Ο συνθέτης της τζαζ και κοντραμπασίστας Πέτρος Κλαμπάνης παίρνει τους δρόμους

:

Σε συνεργασία με τον βιμπραφωνίστα Χρήστο Ραφαηλίδη, που επίσης ζει στη Νέα Υόρκη, αλλά και τον πιανίστα Σταύρο Λάντσια, εμφανίζονται σε Ιωάννινα, Αγρίνιο και «Half Note»

^[1]Λίγο από τον αέρα της Νέας Υόρκης φέρνουν στο «Half Note», αλλά και σε επαρχιακές σκηνές, δύο εξαίρετοι Ελληνες σολίστες της τζαζ. Ο Χρήστος Ραφαηλίδης, από τους κορυφαίους βιμπραφωνίστες της παγκόσμιας σκηνής, και ο κοντραμπασίστας και συνθέτης Πέτρος Κλαμπάνης καλούν στην παρέα τους τον πιανίστα Σταύρο Λάντσια και υπόσχονται βραδιές απρόβλεπτης τζαζ εμπειρίας. Απόψε παίζουν στον πολυχώρο «Αγορά» στα Ιωάννινα, αύριο πηγαίνουν στο «Babylon» του Αγρινίου, ενώ, το Σάββατο και την Κυριακή, καταλήγουν στο «Half Note».

«Με τον Χρήστο Ραφαηλίδη βρισκόμαστε συχνά στη Νέα Υόρκη κι έχουμε αναπτύξει κοινούς μουσικούς κώδικες. Οι συναντήσεις μας καταλήγουν πάντοτε σε πολύ δημιουργικές ζυμώσεις», μας λέει ο Πέτρος Κλαμπάνης. «Ετσι, πριν από κάνα χρόνο, αποφασίσαμε να βαφτίσουμε το project μας “Point 2” και μαζί να ετοιμάσουμε το επόμενό μας άλμπουμ. Στις εμφανίσεις στην Ελλάδα, καλέσαμε τον Σταύρο Λάντσια και στην ουσία παρουσιάζουμε μια εμπλουτισμένη εκδοχή του “Point 2”. Περιλαμβάνει γνωστές τζαζ συνθέσεις αλλά και δημιουργίες όλων μας».

Ο Πέτρος Κλαμπάνης γεννήθηκε το 1981 στη Ζάκυνθο. Σε μικρή ηλικία ξεκίνησε πιάνο, έπειτα πέρασε στην κιθάρα και στα 16 κατέληξε στο μπάσο. Οι πανελλαδικές τον έφεραν στο κατώφλι του Πολυτεχνείου αλλά έπειτα από δύο χρόνια κατάλαβε ότι η ναυπηγική δεν ήταν ο προορισμός του. Γύρισε σελίδα επιλέγοντας το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, συνέχισε σπουδές στο Αμστερνταμ και πλέον είναι από τα πιο δραστήρια μέλη της νεοϋορκέζικης τζαζ κοινότητας.

Στο ενεργητικό του έχει συνεργασίες με σημαντικότατους μουσικούς, παίζει σε δημοφιλή τζαζ στέκια, ενώ το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο «Contextual» κυκλοφόρησε από την Inner Circle Music και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές.

Το μεγάλο βήμα της καριέρας του το έκανε τον Φεβρουάριο του 2008, όταν μετακόμισε από το Αμστερνταμ στη Νέα Υόρκη με σκοπό να κάνει εκεί το μάστερ του. «Ηταν απλώς η δικαιολογία, το άλλοθί μου», παραδέχεται. «Αναζητούσα τρόπο να ταξιδέψω σε αυτήν την πόλη όπου οι επιλογές είναι περισσότερες από οπουδήποτε αλλού στον πλανήτη. Οσοι αναζητούν την τύχη τους εκεί, είναι αποφασισμένοι να πετύχουν. Το ίδιο, λοιπόν, οφείλεις να κάνεις κι εσύ όσο ανταγωνιστικό κι αν είναι το περιβάλλον». Η εξέλιξή του ήταν ραγδαία.

Στις μουσικές που γράφει του αρέσει να μπλέκει διαφορετικά μουσικά ιδιώματα. Από τη μια μπορεί να ακούσεις καθαρά ελληνικά ηχοχρώματα, διασκευές σε παραδοσιακά κομμάτια (όπως αυτή που έκανε στο «Θαλασσάκι» στο «Contextual») κι από την άλλη αυτοσχεδιαστικές μελωδίες υψηλού επιπέδου. Το αποτέλεσμα σε κάθε περίπτωση είναι μια έντονη μουσική εμπειρία. Με τον ίδιο τρόπο δουλεύει και το επόμενo δισκογραφικό του βήμα. «Θα μπω στο στούντιο τον Σεπτέμβρη. Εχω ήδη γράψει ένα κομμάτι με τίτλο “Minor dispute”, το οποίο μιλάει για τις διακυμάνσεις σε μια σχέση, ένα που λέγεται “Lily’s promenade” και βασίζεται στην ιδέα μιας περιπέτειας στο δάσος, αλλά και δύο διασκευές: στο “A night in Tunisia” του Ντίζι Γκιλέσπι και στο σμυρναίικο “Βάλε με στην αγκαλιά σου”».

Κι όλα αυτά τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στην Ελλάδα χωράνε άραγε στις μουσικές του; «Δεν έχω βρει τον τρόπο να εντάξω στις μουσικές μου τέτοιους προβληματισμούς. Οχι γιατί δεν με απασχολούν ή επειδή αρκούμαι στην ασφάλεια της Νέας Υόρκης, αλλά γιατί οι συνθέσεις μου δεν έχουν στίχους. Η δύναμη του λόγου είναι η ισχυρότερη εκφραστική δύναμη. Από την άλλη, η ορχηστρική μουσική δημιουργεί μια αυτονομία, μια διαφορετική προοπτική και με απομονώνει τόσο που αισθάνομαι μια περίεργη αλλά απαραίτητη ψυχραιμία. Καμιά φορά μόνο όταν παίρνεις αποστάσεις, καταφέρνεις να δεις τα πράγματα στις αληθινές τους διαστάσεις».

Μ.Κ.