Από τότε που ήρθε στη ζωή μας η κρίση και κοντά σε όλα τα άλλα πήρε την ανιούσα και το πετρέλαιο, κάθε χειμώνα τα σχολεία έχουν πρόβλημα με την κεντρική θέρμανση. Να, προχθές στη Νάουσα, παραπροχθές στην Ευκαρπία Θεσσαλονίκης, τις προάλλες και πέρυσι στη Φλώρινα, στην Αρτα, στα Γιάννενα… Οι δήμαρχοι περιμένουν το υπεσχημένο κονδύλι από την κυβέρνηση για να το μοιράσουν στα σχολεία ευθύνης τους, η κυβέρνηση το δίνει με δόσεις, εθισμένη στον τρόπο που της καταβάλλει τα δάνεια η Ευρωπαϊκή Ενωση, και οι γονείς με τους δασκάλους διεκδικούν τη ζεστασιά των παιδιών-μαθητών τους. Το κράτος είναι υποχρεωμένο να μεριμνά. Τα είπαμε και τα συμφωνήσαμε.
Ας κάνουμε όμως και τις υποθέσεις μας. Ας πούμε ότι το κράτος δεν μπορούσε να διαθέσει κανένα κονδύλι για τη θέρμανση. Ας πούμε πάλι ότι στερεύουν τα κοιτάσματα πετρελαίου, δεν υπάρχει σταγόνα. Τότε τι θα γινόταν; Θα έκλειναν λόγω ψύχους τα σχολεία; Κι αν όχι, θα κρατούσαμε τα παιδιά μας στο σπίτι για να μην κρυώσουν ή θα τα ντύναμε σαν κρεμμυδάκια για να μη χάσουν τη μέθεξη της τάξης με τη γνώση; Εκεί που θα τα στέλναμε θα τα αφήναμε να παγώσουν ή θα αναλαμβάναμε μαζί με τον δήμαρχο, με τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων τη θέρμανση της αίθουσας;
Υπάρχουν τρόποι εναλλακτικής θέρμανσης αλλά δεν υπάρχει δημιουργική θέληση. Και δεν υπονοώ πως πρέπει να γίνουμε όπως κάποτε, πολλά πολλά χρόνια πριν, που οι μαθητές πήγαιναν στο σχολείο μες στο καταχείμωνο κρατώντας στο ένα χέρι τα βιβλία και στο άλλο, παραμάσχαλα, ένα κούτσουρο για τη σόμπα. Οχι, γιατί σκοπός είναι να πάμε μπροστά κι όχι πίσω. Σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις όμως, είναι που ζηλεύω άλλους λαούς, γιατί ακόμη κι αν κάποιοι απ’ αυτούς απέχουν σε μεγάλο ποσοστό στις εκλογές, εντούτοις διεκδικούν μαχητικά και ευρηματικά το βιοτικό τους επίπεδο. Στη βόρεια Ευρώπη, για παράδειγμα, τα περισσότερα σχολεία -αν όχι όλα- θερμαίνονται από την καύση σκουπιδιών. Εκεί οι κάτοικοι των πόλεων δεν φυλούσαν βάρδιες μην τυχόν και στηθεί στην περιοχή τους καμιά χωματερή αλλά είχαν πρόταση και έγινε πράξη η μετατροπή των σκουπιδιών σε καύσιμη ύλη.
Ενα πιλοτικό πρόγραμμα με τη μετατροπή τηγανέλαιων σε βιοκαύσιμο (συμπληρωματικό του πετρελαίου) βρίσκεται σε εξέλιξη στην Πάτρα. Ενδιαφέρουσα προσπάθεια, για να ξεφύγουμε και λίγο από το «έτσι τα βρήκαμε, έτσι τα κάνουμε». Μπορούμε αν θέλουμε κι αλλιώς.
Σταυρούλα Ματζώρου
