Παρέμβαση στο θέμα του Γ. Παντή κάνουν ο πρύτανης του ΑΠΘ Γ. Μυλόπουλος και ο καθηγητής του ΕΜΠ Β. Αγγελόπουλος
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Αντιμέτωπος με την αργία βρίσκεται ο αντιπρύτανης ακαδημαϊκών υποθέσεων του ΑΠΘ, Γιάννης Παντής, μετά την αμετάκλητη παραπομπή του σε δίκη από την εισαγγελία, για την υπόθεση με το IPHONE που φέρεται ότι δώρισε στην ηθοποιό Ναταλία Δραγούμη. Αν και ακόμη δεν έχει διαβιβαστεί κάποιο υπηρεσιακό έγγραφο από το υπουργείο προς το πρυτανικό συμβούλιο, σύμφωνα με τον νόμο 4093/2012, όπως αυτός τροποποιήθηκε από τον 4111/2013, η αμετάκλητη παραπομπή σε δίκη ακόμα και για πλημμέλημα οδηγεί σε αυτοδίκαιη αργία.
Δι' απευθείας κλήσεως του οικονομικού εισαγγελέα Λάμπρου Τσόγκα, ο κ. Παντής παραπέμπεται να δικαστεί για απιστία, κατηγορούμενος ότι τον περσινό Μάρτιο έδωσε εντολή να αγοραστεί ένα IPHONE για να δοθεί δώρο στη γνωστή ηθοποιό ως αντάλλαγμα στην προβολή του πανεπιστημίου μέσω της τηλεοπτικής εκπομπής της. Ο αντιπρύτανης φέρεται ότι έδωσε εντολή στον διευθυντή του καταστήματος «Λογότυπος» να αγοραστεί το κινητό, αξίας 644 ευρώ και να χρεωθεί σε «λογαριασμό έκτακτων αναγκών», όπως προέκυψε από την έρευνα του ΣΔΟΕ.
Στο μεταξύ, άλλα 18 μέλη ΔΕΠ (Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού) του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου κινδυνεύουν να τεθούν σε αργία, καθώς κατηγορούνται για άλλες υποθέσεις. Παρέμβαση για τη δίωξη του Γ. Παντή κάνουν, μέσω της «Εφ.Συν.», ο πρύτανης του ΑΠΘ, κ. Γιάννης Μυλόπουλος, και ο καθηγητής του ΕΜΠ, κ. Βένιος Αγγελόπουλος.
…………………………………………………………….
Μνημονιακή Ελλάδα, παράδεισος των συκοφαντών
Του Βένιου Αγγελόπουλου, καθηγητή του ΕΜΠ
Είσαι στέλεχος σε μια υπηρεσία σ’ ένα νησί. Εχεις στήσει μια μηχανή παράνομου πλουτισμού (ας πούμε, έκδοση γρηγοροσήμων κ.ά.) και ξάφνου εμφανίζεται κάποιος προϊστάμενος Χ και κάνει έλεγχο και ούτε λαδώνεται ούτε σφυρίζει αδιάφορα. Τι κάνεις (δηλαδή τι κάνετε, γιατί δεν είσαι μόνος);
Είναι μάλλον απλό. Αρχίζεις μια διασπορά διαδόσεων ότι ο Χ τα πιάνει και τα διαχέεις στον τοπικό Τύπο όπου έχεις κάποιες άκρες. Καθώς ο Χ έχει κάποια ανοιχτά μέτωπα και στην πρωτεύουσα, αρχίζουν και σιγοντάρουν και τα αθηναϊκά ΜΜΕ. Επινοείς και κάποια σκαμπρόζικα περιστατικά, ας πούμε πως σε κάποιο υπηρεσιακό ταξίδι στο εξωτερικό ο Χ έκανε το τραπέζι σε μια Γαλλιδούλα την οποία ίσως και να παρέσυρε στο κρεβάτι του. Το σούσουρο μεγαλώνει και κάποιος εισαγγελέας, γνωστός γνωστού, απαγγέλλει κατηγορία στον Χ.
Μέχρις εδώ τίποτε το πρωτοφανές στη χώρα του βύσματος. Ο Χ θα ταλαιπωρηθεί, θα προσκομίσει μάρτυρες και χαρτιά και θα αποδείξει κάποτε την αθωότητά του στο δικαστήριο (κινητοποιώντας βέβαια κι αυτός γνωστούς και φίλους –γιατί, αν θύμα της συκοφαντίας ήταν κάποιος οικονομικός μετανάστης ούτε δίκη ούτε τίποτε, μπουντρούμι και απέλαση– όμως αυτά είναι από άλλο κεφάλαιο).
Ελα όμως που οι καιροί έχουν αλλάξει… Σύμφωνα με τον νόμο 4093/12 (τροπ. 4111/13) του συνταγματολόγου υπουργού κ. Μανιτάκη, πας ύποπτος υπάλληλος ή λειτουργός τίθεται σε αναγκαστική αργία με προοπτική την απόλυση, με συνοπτικές διαδικασίες. Ο άλλος υπουργός, στέλεχος της μαχόμενης δικηγορίας και πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, κ. Ρουπακιώτης, κοιτάει επιμελώς αλλού. Ποιο τεκμήριο αθωότητας και πίπες μπλε…
Τέλεια. Πάει ο Χ, παν τα ζόρια. Μπορείς να συνεχίσεις άνετα την κομπίνα σου, με λίγη περισσότερη προσοχή.
ΥΓ.: Κάθε ομοιότητα με τη νήσο Θεσσαλονίκη, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και τον αντιπρύτανη Γιάννη Παντή είναι σκοπίμως τυχαία.
……………………………………………………………………..
Επί δικαίους και αδίκους
Του Γιάννη Α. Μυλόπουλου, πρύτανη του ΑΠΘ
Σύμφωνα με τον ακριβή ορισμό του όρου, επίορκος είναι αυτός που καταπατά τον όρκο του, ο παραβάτης και τελικά ο προδότης. Μια βαρύτατη κατηγορία για να μπορεί να αποδοθεί προκαταβολικά σε όποιον δημόσιο υπάλληλο ή δημόσιο λειτουργό απλώς παραπέμπεται σε δίκη, ακόμη και για πλημμέλημα. Κατά παράβαση του ευρωπαϊκού κεκτημένου του τεκμηρίου της αθωότητας, χωρίς δηλαδή να δοθεί η δυνατότητα στον κατηγορούμενο να υποστηρίξει και να αποδείξει την αθωότητά του. Η αγωνιώδης αναζήτηση 7.000 «επίορκων» υπαλλήλων ως μνημονιακή απαίτηση για τη συρρίκνωση του δημόσιου τομέα ανάγκασε την πολιτεία να ψηφίσει τον Νόμο 4093/2012, έναν νόμο άδικο και όπως δείχνουν τα πράγματα, και επικίνδυνο. Αδικο γιατί οδηγεί στην ηθική, επαγγελματική, κοινωνική και οικονομική εξόντωση τον υπάλληλο ή τον λειτουργό που απλώς παραπέμπεται σε δίκη πριν ακόμη να αποδειχθεί η ενδεχόμενη ενοχή του. Με δεδομένες μάλιστα τις καθυστερήσεις στην απονομή της δικαιοσύνης, η περιπέτεια της αργίας για τους κατ’ όνομα επίορκους μπορεί να διαρκέσει αρκετά χρόνια.
Ο νόμος όμως αυτός είναι και επικίνδυνος γιατί η εφαρμογή του ήδη έχει αρχίσει να διαλύει τη δημόσια διοίκηση. Ηδη άρχισε να εκδηλώνεται απροθυμία ανάληψης ευθύνης από τους υπαλλήλους και λειτουργούς, οι οποίοι ζουν πλέον υπό τη δαμόκλειο σπάθη να τεθούν σε αργία. Γεγονός που θα οδηγήσει σύντομα σε αδυναμία άσκησης διοίκησης καθώς, όπως είναι γνωστό, η λειτουργία αυτή συχνά οδηγεί στη λήψη δυσάρεστων αποφάσεων, με αποτέλεσμα οι έχοντες διοικητική ευθύνη να κινδυνεύουν να τεθούν άμεσα σε αργία καθώς είναι εκτεθειμένοι σε μηνύσεις και δικαστικές εμπλοκές που προέρχονται είτε από τους λογής δυσαρεστημένους είτε και από κακοήθεις.
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται αυτή τη στιγμή δεν είναι αν ο αντιπρύτανης του ΑΠΘ καθηγητής Γιάννης Παντής, ο οποίος πρόκειται να τεθεί σε αργία σύμφωνα με τον Νόμο 4093/2012, είναι ένοχος ή αθώος. Η γνώμη μου είναι ότι είναι αθώος, και αυτό είμαι βαθιά πεπεισμένος ότι θα αποδειχθεί από τη Δικαιοσύνη. Το κύριο ζήτημα που τίθεται σήμερα είναι ότι η πολιτεία, έναν δημόσιο λειτουργό που επιφορτίστηκε με τη διαχείριση των οικονομικών του μεγαλύτερου Πανεπιστημίου της χώρας σε μια εποχή ιδιαίτερα δύσκολη και που χρειάστηκε να συγκρουστεί με οργανωμένα συμφέροντα προκειμένου να ασκήσει το λειτούργημά του προς όφελος του δημόσιου συμφέροντος, αντί να τον προστατεύσει, τον εξοντώνει οδηγώντας τον σε υποχρεωτική αργία, επειδή απλώς κατηγορήθηκε από κάποιον, τα συμφέροντα του οποίου εθίγησαν κατά τη χρηστή άσκηση του λειτουργήματός του.
Δυστυχώς από το ένα άκρο, αυτό της ατιμωρησίας στο Δημόσιο, οδηγηθήκαμε απότομα στο εντελώς αντίθετο, αυτό της λήψης μέτρων επί δικαίους και αδίκους.
Ενός κακού μύρια έπονται. Η οικονομική κρίση φαίνεται σήμερα να μας οδηγεί σε μια πολύ σοβαρότερη κρίση θεσμών, σεβασμού ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εν τέλει σε μια κρίση Δημοκρατίας.
