ΤΑ ΧΕΙΡΟΠΟΙΗΤΑ

Του Γιάννη Ξανθούλη

…Εκείνη τη μαρτιάτικη μέρα είχα μια κάποια ανησυχία. Ισως γιατί το μάτι μου ΔΕΝ είχε πάρει κάποια συγκλονιστική είδηση, που να αφορά την αδάμαστη πληροφόρηση σχετικά με την τραγουδίστρια Νατάσσα Μποφίλιου, ως συνήθως. Κι όμως, ήταν ακριβώς η μέρα που η καλοσυντηρημένη καμινάδα στο Βατικανό έβγαζε λευκό καπνό και ήδη οι καρδινάλιοι, ή μάλλον ΟΣΟΙ καρδινάλιοι ΔΕΝ είχαν υποπέσει στο κομψό αμάρτημα της παιδεραστίας και των σχετικών, ετοιμάζονταν να ψάλουν στην Καπέλα Σιξτίνα (και όχι Σεξτίνα) τον ύμνο «Veni Creator». Ναι, ήταν αλήθεια. Ο λευκός καπνός, που εκατομμύρια οπαδοί του καθολικισμού περίμεναν εναγωνίως, τους έδειχνε τον νέο Πάπα από την πολύπαθη Αργεντινή, Φραγκίσκο. Ο Πάπας Φραγκίσκος (καμία σχέση με τον αείμνηστο δικό μας κωμικό Φραγκίσκο Μανέλη), με χαμόγελο και πολυδιαφημισμένη ταπεινότητα, ντυμένος στα λευκά, αναλάμβανε τα πολύπλοκα καθήκοντά του στην Αγία Εδρα. Μέσα σε λίγες μέρες μαθαίναμε πως είχε ερωτευτεί μια κυρία που ΟΜΩΣ τον απέρριψε, πως λάτρευε το ποδόσφαιρο κι ότι είχε κατά νου πως ο Χριστός ΑΝ δεν ανέβαινε στον Γολγοθά θα μπορούσε (χωρίς τον Ιούδα) να σχηματίσει μια αξιόλογη ποδοσφαιρική ομάδα με όλες τις θρησκευτικές παραμέτρους. Από 'κεί και πέρα ο Μάρτης συνεχίστηκε με τη γνωστή σύγχυση. Δηλαδή, την αγέρωχη έκφραση του κ. Τόμσεν της αστυνόμευσής μας, το μυστηριώδες (στην ειλικρίνειά του) βλέμμα του κ. Στουρνάρα, τον θυμό των δρόμων και την υγειονομικής υφής είδηση ΠΩΣ Η ΛΥΣΣΑ ξανάγινε της μόδας! Ετσι επιβεβαιώθηκαν οι υποψίες μου, βλέποντας και ακούγοντας τόσες και τόσους λυσσασμένους να λυσσομανούν αφρίζοντας. Η ΛΥΣΣΑ βέβαια, που υπαινίσσεται το συμπαθές υπουργείο Υγείας, αφορά κυρίως τα ζώα. Γιατί, λέει, από 'κεί προέρχεται και διαδίδεται και προξενεί παρενέργειες που επηρεάζουν τη διασαλευμένη μακαριότητά μας. Το κακό άρχισε, απ' όσο πληροφορήθηκα, από τις αλεπούδες. Δηλαδή από τα χαριτωμένα ξανθοκόκκινα ζώα με τη φουντωτή ουρά που μέχρι τώρα υπερηφανεύονταν πως προσφέρουν πολλά στην πυραμίδα της γουνοποιίας. Δυστυχώς η οικολογική ευαισθησία, που στην Ελλάδα καλύπτει μια τεράστια γκάμα πολιτών, όπως γνωρίζουμε ΔΕΝ επιτρέπει το κυνήγι της αλεπούς με απώτερο σκοπό ένα «μανσόν», έναν γούνινο αλεπουδίσιο γιακά ή κι ένα παλτό ακόμη. ΕΤΣΙ, οι αλεπούδες ξέπεσαν στα μάτια των υπόλοιπων ζώων της ελληνικής πανίδας και λύσσαξαν απ' το κακό τους. Αυτά υποστηρίχτηκαν από ειδικούς ψυχολόγους της αλεπουδίσιας ψυχοσύνθεσης. Κι άρχισε το ντόμινο της λύσσας. Η αλεπού δάγκωσε το σκυλί, το σκυλί δάγκωσε το αφεντικό του, το αφεντικό δάγκωσε τη σύζυγο, η σύζυγος ξαναδάγκωσε το αφεντικό κι έπειτα, όλοι μαζί, δηλαδή αλεπού, σκυλί, αφεντικό και αφεντικίνα, λυσσομάνησαν κι έπεσαν με τα μούτρα στα δαγκώματα. Χρόνια και ζαμάνια είχαμε να ακούσουμε από επίσημα σαρκώδη χείλη για συμπτώματα λύσσας, που μάλλον σημαίνει μια τάση νοσταλγίας για την αγνή Ελλάδα του παρελθόντος.

Τις ημέρες που συνέβαιναν αυτά με τη δική μας λύσσα, μάθαμε (να 'ταν η ζήλια ψώρα) πως στο Ιράν λύσσαξαν οι συντηρητικοί κληρικοί με την επωνυμία Αγιατολάχ για τον εναγκαλισμό του προέδρου τους Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ με τη βαρυπενθούσα μητέρα του μακαρίτη Τσάβες της Βενεζουέλας. ΝΤΡΟΠΗ και ΑΝΤΙ-ΙΣΛΑΜΙΚΟ, είπαν οι άγιοι άνθρωποι, ένα αγόρι περιτμημένο και ευσεβές να πιάνει τα γυναικεία κρέατα μιας Νοτιοαμερικάνας, έστω κι αν ήταν περιτυλιγμένα σε πένθιμα ρούχα! Η πράξη θεωρήθηκε «ανίερη και ανάξια του προέδρου της Ισλαμικής Δημοκρατίας», γι' αυτό από τότε κρατούν μούτρα στον Μαχμούντ και τρόπον τινά τον έχουν βάλει σε μια αισθηματική καραντίνα. Απ' ό,τι λέγεται, ξανά δεν πρόκειται να τον στείλουν σε κηδεία αλλόθρησκου, δεν πάει να είναι κι ο Φιντέλ Κάστρο. Οσο για τον πρόεδρο του Ιράν, που όντως σέβεται τους φωστήρες Αγιατολάχ, ακούστηκε πως άμα τη επιστροφή του απ' το Καράκας, έχωσε τα χέρια του του σε χλωρίνη κι έπλυνε τα χείλη του με «Μπεταντίν» αυθορμήτως.

Δυστυχώς, όμως, το ανεπανόρθωτο κακό είχε γίνει. Στο μεταξύ, η τρόικα έφυγε άρον άρον μπαίνοντας κατεπειγόντως σε ψυχιατρική κούρα με όσα είδε, άκουσε και γεύτηκε τις μέρες που κοσκίνιζε τα ελληνικά ήθη και έθιμα. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ χαλάκι, κιλιμάκι και σεμεδάκι που από κάτω του να μην υπάρχει και μια απατεωνιά. Βέβαια στα δελτία ειδήσεων τους απατεώνες τους αποκαλούν «επίορκους» και εκπλήσσονται που τους διατρέφουν στις φυλακές ΕΚΤΟΣ από τη μανέστρα και με μέρος του μισθού που λάβαιναν ΟΤΑΝ ήταν εν ενεργεία απατεώνες! Γιατί έτσι, λέει, ήταν ο νόμος κι ώσπου να τον αλλάξουν χρειάζονται διαδικασίες ώστε να μη διασαλευτεί το χάος. Φυσικά δεν βιάζεται κανείς, ούτε καν το τουριστικό ΚΚΕ (αυτό ζει σε άγνωστο πλανήτη) να μπει στοιχειώδης τάξη. Εχω πάντως την αφελή εντύπωση πως σύσσωμη η αντιπολίτευση απολαμβάνει την αποδόμηση του ηθικού μας με κοινότοπους αφορισμούς και λογύδρια καλοζυγισμένου αριστερισμού… Τι κρίμα! Ο Μάρτης τρέχει λοιπόν για να συναντήσει μεθαύριο την 25η Μαρτίου κι ενδεχομένως να πληροφορήσει την… καλωδιωμένη νεολαία πως το 1821 οι Πέρσες βρίσκονταν στην Περσία και ύφαιναν χαλιά για την κ. Μοιραράκη. Με τους Οθωμανούς είχαμε νταραβέρια κι έγινε εκείνος ο ξεσηκωμός φορώντας μάλλον άβολες φουστανέλες. Το ΟΧΙ ειπώθηκε εκατό χρόνια αργότερα, το 1940, αφού είχαμε λυσσάξει και είχαμε φάει τα λυσσιακά μας.

Το αναφέρω χονδροειδώς γιατί απ' ό,τι φαίνεται πλήθη συγχυσμένων, πεινασμένων, άνεργων και βαριεστημένων νέων ποσώς ενδιαφέρονται γιατί βαρούν τα κανόνια απ' τον Λυκαβηττό ή γιατί παρελαύνουν κακοπληρωμένοι αξιωματικοί και λοιποί ένστολοι μπροστά από κοστουμαρισμένους τύπους και παπάδες. Με την ευκαιρία, ας τους διευκρινίσει κάποιος πως η Παρθένος Μαρία δεν είχε παραγγείλει τον Κρίνο από την Ιnterflora μέσω Ιnternet. Και του χρόνου…