Τρίτη ματιά

Της Μαργαρίτας Κουλεντιανού

Πριν προλάβουν να στεγνώσουν τα δάκρυα για την εικοσιπεντάχρονη κοπέλα που σκοτώθηκε στο αυτοκίνητό της, θύμα ανταλλαγής πυροβολισμών στην εθνική αρτηρία, άλλη ανταλλαγή, στο κέντρο της πόλης αυτή τη φορά, είχε ως αποτέλεσμα να σπάσει μια σφαίρα το παρμπρίζ μιας κοπέλας που ευτυχώς είχε μόλις βγει από το αυτοκίνητο.

Δεν είναι ν’ απορεί κανείς γιατί κοπέλες παρεμβάλλονται με τα αυτοκίνητά τους στην ανταλλαγή πυροβολισμών. Είναι όμως απορίας άξιο γιατί ανταλλάσσονται πυροβολισμοί σε δρόμους πυκνής κυκλοφορίας ή σε πολυσύχναστα στενά όπως η Ανδρέου Μεταξά στα Εξάρχεια. Και ποιοι παίζουν με τα όπλα και πυροβολούν ανάμεσα στον κόσμο; Οσο κι αν η πορεία της σφαίρας που σκότωσε την άτυχη κοπέλα ήταν τρελή κι απίθανη, η κοινή λογική λέει ότι δεν είναι καθόλου απίθανο να σκοτώνονται άνθρωποι όταν πέφτουν σφαίρες. Το αντίθετο, μάλιστα. Οι σφαίρες αυτόν ακριβώς τον σκοπό ύπαρξης έχουν: να σκοτώσουν. Αυτοί που τις ανταλλάσσουν επιδιώκουν να σκοτώσουν ο ένας τον άλλον. Ή κι όποιον άλλο βρεθεί στον δρόμο τους.

Φαίνεται πως η φονική σφαίρα προήλθε από το όπλο δραπετών. Τα αποτυπώματά τους ταυτοποιήθηκαν στο αυτοκίνητο που παράτησαν μετά τη δολοφονία. Η αστυνομία τούς είχε φαίνεται εντοπίσει, είχε εξαπολύσει ανθρωποκυνηγητό, τους πλησίασε, κι αυτοί, για να μη συλληφθούν, πυροβόλησαν. Αυτοί φυσικά είναι κακοποιοί, άνθρωποι του κοινού ποινικού δικαίου που, έτσι κι αλλιώς, εδώ που έφτασαν και ανεξάρτητα από τους λόγους για τους οποίους έφτασαν, δεν έχουν τίποτε να χάσουν. Οι άλλοι, όμως, που ανθρωποκυνηγούν ανάμεσα στο πλήθος και ανταλλάσσουν πυροβολισμούς ανάμεσα στα αυτοκίνητα, είναι επιφορτισμένοι με την προστασία των πολιτών, με την προστασία αυτής ακριβώς της άμοιρης κοπέλας που σκοτώθηκε γυρνώντας απ’ τη δουλειά της.

Οπως και με την προστασία της άλλης κοπέλας: προστασία που άφησαν στα χέρια της θεάς Τύχης, καθώς λίγα μόνο λεπτά μεσολάβησαν από τη στιγμή που η οδηγός βγήκε από το αυτοκίνητο μέχρι τη στιγμή που άρχισε η ανταλλαγή πυροβολισμών. Ομως πόσο τυχερός είναι ο καθένας από μας; Ποιος εξασφαλίζει ότι η τύχη θα είναι με το μέρος του κάθε φορά που βγαίνει απ’ το σπίτι του; Ή, ακόμη, κάθε φορά που θα είναι μέσα στο σπίτι του, καθώς τα κρούσματα εισβολής σε σπίτια έχουν αυξηθεί. Τόσο που δεν είναι πια είδηση. Ενοπλες ληστείες. Ενέργειες που προϋποθέτουν όπλα.

Πριν από λίγες μέρες, ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, ο και Προστασίας του Πολίτη επονομαζόμενος, έλεγε σε τηλεοπτικό σταθμό ότι η Ελλάδα έχει γεμίσει παράνομα όπλα κι ο καθένας μπορεί πολύ εύκολα να τα προμηθευτεί. Αργότερα, μάλιστα, δημοσιεύτηκαν και τιμοκατάλογοι, με τις τιμές των όπλων στη μαύρη αγορά. Καλάσνικοφ με χίλια πεντακόσια ευρώ, χειροβομβίδες με εκατόν πενήντα… Για να επαληθευτούν τα λεγόμενα του υπουργού, βαριά οπλισμένα άτομα οργάνωσαν με επιτυχία απόδραση βαρυποινιτών από τις φυλακές. Κι αμέσως μετά είχαμε τις δύο αλλεπάλληλες ανταλλαγές πυροβολισμών, ανάμεσα στους υπό προστασία πολίτες.

Πόση ακόμη ανασφάλεια πρέπει να νιώσουμε στους δρόμους, στις πόλεις μας, για να μουδιάσουμε εντελώς; Ετσι ώστε να υπομένουμε αυτή την καινούργια ζωή, σαν κακό φιλμ νουάρ, περπατώντας με την πλάτη στον τοίχο, κάπως στα μουλωχτά και βιαστικά, καλύπτοντας τα νώτα μας από κατώφλι σε κατώφλι. Μιλώντας ψιθυριστά – λες κι η φωνή μας να είναι ο στόχος. Ή μήπως είναι;