→Από τα 12 εκατομμύρια των επιχορηγήσεων στις ομοσπονδίες, τα 11 πρέπει να πάνε σε μισθούς υπαλλήλων και λειτουργικά έξοδα

Του Ν. Ασημακόπουλου

Δεν είναι και το καλύτερο θέαμα να βλέπεις τους για δεκαετίες κρατικοδίαιτους προέδρους των αθλητικών ομοσπονδιών να βγαίνουν και να φωνάζουν ότι… καταστρέφονται και θα βάζουν λουκέτα, επειδή οι κυβερνήσεις που τους έδιναν τόσα χρόνια με το κιλό το παντεσπάνι, τώρα δεν έχουν τη δυνατότητα να μοιράσουν κάτι παραπάνω από ψίχουλα. Να γελάς και να μελαγχολείς.

Ειδικά όταν ξέρεις ότι στάθηκαν τόσα χρόνια και έφτασαν στις επιτυχίες τους χάρη σε μια κυβερνητική πολιτική παροχών και κινήτρων που έμπαινε μέσα και δεν έφερνε ποτέ τα λεφτά της πίσω, επειδή όσα ξοδεύονταν ήταν πάντα πολύ περισσότερα από την πραγματική απήχηση του κάθε σπορ τον κόσμο.

Στην πραγματικότητα το ποδόσφαιρο μέσα από τα λεφτά του ΟΠΑΠ βοηθούσε τα άλλα σπορ που δεν ήταν στις περισσότερες περιπτώσεις παρά το χόμπι κάποιων αθλητών, οι οποίοι, όταν είχαν ταλέντο, πετύχαιναν ακόμη και παγκόσμιες διακρίσεις χωρίς κάποιον ιδιαίτερο προγραμματισμό.

Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι καμιά ομοσπονδία, ακόμη και του βόλεϊ ή του πόλο που κάποια στιγμή έστησαν επαγγελματικά πρωταθλήματα τα οποία κατέρρευσαν μόλις ξέσπασε η κρίση, δεν μπόρεσε να περάσει το άθλημά της σε πλατύτερες μάζες, να το κάνει περισσότερο δημοφιλές και να το αναπτύξει πάνω σε σπόνσορες και διαφημίσεις.

Η λεγόμενη αθλητική πολιτική από το 1974 και μετά ήταν πιστή αντιγραφή του μοντέλου της χούντας. Η κάθε κυβέρνηση έτρεχε και βοηθούσε να εκλεγούν δικοί της πρόεδροι, αυτοί έπαιρναν τις ανάλογες παχιές επιχορηγήσεις και με τη σειρά τους τάιζαν τα σωματεία που τους ψήφιζαν. Γεμάτα από νεοδημοκράτες τα Δ.Σ. από το 1974 μέχρι το 1981, έδωσαν σιγά σιγά τη θέση τους σε ΠΑΣΟΚους από τότε μέχρι σήμερα.

Αυτοί είναι κυρίως που φωνάζουν τώρα. Από τη στιγμή που δεν προσπάθησαν καν για 30 ολόκληρα χρόνια να βγουν από το κρατικίστικο μοντέλο πάνω στο οποίο είχαν βολευτεί, τους κακοφαίνεται επειδή χάνουν τα ωραία και άκοπα λεφτά τους.

Πώς τα χρησιμοποιούν; Σύμφωνα με τους προϋπολογισμούς τους, για λειτουργικά έξοδα και μισθοδοσίες των υπαλλήλων χρειάζονται περίπου 11 εκατομμύρια ευρώ. Αυτό σημαίνει πως αν το 2014 δοθούν 12 εκατομμύρια, αυτά που θα περισσέψουν για τους αθλητές θα είναι μόλις 1 εκατομμύριο! Πόσοι από τους υπαλλήλους αυτούς είναι απαραίτητοι πραγματικά, πώς προσλήφθηκαν και με τι αμοιβές είναι ένα θέμα που προς το παρόν κανένας δεν το θίγει.

Καταγγέλλουν όμως το κράτος που τους αφήνει στην άκρη, για να καλύψει άλλες, σημαντικότερες ανάγκες.