Του Τάσου Τσακίρογλου

Οι εξελίξεις στην Ευρώπη τα τελευταία δύο χρόνια προκαλούν όλο και περισσότερο το αυθόρμητο ερώτημα στους πολίτες: «Ποιο το νόημα των εκλογών, εάν στους σημαντικότερους τομείς, όπως είναι η οικονομία και τα κοινωνικά θέματα, κάθε νέα κυβέρνηση εφαρμόζει ακριβώς την ίδια πολιτική με την προηγούμενη;»

Αυτός ο σταδιακός εκφυλισμός σ' ένα καθεστώς «φωτισμένου δεσποτισμού», όπου στα μάτια των περισσοτέρων κυβερνήσεων η αγορά είναι η λύση και η δημοκρατία το πρόβλημα, έχει πίσω του, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, «μια κρυφή ευρωπαϊκή ατζέντα», με δύο άξονες: το δραστικό ψαλίδισμα της κυριαρχίας των κρατών-μελών σε οικονομικό επίπεδο και τη διάλυση των όποιων υπολειμμάτων του κράτους πρόνοιας, ώστε να μεταφερθούν στον ιδιωτικό τομέα εν είδει υπεργολαβίας η εκπαίδευση, η υγεία, η ασφάλιση και οι περισσότερες υπηρεσίες.

Ηδη από το 2001 η Ανγκελα Μέρκελ λανσάρισε το μοντέλο της «marktonforme demokratie» (δημοκρατία συμβατή με την αγορά), προσδιορίζοντάς το συγκεκριμένα ως εξής: «Η κατάρτιση του κρατικού προϋπολογισμού είναι προνόμιο του Κοινοβουλίου, πρέπει όμως να βρούμε τρόπους, ώστε η δημοκρατική αυτή απαίτηση να είναι συμβατή με τις επιταγές της αγοράς». Αυτό το μοντέλο το βλέπουμε σήμερα να υλοποιείται όλο και περισσότερο μπροστά στα μάτια μας.

Η δημοκρατία πλέον δεν καθορίζεται τόσο από την ψήφο ή τις πολιτικές δυνάμεις όσο από την πλήρη υποταγή σε «δημοσιονομικούς κανόνες» και «Συνθήκες», οι οποίες, όπως εύστοχα τις χαρακτηρίζει η «Monde diplomatique», γίνονται πραγματικές «νομικές φυλακές», οδηγώντας τα κράτη που τις έχουν υπογράψει (και ιδιαίτερα τα ασθενέστερα) σε ένα είδος «ευρωπαϊκού προτεκτοράτου».

Σ' αυτό το πλαίσιο, οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν τα Κοινοβούλια απλώς ως εμπόδια στην προσπάθεια να υλοποιήσουν προειλημμένες αποφάσεις που έχουν επιβληθεί από το διευθυντήριο της Ε.Ε με μανδύα τη δημοκρατική νομιμοποίηση των Συμβουλίων Κορυφής. «Είναι μια πολύ επικίνδυνη κατάσταση για τη δημοκρατία σε όλη την Ευρώπη.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι κυβερνήσεις προτιμούν να διαβουλεύονται πίσω από κλειστές πόρτες και όταν έρχονται στη Βουλή να λένε “τώρα πρέπει να το εγκρίνετε χωρίς αλλαγές”. Εάν δείτε για παράδειγμα το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, θα διαπιστώσετε ότι το Ευρωκοινοβούλιο έμεινε απ' έξω απ' αυτό», δήλωνε στην «Εφ.Συν.», στις 8 Δεκεμβρίου, η επικεφαλής της ευρωπαϊκής Ενωμένης Αριστεράς, Γκάμπι Τσίμερ.

Αυτές οι πρακτικές μιας εκφυλισμένης δημοκρατίας ανοίγουν τον δρόμο στους εχθρούς της και στον ασύδοτο λαϊκισμό τους. «Το μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα είναι διεφθαρμένο – Εκχωρούν την κυριαρχία της χώρας – Είναι προδότες υποταγμένοι στα αμερικανοσιωνιστικά σχέδια – Δεν έχουν σχέση με το λαό, τον κοροϊδεύουν» παπαγαλίζουν τα φασιστικά φερέφωνα και εκμεταλλεύονται την απελπισία, την οργή και τη δυσφορία των πολιτών.

Ο Καρλ Μαρξ διαβεβαίωνε ότι, στη βιομηχανική εποχή, οι κυβερνήσεις ήταν απλώς τα διοικητικά συμβούλια της μπουρζουαζίας. Με μια μικρή αλλαγή, θα λέγαμε ότι, σήμερα, στην εποχή της Ευρώπης της λιτότητας και του αυταρχισμού, οι κυβερνήσεις γίνονται τα διοικητικά συμβούλια των αγορών. Και θα προσθέταμε τη διαπίστωση του Μακιαβέλι: «Η καλύτερη οχύρωση των δυνατών είναι η αδράνεια των λαών».