Καλέσμα για συζήτηση μέσω του «Ριζοσπάστη» απευθύνει ο Περισσός, όμως την ίδια ώρα επιτίθεται σφοδρά σε όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς

Του Φώτη Παπούλια

^[1]Στο ζήτημα της Λαϊκής Συμμαχίας επανέρχεται η ηγεσία του ΚΚΕ, και με ειδικό ένθετο στον χθεσινό «Ριζοσπάστη» με «αισιοδοξία απευθύνει κάλεσμα συζήτησης, συμμετοχής και συσπείρωσης… για την οργάνωση της πάλης, για τη Λαϊκή Συμμαχία, για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να εμποδιστούν χειρότερα μέτρα».

Στο ένθετο 12σέλιδο, αφού γίνεται αναφορά στο πρόσφατο 19ο συνέδριο το οποίο χαρακτηρίζεται «ένα από τα πιο σημαντικά συνέδρια στην Ιστορία του Κόμματος», επισημαίνεται: «Καλούμε σε συζήτηση για την οργάνωση της πάλης, για τη Λαϊκή Συμμαχία, για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις να σταματήσει ο σημερινός κατήφορος των λαϊκών δικαιωμάτων, να εμποδιστούν χειρότερα μέτρα».

Μάλιστα στο «κάλεσμα της Κεντρικής Επιτροπής» αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Καλούμε σε συμπόρευση και συσπείρωση με το ΚΚΕ, ανεξάρτητα από επιμέρους διαφορές, να συμβάλουμε όλοι να σηκώσει ανάστημα ο λαός, να βάλει τέρμα στα βάσανα που γεννούν η καπιταλιστική οικονομική κρίση, τα μονοπώλια, η Ε.Ε., οι αστικές κυβερνήσεις και το κράτος τους».

Στο «κάλεσμα», δεν γίνεται αναφορά με ποιους πολιτικούς φορείς μπορεί να «οργανωθεί» η Λαϊκή Συμμαχία, αφού αυτή εμφανίζεται να περιορίζεται σε ένα κάλεσμα κυρίως συνδικαλιστικών-κοινωνικών φορέων, ενώ δεν περιγράφονται ούτε ποιες είναι οι «επιμέρους διαφορές» που θα επιτρέψουν την ώσμωση των κοινωνικών-λαϊκών δυνάμεων.

Ταυτόχρονα οξύνεται η κριτική προς Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Για την τρικομματική κυβέρνηση η κριτική είναι καταλυτική: «Φορτώνει βάρη χωρίς τελειωμό στις πλάτες των εργαζομένων, με το δόγμα νόμος και τάξη, τους αντιλαϊκούς νόμους, τις επιστρατεύσεις, τον αυταρχισμό και την καταστολή, αποσκοπεί στο να χτυπήσει κάθε ικμάδα ανάτασης του λαϊκού κινήματος».

Επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ

Χαρακτηρίζεται δε «ψεύτικη, επικίνδυνη, η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ ότι μια δική του κυβέρνηση θα διαπραγματευτεί και θα συμβάλει στον εξανθρωπισμό της Ε.Ε.» και προβάλλεται η άποψη ότι «στην πρότασή του για τις συμμαχίες και για κυβέρνηση της Αριστεράς ή και σωτηρίας της Ελλάδας στηρίζεται ανοιχτά και παρασκηνιακά από τμήματα της αστικής τάξης. Μας γυρνά πίσω στον αντιλαϊκό καβγά Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ». Επιβάλλεται δε ο λαός να μην «εγκλωβιστεί στο νέο δίπολο, αφού τον έναν πόλο τον γνώρισες, τον δεύτερο έχεις πείρα να καταλάβεις ότι δεν αποτελεί λύση υπέρ του λαού». Ενώ από τα βέλη της κριτικής δεν ξεφεύγουν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το «Σχέδιο Β» του Α. Αλαβάνου ή τμήματα του ΣΥΡΙΖΑ των οποίων οι θέσεις χαρακτηρίζονται «παγίδα για το λαϊκό κίνημα».

Οσον αφορά το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο» τη θέση του κόμματος αναλαμβάνει να εξειδικεύσει μέσα από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» ο Α.Β. Σε ολοσέλιδο άρθρο του, αφού εκτιμά ότι το αντιρατσιστικό εξυπηρετεί «κομματικές και εκλογικές σκοπιμότητες», σημειώνει: «Το ΚΚΕ από την αρχή ξεκαθάρισε γιατί είναι αντίθετο με κάθε σχέδιο ή πρόταση νόμου που ενσωματώνει την αντιδραστική απόφαση της Ε.Ε., παίρνοντας υπόψη και την πείρα εφαρμογής της σε άλλα κράτη-μέλη και δεσμεύτηκε να τοποθετηθεί συνολικά, αφού εξετάσει τις διάφορες προτάσεις».

Μάλιστα στο ζήτημα της «γενοκτονίας» ο αρθρογράφος επισημαίνει ότι «αν κάποιος έχει αντίθετη γνώμη μπορεί να εκληφθεί ως υποτίμηση της σοβαρότητας ή και επιδοκιμασία, άρα ποινικοποιείται» και φέρνει ως παράδειγμα την ιμπεριαλιστική παρέμβαση στη Γιουγκοσλαβία.

Με άρθρο του «Σοσιαλδημοκρατία και φασισμός: τα δύο άκρα της εξουσίας του κεφαλαίου» ο Μ. Μαΐλης επιχειρεί μια ιστορική επισκόπηση των σχέσεων της σοσιαλδημοκρατίας με τον φασισμό στην Ευρώπη την εποχή του Μεσοπολέμου και παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Υποστηρίζοντας ότι «μέσα στην ίδια ιστορική εποχή η Ιστορία επαναλαμβάνεται» υπενθυμίζει ότι «είναι οι σοσιαλισμοί των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων… που φτάνουν μέχρι και σε συνεργασίες με τον φασισμό εναντίον των λαών, υπάρχουν πολλά ράμματα για τη γούνα της σοσιαλδημοκρατίας».

Και αναφερόμενος στο ιστορικό προηγούμενο στην Ελλάδα σημειώνει: «Ηταν όλα τα κόμματα πλην του ΚΚΕ που έδωσαν ψήφο στον Ι. Μεταξά το 1936 για να σχηματίσει κυβέρνηση, γνωρίζοντας ότι ο Μεταξάς επεδίωκε την αναστολή του κοινοβουλευτισμού».