Της Αννας Δαμιανίδη

Τι κάνει ένας ηγέτης αριστερής αντιπολίτευσης όταν νιώθει το έδαφος να φεύγει κάτω από τα πόδια του, καθώς πέφτει στις δημοσκοπήσεις κι αυτός και το κόμμα του; Πάει να δει τη νεανική του αγάπη, λέει η ιστορία της ταινίας «Viva la liberta». Επιστρέφει στις ρίζες της αμφισβήτησης, στα νιάτα του που ήταν μοντέρνος και τολμηρός κι ερωτευμένος με την καλλιτεχνική, μοντέρνα και τολμηρή ξανθιά Γαλλίδα. Τότε που ήταν όλα απλά, εκεί στο Παρίσι έγερνες λίγο το κεφάλι και σου ψιθύριζε τις απαντήσεις η πόλη στο αυτί. Ωραία ιστορία.

Στο μεταξύ πίσω στην προβληματική Ιταλία, ο δίδυμος αδερφός, σαν την Πυθία με τα φύλλα της δάφνης, αρχίζει να μιλάει προς το πλήθος με στίχους, με γρίφους, με ευχάριστα και παράξενα λόγια, με αυτοπεποίθηση, με σιγουριά, με το βλέμμα ευθύ και το βήμα σταθερό. Κι όλοι ξετρελαίνονται, ανεβαίνει το κόμμα στις δημοσκοπήσεις, θα κερδίσουν τις εκλογές αυτή τη φορά. Προχωρά η ιστορία, ο αληθινός ηγέτης πιάνει δουλειά ως φροντιστής σκηνής στο πλατό της παλιάς αγαπημένης. Αυτής που κατάφερε να μείνει μέσα στα σενάρια. Απ' όλες τις δουλειές αυτή διάλεξε, την αγαπημένη μου. (Είχα και μια στήλη κάποια στιγμή, στην εφημερίδα του Φεστιβάλ Αθηνών με τίτλο Φροντιστής σκηνής.) Εκεί είναι που ζηλεύω υπερβολικά την ιστορία και τη φυγή του, κι όταν πια δείχνει και τον Φελίνι να μιλά σ' ένα παλιό φιλμάκι, με παίρνουν τα ζουμιά. Η νιότη μας η άφθαρτη συνεχίζει να μας βάζει τρικλοποδιές ολούθε και πολύ ρομαντικά βεβαίως. Αντε στην ευχή.

Κι ύστερα τα γκάλοπ του αλλαγμένου αριστερού ηγέτη καλπάζουν, έχει και τον Μπερλινγκουέρ πορτρέτο τεράστιο πάνω από το πάνελ – τι όμορφος που ήταν. Τα γκάλοπ έφτασαν 66%, το πράγμα καταντά επικίνδυνο, πού θα το πάει η ιστορία; Γίνεται συγκέντρωση του κόμματος, νεκρική σιγή σεβασμού καθώς εμφανίζεται ο κάπως τρελός και πολύ τολμηρός αδελφός-φιλόσοφος-ηγέτης, περιμένουν πια όλοι να πει τη μαγική ατάκα. Κι αρχίζει να μιλά. Κάνει μια μεγάλη εισαγωγή για τη ζοφερή εποχή μας και την ανασφάλεια κ.λπ. κ.λπ., τα πολύ κοινότοπα που λένε οι πολιτικοί, λες, πάει, έγινε κι αυτός σαν τους άλλους. Κι ύστερα απευθύνεται σε κάποιον από το πλήθος, διαλέγει έναν νεαρό, «τις απαντήσεις θα τις βρεις εσύ» του λέει. Σαν γκουρού σε μάθημα αυτογνωσίας, ή κάτι τέτοιο. Αλλά δεν είναι αστείο, ο κόσμος κάτω παραληρεί. Αυτό ήθελε να ακούσει, να τον χειραφετήσει ο ηγέτης του επιτέλους. Ζήτω η ελευθερία. Δεν είμαστε μωρά να θέλουμε οδηγούς και χειραγωγούς. Ή θα έπρεπε να μην είμαστε. Οι ηγέτες δεν είναι πατεράδες. Ή θα έπρεπε να μην είναι. Κι αν τέλος πάντων χρειάζεται πατέρας κάποια εποχή, αν είναι σωστός πατέρας, δεν μπορεί να κρατήσει για τον εαυτό του εσαεί τον ρόλο των αποφάσεων. Κάποια στιγμή πρέπει να επιτρέψει στα παιδιά του να μάθουν να ζουν μόνα τους. Δύσκολο πράγμα η ελευθερία, ζήτω ωστόσο.

Κι ύστερα δεν κατάλαβα πολύ καλά τι έγινε, γύρισε ο πολιτικός και έφυγε ο τρελός φιλόσοφος να συνεχίσει να χορεύει με τις φίλες του; Ή μήπως αυτός που γύρισε ήταν δύο σε ένα, διότι, όπως γίνεται στις ιστορίες και τα σενάρια, το πλήθος είχε ωριμάσει και δεν χρειαζόταν πια το άκαμπτο σύστημα; Βρείτε την απάντηση μόνοι σας! Επίσης, καλό Πάσχα!