Του Πέτρου Μανταίου

Μέρες τώρα ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, προσπαθεί να ξεμπλέξει από εμπλοκές σε σκάνδαλα ακόμα και οικείων του ανθρώπων, όπως ο γιος του, Μπιλάλ, πολλές από τις οποίες αποδίδονται σε αποκαλύψεις –κάποιες ίσως και «στημένες»– του «πανίσχυρου ιεροκήρυκα» Γκιουλέν, πρώην συμμάχου του Τούρκου πρωθυπουργού. Αυτά, όπως και το «κυνηγητό» του Ερντογάν εναντίον Τούρκων δικαστών, αφορούν, πιστεύω, εσωτερικές αναμετρήσεις περί τον έλεγχο της εξουσίας, χώρας που είναι ανερχόμενη οικονομική και γεωστρατηγική δύναμη στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Εκείνο όμως που, κυρίως, με παρακίνησε να «πιάσω» στο… laptop τη σημερινή Τουρκία, είναι ακριβώς το «τουρκικό εργολαβιστάν» (κυριαρχία των εργολάβων), όπως αυτό το «εργολαβιστάν» διαφαίνεται –με κάθε επιφύλαξη, για να τηρήσουμε και τη δημοσιογραφική δεοντολογία…– από τηλεφωνική στιχομυθία που αποκάλυψε τουρκικό κανάλι («Εφ. Συν.» 17/1) μεταξύ Ερντογάν και του μεγαλοεπιχειρηματία (είναι στη λίστα των 41 υπόπτων για σκάνδαλα διαφθοράς) Λατίφ Τοπμπάς, και αφορά μίζα προς Ερντογάν 6%, για αύξηση συντελεστή δόμησης (κάτι ξέρουμε κι εμείς…) σε δασική περιοχή «στο πλαίσιο του κατασκευαστικού… “οργασμού” που συντελείται στην Τουρκία».

Αυτός ο «οργασμός» είναι που με κάνει να πιστεύω ότι μάλλον είναι ακριβή τα αποδιδόμενα στον Ερντογάν. Διότι τέτοιους «οργασμούς» δύσκολα τους αντέχουν χωρίς να… τσιμπήσουν μεζέ πολιτικοί –ακόμα και ηγέτες– της οιονεί γεωπολιτικής περιφέρειας. Τα γράφω αυτά, διότι αυτόν τον «οργασμό», που συντελείται στην Τουρκία –ιδίως περί την Κωνσταντινούπολη και τα μικρασιατικά παράλια – από τη δεκαετία του ’90 και που, πιστεύω, αργά ή γρήγορα, θα βουλιάξει τη χώρα, τον παρακολούθησα, δύο φορές που επισκέφτηκα την Τουρκία, 2002, 2004, να απλώνει και να σφίγγει τα «πλοκάμια» του γύρω από τις πόλεις (στην Πόλη η κατάσταση είναι απερίγραπτη!). Σε μιαν οικοδόμηση «όποιον πάρει ο χάρος…» που αφήνει άστεγους ακόμα και… αγοραστές διαμερισμάτων που κάποιος εργολάβος… τα τσέπωσε και την κοπάνησε…