Η ιστορία θα κρίνει, κατά τον Ελληνα υπουργό Οικονομικών Γ. Στουρνάρα, εάν η απόφαση του Eurogroup ήταν λανθασμένη. Αποφεύγει δηλαδή να παραδεχτεί ότι ήταν λάθος διότι συμμετείχε και ο ίδιος σ' αυτήν. Δεν δέχεται άδικα όλα τα πυρά ο υπουργός Οικονομικών, αλλά η επιμονή όλων να τα στρέφουν εναντίον του απομακρύνει από την ευθύνη, την πολύ μεγάλη ευθύνη, του Ελληνα πρωθυπουργού. Η ελληνική κυβέρνηση είναι συνυπεύθυνη για την αποδοχή της ληστείας των καταθετών στις κυπριακές τράπεζες. Ο Σαμαράς βέβαια τηρεί σιγήν ιχθύος. Εχει, φαίνεται, πρυτανεύσει η άποψη να περιμένουν τι εναλλακτικές λύσεις μπορεί να προτείνει η κυπριακή πολιτική ηγεσία.

Υπό τη δαμόκλειο σπάθη της πτώχευσης των δύο μεγάλων κυπριακών τραπεζών, το υπουργικό συμβούλιο επεξεργάζεται λύσεις που όμως μάλλον απομακρύνονται, μια και οι Ρώσοι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να βοηθήσουν ουσιαστικά, εκφράζοντας μάλιστα τη δυσφορία τους για τη στάση του Κύπριου προέδρου Ν. Αναστασιάδη. Ο χρόνος πιέζει τους Κύπριους και η ελληνική κυβέρνηση καθεύδει, πολλαπλώς όμως έκθετη με τη στήριξη της απόφασης του Eurogroup.

Το πολιτικό δράμα του πρωθυπουργού το βιώνουν, αμήχανα και αντιφατικά, οι δύο εταίροι της κυβέρνησης. Προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, διαχωρίζουν τα απόλυτα μεγέθη ελληνικής και κυπριακής οικονομίας και μέμφονται το Eurogroup για ιστορικό σφάλμα και μυωπική προσέγγιση (ΠΑΣΟΚ) ή καλούν τις Βρυξέλλες να κάνουν δεκτή μια αναθεωρημένη πρόταση (ΔΗΜΑΡ).

Εχοντας ελεύθερο πολιτικό πεδίο, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν φείδεται κατηγοριών κατά της ελληνικής κυβέρνησης. Την εγκαλεί για πρόσδεση στο άρμα του ακραίου νεοφιλελεύθερου μερκελισμού, υμνώντας ταυτόχρονα το «περήφανο όχι» του κυπριακού Κοινοβουλίου, που «δείχνει τον πραγματικό δρόμο της διαπραγμάτευσης». Σε ρόλο κυβερνητικού εκπροσώπου, ο κ. Βενιζέλος κατηγορεί με τη σειρά του την αντιπολίτευση ότι κάνει από την Ελλάδα φτηνά δημαγωγικά παιχνίδια στις πλάτες του κυπριακού λαού.

Πρόκειται για κυβέρνηση-οπερέτα, χωρίς καμία συνοχή και με εκρηκτικές εσωτερικές αντιθέσεις, που ούτε λόγο πολιτικό μπορεί να αρθρώσει ούτε βοήθεια να δώσει προς την Κύπρο ούτε εναλλακτική λύση να εξεύρει. Είναι δέσμια των αποφάσεών της να υπογράφει τα Μνημόνια. Τώρα ανακαλύπτουν οι δύο συγκυβερνώντες, γιατί τώρα άκουσαν για πρώτη φορά ένα εθνικό «όχι», ότι ΔΝΤ και Ε.Ε. δρουν τιμωρητικά, μυωπικά, αντιστόρητα, σχεδόν παιδαριωδώς. Είναι αργά όμως γι' αυτούς.