ΙΤΑΛΙΑ – Αποκαλύψεις για τις πιέσεις στον Μάριο Μόντι να δεχτεί τη «βοήθεια» του ΔΝΤ δημοσιεύει η εφημερίδα «Λα Στάμπα»

→Εδιναν υποσχέσεις για «μεγάλες ευκαιρίες χάρη στις ιδιωτικοποιήσεις, σε αντάλλαγμα για παροχή δανείων υπό κατεπείγουσες συνθήκες»

ΡΩΜΗ Του Θεόδωρου Ανδρεάδη Συγγελλάκη

Το κύριο θέμα του είναι οι πιέσεις που ασκήθηκαν στον Μάριο Μόντι για να αποδεχθεί την «πρόταση» στήριξης του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, στο τέλος του 2011. Οι Ιταλοί δημοσιογράφοι Αλεσάντρο Μπαρμπέρα και Στέφανο Φέλτρι, με το βιβλίο τους «La Lunga notte dell’ Euro» (η Μακρά νύχτα του Ευρώ), προσφέρουν στους αναγνώστες νέα λεπτομερή στοιχεία.

Η εφημερίδα «Λα Στάμπα» εξασφάλισε μια προδημοσίευση μέρους ενός κεφαλαίου του βιβλίου, το οποίο κυκλοφορεί στα ιταλικά βιβλιοπωλεία από αύριο. «Ηδη από τον Νοέμβριο του 2011, σε διεθνείς διασκέψεις και σε συζητήσεις με παλιούς φίλους, πολλοί ρωτούν τον τότε Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Μόντι (και κάποιοι άλλοι προτιμούν να του δώσουν τη σχετική συμβουλή) αν εννοεί να ζητήσει την ενεργοποίησης διεθνούς οικονομικής βοήθειας».

Ο Μόντι δηλώνει στους δύο συγγραφείς ότι «κυρίως την πρώτη περίοδο η πίεση ήταν οπωσδήποτε μεγάλη. Σε μια από τις πρώτες συνομιλίες μας, θέλησε να αναφερθεί στο θέμα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Με ρώτησε αν πίστευα ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβάλει στη μείωση της πίεσης επί όλης της Ευρωζώνης».

Πρόκειται για «κατάσταση εκτάκτου ανάγκης». Στο τέλος του 2011, όταν ο Μάριο Μόντι αντικατέστησε τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, όλα ήταν πολύ ρευστά.

Ομάδες πίεσης

Περιγράφοντας το κλίμα των ημερών εκείνων, οι Αλεσάντρο Μπαρμπέρα και Στέφανο Φέλτρι γράφουν ότι «καγκελαρίες, τράπεζες και μεγαλοεπενδυτές συνθέτουν μια οριζόντια ομάδα πίεσης υπέρ της αποδοχής των βοηθειών αυτών. Είναι βέβαιοι πως αν η Ιταλία τεθεί υπό κηδεμονία θα περιοριστεί η αβεβαιότητα των αγορών, θα εξασφαλιστεί χρόνος προς όφελος όσων είναι εκτεθειμένοι οικονομικά προς τις χώρες που βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση και ότι θα υπάρξουν μεγάλες ευκαιρίες χάρη στις ιδιωτικοποιήσεις, σε αντάλλαγμα για παροχή δανείων υπό κατεπείγουσες συνθήκες».

Σύμφωνα, επίσης, με τους δυο Ιταλούς δημοσιογράφους «αν η Ιταλία αποδεχόταν την Τρόικα, η χώρα θα διάλεγε την οδό των περικοπών των δημοσίων δαπανών και της συρρίκνωσης της συνολικής παρουσίας του Δημοσίου».

Παρά ταύτα, τονίζεται στη «Μακρά νύχτα του Ευρώ», «ο Μόντι αντιστάθηκε στις πιέσεις, ξέροντας καλά όμως ότι αυτό συνεπαγόταν πως η Ιταλία θα ήταν υποχρεωμένη να εφαρμόσει την απαιτούμενη οικονομική εξυγίανση μέσα σε μόλις έναν χρόνο».

Την υπαγωγή σε διεθνή βοήθεια είχε συζητήσει με τον Μόντι, τόσο ο Αμερικανός πρώην υπουργός Οικονομικών, Τίμοθι Γκάιτνερ όσο και ο γνωστός χρηματιστής Τζορτζ Σόρος, ο οποίος ήταν βέβαιος ότι «το σχέδιο διεθνούς οικονομικής βοήθειας θα είχε οπωσδήποτε μεγάλη επιτυχία». Οι Φέλτρι και Μπαρμπέρα αναφέρουν, τέλος, ότι τα προγράμματα στήριξης του ΔΝΤ έφεραν θετικά αποτελέσματα στις περιπτώσεις της Βραζιλίας, της Τουρκίας και της Νοτίου Κορέας, αλλά όχι στην Ελλάδα και στην Αργεντινή.

Σε ό,τι αφορά το όλο παρασκήνιο, πάντως, το οποίο αποκαλύπτεται από τη δημοσιογραφική αυτή έρευνα, επιβεβαιώνεται ότι, μετά τις πιέσεις της κυρίας Λαγκάρντ προς τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, το στρατηγικό αυτό σχέδιο προωθήθηκε και επί των πρώτων ημερών του Μάριο Μόντι. Μόνον που η Ιταλία είναι μεγάλη χώρα και τυχόν συνεχείς παρακινδυνευμένοι πειραματισμοί με την οικονομία της θα είχαν σοβαρότατες επιπτώσεις σε όλη τη Γηραιά Ηπειρο…