Του Πέτρου Μανταίου

Επιμένει, λέει, ο Νικήτας Κακλαμάνης στην υποψηφιότητά του για τον Δήμο της Αθήνας. Αλλά και «ξεκαθαρίζει ότι προτεραιότητά του είναι η Αθήνα» («Εφ.Συν.» 24/1). Λες και κανείς δεν θυμάται τίποτα σ’ αυτή την πόλη. Ομως τα ίδια έλεγε και τότε. Στις προτελευταίες δημοτικές εκλογές, που τις κέρδισε. Και τότε έλεγε περίπου ότι προτεραιότητά του είναι η Αθήνα. Αλλά και υπερθεμάτιζε (η σπατάλη λόγων και υποσχέσεων είναι… αφορολόγητη) ότι με τη δημαρχία της Αθήνας –όπου θα κάνει τα πάντα να γίνει δήμαρχος όλων των Αθηναίων μπλα μπλα μπλα…– τερματίζει την πολιτική του καριέρα.

Αλλά ούτε την πολιτική του καριέρα τερμάτισε∙ μια χαρά επανεξελέγη βουλευτής και μια χαρά «χτυπάει» (δεν το κρύβει άλλωστε) και ψηλότερα (δικαίωμά του και θέμα του κόμματός του το… λέμε και ξελέμε). Ούτε από τη δημαρχία έβγαλε την όρεξή του∙ πήρε μάλιστα και μαχαιροπίρουνο! Λες και –επαναλαμβάνω– κανείς δεν θυμάται τι έκανε σ’ αυτήν και γι’ αυτήν την πόλη στην προηγούμενη θητεία του. Ως ο χειρότερος δήμαρχος που πέρασε ποτέ από την Αθήνα. Με εξαίρεση, ίσως, τον… μακρινό εκείνον Ιωάννη Κόνιαρη, που εγκατέλειψε την πόλη κατά την πολύνεκρη επιδημία της χολέρας, επί αγγλο-γαλλικού αποκλεισμού, το 1854-55.

Αλλά γιατί όχι και ο Κακλαμάνης. Εδώ που φτάσαμε (και απαξίωσαν πόλεις και τοπική αυτοδιοίκηση οι πολιτικοί… ταγοί, τρομάρα μας), βάζει υποψηφιότητα ο κάθε Κασιδιάρης (στην Αθήνα). Αλλά και ο κάθε μιζοπιάστης Τομπούλογλου στη Νέα Φιλαδέλφεια και ο κάθε Μπέος (περιττεύουν οι διευκρινίσεις) στον Βόλο, και δεν ξέρω ποιοι άλλοι πού αλλού. Λες και οι πόλεις και η αυτοδιοίκηση είναι το… κατακάθι της ενασχόλησης με τα κοινά! Οσο για τους Λαζόπουλο και Κιμούλη, που τα ονόματά τους δημοσιεύτηκαν ως πιθανών υποψηφίων του ΣΥΡΙΖΑ, νομίζω ότι το χιούμορ (όσο υπάρχει) και η υποκριτική έχουν και όρια…