Η πανέμορφη ηθοποιός διάλεξε για το «Μέλι», την πρώτη της ταινία, που διεκδικεί το βραβείο «Lux», το δύσκολο θέμα της ευθανασίας
Το 54ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης προβάλλει τρεις από τις ταινίες – φιναλίστ για το φετινό Βραβείο LUX, που έχει θεσπίσει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το οποίο στηρίζει την πολιτιστική πολυμορφία και βοηθά στην οικοδόμηση γεφυρών μεταξύ των Ευρωπαίων. Ανάμεσά τους συναντάμε το «Μέλι», την πρώτη σκηνοθετική δουλειά τής πάντα αγαπημένης στην Ελλάδα Βαλέρια Γκολίνο, που έκανε την πρεμιέρα της στο «Ενα Κάποιο Βλέμμα« του Φεστιβάλ Κανών.
Το «Μέλι», με πρωταγωνίστρια την Τζασμίν Τρίνκα, είναι μια ταινία ευαίσθητη και σκληρή, που καταπιάνεται με το θέμα της εκούσιας ευθανασίας. Η Μιέλε, μελένια, το ψευδώνυμο της ηρωίδας στο φιλμ, έχει μια παράξενη δουλειά: προμηθεύει στα κρυφά, με ειδικά φάρμακα, τους ασθενείς που είναι αποφασισμένοι να βάλουν τέλος στη ζωή τους. Είναι ακριβής, συνεπής και αποφεύγει κάθε ίχνος συναισθηματικής εμπλοκής με τους πελάτες της. Μέχρι τη στιγμή που θα γνωρίσει τον πολύ μεγαλύτερό της Γκριμάλντι, ο οποίος δεν έχει κάποια αρρώστια, παρά μόνο έναν υπέρογκο κυνισμό απέναντι στην ανοησία του κόσμου, από την οποία θέλει να γλιτώσει μια και καλή.
Η Βαλέρια, όπως μας είπε από κοντά, αποφάσισε να δοκιμαστεί στη σκηνοθεσία, επειδή διάβασε το μυθιστόρημα της Αντζελα ντελ Φάμπρο και θέλησε να το κάνει ταινία. Να μιλήσει για το θέμα της «υποβοηθούμενης αυτοκτονίας», όχι, όπως μας είπε, κατά μέτωπο, για να κάνει κάποιο statement, αλλά πλαγίως, από μια σκοπιά προσωπική, ανθρωποκεντρική. Οταν μιλάει η πάντα πανέμορφη και λαμπερή Γκολίνο αποκαλύπτει μια πληθωρική προσωπικότητα, που σε κερδίζει στο λεπτό (είναι και η Ελληνίδα μαμά και τα παιδικά χρόνια στην Αθήνα που μας έχουν κάνει να τη θεωρούμε και λίγο «δική μας»): είναι πανέξυπνη, προσγειωμένη, λίγο τσαούσα και τρομερά διασκεδαστική.
«Δεν ήταν εύκολο να βρούμε τα χρήματα για την ταινία», εξηγεί για τις συνθήκες της παραγωγής, «αλλά ήταν πιο εύκολο με το μπάτζετ μας, 1,7 εκατ. ευρώ, παρά αν είχαμε το διπλάσιο. Υπήρχαν άνθρωποι που ήταν πρόθυμοι να υποστηρίξουν την ταινία μου, μια και είμαι γνωστή ως ηθοποιός, αλλά το γεγονός ότι μιλούσα για το θέμα της ευθανασίας αμέσως τους απέτρεπε. Αν ο φίλος μου [σ.σ. ο επιτυχημένος Ιταλός ηθοποιός Ρικάρντο Σκαμάρτσιο, αλλά και συμπαραγωγός στο «Miele», ο οποίος τη συνοδεύει και στη Θεσσαλονίκη], δεν το είχε παλέψει τόσο πολύ, μαζί και η Βιόλα Πρεστιέρι, δεν θα τα είχαμε καταφέρει. Ζητούσαμε, όμως, λίγα χρήματα από πολλούς ανθρώπους, ώστε να μην μπορεί κανείς να μας επιβάλλει τι θα κάνουμε. Κι έτσι μαζέψαμε το ποσόν. Αλλά επειδή εγώ έπρεπε ν’ ασχοληθώ με το σενάριο, το κάστινγκ, τη σκηνοθεσία, ο Ρικάρντο και η Βιόλα με απάλλαξαν από το οικονομικό κομμάτι. Κάνοντας την ταινία, απέκτησα, τελικά και μεγαλύτερη υπομονή με τους παραγωγούς, απ’ ό,τι είχα πριν, ως ηθοποιός! Ναι, για να κάνω την ταινία μου, κοιμήθηκα με τον παραγωγό μου ![γέλια] Και να φανταστείτε, το έκανα για πρώτη φορά στη ζωή μου κι ούτε καν ως ηθοποιός: κοιμήθηκα με τον παραγωγό μου, ως σκηνοθέτις!».
