Του Κωνσταντίνου Τσίμα
Ξύπνησα από χαρούμενες φωνές στο καθιστικό. Μια υπέροχη μυρωδιά φρεσκοψημένου μού γαργαλούσε τη μύτη όσο πλενόμουν. Ντύθηκα βιαστικά και βγήκα να δω τι έχανα. Η Eλλη, αστράφτοντας από χαρά, σέρβιρε μια παρέα έξι-εφτά αγοριών και κοριτσιών αχνιστά τυροπιτάκια που μόλις είχε ξεφουρνίσει. Η σπεσιαλιτέ της! Στο απορημένο βλέμμα μου, έσκασε τεράστιο χαμόγελο και, προτείνοντάς μου το δισκάκι με τα κεράσματα, ανήγγειλε:
- Καλημέρα μαχμουρλή! Πάνω στην ώρα, να σου συστήσω τους καινούργιους συναδέλφους μου!
- Συναδέλφους; ψέλλισα.
Η Ελλη δεν δούλευε κάπου! Τα παιδιά σιγογέλασαν φιλικά.
- Ε, στην πραγματικότητα θα είναι υπάλληλοί μας, μα συμφωνήσαμε να μη σταθεί αυτό εμπόδιο -θα είμαστε όλοι κι όλες καλοί συνάδελφοι. Ετσι κι αλλιώς, όλοι μαζί θα δουλεύουμε για να πετύχουμε!
Γελώντας, όλοι άρχισαν να μου λένε τα ονόματά τους, ανταλλάσσοντας πειράγματα μεταξύ τους. Τα είχα χαμένα. Η Ελλη έπιασε το βλέμμα μου και ήρθε να μου εξηγήσει.
- Εγκρίθηκε η πρότασή μας, η επιδότηση της Γυναικείας Επιχειρηματικότητας! Η «Φουρνιστάνη»! Κόντευε να απογειωθεί απ’ τη χαρά της!
-Μπράβο, πότε, πώς, προσλαμβάνεις κιόλας; κατάφερα να βάλω τρεις απορίες σε μια σειρά.
- Μα ναι, τι νόμιζες, είναι απλά τα πράματα! Η Καίτη είναι ήδη στο ΚΕΠ και κάνει έναρξη της επιχείρησης, σε καμιά ώρα θα ’χει τελειώσει, one-stop-shop ντε! Με τα παιδιά υποβάλαμε τα αιτήματα για την επιδότησή τους, οι τρεις κοπελιές είναι φοιτήτριες, επιλεγμένες από τις σχολές τους για πρακτική, δύο αγόρια έχουν κάρτα ανεργίας, μπήκαμε στο portal του ΟΑΕΔ, όλα ΟΚ, τα άλλα παιδιά αναμένουν τα emails με τους κωδικούς του ΙΚΑ, πρώτη φορά πιάνουν δουλειά!
Γούρλωσα στραβοκαταπίνοντας ένα εξαίσιο τυροπιτάκι.
- Τα τυροπιτάκια μου θα γίνουν νούμερο ένα σ’ όλη την Ελλάδα, είπε γελώντας η Ελλη, ξεσηκώνοντας κύματα ενθουσιασμού και σφυριγμάτων στην παρέα.
Σηκώθηκα, κινήθηκα προς την κουζίνα. Στο τραπεζάκι, ένας επίσημος φάκελος με τ’ όνομά μου: από υπουργείο Οικονομικών. Τον έσκισα σχεδόν τρέμοντας, ξεδίπλωσα το χαρτί. Επιστρεφόμενο ποσό: Χίλια ογδόντα ευρώ. Μου κόπηκαν τα γόνατα, σωριάστηκα στο πάτωμα. Ενα άγριο κουδούνισμα βρόντηξε μες στο κεφάλι μου. Απλωσα το χέρι και κοπάνησα το ξυπνητήρι που, κι αν δεν χτυπούσε πάλι θα ξυπνούσα, αφού το καλύτερο όνειρο της δεκαετίας μού το χάλασε τελευταία στιγμή ο καταραμένος φάκελος. Ούτε να ονειρευτούμε…
