Την τελευταία διετία ζωντανές διαδικτυακές μεταδόσεις παραστάσεων όπερας σε δύο αθηναϊκές αίθουσες συμπληρώνουν ευπρόσδεκτα την, λόγω οικονομικής κρίσης, δραστική συρρίκνωση όσων προσφέρονται στο πεδίο της όπερας εγχωρίως. Πρόσφατα απολαύσαμε δύο τέτοιες μεταδόσεις προερχόμενες από διαφορετικές πηγές: τον βαγκνερικό «Πάρσιφαλ» της ΜΕΤ της Νέας Υόρκης (Μέγαρο/Antenna, 2/3/2013) και τον βερντιανό «Φάλσταφ» από την παριζιάνικη Oπερα της Βαστίλης («Δαναός»/Classical-Radio, 12/3/2013). Στην πρώτη, η αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» σχεδόν γέμισε και παρέμεινε γεμάτη ώς το τέλος της παράστασης, πέντε ώρες αργότερα! Στη δεύτερη, η κινηματογραφική αίθουσα φιλοξένησε λιγοστούς –βία εκατό!– γνώστες, ειλικρινείς λάτρεις της όπερας.

Γιατί στον «δύσκολο» και αντιδημοφιλή στους Ελληνες Βάγκνερ συνέρρευσε κόσμος, ενώ στον «εύκολο» και δημοφιλή Βέρντι συναντηθήκαμε μόνον «εμείς κι εμείς»; Μήπως επειδή στον σκοτεινό «Πάρσιφαλ» του εντατικά διαφημισμένου Met-in-Greece πρωταγωνιστούσε ο διάσημος, γόης Γερμανός τενόρος Γιόνας Κάουφμαν, ενώ στον χαρούμενο «Φάλσταφ» οι τραγουδιστές ήσαν άγνωστοι στην Ελλάδα;

Σε πρώτη ανάγνωση, αυτό το παράδοξο φανερώνει ότι οι Ελληνες σπεύδουν να δουν μάλλον, παρά να ακούσουν μουσικούς ή σολίστες και ότι, δυστυχώς, αυτά καθαυτά τα έργα ελάχιστους ενδιαφέρουν… Αμφότερα είναι συνέπειες ιστορικών στρεβλώσεων και ελλείψεων στην εγχώρια πρόσληψη της όπερας. Την υπέρβασή τους ας συνυπολογίσουν στα καθήκοντά τους όλοι οι αρμόδιοι που δρομολογούν τη μετάβαση στο Φάληρο.