Του Γιώργου Σταματόπουλου

Τα πεινασμένα στομάχια διαφορετικά αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα από τα χορτάτα. Τα τελευταία βέβαια όλο και υποχωρούν μπροστά στην ακάθεκτη επέλαση των πρώτων. Ισως αυτή η επικράτεια των πεινασμένων στομαχιών εξωθήσει πολλούς από εμάς στο να ξανακοιτάξουμε την ταξική πάλη, αλλά πρωτίστως να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είναι οι κάτοχοι των χορτάτων στομαχιών.

Ποιοι είναι αυτοί που κουνάνε και λυγάνε τις φουσκωτές γαστέρες τους, περήφανοι για το τεράστιο σχήμα τους και αδιαφορούν πλήρως για το τι συμβαίνει γύρω τους; Εκτός από τους γνωστούς σε όλους ανθρώπους της μεγαλοαστικής (sic) τάξης, διάφορους χλεχλέδες της δημοσιογραφίας – πολιτικής – επιχειρήσεων, είναι και κάποιοι που δηλώνουν αριστεροί γιατί δεν μπορούν να φωνάξουν ότι στο βάθος τους είναι καραδεξιοί και εξουσιολάγνοι, ραγιάδες life style με αριστερό προφίλ, δηλαδή πιασ' τ' αυγό και κούρευ’το.

Κάτι μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Νέας Δημοκρατίας (συμπεριλαμβάνονται δυνάμεις τινές του ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών επαναστατικών δυνάμεων…). Αλλά, τι να λέμε. Ας διαβάσουμε προσεκτικά τον Ζαν-Κλοντ Μισεά, γι' ακόμη μια φορά, αλλά δεν πειράζει· πρέπει κάποια στιγμή να ανοίξει αυτός ο διάλογος είτε μας αρέσει είτε όχι. Δεν χρειάζεται να διαβάσει κάποιος όλο το βιβλίο «Το αδιέξοδο Ανταμ Σμιθ» («Εναλλακτικές Εκδόσεις»), ας κοιτάξει μόνο το οπισθόφυλλο· σίγουρα μετά θα είναι σε θέση να καταλάβει γιατί γίνεται αποδεκτός ο λόγος του φιλελεύθερου Ανδρέα Ανδριανόπουλου, ασμένως θα έλεγα, από μερικούς που δηλώνουν αριστεροί, είπαμε ποιους. Διαβάζουμε λοιπόν τον Γάλλο συγγραφέα: «Αυτό που, ακόμα και στις μέρες μας, ονομάζουμε Αριστερά αντλεί από την ίδια, ακριβώς, φιλοσοφική πηγή με τον σύγχρονο φιλελευθερισμό. Η ύπαρξη, ακριβώς, αυτής της αρχέγονης μήτρας, κοινής στη σκέψη της Αριστεράς και στον φιλελευθερισμό του Διαφωτισμού, εξηγεί, κατά την άποψή μου, τις αιτίες που οδήγησαν την πρώτη στο να επικυρώνει επί της ουσίας το πνεύμα του δεύτερου… Η Αριστερά, από τον 19ο αιώνα, λειτούργησε κυρίως σαν μια θρησκεία αποκατάστασης (η θρησκεία της «Προόδου»)· και ξέρουμε καλά πως πρώτιστη λειτουργία όλων των θρησκειών είναι να προσφέρουν στους πιστούς τους μια ταυτότητα, και να τους εξασφαλίσουν την ειρήνη με τον εαυτό τους». Μόνος ένας αγωνιών, ένας πάσχων αριστερός άνθρωπος μπορεί να γραμμίσει τούτα τα λόγια. Εάν κοιτάξουμε στα μάτια ή παρατηρήσουμε τις κινήσεις ή ακούσουμε τα λόγια κάποιου που δηλώνει αριστερός σήμερα (εξαιρείται το ΚΚΕ, γι' άλλους λόγους), αμέσως θα καταλάβουμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν ψεύτη άνθρωπο, έναν δήθεν, έναν απαίδευτο, κάποιον που χρησιμοποιεί τον όρο αριστερά για να μη φανεί η φασιστική στην κυριολεξία συνείδησή του. Πώς να το κάνουμε· ο μπάτσος που υπάρχει μέσα μας (σε όλους), απόρροια της ελλιπούς Παιδείας, δεν είναι εύκολο να ξεριζωθεί και να πεταχτεί. Θα έλεγα αυτός είναι ο κυρίαρχος των πράξεών μας, διότι, άπαντες, είμαστε εγωιστές· θα έλεγα, επιπροσθέτως, μαλάκες εγωιστές, αλλά πάλι θα μπλέξουμε με τους καθωσπρέπει· πάλι θα υποστούμε τη χλεύη των ραγιάδων· πάλι θα μείνουμε τρεις κι ο κούκος.

[email protected]