Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, ή μάλλον… από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μπροστά στην «ιδιωτική» τηλεόραση, κάθε Μεγάλη Εβδομάδα βλέπουμε οικογενειακώς τον «Ιησού από τη Ναζαρέτ» του σπουδαίου Φράνκο Τζεφιρέλλι. Ξεκίνησε ως μια τηλεοπτική μίνι σειρά ιταλοβρετανικής παραγωγής, κι έφτασε να θεωρείται η μεγαλύτερη θρησκευτική παραγωγή στην ιστορία της μικρής και μεγάλης οθόνης. Και πώς να μην είναι, όταν ήδη θεωρείται παράδοση των ημερών, μαζί με τη νηστεία, τα τροπάρια και τα κόκκινα αυγά.

Δεν είναι ασφαλώς η μόνη. Ποιος θα περίμενε, για παράδειγμα, ότι η ταινία που προσέγγισε με τον πιο ευλαβικό, λιτό και αυστηρά λειτουργικό τρόπο θα ήταν δοσμένη από έναν μαρξιστή και «παραβατικό»δημιουργό, που ενοχλούσε το Βατικανό και την κατεστημένη ιδεολογία; Μιλάμε φυσικά για τον Πιέρ Πάολο Παζολίνι και την ταινία του «Κατά Ματθαίον Πάθη», του 1964. Αλλά και το «Ενας προφήτης, μα τι προφήτης» των Μόντι Πάιθον είναι αξεπέραστο, αν και περισσότερο καταδεικτικό παρά κατανυκτικό.

Ισως ο Τζεφιρέλι να είναι πιο… οικογενειακός. Είχε μαζέψει και τρανά ονόματα: Αν Μπάνκροφτ για Μαγδαληνή, Κλαούντια Καρντινάλε για μοιχαλίδα, Ολίβια Χάσεϊ ως Παρθένος Μαρία, Πίτερ Ουστίνοφ ως Ηρώδης, Αντονι Κουίν ως Καϊάφας, ο δικός μας Γιώργος Βογιατζής ως Ιωσήφ, Κρίστοφερ Πλάμερ ως Ηρώδης Αντύπας και φυσικά ο Ρόμπερτ Πάουελ ως Χριστός. Φέτος συμπληρώνει τα 37 του χρόνια και κινηματογραφικά μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ. Τι ατμόσφαιρα! Ασε που κάθε φορά όταν ο Χριστός μεταφέρεται στον Πιλάτο, πάντα ανυπομονώ και ελπίζω πως στο τέλος θα σωθεί. Τόσο καλογυρισμένο.

Το καλύτερό μου, όμως, είναι η μουσική, που χρόνια μετά ακόμα σε στοιχειώνει. Από τον Μορίς Ζαρ (πατέρα του γνωστού συνθέτη Ζαν-Μισέλ Ζαρ), ο οποίος έχει βραβευτεί τρεις φορές με Οσκαρ («Λόρενς της Αραβίας», «Δρ Ζιβάγκο», «Πέρασμα στην Ινδία»). Ενώ σπούδαζε μηχανικός στη Σορβόνη, αποφάσισε να γίνει μουσικός. Ευτυχώς, γίνονται και θαύματα!

Νόρα Ράλλη