Ηταν πάντα παρών. Ηταν πάντοτε εκεί, αυτονόητα. Οταν αυτοί που τον περίμεναν ήταν οι αγαπημένοι του, αλλά και όταν του ήταν άγνωστοι. Ηταν γιατρός για το σώμα και μάλιστα το γυναικείο στην πιο ευαίσθητη στιγμή του, ήταν όμως και γιατρός ψυχών. Το θάρρος του σε δύσκολες ώρες ήταν χωρίς αμφισβήτηση. Είχε κάτι το ηρωικό, με μια απλότητα και μια φυσικότητα, κάτι που σε ενέπνεε να υπάρξεις, να σταθείς, να μην κάνεις πίσω. Δουλειά του μαιευτήρα-γυναικολόγου Γιάννη Κυριαζή ήταν να φέρνει ανθρώπους στη ζωή, να βοηθάει γυναίκες με την επιστήμη και με τη ζεστασιά του σε κάθε δύσκολη στιγμή τους. Δωρεά ανθρωπιάς. Τις πιο πολλές φορές, χωρίς αμοιβή. Πάντα με το χαμόγελο. Εικόνα γιατρού και εικόνα πατέρα. Χωρίς ούτε μια φορά να απογοητεύσει τις προσδοκίες.

Ο Γιάννης ήταν όπως θα θέλαμε να είναι ένας αριστερός. Δοτικός με έναν τρόπο ουσιαστικό και αθόρυβο. Με ένα βαθύ αίτημα ελευθερίας που τον έκανε, αν και πολιτικά ενταγμένο, ικανό να βλέπει με νηφαλιότητα, με κατανόηση και πέρα από την ένταξή του. Και αυτό διότι αριστερός γι' αυτόν ήταν όποιος ήθελε να αλλάξουν τα πράγματα και, περισσότερο ακόμα, όποιος έκανε ο ίδιος κάτι συγκεκριμένο για να τα αλλάξει. Και οι πράξεις του, αλλά και η ίδια του η παρουσία, το παράδειγμά του, σου έδιναν κουράγιο να τολμήσεις την αλλαγή. Να πας ένα βήμα πέρα από τα βιολογικά σου δεδομένα, πέρα από την κληρονομικότητα, πέρα από τις όποιες πληγές σου. Να πιστέψεις πως ο άνθρωπος μπορεί, σε έναν τουλάχιστον βαθμό, να ξεπεράσει τα τραύματά του ζώντας σε ένα νέο, καλύτερο περιβάλλον. Σταθερό σημείο αναφοράς για εμάς τους φίλους του όσο ζούσε, μένει παρών και τώρα που έφυγε.

Καλό ταξίδι, αγαπημένε φίλε.

Παναγιώτης Σακελλαρόπουλος, Πέπη Ρηγοπούλου