Του Πέτρου Μανταίου

Χρειάστηκαν τρεις πολύωρες συνεδριάσεις του Γιούρογκρουπ σε τρεις εβδομάδες, και μία τηλεδιάσκεψη, για να φτάσουμε, χθες ξημερώματα, στην… ψυχοβγαλτική συμφωνία κατά δόσεις εκταμίευσης της «δόσης-μαμούθ» των 43,7 δισ. ευρώ, που, ενδεικτικά, άλλοι, χθες, τιτλοφόρησαν «Το πρώτο χαμόγελο» («Νέα») και άλλοι «Δόση δηλητήριο» («Εφημερίδα των Συντακτών»).

Οπως και αν τη δει κανείς, είτε χαμόγελο της προσθέσει είτε δηλητήριο, δεν παύει να είναι μία σοβαρή συμφωνία –από τις σοβαρότερες, πιστεύω, για τη χώρα μας μεταπολεμικά– και, όπως κάθε σοβαρή συμφωνία, ιδίως όταν το υποκείμενό της βρίσκεται, όπως εμείς τώρα, σε εξαιρετικά δυσχερή θέση, αυτή η συμφωνία και δόση δηλητηρίου περιέχει και κάποιο χαμόγελο επιτρέπει.

Αυτά, εάν εξεταστεί το ζήτημα στη δυναμική των εξελίξεων. Διότι, εάν αντικριστεί με βάση… στατικές «βεβαιότητες» και «αλήθειες» (ήδη κόμματα της αντιπολίτευσης εξέδωσαν καταδικαστικές «ετυμηγορίες»), τότε κάθε παρόμοια συμφωνία συγκεντρώνει όλες τις «προδιαγραφές» να εκτεθεί σε… λαϊκό «ανάθεμα».

Είναι, εν πάση περιπτώσει, μία συμφωνία σταδιακής εκταμίευσης, υπό αιρέσεις, αναιρέσεις, όρους, προϋποθέσεις και πολλά «εάν μεν…», «εφόσον δεν…» κ.λπ.

Που όμως έχει να κάνει με διαχείριση, σταδιακή απομείωση και, εντέλει, βιωσιμότητα χρέους χώρας, η οποία εάν δεν είναι και τύποις πτωχευμένη, πάντως είναι αναξιόχρεη∙ αδυνατεί, δηλαδή, να δανειστεί από την «ελεύθερη αγορά».

Ούτως ή άλλως, είτε κατ’ ευχήν πάνε τα πράγματα είτε κατά… διαόλου, θα σφίξουμε κι άλλο την… (ευρω)ζώνη. Αλλά αυτή τη φορά οι ρυθμίσεις, όσο επαχθείς και αν είναι –που είναι–, αφήνουν περιθώρια για μελλοντικό… ξεσφίξιμο.

Ομως πρέπει να δούμε και τη δική μας «ασθενή» θέση. Σε μια συμφωνία, όπου η Ελλάδα, παρούσα μεν, αλλά «έλαμψε» διά της αγωνιώδους σιωπής της∙ όπως κάθε ασθενής που παρακολουθεί, άφωνος και περιδεής, τι χειρονομούν οι γιατροί πάνω από το κεφάλι του.

Διότι, εντάξει με τη «διεθνή κερδοσκοπία» και «τοκογλυφία», αλλά να δούμε και τα δικά μας «θαλασσοδάνεια» που μας έκαναν «άφωνους ασθενείς»…