Yπάρχει ζωή μετά τα αφεντικά;

Του Γιάννη Καλαιτζή

Τις ημέρες αυτές, που εορτάζαμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου θα ήταν λογικό μια τιμητική αναφορά, ένας έπαινος ή ένα ειδικό βραβείο να απονεμηθεί στους άξιους άνδρες του Αστυνομικού Τμήματος Δραπετσώνας.

Αγαπητοί αναγνώστες, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη η τραγωδία, βάθρο και επιστέγασμα της δραματικής τέχνης, επιτυγχάνει δι' ελέου και φόβου την κάθαρση των παθημάτων. Και βέβαια με τη λέξη «πάθημα» ο μέγιστος των φιλοσόφων δεν εννοεί την πρεσβυωπία, την παχυσαρκία, την τερηδόνα ή τις ιώσεις, όπως νομίζουν οι σύγχρονοι σεναριογράφοι και εν αφθονία παρουσιάζονται στα ιατρεία του ΙΚΑ πειστικότερα από οποιοδήποτε θέατρο. Αναμφίβολα ο Αριστοτέλης αναφέρεται στα ψυχικά πάθη. Και για τούτο, αντί αναλγητικών και επιδέσμων, οι τραγωδοί επιστρατεύουν περιπέτειες, αναγνωρίσεις, χορικά επεισόδια, στιχομυθίες και από μηχανής θεούς. Επιχειρήσεις που απαιτούν λόχους αυστηρά εκπαιδευμένων και ταλαντούχων καλλιτεχνών, στρατιές θεατών και ποταμούς χρημάτων.

Αλλά φτάσαμε στην εποχή που η χρησιμότητα όλου αυτού του ανοικονόμητου συνονθυλεύματος τερματίζεται. Και αυτό επειδή στο Α.Τ. Δραπετσώνας οι ψυχικά νοσούντες κρατούμενοι θεραπεύονται πίνοντας το σαμπουάν που χορηγεί η υπηρεσία. Πράγματι, όπως γράφει η Αφροδίτη Τζιαντζή στην εφημερίδα μας (26 Μαρτίου), οι αστυνομικοί τού εν λόγω τμήματος απέτρεψαν την αυτοκτονία του Παλαιστίνιου Ιμπραχίμ Φαράζ (έκανε απεργία πείνας 8 ημέρες) αφού τον πότισαν ένα μπουκάλι σαμπουάν και μετά την περιπέτειά του επέστρεψε σώος στο Α.Τ. Δραπετσώνας στα ίδια κελιά με τους αυτούς δεσμοφύλακες.

Αντιθέτως η Ιοκάστη αυτοκτόνησε, η Φαίδρα αυτοκτόνησε, ο Αίας αυτοκτόνησε. Οσοι από τους τραγικούς ήρωες δεν κατεσφάγησαν πήραν τα βουνά μισοπάλαβοι. Ο Ορέστης θάφτηκε κάτω απ' το αμόνι ενός σιδηρουργείου. Τόσος πόνος τόσο αίμα επειδή οι τρισένδοξοι περινούστατοι εφευρέτες της Δημοκρατίας, της Φιλοσοφίας και της Τραγωδίας αγνοούσαν το σαμπουάν. Προφανώς για τον λόγο αυτό τα 150 (εν μέσω κρίσης) θέατρα της Αθήνας ανεβάζουν κατά πλειοψηφία περιλήψεις αφηγημάτων, παραληρήματα μωρολογούντων ή παραφθορές κινηματογραφικών σουξέ. Η μόνη τραγική ηρωίδα που εμφανίζεται στη σύγχρονη αθηναϊκή σκηνή είναι η Μήδεια του Μποστ.

Και εάν ο αναγνώστης απορεί ποια θεατρική οικονομία μάς επέβαλε από την τριάδα των μεγάλων τραγωδών να επιλέξουμε τον Σοφοκλή ως επί του τίτλου κάτοχο του σαμπουάν, απαντάμε: Επειδή μετά τον Αρμαγεδδώνα του Χρηματιστηρίου και τις επελάσεις του Σχορτσιανίτη στα αντίπαλα καλάθια, το μπραντ νέιμ του Σοφοκλή είναι ισχυρότερο από τα αντίστοιχα του Ευριπίδη ή του Αισχύλου. Αλλά και πέραν αυτών ο Οιδίπους τού εν λόγω δημιουργού μάς οδηγεί στους κατ' επάγγελμα αρμόδιους θεραπευτές των ψυχικών νοσημάτων, στους ψυχαναλυτές δηλαδή ή στους ψυχιάτρους αν προτιμάτε. Προορισμός αναπόφευκτος αφού, όπως γράφει η έγκυρη ιατρική επιθεώρηση Lancet (Γ. Τσιάρας, «Εφ.Συν.», 28/3/13), τα διαδοχικά μέτρα λιτότητας, οι μεγάλες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες και η δραματική άνοδος της ανεργίας ωθούν όλο και περισσότερους πολίτες στην κατάθλιψη και την αυτοκτονία. Η ψυχοθεραπεία επομένως θα ήταν η ικανή και αναγκαία περίθαλψη εφ' όσον δεν απαιτούσε μακροχρόνια, επίπονη, αδιάκοπη και εξαιρετικά δαπανηρή ιατρική και φαρμακευτική αγωγή. Και εξ αιτίας αυτών η απλούστατη μέθοδος του σαμπουάν που προτείνει το Α.Τ. Δραπετσώνας -ίσως εφαρμόζεται και από άλλους κρατικούς φορείς- αποτελεί -υπό την παρούσα οικονομική κατάσταση- πατριωτικό μονόδρομο και εθνική σωτηρία.

Εξάλλου, όπως γράφει ο Καρλ Κράους: Η διαφορά ανάμεσα στους ψυχιάτρους και τους άλλους ψυχικά νοσούντες είναι περίπου η σχέση μεταξύ κυρτής και κοίλης παράνοιας. Και αλλού: Ιατρική; και τα λεφτά σου και τη ζωή σου!

www.gianniskalaitzis.gr