Του Γιάννη Ντεντόπουλου

Αν το σωστό είναι η σημασία κάθε νίκης να αξιολογείται με βάση τα δεδομένα και τις συνθήκες της χρονικής στιγμής που επιτυγχάνεται, τότε το προχθεσινό «διπλό» του Ολυμπιακού στο Τελ Αβίβ σημαίνει κάτι περισσότερο από δύο βαθμούς στο σακούλι.

Από τη μία, ήταν όλα όσα είχαν προηγηθεί και αφορούσαν την απόρριψη της ένστασης για το χαμένο εντός έδρας ματς με τη Σιένα. Η απόφαση του δικαστή έμοιαζε με χαστούκι που προσγειώθηκε στο «ερυθρόλευκο» μάγουλο την ώρα που οι παίκτες αναπαύονταν πριν από τη μάχη του «Γιαντ Ελιάου». Το προπονητικό τιμ έκανε ολόκληρη σύσκεψη για να αποφασίσει πως θα τη μεταφέρει για να την αξιοποιήσει ως πηγή πείσματος και όχι απογοήτευσης. Βλέπετε είχε καλλιεργηθεί η εντύπωση ότι το ματς θα επαναληφθεί «σίγουρα» και ότι θα υπήρχε άλλη μια ευκαιρία να διορθωθεί η ζημία.

Πέρα από την παραδοσιακή δύναμη μιας από τις σκληρότερες έδρες της Ευρώπης, η ομάδα ήξερε ότι έπαιζε πλέον με την πλάτη στον τοίχο. Το παν ήταν να μείνει ζωντανή και να μη χάσει την επαφή της με την τετράδα που παίρνει το εισιτήριο για την επόμενη φάση. Κι αν συμφωνήσουμε ότι η Σιένα και η Κάχα Λαμποράλ είχαν αποκτήσει σημαντικό πλεονέκτημα με τις 4-0 νίκες τους και η Μπαρτσελόνα με τις δικές της 3-1 νίκες βρισκόταν σε ασφαλή τροχιά, ο Ολυμπιακός έμεινε να σημαδεύει τη ρωσική Χίμκι (3-1) με την οποία έχει να παίξει δύο φορές και συνεπώς τη ζωντανή ευκαιρία να την βάλει από κάτω.

Η νίκη λοιπόν στη Μακάμπι ήταν μια δυνατή ντόπα αυτοπεποίθησης για τον Ολυμπιακό που βρίσκεται πλέον στο 2-3. Πέρασε από έναν επικίνδυνο σκόπελο, από τον οποίο δεν είναι εύκολο να γλιτώσει ο κάθε ανταγωνιστής και παράλληλα δέχθηκε με ικανοποίηση το δώρο της Φενέρ που κράτησε τη Χίμκι στο 3-2, άρα σε απόσταση βολής.

Επί της ουσίας την προχθεσινή νύχτα οι «ερυθρόλευκοι» ξανακέρδισαν την αυτοεκτίμησή τους και παράλληλα το δικαίωμα στην ελπίδα. Με 9 αγωνιστικές να απομένουν οι ευκαιρίες είναι ακόμη μπροστά τους.