«Δεν θα μεγάλωνε το πέος μου αν νικούσαμε τη Λεβάντε»…

ΦΟΥΛ ΕΠΙΘΕΣΗ Του Ν. Ασημακόπουλου 

Η γυμνή αλήθεια για την επόμενη μέρα του Ολυμπιακού μετά τον ευρωπαϊκό αποκλεισμό δεν είναι τόσο το ματς με τον Αρη και το 2-1 όσο τα άδεια κόκκινα καθίσματα της κερκίδας.

Μάταια άρχισαν να… ουρλιάζουν από το πρωί του Σαββάτου τα πρωτοσέλιδα για τον… νέο προγραμματισμό που ξεκινάει, τα πλάνα της επόμενης σεζόν, τις μεταγραφές που έρχονται με δύο χαφάρες, τερματοφύλακα, κάποιον βαρβάτο δεξιό μπακ και δεν ξέρω τι άλλο.

Το θέαμα στο «Καραϊσκάκη» ήταν απογοητευτικό. Γέμισε με το ζόρι το γήπεδο στο ματς με τη Λεβάντε, και ήταν η τελευταία φορά. Τώρα που ολοκληρώθηκε η σεμνή τελετή, ξαναγυρίσαμε στη γνώριμη (κι ακόμη χειρότερη…) φετινή εικόνα με εκείνους που πραγματικά ονειρεύονται αλλιώς τον Ολυμπιακό να προτιμούν σπίτι, καναπέ και τηλεόραση.

Αλλωστε αν κρίνουμε από τις τελευταίες φράσεις της δήλωσης του Μαρινάκη μετά τον αγώνα της περασμένης Πέμπτης, δεν υπάρχει διάθεση για αλλαγές που θα ξαναζεστάνουν όλους αυτούς που αποφάσισαν αποχή.

«Είχα σκοπό σήμερα», είχε πει ο πρόεδρος όπως θα θυμάστε, «να αφιερώσω μια καλή εμφάνιση και μια νίκη ή πρόκριση σε κάποια παιδιά που την περασμένη Δευτέρα έφυγαν με το πούλμαν από τον Πειραιά για τη Βαλένθια, είδαν την ομάδα να χάνει με 3-0, μετά πήγαν με πούλμαν απευθείας στην Ξάνθη για να συμπαρασταθούν στην ομάδα και γύρισαν τη Δευτέρα. Μία εβδομάδα ταξίδευαν νύχτα-μέρα για τρεις ώρες ποδόσφαιρο. Τους αξίζουν συγχαρητήρια και λυπάμαι πολύ που σήμερα απογοητεύτηκαν».

Ξέρω πολλούς που αγανάκτησαν ακούγοντας αυτές τις ατάκες. Αλλωστε, ο σπουδαιότερος λόγος που έπαψαν να ασχολούνται σοβαρά είναι ακριβώς επειδή αυτά τα «παιδιά» επηρεάζουν και πολλές φορές διαμορφώνουν τη ζωή της ομάδας. Είναι η μερίδα που έδιωξε τον Ζαρντίμ, απαιτούσε να… πετάνε οι παίκτες σ' ένα πρωτάθλημα χωρίς το παραμικρό ενδιαφέρον, ζητούν από τον Μαρινάκη να νικάει πάντα με οποιονδήποτε τρόπο και γενικότερα δίνουν το στίγμα για… το τι θέλει ο λαός!

Μιλάμε για μια κατάσταση που απογοητεύει όλο και πιο πολλούς όσο περνάει ο καιρός. Κι εκείνο που ζητούν είναι να ξαναβρεί ο Ολυμπιακός τη χαμένη του ποιότητα.

Αξίζει, νομίζω, ν' ακούσουμε και την άλλη πλευρά…

«Δεν θα μεγάλωνε το πέος μου αν νικούσαμε τη Λεβάντε. Ισως να μη με πείραζε ακόμα και να μην παίξει η ομάδα κάποια χρονιά στην Ευρώπη. Αλλά, ρε φίλε, δεν γουστάρω να νιώθω βλάκας. Δεν γουστάρω άλλα να βλέπω κι άλλα να ακούω και να διαβάζω», έγραψε κάποιος στο facebook.

Ολο και περισσότεροι βάζουν άμεση προτεραιότητα την ανάγκη ποιότητας σε όλα τα επίπεδα. Οχι μόνο στις τέσσερις γραμμές του τερέν την ώρα του αγώνα, αλλά και στην κερκίδα και στην επικοινωνία και στη δημόσια εικόνα του κλαμπ. Παντού.

«Δεν μπορεί να παριστάνει τον καθοδηγητή της κοινής γνώμης του Ολυμπιακού ο Πίκουλας», έγραψε κάποιος άλλος. «Δεν αντιπροσωπεύει την ομάδα. Οπως δεν την αντιπροσωπεύουν οι 50-100 που έφτασαν στο σημείο την Πέμπτη να χτυπάνε ανενόχλητοι άλλους ολυμπιακούς μέσα στη θύρα 7 προσπαθώντας να επιβάλουν τον νόμο της σιωπής όταν όλο το γήπεδο φώναζε ότι «αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό»».

Κουβέντιασα με αρκετούς από εκείνους που θεωρώ κανονικούς οπαδούς πριν αποφασίσω να γράψω. «Το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο από έναν αποκλεισμό ή μια ήττα. Η ομάδα απομακρύνεται από τις ρίζες της, δεν βγάζει συναίσθημα, κάνει τους πολλούς να βαριούνται».

Κι ακόμη: «Προσωπικά νιώθω να μη με αντιπροσωπεύει πια. Δεν νιώθω αδελφός με τους Σέρβους εθνικιστές ούτε με τα φασισταριά του ΑΠΟΕΛ. Νομίζω ότι όλοι όσοι νιώθουμε το ίδιο, κάναμε πολύ καιρό τα στραβά μάτια και ωραιοποιούσαμε καταστάσεις. Ως εδώ, όμως. Και επειδή στην κουλτούρα μας δεν έχει θέση ούτε η σύγκρουση ούτε η βία, ίσως μια λύση να είναι πλέον η αποχή. Ας μείνουν με τους τραμπούκους τους να πανηγυρίσουν το πρωτάθλημα που παίρνουν από τους ανύπαρκτους».

Ολα αυτά από αντιδράσεις οπαδών με ονοματεπώνυμο που βλέπουν πως κάτι πρέπει ν' αλλάξει. Αν διαβάζει και ακούει κάποιος…