ότι αν καταφέρει σήμερα ένα πλήγμα στις υποδομές των πανεπιστημίων, αν αύριο (σύμφωνα με μνημονιακή υποχρέωση) καταργήσει το 40% του εκπαιδευτικού προσωπικού, διαλύοντας έτσι το εκπαιδευτικό και ερευνητικό έργο, και αν στη συνέχεια μετατρέψει τα Πανεπιστήμια σε ιδρύματα τριετούς φοίτησης, σαν κολέγια, τότε θα συμβάλει αποφασιστικά στην αποδόμηση του δημόσιου Πανεπιστήμιου; Μήπως ο υπουργός –πανεπιστημιακός ο ίδιος- δεν θα έπρεπε να το διακινδυνεύσει αυτό;