→Το πείραμα και οι αντοχές του σημερινού Παναθηναϊκού θα κριθούν του χρόνου
Του Ν. Ασημακόπουλου
Ο Παναθηναϊκός άξιζε να σηκώσει φέτος μια κούπα μόνο σαν επιβράβευση της εξελιξής του. Ξεκίνησε από το μηδέν, με καμιά δεκαριά μπόμπιρες από τις ακαδημίες που τους έριχναν στα βαθιά χωρίς σωσίβιο, με κάποιους ξένους που περιφέρονταν άσκοπα στην Ευρώπη ψάχνοντας στέγη, και αφημένος στα χέρια ενός μαθητευόμενου προπονητή, ο οποίος έδειχνε πελαγωμένος.
Ηταν ένα πλάνο-αναγκαστικός μονόδρομος, που πάτησε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στις αδυναμίες, στο χαμηλό επίπεδο και στην έλλειψη ποιότητας των 17 από τις 18 ομάδες του ελληνικού πρωταθλήματος και βγήκε.
Ετσι, η ομάδα άρχισε να βελτιώνεται και να σκαρφαλώνει σιγά σιγά, να ενσωματώνει την πιτσιρικαρία της, που τη βλέπαμε όλοι να ωριμάζει παιχνίδι με παιχνίδι, και στο τέλος κατάφερε να είναι η πιο αξιόπιστη ομάδα, όταν άλλες χρονιές, σαφώς καλύτεροι Παναθηναϊκοί διαλύονταν από τον Φεβρουάριο και μετά χύνοντας όσο… γάλα είχαν μαζέψει το προηγούμενο διάστημα.
Αυτό είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα που κέρδισαν όσοι δούλεψαν πάνω στο συγκεκριμένο πλάνο. Πέτυχαν δηλαδή να δημιουργήσουν αποδυτήρια γεμάτα υγεία, με παίκτες οι οποίοι κατάφεραν να μην κωλώσουν στις πολλές δυσκολίες…
Τώρα πια, ο Παναθηναϊκός παίζει καλή μπάλα για τα ελληνικά στάνταρ και φυσικά μπορεί να κοιτάζει το μέλλον από καλύτερη και περισσότερο σίγουρη θέση.
Μόνο που αυτό το μέλλον δεν είναι τόσο ρόδινο όσο παρουσιάζεται. Ποτέ, καμιά ομάδα δεν στέριωσε από την πορεία μιας χρονιάς.
Ολα όσα είδαμε από το 3-0 κόντρα στον Ολυμπιακό και μετά, με αποκορύφωμα το σαββατιάτικο 4-1, υπάρχει κίνδυνος για χίλιους δυο λόγους, χωρίς την απαραίτητη προσοχή, να εξελιχθούν σαν ένα βεγγαλικό από εκείνα που έφευγαν ψηλά στον αέρα, φώτιζαν για μερικά δευτερόλεπτα τη νύχτα στο ΟΑΚΑ, τα έβλεπε ο κόσμος, έκανε… «ααααα» κι αμέσως μετά έσβηναν και εξαφανίζονταν. Μην ξεχνάμε πως οι δυσκολίες της Ευρώπης είναι πάντα πολύ μεγαλύτερες, ενώ το κλαμπ θα πρέπει να αντέξει τα γνωστά μεγάλα οικονομικά του προβλήματα.
Για παράδειγμα, το «μόνος μου και όλοι σας», που κατάφερε να παίξει ο Μπεργκ εναντίον του ΠΑΟΚ, περνώντας σε δύο από τα τέσσερα γκολ την μπάλα μέσα από τρύπα βελόνας, δύσκολο να το πετύχει έξω από τα σύνορα.
Υπάρχουν, λοιπόν, μια σειρά από δεδομένα που δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε… Το βασικότερο, η αδυναμία να ενισχυθεί ο Παναθηναϊκός με ποδοσφαιριστές πραγματικά ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Πιο πιθανό ακούγεται αυτή τη στιγμή να πουλήσει τους καλούς, παρά να αγοράσει-αποκτήσει καλύτερους.
Οι αντοχές της σημερινής ομάδας, λοιπόν, θα κριθούν του χρόνου. Και η αποτελεσματικότητά της θα φανεί από τη συμμετοχή του κόσμου στην προσπάθεια. Κακά τα ψέματα, αλλά η συντριπτική πλειονότητα των οπαδών, με εξαίρεση το ματς του Σαββάτου, βρέθηκε μακριά από το γήπεδο, επειδή δεν άρεσαν στους πολλούς όσα γίνονταν κάθε Σαββατοκύριακο στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Για να πάει ο άλλος εκεί έπρεπε να πληρώσει εισιτήριο με καπέλο επειδή δεν ήταν μέλος της «Παναθηναϊκής Συμμαχίας», να στριμωχτεί σ’ ένα μέρος δίπλα σε χουλιγκάνους που κυριαρχούσαν παντού κι έβριζαν ή χτυπούσαν οποιονδήποτε διαφωνούσε με τις πρακτικές τους, να μην τολμάει να πει τη γνώμη του για οτιδήποτε στραβό έβλεπε και τελικά να φεύγει απογοητευμένος ή αγανακτισμένος, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, επειδή τολμούσε π.χ. να μην αποθεώνει τους ποδοσφαιριστές μετά από μια ήττα, όπως έκαναν εκείνοι που σε αντίστοιχες περιπτώσεις παλιότερα με την παραμικρή ισοπαλία έκραζαν τους πάντες και δημιουργούσαν ζητήματα που διέλυαν την όποια προσπάθεια.
Τούτο το αρρωστημένο κλίμα είναι μάλλον δύσκολο να αλλάξει για να ξαναφέρει την υγεία στις κερκίδες ενός γηπέδου ξεπερασμένου και για τούτο ελάχιστα ελκυστικού, που επίσης δεν υπάρχει η δυνατότητα να αλλάξει, όσο κι αν το φτιασιδώσουν το καλοκαίρι…
