Ενα ντοκιμαντέρ για τον αξέχαστο Βασίλη Τσιτσάνη με αφηγητή τον Γιώργο Νταλάρα απόψε (23.15) στον Σκάι
Του Σωτήρη Μανιάτη
«Θυμάμαι αποβραδίς είχε γίνει μπλόκο από τους Γερμανούς σ' ένα κουτούκι και κανείς μας δεν ήξερε ποιος θα φύγει ζωντανός από μέσα. Μ' έβαλαν και έπαιζα μέχρι το πρωί. Το χάραμα μας άφησαν να φύγουμε. Εξω το χιόνι ήταν στρωμένο και όπως πήγαινα για το σπίτι είδα τόπους τόπους πηχτό κόκκινο αίμα. Μέσα στο λίγο φως είδα το παλικάρι που ήταν σκοτωμένο. Γύρισα σπίτι μου και έγραψα το τραγούδι. Ο πρώτος του τίτλος ήταν «Ματωμένη Κυριακή»»…
Αυτά είχε αφηγηθεί ο Βασίλης Τσιτσάνης, το 1972, στον δημοσιογράφο Γιώργο Λιάνη και το περιοδικό «Επίκαιρα», για το πώς έγραψε τους στίχους και τη μουσική της (τελικά) «Συννεφιασμένης Κυριακής». Ενα τραγούδι που όχι άδικα έχει χαρακτηριστεί δεύτερος «εθνικός ύμνος».
Το καλλιτεχνικό όραμα, τη μουσική και την προσωπικότητα του Βασίλη Τσιτσάνη επιχειρεί να συμπυκνώσει σε ένα επεισόδιο της ντοκιμαντερίστικης σειράς του Σκάι «Ελληνες του πνεύματος και της τέχνης» που προβάλλεται απόψε (23.15) ο Γιώργος Νταλάρας, ο οποίος είχε μιας βαθιά προσωπική σχέση μαζί του από τα παιδικά του χρόνια. Το πορτρέτο του Τσιτσάνη συστήνεται σαν ένα ταξίδι μέσα στη «γεωγραφία» της ζωής του συνθέτη, με πρώτη «συντεταγμένη» τα Τρίκαλα και απλώνεται στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, στο σπίτι και το θρυλικό υπόγειο της οδού Αχαρνών, στα ρημαγμένα studio της «Κολούμπια», στο «Χάραμα», στο άλλο σπίτι και στο άλλο υπόγειο της Γλυφάδας. Ο «πάνω» κόσμος του Τσιτσάνη πάντα πολύβουος, γεμάτος φίλους, παθιασμένους θαυμαστές, δόξα και δημοσιότητα αντιπαρέρχεται τον «κάτω» κόσμο των μοναστικών σχεδόν υπόγειων χώρων, που σε κάθε σπίτι φρόντιζε να διαμορφώνει για τον εαυτό του. Υπόγειοι χώροι στους οποίους αποσυρόταν, μάτωνε τα δάχτυλά του στο μπουζούκι, κάπνιζε και δεχόταν μουσικούς και ερμηνευτές για τις ατέρμονες πρόβες που θα τελειοποιούσαν κάθε νέο τραγούδι.
Για τη διαλεκτική του έργου του Τσιτσάνη με το κοινωνικοπολιτικό τοπίο της Ελλάδας μέσα σε πέντε δεκαετίες μιλούν οι: Λάμπρος Λιάβας (μουσικολόγος), Νίκος Ορδουλίδης (μουσικός και μελετητής του έργου του Τσιτσάνη, συντάκτης της πρώτης διδακτορικής διατριβής πάνω στον Ελληνα συνθέτη), Βαγγέλης Τρίγκας (δεξιοτέχνης σολίστας και δάσκαλος του μπουζουκιού), Κώστας Βίρβος (συντοπίτης του, στιχουργός), Ντίνος Χριστιανόπουλος (ποιητής), Κώστας Φέρρης (σκηνοθέτης), Σώτος Αλεξίου (γλύπτης – συγγραφέας) και η αγωνίστρια της Εθνικής Αντίστασης Μαρία Μπέικου.
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Χρήστος Καρακέπελης, η δημοσιογραφική έρευνα είναι της Λίας Παρασκευά (υπεύθυνη-παραγωγός) και του Παναγιώτη Παναγόπουλου, το σενάριο της Νατάσα Σέγκου. Τη διεύθυνση φωτογραφίας είχε ο Βαγγέλης Κουλίνος με βοηθό οπερατέρ τον Ηλία Κουλαμά και art director τον Νίκο Τσιμούρη. Η ηχοληψία είναι του Αρη Καφεντζή και το μοντάζ-μιξάζ του Αρη Τριανταφύλλου.
