Eνστάσεις για τη γραμμή και την τακτική διατυπώνoνται στο πλάισιο του προσυνεδριακού διαλόγου

Του Φώτη Παπούλια

«Στην κυριολεξία πιαστήκαμε στον ύπνο». Με τη φράση αυτή ο Θ. Κανιάρης ασκεί κριτική στις Θέσεις για το 19ο συνέδριο του ΚΚΕ από τις στήλες του θεωρητικού–κομματικού περιοδικού ΚΟΜΕΠ (τεύχος 2/2013). Ο συντάκτης του κειμένου, αφού επισημαίνει ότι το «κόμμα βρίσκεται σήμερα σε βαθιά κρίση η οποία είναι απόρροια της στρατηγικής επιλογής του 18ου συνεδρίου», προβαίνει σε διαπιστώσεις που μάλλον εκφράζουν ευρύ ρεύμα στελεχών και μελών του κόμματος. «Δυστυχώς το κόμμα βρέθηκε παντελώς απροετοίμαστο και ανέτοιμο να παρέμβει σε αυτή την κρίσιμη πολιτικά περίοδο [...] η ηγεσία του κόμματος πρόβαλλε μονότονα τη διέξοδο της λαϊκής εξουσίας, η οποία όμως δεν απαντούσε στα προβλήματα του σήμερα και ακόμα χειρότερα αποδείχθηκε ανίκανη να αντιληφθεί τη δυναμική των υπόκοφων πολιτικών εξελίξεων».

Πολιτικές ευθύνες

Μάλιστα ο συντάκτης ασκεί κριτική στη γενική γραμματέα του κόμματος χαρακτηρίζοντας αντιφατικές τις τοποθετήσεις της «στις δύο συνεντεύξεις που παραχώρησε η γ.γ. στη ΝΕΤ και στον ΣΚΑΪ», σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Στραφήκαμε στους ψηφοφόρους και τους ζητήσαμε να ψηφίσουν ΚΚΕ… για να υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση, όταν αυτοί ζητούσαν απεγνωσμένα να μπούμε μπροστά στις εξελίξεις». Δεν παραλείπει δε να «μεμφθεί» την τακτική της ηγεσίας η οποία «επέρριψε ευθύνες για τα χαμηλά ποσοστά στους ίδιους τους ψηφοφόρους» και καταλήγει: «Το συνέδριο πρέπει να αναζητήσει πολιτικές ευθύνες αλλά και να αποδώσει πολιτικές ευθύνες, άλλωστε η ειλικρινής αυτοκριτική και η ανάληψη ευθυνών είναι ίδιο των κομμουνιστών».

Σε διαφορετικό μήκος κινείται ο Τ. Κλάδης ισχυριζόμενος ότι «το κόμμα πρέπει να προετοιμάζεται για επαναστατική κατάσταση» αφού όπως υποστηρίζει «ο άνεργος πληθυσμός θα καταστεί μια κρίσιμη “μάζα” για τη δυνατότητα και ικανότητα του ΚΚΕ και της εργατικής πρωτοπορίας να μετατρέψουν την οικονομική κρίση σε κρίση ικανότητας της αστικής τάξης να ελέγχει την οικονομική και πολιτική εξουσία, να περάσουμε δηλαδή σε επαναστατική κατάσταση».

Στο ζήτημα των συμμαχιών αναφέρεται ο Ν. Αυγουστίδης υποστηρίζοντας ότι «η πολιτική συμμαχιών δεν συγκροτείται με πολιτικά τρικ που όχι μόνο δεν πείθουν με άλλες κοινωνικές δυνάμεις, ενώ διαμορφώνουν και συγχύσεις στην πρωτοπορία που με βάση αυτή απευθύνεται» και εκτιμά ότι «η Λαϊκή συμμαχία αποτελεί βασικό καθήκον του σήμερα και δεν είναι δυνατόν να αποσπαστεί από τα καθήκοντα του αύριο».

Αστικά κοινοβούλια

«Δεν μπορούσε να γίνει κατανοητό, γιατί το ΚΚΕ συμμετέχει σε αστικά κοινοβούλια, αλλά δεν θέλει να συμμετέχει σε αστικές κυβερνήσεις» σημειώνει η Αννεκε Ιωαννάτου, η οποία αφού αντιπαρέρχεται την μόνιμη επωδό–δικαιολογία που χρησιμοποιεί το κόμμα «ο κόσμος δεν έχει ωριμάσει πολιτικά», επισημαίνει: «Θέλει βαθύτερο κοίταγμα το πράγμα».

«Δυο χιλιάδες λέξεις σύντροφοι δεν φτάνουν ούτε για το “καλημέρα”» επισημαίνει ο Γ. Μ. Σαρηγιάννης (αφήνοντας αιχμή για την έκταση των κειμένων). Και αναρωτιέται: «“Οποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας”, αυτό στην κομματική γλώσσα δεν λέγεται σεχταρισμός; Με την πολιτική αυτή δεν αναγνωρίζουμε σε κανένα να έχει κάποιες σωστές απόψεις έστω και αν είναι ελλιπείς ή ανώριμες;». Και συνεχίζει: «Τα απορρίψαμε όλα, τα λοιδορήσαμε, τα χαρακτηρίσαμε “ασφαλίτικα” και μείναμε σε κοινωνική απομόνωση που εκφράστηκε και στις εκλογές». Και καυτηριάζει «ανώτατο στέλεχος του Κόμματος που διατύπωσε θέσεις ταυτόσημες με την Ακρα Δεξιά για τους κουκουλοφόρους και το πανεπιστημιακό άσυλο», παραθέτοντας τον «Ριζοσπάστη» (8 και 18 Γενάρη 2009). Αναφερόμενος στον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό σημειώνει: «Από την 38χρονη κομματική μου εμπειρία πιστεύω ότι από τη στιγμή που ο Δημοκρατικός Συγκεντρωτισμός γίνεται μόνο Συγκεντρωτισμός, έχουν ανοίξει οι πόρτες σε κάθε καιροσκόπο ή και προδότη…»