Του Φώτη Παπούλια

Το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας ετοιμάζεται να γιορτάσει τα τεσσαρακοστά γενέθλιά του, σε μια στιγμή που η πολιτική-κοινωνική συγκυρία είναι δραματικά σε βάρος του.

Το τι έχει προσφέρει στον τόπο η συντηρητική παράταξη προφανώς είναι ζήτημα του ιστορικού του μέλλοντος, όμως το πρόβλημα της Ν.Δ. δεν είναι το παρελθόν της αλλά το παρόν και το δυσοίωνο μέλλον της.

Αν ανατρέξει κανείς στην ιστορία του κόμματος δύσκολα σήμερα θα βρει στοιχεία από τη φυσιογνωμία που της είχε προσδώσει ο ιδρυτής της Κωνσταντίνος Καραμανλής και με επιμέρους εξαιρέσεις ακολούθησαν οι επίγονοί του.

Στο ερώτημα τι κοινό έχει η σημερινή Ν.Δ. με εκείνη του πρόσφατου παρελθόντος, ακόμα και με την περίοδο του Κώστα Καραμανλή, και ο πλέον διαπρύσιος υποστηρικτής της θα βρισκόταν σε προφανή αδυναμία να το προσδιορίσει.

Το ευρωπαϊκού προφίλ κεντροδεξιό κόμμα, ανεκτικό στους πολιτικούς του αντιπάλους, το οποίο έστω και εν μέρει επιδίωξε να ενσωματώσει τη δεξιά ευρωπαϊκή κουλτούρα, να αφήσει πίσω του φοβικά σύνδρομα και να εγκαινιάσει μια νέα πορεία, υπό την ηγεσία του Αντ. Σαμαρά επιστρέφει στις χειρότερες περιόδους του προδικτατορικού παρελθόντος του.

Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει δεν είναι άλλο από το εξής απλό: εντός της Ν.Δ. πόσοι πλέον έχουν απομείνει οι οποίοι να αναφέρονται στις αρχές του ιδρυτή του κόμματος; Και ας μη σπεύσουν να απαντήσουν ότι οι συνθήκες επιβάλλουν τις πολιτικές που βιώνει η ελληνική κοινωνία. Το πρόβλημα για τη Ν.Δ. είναι βαθύτατα πρόβλημα πολιτικού προσανατολισμού, ιδεολογικού χαρακτήρα και στρατηγικού σχεδιασμού.

Στη σύγχρονη πολιτική επιστήμη ο συνδυασμός των παραπάνω στοιχείων τονίζει την πολιτική φυσιογνωμία των πολιτικών κομμάτων, και ακριβώς εδώ βρίσκεται το πρόβλημα της Ν.Δ. Τι κόμμα είναι, νεοφιλελεύθερο, φιλελεύθερο, κρυπτοακροδεξιό, κεντροδεξιό, δεξιό, νεοσυντηρητικό, συντηρητικό ή απλώς ένα συνονθύλευμα το οποίο «χωράει» τους πάντες και τα πάντα, με συγκολλητική ουσία το δόγμα «να μη χαθεί η εξουσία»;

Ο ιδρυτής της Ν.Δ., έστω και αργά, είχε επιτύχει να της προσδώσει πολιτικό ήθος, αυτό που σήμερα η ηγεσία της Ν.Δ. όχι απλώς το έχει «τσαλακώσει» αλλά κυριολεκτικά το έχει καταβαραθρώσει. Δεν είναι οι μνημονιακές πολιτικές ή ο κ. Μπαλτάκος ή ο γραφικός Αδωνις και η λαλίστατη κυβερνητική εκπρόσωπος ή το στενό επιτελείο του πρωθυπουργού· είναι η επιλογή της ηγεσίας της να κόψει βίαια τις γέφυρες με τον καραμανλισμό και να οδηγήσει τη Ν.Δ. σε επικίνδυνες ατραπούς. Οχι απαραίτητα για την ίδια, αλλά δυστυχώς για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος.

Το ερώτημα είναι γιατί οι εντός του κόμματος δεν δείχνουν την απαιτούμενη πολιτική γενναιότητα να διαχωρίσουν τη θέση τους και να επιμείνουν στις καταγωγικές αρχές της Ν.Δ. Αραγε πιστεύουν ότι η εξουσία μπορεί να λειτουργήσει σαν φάρμακο που θεραπεύει πάσα νόσο; Και αν αυτή χαθεί; – σε κοινοβουλευτισμό ζούμε, ο λαός αποφασίζει…

Ο Κ. Καραμανλής είχε πει: «Είμαστε ένα απέραντο φρενοκομείο». Πιθανόν αυτό να ισχύει σήμερα για το κόμμα που ίδρυσε…