Του Γιώργου Σταματόπουλου
Ενα από τα ομορφότερα γυναικεία ονόματα, για μένα, είναι το όνομα Ευθυμία. Οχι επειδή ανήκε στη μάνα μου, τώρα στην κόρη μου, στις ανιψιές μου, όχι. Aλλά διότι συντίθεται από δύο υπέροχες λέξεις, η κάθε μια εκ των οποίων είναι δυνατόν να οδηγήσει κάποιον σε εκπόνηση μιας διατριβής. Υπάρχει, λ.χ., καλό και κακό; 'Η, τι ακριβώς σημαίνει θυμός; Και πολλά άλλα. Ο εύθυμος άνθρωπος δεν είναι ο χαζοχαρούμενος, αλλά εκείνος που έχει επίγνωση του δράματος των ανθρώπων και της πολιτικής σήμερα και παρ' όλα αυτά λέει «ναι» στην κάθε μέρα, στην κάθε στιγμή, στην κάθε καινούργια γνωριμία, σε όλες τις εκφάνσεις των κοινωνικών σχέσεων.
Ο γεμάτος με δύναμη και κουράγιο να αντεπεξέλθει στις ζοφερές καταστάσεις στις οποίες η εξουσία τον εμπλέκει χωρίς τη θέλησή του. Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη, κάπως έτσι. Θαυμασία αποφατικότης.
Εντάξει, δεν λέμε να καταντήσουμε ηλίθιοι οπτιμιστές, ούτε προσδοκούμε να εξαλειφθεί η βλακεία από την καθημερινότητα· μήτε υμνούμε την καλοσύνη. Υπάρχει, όμως, ένας χώρος στην κάθε μέρα που μας καλεί να τον επισκεφτούμε. Είναι ο χώρος της ευθυμίας. Αυτό προϋποθέτει να δείχνει κάπoιος μεγάλη κατανόηση στ' ανθρώπινα, στις ζαβολιές του αναπάντεχου ή στην εμφάνιση της ιλαρότητας.
Σημαίνει δηλαδή να είναι έτοιμος να γελά και να έχει πόδια ορχηστού, καρδιά μεγάλη και λοιπά, να βρίσκεται δηλαδή μακριά από τη χυδαιότητα, το στιλ, τα στερεότυπα, τον καθωσπρεπισμό, την τάχα μου ευγένεια (που πίσω της κρύβονται χολή και δηλητήρια). Η ευθυμία δεν έχει σχέση με τη μνησικακία, εκείνο δηλαδή το σκουλήκι που κατατρώει νου και σωθικά πολλών στον δημόσιο και τον ιδιωτικό χώρο. Υπάρχει ηδεία απεραντοσύνη εντός της ευθυμίας, ψυχική δύναμη και χαρούμενη συνείδηση. Δεν υπάρχουν τοξίνες μέσα της, αλλά ωριμότητα και ευαισθησία και σεβασμός ανθρώπων, ζώων, φυτών. Παραδόξως το αλκοόλ δεν έχει σχέση με την ευθυμία· το δροσερό νερό αρκεί· είναι σαν να σκεφτόμαστε μέσα στο νερό, στα νάματα του κουράγιου και της ελπίδας, εξάλλου το αλκοόλ είναι μόνο για τις παρέες, όχι για τον καθένα ξεχωριστά, αυτό νομίζω διεκήρυσσε και ο Διόνυσος… Θέλω να πω, ο εύθυμος άνθρωπος είναι ένας επαναστατημένος. Αδιαφορεί για τις γελοιότητες βουλευτών τινών του ΣΥΡΙΖΑ, για την πνευματική ομίχλη που διαχέουν, όχι όμως και για τους ακροδεξιούς εγκεφάλους της κυβέρνησης (δεξιών τε και σοσιαλιστών…).
Μόνο ο εύθυμος μπορεί να αρθρώσει λόγο, όχι ο μίζερος και μονόχνοτος ιδεολόγος, όχι ο ιδιοτελής μέτριος (αυτός που καλύπτει τη μετριότητά του, την ασημαντότητά του καταλαμβάνοντας ένα βήμα, μια εξουσία). Αυτό δεν είναι αντιφατικό, ο θυμός δηλαδή να γίνεται λόγος, διότι ο θυμός δεν έχει σχέση με τα χαμηλά ένστικτα παρά μόνο με τους χαρούμενος χτύπους της αγωνίας, με τους παλμούς μιας γενναίας καρδιάς. Η ευθυμία δεν τιτρώσκει απλώς την (κατά)θλιψη· την εξαφανίζει, αρνείται την ύπαρξή της. Ο εύθυμος άνθρωπος γελά ανοιχτόκαρδα, γι' αυτό δείχνει τόσο σοβαρός.
