Σε όλους τους χώρους ξεφύτρωσαν ξαφνικά ή άνθησαν ταλέντα. Πρόσωπα που δεν ξέραμε καθόλου και άλλα που ήδη υποψιαζόμασταν τις μεγάλες τους δυνατότητες. Εξι από αυτά τα αγαπήσαμε ιδιαίτερα

Νεριτάν Ζιντζιρία

Ο 23χρονος Αλβανός (να τα γράφουμε αυτά και να τα τονίζουμε) με μια ταινιούλα 15 λεπτών («Χαμομήλι») πήρε με περίπατο τα κορυφαία βραβεία σε Φεστιβάλ Δράμας και «Νύχτες Πρεμιέρας». Τα έχουν πάρει κι άλλοι. Πόσες φορές, όμως, τα τελευταία χρόνια έχουμε χρησιμοποιήσει τη λέξη «αριστούργημα» για έναν αυτοδίδακτο κινηματογραφιστή, που όμως λατρεύει τον Κιαροστάμι, τον Αγγελόπουλο και τον Παρατζάνοφ; Που διαλέγει να διηγηθεί με τρομακτική λιτότητα, ρυθμό και ισορροπία μια ιστορία πένθους, απώλειας και αυτοθυσίας; Θα μας εκπλήξει και στο μέλλον, είμαστε σίγουροι.

Στέφανος Τσιβόπουλος

Διπλό «χτύπημα» από τον εικαστικό μέσα στο φθινόπωρο. Ξεχώρισε τόσο με την έκθεση «Future starts here» στο Ελαιουργείο Κανελλόπουλου στην Ελευσίνα όσο και με τη συμμετοχή του στις «Νύχτες Πρεμιέρας» με τέσσερα πειραματικά φιλμ, συνδυασμένα με εικαστικές εγκαταστάσεις.

Ο πολυσχιδής καλλιτέχνης δεν παύει να διερευνά το πρόσφατο παρελθόν μέσα από αρχεία, όπως της κρατικής τηλεόρασης, να σχολιάζει εύστοχα την κρίση και να καλλιεργεί γόνιμο στοχασμό για το μέλλον.

Γεννημένος στην Πράγα, με συμμετοχές στη Manifesta 2010 και στην 1η Μπιενάλε της Αθήνας, στα 39 του χρόνια μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ Ελλάδας, Αμστερνταμ και Νέας Υόρκης, αποδεικνύοντας πως μέσω της τέχνης το προσωπικό αγγίζει το συλλογικό και το τοπικό γίνεται διεθνές.

Μαριέτα Φαφούτη

Τη γνωρίσαμε πριν από δύο χρόνια όταν κυκλοφόρησε την πρώτη δισκογραφική της απόπειρα, το «Try a little romance». Αλλά φέτος ήταν πραγματικά η χρονιά της. Δεν είναι μόνο που το σινγκλ της «Κookoobadi» (Inner Ear Records) έσκισε.

Είναι που τολμά να δοκιμάζεται σε μερικές πασίγνωστες διαφημίσεις, σε σάουντρακ ταινιών (άλλωστε η Λουκία Ρικάκη την είχε πρώτη ανακαλύψει), τηλεοπτικές παραγωγές, θεατρικές παραστάσεις. Είναι που περνά θαυμάσια στη σκηνή και το δείχνει. Είναι που στολίζει τα πάντα με

το φωτεινό της πρόσωπο και το ειλικρινές, μεγάλο της χαμόγελο. Οσοι δεν έχετε ακόμα πάρει μυρωδιά, χάνετε ένα 32χρονο κορίτσι που «φωνάζει» εξωστρέφεια, θεατρικότητα, ανεμελιά και μπόλικο ταλέντο.

Γιώργος Ζώης

Μικρομηκάς κι αυτός, αλλά μεγαλύτερος (30άρης), σπουδαγμένος στα ξένα και με δικαιολογημένο τουπέ. Η πρώτη του ταινία, το «Casus Belli», η καλύτερη ever κινηματογραφική μεν, ποιητική δε και σφόδρα οργισμένη αναφορά στην κρίση, διαγωνίστηκε το 2010 στο Φεστιβαλ Βενετίας και έκανε τόσο πετυχημένη διεθνή καριέρα (οχτώ μήνες παιζόταν στη Γαλλία) που τον έζησε δύο ολόκληρα χρόνια.

Φέτος, επιβεβαίωσε ταλέντο και τσαγανό, αφού οι «Τίτλοι τέλους» του, δεκαπέντε σταθερά πλάνα… άδειων διαφημιστικών πινακίδων, όχι μόνο ξαναεπιλέχτηκαν για τη Μόστρα, αλλά έφυγαν απ' αυτή με το European Film Award. Τον έστειλε κατευθείαν την 1η Δεκεμβρίου στη Μάλτα να διεκδικήσει το βραβείο καλύτερης ευρωπαϊκής ταινίας μικρού μήκους της χρονιάς. Τι σημασία έχει που δεν το πήρε;

Ειρήνη Σκυλακάκη

Ομορφη, δροσερή, ταλαντούχα. Δεν διστάζει να αφήσει το τρακ της να φανεί, χαμογελά ανενδοίαστα και φαίνεται πως δεν της αρέσουν τα επιτηδευμένα. Η Ειρήνη Σκυλακάκη υπερασπίζεται τον αγγλόφωνο στίχο, γράφει για καθημερινές στιγμές, «ποντάρει» στο συναίσθημα, αλλά τα τραγούδια της δεν έχουν κάνει σημαία τους τη θλίψη.

Οι περισσότεροι τη γνωρίσαν από το «In the Light» και βιάστηκαν να τη συγκρίνουν με τη Μόνικα. Αφού ακούσαμε τραγούδι τραγούδι όλο τον πρώτο προσωπικό της δίσκο με τίτλο «Wrong direction», πειστήκαμε για δύο πράγματα: πρώτον, δεν έχει ανάγκη από συγκρίσεις και δεύτερον, ο τίτλος δεν έχει καμία σχέση με την πορεία της. Η Ειρήνη νικά σιγά σιγά την απειρία της, αποκτά αυτοπεποίθηση και βάζει πλώρη για ψηλά.

Σπύρος Σταθουλόπουλος

Το σινεμά μας, weird ξε-weird, κάθε χρόνο μάς ξελασπώνει διεθνώς. Ακόμα κι όταν εφορμά από τη Λατινική Αμερική. Ο γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, αλλά μεγαλωμένος στην Κολομβία Σπύρος Σταθουλόπουλος με την πρώτη του ταινία, το μονοπλάνο «PVC-1», πήγε το 2007 στις Κάνες, ενθουσίασε τους κριτικούς και από σπόντα τον ανακαλύψαμε κι εμείς.

Φανατικός, όμως, με την Ελλάδα, για τη δεύτερη ταινία του ήρθε στα μέρη μας και γύρισε τα «Μετέωρα», που θα μπορούσαν να σοκάρουν τους θρησκόληπτους. Ελληνας μοναχός ερωτεύεται Ρωσίδα καλόγρια. Η ταινία συμμετείχε τον Φεβρουάριο στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του Φεστιβάλ Βερολίνου. Μεγάλη τιμή από μόνη της. Είναι μια ταινία για τη θρησκεία ή απλώς για έναν δύσκολο έρωτα; Θα το μάθουμε όταν βγει στις αίθουσες.