Οι «Μαχόμενες Επαναστατικές Δυνάμεις» μέσω ενός κειμένου 10.000 λέξεων επιχειρούν να δώσουν απάντηση στις επικρίσεις που δέχτηκαν μετά την ανάληψη της ευθύνης για τη δολοφονία των 2 μελών της Χ.Α.
Του Τάσου Παππά
Με ένα κείμενο περίπου 10.000 λέξεων, το οποίο αναρτήθηκε στο indymedia, η οργάνωση «Μαχόμενες Λαϊκές Επαναστατικές Δυνάμεις», που είχε αναλάβει την ευθύνη για τη δολοφονία των δύο μελών της Χρυσής Αυγής στο Νέο Ηράκλειο, επιχειρεί να απαντήσει στην επίθεση που δέχθηκε, κυρίως από ομάδες του αναρχικού και αντιεξουσιαστικού χώρου.
Οπως αναφέρεται στην προκήρυξη, «περιμέναμε το μένος της κυβέρνησης, των κομμάτων και των Μ.Μ.Ε αλλά δεν θα λέγαμε πώς ήταν εξίσου αναμενόμενη η προσπάθεια ορισμένων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και κυρίως μέρους των αντεξουσιαστών και των αναρχικών». Κατηγορούνται μάλιστα ότι με τη στάση τους «ευθυγραμμίστηκαν με το συνταγματικό τόξο ως η… ουρά του».
Για τις επικρίσεις
Αφού γίνεται λόγος για χυλό εμετικών σεναρίων και καταγγελιών, σημειώνεται ότι οι επικριτές «χαρακτηρίζοντας την ενέργεια ως έκφραση του άλλου άκρου, εννοώντας στον αντίποδα της Χρυσής Αυγής, το οποίο άκρο φτάνουν στο σημείο να χαρακτηρίζουν εξίσου αποκρουστικό, απεχθές και αντικοινωνικό». Ειδικότερα:
* Η αυταξία της ανθρώπινης ζωής: «Δηλώνουν ότι το πολιτικό υποχωρεί μπροστά στην αυταξία της ανθρώπινης ζωής… Αν αυτοί που γράφουν ή που συμφωνούν με τέτοιες αντεπαναστατικές διακηρύξεις, δηλώνουν ότι διεξάγουν ανατρεπτικό αγώνα, τι είδους επανάσταση είναι αυτή που είναι διατεθειμένοι να κάνουν; Πώς μπορεί μια επανάσταση που αναπόφευκτα θα ασκήσει βία και θα έχει νεκρούς να είναι μια πολιτική πράξη γι’ αυτούς που έχουν αυτά τα μυαλά; Εδώ δεν πρόκειται για μια τακτικού τύπου διαφωνία με την επίθεση, αλλά για μια κάθετη διαφοροποίηση σε κάθε είδους ένοπλη επίθεση… Γιατί μόνο σαν προσκυνημένος, σαν ηττημένος μπορεί να σέβεται κάποιος τη ζωή αυτού που θέλει την καταστροφή, ακόμη και το θάνατο του».
* Ο φόβος των φασιστικών αντιποίνων: «Ομως οι φασίστες δεν κουνήθηκαν. Αντιθέτως ο φόβος κυριάρχησε πάνω από την οργάνωση και τα μέλη τους. Τα γραφεία τους παρέμειναν ερμητικά κλειστά και όποτε ανοίγουν μπαινοβγαίνουν σαν τους κλέφτες… Και αναρωτιόμαστε πραγματικά. Αντί να χαρούν που για πρώτη φορά βλέπουν τους φασίστες να κλαψουρίζουν δημοσίως τρομαγμένοι, παίρνουν αυτές τις εικόνες, αντιστρέφουν το νόημα τους και μιλούν για ενέργεια που τους ευνοεί… Αν έχει κάποιος τη λογική ότι διεξάγει αγώνα χωρίς να ρισκάρει την ελευθερία του, τη ζωή του ή την σωματική ακεραιότητα του, ή έναν αγώνα που δεν θα προκαλεί καμία αντίδραση από το κράτος ή τους παρακρατικούς μπράβους του, τότε καλύτερα να μείνει σπίτι του, να μείνει ραγιάς και υποταγμένος».
* Αντιστροφή του δικονομικού κλίματος υπέρ της Χρυσής Αυγής μετά την ενέργεια: «Από πότε λοιπόν, αναρχικοί βλέπουν το κράτος ως σύμμαχο τους απέναντι σε οποιαδήποτε απειλή, όσο σοβαρή και αν είναι; Από πότε οι αναρχικοί έχουν προσδοκίες από την αστική δικαιοσύνη; Από πότε επενδύουν την δράση τους, έστω και έμμεσα, στη συνδρομή μιας κυβέρνησης;»
* Ο πήχης της βίας ανεβαίνει: «Αλήθεια ο Ντουρούτι και οι αναρχικοί στην Ισπανία το ‘36 με τι πολέμησαν τους φασίστες; Με δηλώσεις και ανακοινώσεις; Και το ίδιο ισχύει και για τους μαχνοβίτες που πολέμησαν τους λευκούς αντεπαναστάτες… Αυτοί που έχουν πρόβλημα με τη βίαιη αντιπαράθεση με τους φασίστες με όποιο μέσο ουσιαστικά εναντιώνονται σε κάθε είδους συγκρουσιακή αντιμετώπιση των φασιστών στο δρόμο… Είναι δύο πολιτικές τάσεις πέρα για πέρα εχθρικές που η επιβίωση της μιας προϋποθέτει το θάνατο της άλλης».
* Η φαντασίωση του εμφυλίου: «Τον εμφύλιο δεν τον φαντασιωνόμαστε εμείς. Υπάρχει και μόνο η στρουθοκάμηλος δεν τον βλέπει. Είναι μια πραγματικότητα που θα αποκαλυφθεί στο άμεσο μέλλον με πιο σκληρό τρόπο και όποιοι τον αρνούνται στην ουσία αρνούνται να δεχθούν ότι ο «πήχης της βίας» δεν ανέβηκε λόγω της επίθεσης αυτής… Και για όσους πιστεύουν ότι το “αίμα δεν απαντιέται με αίμα”, όπως έγραψαν κάποιοι, καλά θα κάνουν να μην συμμετέχουν ξανά σε πορείες που γίνονται για νεκρούς δικούς μας».
* Η σκλήρυνση του κράτους και το ακροατήριο της Χρυσής Αυγής: «Το κράτος δεν χρειάζεται πλέον καμία αφορμή για να σκληρύνει περισσότερο τη στάση του. Στόχος είναι να μην κινείται απολύτως τίποτα. Δεν ιεραρχεί τις κατασταλτικές επιχειρήσεις. Επιτίθεται στους πάντες και τα πάντα ταυτόχρονα. Οσο αφήνεις το κράτος ανενόχλητο, η κρατική ασυδοσία θα γίνεται όλο και μεγαλύτερη… Ναι, αυτοί που εξακολουθούν να ψηφίζουν την Χρυσή Αυγή είναι κοινωνικά αποβράσματα, ασχέτως της ταξικής θέσης τους».
* Η προβοκατορολογία στο εσωτερικό του κινήματος: «Προβληματίζει στο κατά πόσο μπορούν να συνυπάρχουν πλάι σε άλλους άτομα ή και ομάδες που έχουν ξεπέσει σε τέτοιο βαθμό. Που αποκαλούν “προβοκάτορες”, “πράκτορες”, “δολοφόνους”, “τρομοκράτες”, αγωνιστές. Που όσο κι αν διαφωνούν με τις επιλογές κάποιων αγωνιστών, δεν αρκούνται στην καταγραφή της διαφωνίας τους, αλλά επιδιώκουν τον πολιτικό διασυρμό και την ηθική απαξίωση τους μέσω της ταύτισης τους με τις πολιτικές θέσεις, τις αξίες και την ηθική των εξουσιαστών. Που μέσω των ύβρεων κάνουν έμμεσες μεν, σαφείς δε, δηλώσεις νομιμοφροσύνης και υποταγής».
