Της Βένας Γεωργακοπούλου

Τα καλά που προσπαθώ σκληρά να αποθησαυρίσω από την κρίση είναι τετριμμένα και ασήμαντα κι όμως έχουν ένα μεγαλείο που δεν είχα ποτέ μου φανταστεί στην προηγούμενη ζωή μου. Μακάρι να τα κρατήσω ευλαβικά ως συνήθειες ακόμα κι όταν -λέμε τώρα- αλλάξουν λίγο τα πράγματα για όλους μας (όχι μόνο για τους ένστολους).

Αντί να διαβάζω ή να κάνω ποδήλατο το πρωί της Κυριακής, το ρίχνω στο μαγείρεμα για να αποφύγω το ντελίβερι. Αγοράζω τις μπανάνες δυο-δυο για να μη σαπίζουν και λερώνουν το ωραίο κατάλευκο κεραμικό μου μπολ. Εμαθα να ζω χωρίς κινητό, σας διαβεβαιώ ότι γίνεται και παραγίνεται, αποφεύγω και τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα στον έξυπνο εγκέφαλό μου. Οι δυο ώρες και κάτι καθημερινά σε μετρό και λεωφορεία προχωράνε την ενδοσκόπηση της μέσης ηλικίας μου, άσε που οι στοίβες των αδιάβαστων βιβλίων μου χαμηλώνουν με γρήγορο ρυθμό που με κάνει υπερήφανη. Νιώθω τρυφερότητα, θέλω-δεν θέλω, για τις άσπρες τρίχες της κεφαλής μου. Και τα τηλέφωνα με τον ξενιτεμένο γιο μου, που δεν μπορώ πια να επισκεφτώ, μας δένουν περισσότερο.

Ολοι αλλάζουμε. Μεταρρυθμιζόμαστε και χωρίς να μας το επιβάλλει καμιά τρόικα. Εντάξει, όχι όλοι, εμείς που δεν ανήκαμε ποτέ σε συντεχνίες εκλεκτών με πολιτική διαπραγματευτική δύναμη, που δεν έχουμε φαρμακεία ή τρακτέρ. Και δεν λέω ότι δεν νιώθω μια νοσταλγία για τον παλιό καλό καιρό. Τη διαλύει, όμως, η ικανοποίηση που νιώθω όταν κι άλλοι σαν κι εμένα καταφέρνουν να βρουν έναν νέο δρόμο, μια νέα πρόταση που να κοιτάει περήφανα την κρίση στα μάτια. Και να την παλεύει στα ίσα.

Κάποτε, αν ο Γιώργος Λούκος, ας πούμε, ανακοίνωνε ένα πρόγραμμα για Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου χωρίς πολλά, πάρα πολλά ξένα σημαντικά συγκροτήματα, τα καλύτερα, τα αστεράτα, αυτά στα οποία μας είχε κακομάθει (και ψιλοξιπάσει) τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, θα στραβομουτσούνιαζα. Θα γκρίνιαζα. Φέτος, που για μια ακόμα χρονιά η Πειραιώς 260 και η Επίδαυρος πλημμύρισαν ελληνικές θεατρικές ομάδες και σκηνοθέτες, που δεν μας λείπουν, δα, τον χειμώνα, το έπιασα αμέσως το σχέδιό του, τη στρατηγική του.

Τι έχει σημασία σήμερα σε μια Ελλάδα όπου τα χρήματα για τον πολιτισμό έπιασαν πάτο και το υπουργείο κοιμάται ύπνο βαθύ; Η επένδυση στη νέα γενιά, στο μέλλον, έδωσα την απάντηση. Η στήριξή της σε μια εποχή που έχει απόλυτη ανάγκη και το παραμικρό ευρώ για να ανασάνει και να πληρώσει το νοίκι της. Η προβολή της ελληνικής δημιουργίας, που περνάει μέρες δόξας. Των ορχηστρών μας και της Λυρικής μας, του Βασίλη Χριστόπουλου, που στο ΥΠΠΟ τόσο ξινίζει, του Γιώργου Πέτρου, του Μύρωνα Μιχαηλίδη, των Δημήτρη Δεσύλλα και Γιώργου Κουμεντάκη.

Γίναμε όλοι πιο ευαίσθητοι και αγαπησιάρηδες, είναι κι αυτό μια συνέπεια της κρίσης. Κάθε τι καλό που γίνεται στην τέχνη το παίρνουμε προσωπικά, το βλέπουμε σαν απάντηση στην ατολμία και τις αγκυλώσεις της κυβέρνησης σε αμαρτωλές πρακτικές του παρελθόντος. Είναι η νέα, μοντέρνα, ευρωπαϊκή Ελλάδα, που ψάχνεται και ανασυστήνεται.

Υπάρχει, βέβαια, κατσικωμένο εκεί στο Εθνικό της Αγίας Κωνσταντίνου και ένα κακότεχνο, μικροαστικό, καλλιτεχνικό προσωπικό, που μας πηγαίνει πίσω ολοταχώς σε αισθητικές ξεπερασμένες, καλύπτοντάς τες με μεγάλα λόγια για τον λαό και τον απλό άνθρωπο που δήθεν υπηρετεί. Οι σπασμωδικές του κινήσεις και τα συχνά μπουρδουκλώματά του είναι, όμως, τόσο διάφανα πια. Η μοναξιά του πυκνώνει.

Αν η Πειραιώς γεμίσει και φέτος από θεατές, αν τρεις, τέσσερις, πέντε ελληνικές παραστάσεις μάς γοητεύσουν, τύφλα να 'χει ο Μποντί και η Ροσελίνι. Εχουμε καιρό να τους ξαναδούμε. Με τους Ελληνες ηθοποιούς και σκηνοθέτες θα μοιραστούμε, όμως, όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Κι αυτοί άλλωστε την έχουν ολόκληρη μπροστά τους.